Mallorca IV

Mooi zonnig weer in Nederland. Een grauwe grijze dag op Mallorca. Volgens mij klopt er iets niet in de eerste 2 korte zinnen!

Wij hebben dan wel ons eigen zonnetje in de groep, Amber Solaire, maar de (bijna) gelijknamige zonnebrandcrême zit al dagen in m'n toilettas. Een beetje ongelukkige week qua timing van het weer maar dat neemt niet weg dat ik het prima naar m'n zin heb hier op dat eiland in de Méditerranée waarvan ik gisteren in een glimp zonneschijn zag dat 'ie inderdaad nog steeds zo blauw, zo blauw is!

Wat later dan normaal vertrokken we, zonder Amber die een rustdag had, richting.....beter weer! We waren weer met een elftal en hadden zo tegen de plaatselijke FC kunnen spelen, maar dat loopt zo slecht met die fietssschoentjes aan! Fietsen dus en in een rustig tempo reden we de stad uit oostelijk richting Algaida.

Het was fris en eerst dacht ik dat het de kou was die de kaakspieren verlamde, of had ik een dominee gemist die ongemerkt voorbij was gekomen? Het was erg stil in de groep en ineens wist ik het : Jaap was er vandaag niet bij! De gesprekken kwamen uiteraard wel op gang want met de Brabanders in de groep is het altijd gezellig kletsen.

Rob had inmiddels zijn windjack uitgedaan omdat de 16 lagen kleding die hij aanhad toch iets te benauwd was. Ik vond het ook wat overdreven want 15 was met dit weer wel genoeg.

Op weg naar de voet van de Randa passeerden we een groot veld met honderden zonnepanelen. Ik keek naar de dikbewolkte grijze lucht en vreesde voor de stroomvoorziening van het hotel. Zouden de fietsers die in de relaxstand waren achtergebleven nu de dag wel doorkomen?

Via een paar smalle weggetjes arriveerden we bij de splitsing waar 1 nét gearriveerde fietser met André meeging via een kortere route terug naar het hotel. Ook Rob sloot zich aan die óf schrok van het verhaal van André en het bordje met het stijgingspercentage van de klim (gemiddeld 8,3%) óf had ook figúúrlijk in de afgelopen dagen een jasje uitgedaan. Ik ben benieuwd naar zijn blog van vandaag waar de oplossing van dit raadsel ongetwijfeld te vinden zal zijn.

De klim was pittig met hele steile stukjes van 17% en ik reed aardig op mijn limiet om het wiel van Brabantse Mike te kunnen houden. Maar het lukte en de klim van 2 km eindigde op een klein parkeerplaatsje waar ik gelijk door 2 waarschijnlijk uit ons hotel ontsnapte bejaarde Duitse toeristen (waar zitten ze niet!) werd aangesproken.

Het valt niet mee om met een hartslag van 180 in het Duits uit te leggen dat het nog 3 km naar het klooster is en dat het makkelijk kon met de auto. Ik maakte nog een soort van grapje over wisselen van voertuig maar dat kwam geloof ik niet helemaal over of wilde ze niet begrijpen!

Na de afdaling klonterde de groep weer samen tot.......(hebben jullie meegeteld?) 8 en reden we verder nu richting Llucmajor. Daar was het tijd voor de koffie/lunchstop!

Er was gelukkig nog net wat plek in een hoekje van de zaak waar we dicht tegen elkaar aan de bestelling aan de ober opgaven. Het Brabantse Spaans werd waarschijnlijk niet helemaal begrepen want ze bleven koffie neerzetten en waarschijnlijk waren we bij een dopingcontrole positief getest op cafeïne.
Van Rogier kregen we voor de terugweg een opdracht mee : we gingen ronddraaien. Telkens met 2 op kop en daarna ronddraaien, 500 meter de tijd om met elkaar te kletsen en daarna kreeg je een ander tijdelijk fietsmaatje. Het was dus belangrijk om snel je verhaal te doen met korte zinnen en turbotaal.

Een leuke oefening en mooi om de harde wind een beetje onder elkaar te verdelen.

Na 95 km waren we weer terug en waren we 3,5 uur onderweg geweest. Een koude dag en we waren blij dat we ons konden opwarmen in het al vertrouwde wielercafé.

Toch weer een mooie fietsdag en wonder boven wonder wéér zonder regen. Wat dat betreft hebben we niets te klagen, nu de zon nog! Terug naar het hotel verscheen 'ie samen met een blauwe hemel alsnog. Te laat voor vandaag maar vroeg genoeg voor morgen!

Mallorca III

Vandaag de eerste rit met de hele JdR-groep dus een mannetje of 15 plus 2 dames stonden even over tienen klaar om op weg te gaan richting Petra, een dorpje in het midden van het eiland.
Bakken met water waren in de nacht gevallen samen met de pijpestelen die het had geregend en het plenzen om een uur of 5 hadden er voor gezorgd dat het redelijk nat én glad was op de weg. Gelukkig was het wel op tijd weer droog geworden en zouden we de rest van de dag wel veel dreigende bewolking zien maar geen neerslag meer hebben. Een beetje machogedrag van de wolken eigenlijk. We hadden gewoon weer ontzettende mazzel (Amber in het team, dan krijg je dat!) en eindelijk beseffen ze daarboven dat we goed bezig zijn en dat we het ergens voor doen! Al die andere Ad6-ers in Nederland natuurlijk ook met die sneeuw maar een kniesoor die daar op let.
Net even voor Sineu splitste de groep zich voor een lange en een kortere ronde. Ik had weer erg goede benen en ik twijfel na 3 superdagen nu toch echt of ze wel van mij zijn. Als degene die stiekem in mijn slaap 2 bionische protheses heeft gemonteerd zich even wil melden. Ik wil ik ze graag kopen!

Ik koos samen met Johan de lange versie terwijl Amber en Rob na 2 pittige dagen de kortere variant kozen samen met nog 4 andere fietsers. Na een high-five, een toi toi en good luck scheidden onze wegen zich en reed ik met Roger, onze wegkapitein voor deze dag, richting Sineu om weer aan te sluiten bij de rest van de groep die al vooruit was gereden.

De wielerbaan in Sineu werd even met een bezoekje vereerd en na 47 jaar (precies zo oud als dat ik me voel en eruit zie......toch?) kon ik dan eindelijk pistier worden! Ik leefde mij even uit met een paar rondjes over het rode asfalt en werd voor het nageslacht vereeuwigd. We vervolgden onze weg naar Petra (nee zus, don't worry, we komen niet op de koffie met 11 bezwete fietsers) waar we zouden pauzeren voor K&K (koffie en koolhydraten). Roger gaf het teken "vrij rijden" tot aan de stop wat door de meeste werd begrepen als "rijden totdat de stoppen doorslaan" en dus stormden we met 45 per uur het dorp binnen! Ik voelde mij geroepen om met mijn gepimpte protheses deze losgeslagen bende voor te gaan en kwam met hete velgen precies bij het pleintje tot stilstand terwijl ik volgens opdracht toch al voor het plaatsnamenbordje in de remmen kneep (echt waar Roger!).

De koffiestop liep uit tot een halve lunch, maar was erg gezellig en resulteerde wonderbaarlijkerwijs niet tot stramme benen, waarmee de twijfel over het eerder genoemde eigendomsbewijs weer werd aangewakkerd. Samen met de eveneens wonderbaarlijk rijdende Johan nestelde ik mij op kop in de stevige wind die we op de terugweg tegen hadden. We lieten duidelijk even zien waar de Viergang voor staat : verantwoordelijkheid, karakter, doorzettingsvermogen en koersinzicht. Dat laatste werd vooral gedemonstreerd door onze spatloze gezichten terwijl de anderen bij elke plas die wij doorkliefden (gewoon rijden beschrijft hier niet de werkelijkheid) een straal modder tussen de brilleglazen kreeg gespoten.

Het is zeker waard nog even te vermelden dat Johan tot aan de eindstreep met een glimlach rondreed vanaf het moment dat hij hoorde dat hij rustiger op kop moest rijden!

Na een koud laatste uur in het wiel van een groep Duitse kamikazepiloten reden we weer de boulevard op waar we in het warme wielercafé, waar we door Amber en Rob met open armen werden ontvangen, nog op tijd waren om op tv de finish van Parijs-Nice te zien.

M'n telraampje begint vol te raken en is aan vervanging toe want ik kon er alweer 118 km bij optellen die we in 3 uur en 50 minuten onder onze wielen hadden door zien gaan.

Fietsdag nummer 3 was weer bijzonder geslaagd en op naar numero quatro!

Mallorca II

Vandaag had onze teamcaptain Johan weer wat moois voor ons bedacht. We gingen de "Randa" 3x beklimmen! Een aanloop er naartoe van ongeveer 25 km en daarna een klim van zo'n 5 km a 5,6% gemiddeld. We gingen met een groepje van 7 onderweg in een lekker ochtendzonnetje en we hadden er weer zin in. Na zo'n 3 km ging mijn fiets spontaan in de "lounge-stand", meestal mijn positie voor de avonduren maar nu had ik er nog geen zin in, en moest ik weer even mijn losgekomen zadel vastzetten.

Mijn gehuurde Ridley bevalt me verder trouwens prima, rijdt echt heerlijk en als ik nog eens aan een nieuwe fiets toe ben dan is het zeker een optie!

Het ging lekker en ik droomde al een beetje weg naar de klim die er in mijn gedachten stil en idyllisch bij lag onder een blauwe hemel, met af en toe een overstekende kip of misschien zelfs wel een geit. Gearriveerd bij de voet van de klim bleek het drukker dan de A2 op een regenachtige maandagmorgen! Veel fietsers en duidelijk een populair stekkie om te trainen. Had eigenlijk nog wel een fietsende monnik verwacht op weg naar zijn klooster op een fiets met misschien wel een mandje voorop. Niet gezien en waarschijnlijk gaan ze gewoon met de auto omhoog. Zo'n lange bruine pij elke keer tussen de spaken is ook wel erg lastig.

We sloten ons aan bij de stijgers en dalers, ieder in zijn eigen tempo en zoveel keer als hij of zij wilde. Gelukkig bleef er niemand onder in het dorp op het terras zitten. Amber ging 1x omhoog, Rob kwam tot 2x en Johan en ik gingen 3x naar boven.

Het klimmen ging echt perfect (een klimtijd van 14 minuten over 5 km maakt me toch wel erg blij in de maand maart!) en m'n benen gingen bijna vanzelf, ik en mijn fiets hoefde alleen maar te volgen. Na dit klimfestijn was het tijd voor en verdiende we ook zeker een koffiebreak!

Na de consumptie van de broodnodige koolhydraten en het achterlaten van de hoofdprijs voor de uitbaters van het overigens mooie etablissement konden we weer verder voor een mooi rondje terug naar het hotel. Het was allemaal perfect gepland en uitgedacht maar waarschijnlijk door atmosferische storingen of het sneller draaien van de aardbol als gevolg van een Chileense aardbeving kwamen we op een hele andere plek terecht dan we dachten. Nou ja, niet helemaal "we" want Amber en ik waren wederom slechts in de volgkaravaan en derhalve onschuldig. Wij werden uiteraard wel slachtoffer van de gevolgen en dat betekende een "extraatje" van zo'n 25 km.

Na de laatste lange afdaling stormden we "La Terrazza" weer binnen en kon ik 138 km bijtellen bij mijn Mallorcatotaal. 5 uur onderweg geweest in wederom prima weer en we hadden dan ook allemaal een warm bad verdiend!

Een mooie fietsdag en op naar nummer 3!

P.S.

De klimvideo zal later worden geplaatst i.v.m. met de nog lopende onderhandelingen met diverse profteams! :-)

Mallorca

Wakker worden op Mallorca is eigenlijk verder gaan met dromen. Een dag in maart die begint met palmbomen en zon is zo on-Nederlands dat je nog denkt dat je slaapt als je de gordijnen openschuift. Maar het is echt, ik zit middenin de lente terwijl in Nederland de zoveelste laag sneeuw langzaam wegsmelt.

Vandaag de eerste fietsdag met Johan als Mallorca-kenner en wegkapitein op kop. Rob als secondant en Amber en ik als gehoorzame volgers. Op de weg naar Cala Figuera werden we al snel ingehaald door een groep fietsers en konden we het eerste stuk lekker aanpikken. De flinke tegenwind konden we zo mooi verdelen over een man of 12 en 1 hele stoere vrouw die gewoon het tempo van 30 of meer in het uur tegen de wind in en met stukken vals plat wegtrapte.

Het was opvallend dat het tempo flink werd opgeschroefd met Rob en Johan aan kop. Was het hun snelle, lichte Litespeed fietsen of hadden ze gewoon hele goeie benen? Het leek in ieder geval wel of ze ontzettend haast hadden om in Cala Figuera te komen.

Het antwoord kwam 61km later toen we het dorp aan de baai binnenreden voor de tussenstop inclusief bijtanken. NOTENTAAAAAAART !!!!!!!
Het energiebommetje begeleidt door een Americano en een Ice Tea smaakte perfect en was een goede start voor de terugweg.

Richting Lucmajor was het vals plat ineens een heel stuk aardiger en met de wind mee en de zon ook nog eens qua temperatuur een stuk beter. Ik had de neiging om mijn beenstukken af te doen maar wilde mijn fietsmaatjes geen sneeuwblindheid bezorgen dus ik zag er maar van af.

De route terug richting Palma ging over prachtige landweggetjes en langs boomgaarden waar de bloesembomen al een paar weken voorsprong hadden genomen op hun Hollandse collega's. Haviken, zilverreigers, kippen op de weg, de natuur liet zich even van zijn beste kant zien en werd met volle teugen opgesnoven.

Na 110 km en 4 uur fietsen waren we weer terug op zeeniveau en zagen we weer de golven van de zee. Terugrijdend langs de grijze golf die op de boulevard liep maakten we nog even een stop bij het wielercafé van de sympathieke Frank en Carmen "La Terraza". Met meer dan 400 wielershirts aan muren en plafond ademt het gewoon fietsen uit en is het dé perfecte plek om een fietsdag af te sluiten. Een heerlijke eerste fietsdag op Mallorca en zo wil ik er nog wel een paar! Laten we maar beginnen met nummer 2 en dus........tot morgen!

Classique d'Alphen

Een zware storm en bakken met regen zouden vandaag over Nederland trekken en de weerwaarschuwing stond met dikke rode letters op zo'n beetje elke weersite.
Geen weer om een fietsritje te gaan maken zou je zeggen maar om half 8 piepte de agenda van m'n iPhone : Classique d'Alphen. Klinkt hartstikke Frans maar de MTB-cyclo van vandaag was maar 50 min. rijden naar het Noord-Brabantse Alphen.
Ik was dus met de 11-bergen cyclo van vorig jaar in m'n achterhoofd dus op het ergste voorbereid en vol goede moed en strijdlust vertrok ik richting het zuiden.
Een grote verrassing bij aankomst: het was droog! De weergoden zaten kennelijk aan de koffie en hadden even pauze voordat ze weer verder gingen met treiteren. Na m'n startnummer 237 te hebben opgehaald ging het na 10 minuutjes infietsen richting de start waar zo'n 115 man ongeduldig wachtten op het startschot.
Om 10.00 uur precies werden we losgelaten en vlogen we als wilde stieren over het grasveld op de eerste bocht af. Positie kiezen voor de smalle tracks en na een korte aanloop van ongeveer 1,5 km om het meertje heen schoot ik het asfalt van de finishstrook op en kon de eerste volle ronde beginnen. Dit was duidelijk geen gezellig toertochtje, dit was een wedstrijd en dus volle bak!
M'n hartslag zat zwaar in de rode cijfers en het was afwachten hoe lang ik dit ging volhouden. Het tempo lag hoog want het parcours lag er erg goed bij ondanks het weer van de afgelopen dagen. Veel zand en gelukkig weinig modder en dat was een hele meevaller.
Door het tempo en de regen die voorlopig uitbleef stond ik na het eerste rondje op exploderen. Niet qua snelheid maar meer qua temperatuur! De zon kwam zelfs even door (wat natuurlijk niemand gelooft maar echt waar is, ik heb minimaal 114 getuigen) en ik had me natuurlijk door de voorspellingen veels te warm aangekleed. Halverwege het tweede rondje moest ik het groepje van een man of 10 waar ik in reed laten gaan en deed ik mijn regenjack en winterhandschoenen uit want de stoom kwam zo onderhand uit m'n oren. Het korte moment van rust deed me goed want daarna ging het eigenlijk met elke ronde beter.
In het 3e en 4e rondje begon het uiteindelijk toch te regenen en te waaien maar kreeg ik zelf ook mijn "second wind". Ik kon tot op het einde blijven versnellen en haalde nog zeker 20 man in! Eén daarvan bleef op het laatste stuk in m'n wiel plakken maar was kansloos in de eindsprint naar de finish. De "oude" benen waren tot aan het einde weer super en dat biedt perspectief voor de komende maanden.
Een zware maar mooie MTB-cyclo die perfect georganiseerd was door WTV Alphen en die mij uiteindelijk een 38e plaats overall opleverde en een 11e in mijn leeftijdscategorie (40-50).
Het was een prima dag om even te testen hoe de conditie erbij staat en op de laatste dag van februari kan ik niet anders dan tevreden zijn!
(de foto's die tijdens de wedstrijd zijn genomen zijn nog niet beschikbaar en zullen nog worden geplaatst)