Kater

Morgen begint de nieuwe werkweek weer en is de vakantieweek weer voorbij. Ik ben nooit zo van souvenirtjes meenemen van je vakantieadres maar nu heb ik er gratis een meegekregen en van wie? Ik heb geen idee.

Feit is dat ik vandaag met een flink verstopt hoofd zat, een neus zonder functie (ademen of ruiken onmogelijk) en ik voelde me als van Gogh. Zonder linkeroor (of was het bij hem rechts?) althans die zit ook dicht en ik hoor aan die kant weinig tot niks.

Een vakantiekater maar op zich voel ik me lichamelijk verder nog wel goed dus als het hierbij blijft valt het allemaal nog wel mee.

We zien wel wat het wordt en wanneer er weer gefietst kan worden, voorlopig weinig tempo of eigenlijk heel veel Tempo!

Op verzoek

Vrijdag op weg van het vliegveld Weeze naar huis zagen we een "wanhopige" oproep aan Amber en mij (respectievelijk @donccrady en @cab2wheels op Twitter) door David Earnshaw, een Alpe d'HuZes kanjer uit Castricum. Hij was op zoek naar fietsmaatjes voor een fietstochtje op de zaterdag.
De "secundaire arbeidsvoorwaarden" waren zeer verleidelijk : koffie met gebak, bananen plus energierepen en drank voor onderweg, een verfrissende douche na afloop en lunch werden in het vooruitzicht gesteld. "You had me at hello" is zo'n mooie zin uit de film "Jerry MacGuire" (te lang om uit te leggen dus ga maar lekker googelen!) maar alleen met de naam "David Earnshaw" waren we al over de streep getrokken.
Hoe kan je een oproep weigeren van een man die al ruim 7 jaar in gevecht is met kanker en keihard aan het trainen is om op 3 juni óók 6x de Alpe d'Huez op te fietsen. Lees zijn verhalen en zijn motivatie op zijn blog en je zal begrijpen dat wij niet lang over ons antwoord hoefden na te denken.
Gisteren dus op weg naar Castricum voor een rit van ongeveer 100 km in het mooi duingebied van Noord-Holland. Om 11.00 maakten we ook kennis met de rest van "Team Earnshaw", zijn steun en toeverlaat Ineke en zijn prachtige dochter Noa. Even lekker kletsen met een bakkie koffie erbij, daarna werden we getrakteerd op heerlijke bananen/chocola/kokos pannekoeken en gingen we op weg.
Dave had ons mooi weer beloofd en na de ochtendregen was het inderdaad droog geworden en ondanks een stevig en fris windje prima fietsomstandigheden. Door het prachtige Noordhollands Duingebied ging het richting Bergen en Schoorl met af en toe een paar leuke hoogteverschillen in het bos. Dave als gids voorop op zijn mooie nieuwe Cube Litening en soepel fietsend over "zijn" terrein. Hij liet duidelijk zien hoe het is om te genieten van elk moment dat je gegeven wordt en af en toe liet hij een luide kreet horen als hij z'n kop in de wind gooide, op de pedalen ging staan en een heuveltje op sprintte. Prachtig om te zien, diep respect en een voorbeeld voor velen!
Bij Camperduin aan de rechterkant van de dijk richting Petten, daar gekeerd en aan de zeekant van de dijk weer terug. Met een flinke noordwestenwind in de zij en een zee die flink tekeer ging reden we over het breedste "fietspad" van Nederland weer terug richting Camperduin. Af en toe moesten we de opgedroogde kwallen ontwijken die met vloed op het asfalt waren gesmeten en werd ons gevecht tegen het natuurgeweld even op film en foto vastgelegd.
Met een beetje ongeloof en verbazing keken Amber en ik elkaar aan. Hoe snel kan het gaan en hoe groot het verschil binnen 24 uur? Eerst in de zon op Mallorca en het volgende moment boks je tegen de wind aan de Hollandse Noordzee!
De terugweg ging lekker met de wind mee en in Schoorl stopten we nog even aan de voet van ik denk één van de hoogste zandduinen van NL om de laatste energierepen naar binnen te werken. Daarna terug richting Castricum waar we met 89km op de teller en na 3 uur en 20 minuten fietsen weer arriveerden.
Na een snelle douche en een korte lunch namen we afscheid en reden we weer terug richting Zoetermeer. Een mooie en gezellige fietsrit en een ontmoeting met fantastische mensen. En dat allemaal door Alpe d'HuZes! Zo zie je dat een vreselijke ziekte als kanker ook ontzettend veel mooie dingen kan opleveren.
Moet ik nog zeggen dat je ook kan bijdragen aan zoiets mooi als Alpe d'HuZes? Nee toch? Nou voor de zekerheid doe ik het toch maar wel! DONEER (klik hier of op het logo rechtsboven op mijn weblog)!

Mallorca VII The End

De laatste dag van een bijzondere week op Mallorca. Een week waarin het weer niet altijd mee zat, waarin we toch veel konden fietsen en die eindigde met een prima slotaccoord. Een mooie zonnige dag en we gingen nog een lekker rondje fietsen voordat we alle spullen weer gingen inleveren en verzamelen voor vertrek.
Na het iets vroegere ontbijt gingen we op weg voor een rondje van zo'n 75km, lekker langs de kustweg en door het binnenland weer terug. Lekker ontspannen en nog even heerlijk genieten van de omgeving en van het weer. De stemming zat er goed in want dit voelde aan als lente en er werden nog even flink wat foto's en filmpjes geschoten (zie onze team hyves).
Na bijna 3 uur fietsen over de mooie Mallorcaanse wegen reden we de boulevard op waar de toeristen inmiddels ook uit hun schuilplaatsen waren verschenen en de kust een heel wat gezelliger en warmere aanblik gaven. Even nog een teamfoto en daarna onze laatste stop bij Frankie waar we ons tegoed deden aan lekkere Hollandse pannekoeken met een Spaans tintje.
Van uitstel komt afstel en niet dat we dat niet wilden, maar we moesten echt gaan douchen en inpakken en nadat we laatste stroop en suiker van onze monden hadden geveegd vertrokken we naar ons hotel.
Schoon gewassen, bepakt en bezakt zaten we wat later in de lounge te wachten op ons busje die ons terug zou brengen naar het vliegveld. Nog even relaxen, afscheid nemen van oude en nieuwe bekenden en om half 4 was het tijd om te gaan.
"Partir c'est mourir un peu" en met toch wel een beetje pijn namen we afscheid van Rob, die nog een week langer bleef. Pijn omdat hij veel beter weer zou gaan krijgen, the lucky bastard! Maar ook natuurlijk omdat het vierde wiel van de wagen brak en dat rijdt een stuk minder.
Einde van 7 dagen sportieve gezelligheid en zeker voor herhaling vatbaar. De volgende wordt er eentje met korte-broeken-weer en zonnebrandcrême-dagen dat was de afspraak.
André, Rogier en JdR-cycling bedankt voor een mooie week en tot een volgende keer!

Amber, Ton, Rob en Johan

Mallorca VI

Na een vrij korte nacht, ik had er immers al een stukje van voorgeslapen, brak dag 6 van onze Mallorcaweek aan. Alweer de op een na laatste dag en het is echt zoals het spreekwoord zegt : "time flies when you're having fun!".
De vlag ging uit want het was droog! Er kon dus gefietst worden en om 10.00 uur stonden er weer zo'n 15 mannen en vrouwen klaar om de besneeuwde bergen in te trekken. Stijgijzers, touwen, haken en pikhouwelen gingen mee want sneeuw op Mallorca is niet normaal dus we moesten op al het abnormale voorbereid zijn!
We reden richting de Alpen.........tenminste daar leek het op. Besneeuwde bergtoppen en volgens mij zag ik een paar gedesoriënteerde piloten met hun vliegtuigen rondcirkelen. Paniek in de cockpit, dit kon toch nooit Mallorca zijn?

Op de grond wisten wij, of in ieder geval Rogier, wel de weg en reden we richting Bunyola waar we de Coll d'Honor zouden beklimmen, een klim van 6 km naar 550 meter hoogte.
In het dorp aan de voet van de klim kregen we de "koersinstructies" van Rogier en daarna was het ieder voor zich en God voor ons allen.
Samen met Mark van de Brabantse bende reed ik de besneeuwde hellingen omhoog in een straf tempo waar we weer veel fietsers opslokten gulzig als we waren. Ik ging weer lekker omhoog al zeg ik het zelf en had ik 's ochtends bij de start nog het gevoel van slappe saunabenen, tijdens de klim was het weer gewapend beton onder de broek en kraakten de pedalen van plezier.
Na een stukje afdaling in Orient even gestopt en een fotootje gemaakt met onze nieuwe vrienden en daarna snel doordalen naar Alaro waar we in de remmen knepen voor de traditionele koffie/lunchstop. Voor het zaakje waar we de orde plezierig gingen verstoren stonden heeeeele bekende fietsen! Het bleek dat de splintergroepering onder leiding van André al eerder was aangekomen en we konden gezellig aanschuiven. De gehele inrichting onderging daarbij qua meubilair een complete metamorfose en ook de obers en oberessen schoten in de stress. Dat ze in één klap de dagomzet of misschien wel de weekomzet draaiden verzachtte de pijn behoorlijk.
Het verzachten van de pijn van Robert's val (schade : een bebloede knie en lip en 1 afgebroken tand) zal waarschijnlijk iets langer dan een dag duren maar hopelijk korter dan een week.
De kleine groep van de kortere ronde vertrok even later met Amber op kop, die vandaag "soeper beine" had (zie haar blog) en daarna konden wij aan de polonaise beginnen. Details en foto's ontbreken maar ik kan wel vertellen dat het gezellig was!
Gezelligheid kent geen tijd behalve als je voor het fietsen naar Mallorca komt dus we ontkwamen er niet aan en moesten ook verder. Een enkeling had daarbij wat opstartproblemen en of dat kwam doordat ze (ik zal uit privacy overwegingen geen naam noemen) een bacootje had besteld kan daarbij van invloed zijn geweest!
Via Algaida weer terug richting hotel aan zee en volgens Bartjes betekent dat dan vooral lekker tempo draaien en afdalen. Een klein hikje in het parcours bij het dorpje Randa maar daarna was het toch echt met de handen onder in de beugels. We gingen nog net niet door de geluidsbarrière toen we het terras bij "Kees en Sjaan" opvlogen, maar het scheelde niet veel!
Na 125 km en 4,5 uur fietsen kwam er een einde aan fietsdag 6 waarbij de zon z'n best deed om onze koude sneeuwmomenten van de dag te laten vergeten. Eindelijk verscheen die koperen ploert aan een strakblauwe hemel en ik weet niet wie er hoog daarboven aan de knoppen van de verlichting zit maar tijdens de lessen planning heeft 'ie duidelijk niet op zitten letten.
Hopelijk doet hij wel de laatste dag zijn werk zodat wij onze fietsvakantie volgens Mallorcaanse normen kunnen afsluiten. Tot morgen!

Mallorca V

Vorige week las ik in de krant dat Ryanair een groep toeristen op het verkeerde eiland had achtergelaten. Ik moest er erg om lachen, dat zou ons toch niet gebeuren?

Vanochtend sneeuwde het op Mallorca................

De plannen om te fietsen werden dus even in de ijskast gezet want het was 2 graden buiten en de weg was spekglad. Witte sneeuwresten op de palmbomen en een koude wind zorgden ervoor dat we een rustdag inplanden en onze toevlucht zochten achter een warme bak koffie aan de uitgestorven boulevard. Op zee zag ik een ijsbreker uit de haven van Palma de zee op gaan. Of was het toch een cruiseschip?

Sneeuw op Mallorca! Het moet niet toch niet gekker worden! Eigenlijk best knap dat we onze fietsweek hebben gepland in de koudste maartweek sinds Mallorcaanse mensenheugenis en dat met de bedoeling om de sneeuw in Nederland te ontlopen! Het was meer de bedoeling om zwarte sneeuw te zien als teken dat we helemaal tot het gaatje gingen met de fietstraining. Die hebben we nog niet gezien maar we hebben nog 2 dagen voor de boeg waarin we zoals het er nu uitziet aardig weer krijgen en ons nog kunnen uitleven op verschillende zware klimmetjes.

Na de koffie bezochten we nog even een fietsenzaak om de herinnering aan onze missie op dit eiland levend te houden was het daarna tijd om wat te gaan eten. En dat "wat" groeide uit tot een pizza ter grote van een karrewiel en met zoveel koolhydraten dat ik waarschijnlijk nog even een weekje eraan vast had moet plakken om alles te verbranden als ik 'm helemaal had opgegeten. Ik liet dus maar een stuk liggen voor de hond van de zaak die eruit zag alsof meer klanten de grootte van hun pizza hadden overschat.

Om de middag verder te vullen werd er besloten om naar de sauna te gaan. De sauna van het eerste hotel zat vol met een groep van 30 Thaise wielrensters en de baliedames zeiden dat er geen personen meer bij mochten. Op mijn vraag of er niet toch nog eentje bij mocht werd negatief beantwoord en zelfs toen ik smekend op mijn knieën ging mocht ik er niet bij. Een Thaise massage kon ik dus mooi vergeten! Op naar Grupotel Taurus Park om te kijken of we daar nog werden toegelaten. Ik hoopte nog op een groep Zweedse fietsters maar die waren er niet en dus mochten wij voor 20 euri's relaxen. Ik wil er niet teveel worden aan vuil maken maar het komt er op neer dat ik na de hamman en een stukje zwemmen op een verwarmde bank in een diepe diepe slaap viel!

Toen ik wakker werd gemaakt zag ik de schoonmaakploeg al rondlopen, was het al donker buiten en knorde mijn maag als teken dat hij dreigde te laat te komen voor het avondeten in het hotel. Ik volgde Rob slaapdronken door de donkere straten tot aan "La Terrazza" waar hij wat ging eten. Met de interne Ton-Ton nog steeds in de slaapstand vervolgde ik mijn weg en probeerde de geur van de dagelijkse vreetschuur op te vangen als navigatiemiddel terug naar mijn hotelkamer. Mijn neus ving allerlei dubieuze hotelluchten op behalve iets wat op eten leek maar uiteindelijk bereikte ik toch mijn doel.

Een rustdag, sneeuwdag, pizzadag en saunadag en morgen dus maar weer een fietsdag!