Aftellen

Nog 7 dagen te gaan, het aftellen is begonnen en dan vertrek ik naar Frankrijk voor misschien wel de meest bijzondere week in m'n leven. Een boute uitspraak maar ik denk dat het een hele mooie periode wordt die veel indruk zal maken.

Ten eerste vanwege de groep mensen waarmee ik een week lang in een groot chalet in Oz-en-Oisans zal verblijven. Fantastische sportvrienden die ik de laatste 7 maanden heb leren kennen, stuk voor stuk geweldige mensen waarmee ik me verbonden voel en waarvan enkelen me heel dierbaar zijn geworden. Een band die niet alleen zo sterk is geworden vanwege Alpe d'HuZes, de actie waar we ons gezamenlijk voor inzetten, maar nog meer door hun persoonlijkheden, karakter, spontaniteit, sociaal gevoel, humor en sportiviteit.

Ten tweede door het evenement wat op 3 juni zal plaatsvinden wat veel méér is dan alleen een sportieve uitdaging. De Alpe d'Huez beklimmen is op zich een grote prestatie maar 6 x achter elkaar is gekkenwerk, een bijna onmogelijke opdracht waarvan zelfs ik met mijn klimervaring moeilijk kan inschatten hoe zwaar het werkelijk zal worden.
Wat ik wel weet is dat het niet in verhouding staat tot het gevecht wat kankerpatiënten leveren om die vreselijke ziekte te overwinnen. En voor al die mensen die momenteel die strijd leveren en ook voor diegenen die de strijd reeds verloren gaan we ons voor de volle 100% inzetten om deze sportieve uitdaging te volbrengen. Dat het een emotionele, succesvolle en onvergetelijke dag wordt staat vast!

De laatste trainingen voordat we vertrekken zijn inmiddels bijna voltooid. Eergisteren een intensieve duurtraining van 93km gedaan in hoog tempo en gisteravond samen met Amber iets minder hard een rondje van bijna 60km gereden. Komend weekend staan er nog 1 of 2 wat langere duurtrainingen op het programma en dan waarschijnlijk volgende week nog 1 x op de fiets.

A.s. maandag, op 2e Pinksterdag, gaan we nog naar Papendal waar de kledinguitreiking zal plaatsvinden, waar we veel andere Ad6-ers zullen treffen en waar we de laatste info kunnen verzamelen.

Ik ben er voor 99,9% klaar voor, ik heb er voor 100% zin in maar moet dus nog heel even geduld hebben en doorgaan met aftellen. Dat valt niet mee maar opgeven is geen optie!

Double date en vliegverkeer

Even een vrijdagje rust genomen om de inspanningen van de SRC te verteren maar met nog een heel weekend te gaan konden er natuurlijk nog heel wat kilometers gemaakt worden.
Zaterdag is natuurlijk boodschappendag dus dat maar eerst even gedaan voordat de rest van Capelle wakker werd. Ik kon me dus op een normale manier tussen de schappen door bewegen en ook het kassameisje was nog niet gestresst. Ik was dus snel weer terug en met de koelkast weer gevuld kon ik gaan fietsen.
Was wel benieuwd hoe de benen zouden zijn na al die Belgische heuvels maar al na 10 minuten voelde ik dat het daar wel goed mee zat. Ze voelde zelfs zo goed aan dat al fietsend het idee naar boven kwam borrelen om mijzelf maar eens flink op mijn donder te geven. Volle bak en we zouden wel zien waar het schip zou stranden. Via Bodegraven en Woerden ging het naar de Nieuwkoopse Plassen en ging het zonder problemen volle kracht vooruit. Over bakboord naar Meije en Zwammerdam laverend tegen de wind in maar bij Alphen a/d Rijn kreeg ik lekker de wind in de zeilen zodat ik Boskoop al snel binnen stoomde. De brug stond open, niet voor mij maar voor een paar grote luxe jachten waarvan 1 naam bleef hangen, de "Aeolus". Moest later even googelen voor de betekenis en het bleek in de Griekse mythologie de door Zeus aangestelde bewaker van de winden en baas van de windgoden te zijn. Ook op mij had de wind geen vat, slechts de slagbomen voor de brug hadden mij weten te vertragen. Tijdelijk en na zo'n 5 minuten gedwongen stilstand kon ik weer verder richting Benthuizen en Zoetermeer. Nog steeds maalde m'n benen onvermoeibaar en met kracht de pedalen rond alsof het uitstapje naar het zuiden geen 2 dagen maar 2 weken geleden was. Ik wachtte tevergeefs op de vermoeidheid die niet kwam. Een machtig gevoel en na 121km was het rondje compleet en fietste ik Capelle weer binnen.
Einde van een mooie fietsdag zou je denken. Normaal gesproken wel maar na een paar uurtjes stond de 2e fietsafspraak al weer vast. Een avondritje met het Posbank-trio. Nee geen 1 of ander door een bank gesponsord muziekgezelschap, maar m'n supergezellige fietsmaatjes!
Een paar uur later zat ik dus weer op hetzelfde zadel en leek het net of ik niet afgestapt was. Een rondje Rottemeren, lekker rustig aan, iets meer dan een uurtje lekker trappen. Uit de wind achter de mannenruggen werd door de kaakspieren van de dames eigenlijk het meeste werk verricht. Kon je met praten maar een berg opfietsen dan waren ze niet bij te houden! :-)
Het werden uiteindelijk 36 kilometers, 6 x 6, eigenlijk wel toepasselijk met Alpe d'HuZes in het vooruitzicht. Dan toch nog een einde aan de fietsdag en van zo'n dubbele afspraak krijg je ontzettende hongerrrrrrrrr!
Na het beulswerk van gisteren stond er voor vandaag een rustige duurtraining op de rol. Zelfbeheersing was vandaag het thema en gewoon genieten van het fietsen en de natuur om me heen.
Om 12.00 uur ging ik naar buiten waar net de zon een beetje aan het doorkomen was. Nog wel aardig wat wind en aan de stand van de wapperende vlaggen kon ik bepalen dat het een rondje door het Westland zou worden. Dat was al weer even geleden dus dat kwam mooi uit.
Eerst dus maar eens via Zestienhoven richting Schiedam en Vlaardingen. Geen lumineus idee want meerdere mensen waren daar opgekomen. Toch nog veel thuisblijvers in dit lange Hemelvaartweekend en dus aardig wat fietsers en wandelaars onderweg. Ook veel irritant vliegverkeer en dat op zondag. Logisch, zou je denken, je fietst toch langs een vliegveld! Maar het grote spul viel wel mee, een enkele 737 kon ik ontdekken. Het was meer het kleine grut wat me dwars zat. Vliegen, muggen en witte pluizen (even had ik een déjà-vu van een winterse sneeuwbui!) deden een aanval op mijn ogen die gelukkig vandaag wel door een bril bescherm werden. Het leek wel of er een afspraak was gemaakt door de gehele Zuid-Hollandse flora en fauna om vandaag definitief uit de winterslaap te ontwaken, want de kikkers hoorde ik ook voor het eerst dit jaar in de sloten kwaken (nee, dit wordt geen sinterklaasgedicht!)
Veel fietsers zei ik dus en ook nog wat Ad6-ers gezien! Herkenbare shirts en geconcentreerde blikken in de laatste 3 weken naar de Grote Dag.
Op de Schie tussen Delft en Schiedam zag ik de enige file van vandaag. Een hele aparte. Heel studerend Nederland leek wel in een roeiboot te zitten begeleid door kleinere gemotoriseerde versies. Rugnummers, knetterende megafoons. Schreeuwende commando's en een strak ritme. Ik reed snel door, de Kandelaarbrug over en was 5 minuten verder weer terug in mijn stille fietswereld zonder bevelen en opdrachten.
Via de Rottemeren, waar het voor de verandering op een zonnige zondagmiddag eens een keertje niet druk was, ging het laatste stuk letterlijk en figuurlijk voor de wind en na precies 110km was ik weer terug op het thuishonk. Een mooie, ontspannen rit en genoten van de mooie natuur om me heen. Dit kost helemaal geen moeite maar levert juist een heleboel energie op! Altijd lekker als er weer een gewone werkweek voor de deur staat. Laat maar komen zou ik zeggen.

Steven Rooks Classic

Na de Amstel Gold Race en KBK gingen we afgelopen woensdag voor de 3e keer op weg naar Limburg, dit maal om de Steven Rooks Classic te rijden traditioneel op Hemelvaartsdag.

Met z'n viertjes (Amber, Irene, Hans en ik) van Team de Viergang (toepasselijker kan haast niet) arriveerden we 's avonds bij het Townhouse Design Hotel in Maastricht. Een erg leuk, nieuw hotel en anders dan anders, want een pan soep bij de incheckbalie was nieuw voor mij, maar wel grappig! Ook de kamers waren prima al had ik met mijn hoogtevrees wel wat moeite met het grote hoge bed.

Nog even in de gezellige lobby gekletst met een bakkie koffie erbij en daarna slapen want er moest de volgende dag serieus gefietst worden.

Het ontbijt was vroeg en uitgebreid en en werden heel wat koolhydraten naar binnen gewerkt. Het kwam bij een enkeling letterlijk de neusgaten uit maar het was even nodig als basis voor 160 energieslurpende kilometers die we voor de boeg hadden. Limburgse en Belgische heuvels met de Redoute en de Bois d'Olne als ultieme kwelgeesten doe je niet op één beschuitje met jam!

Nadat we lekker even een beetje hadden ingefietst naar de start bij het MECC, een kilometer of 2 verderop, sloot Dave zich aan bij onze groep, werden de startnummers op de fiets gedaan en konden we onder aanmoediging van Steven Rooks himself, gekleed in uiteraard de bolletjestrui, op weg!

En hoe moet je dan zo'n tocht van zo'n 7 uur fietsen samenvatten? Je zou denken dat als je zo'n tijd met honderden fietsers om je heen rijdt, dat je dan allerlei anekdotes, leuke verhalen, spannende gebeurtenissen zou kunnen vertellen. Misschien zijn die er ook wel geweest maar op een of andere manier kan je ze moeilijk opslaan. Je bloed stroomt waarschijnlijk bij dit soort inspanningen zo snel dat je gedachten gewoon gelijk weer wegspoelen. Als zeepsop door een gootsteenputje. En probeer dat dan maar eens een dag later terug te halen!

Het ging natuurlijk vooral om het klimmen en daarvan kregen we in ieder geval genoeg voor onze kiezen. Na wat "opwarmertjes" aan Nederlandse kant werden op Belgisch grondgebied alle registers opengetrokken in de vorm van vooral de Redoute, de Transenster (oeps, die was ik vantevoren even vergeten te vermelden dames!), de Bois d'Olne en Les Waides.

Steile puisten maar iedereen kwam goed boven en er werd geen voet aan de grond gezet! Chapeau voor Amber en Irene die al die wandelende mannen toch maar even lieten zien hoe het wel moet. Klasse van Dave en Hans die als echte "grimpeurs" omhoog gingen.

Amber, Dave, Irene, Hans en Ton op de Redoute

Uiteraard blijven er behalve de onuitwisbare ervaringen van de klimkilometers ook wel andere dingen in die grijze massa achter, zoals die koeievlaai op de achterrem van Irene (hoe kwam die daar nou terecht?), of de lekke achterband van Amber (expres? als straf voor mijn vergeetachtigheid?) of de gemiste kans van de Belgische horeca om een paar duizend fietsers van eten te voorzien (1 slimme ondernemer draaide in ieder geval een wereldomzet) of dat het parcours af en toe meer op Parijs-Roubaix leek (mensen met een kunstgebit blijf lekker in Nederland fietsen!).

De 7e editie van de SRC bleek al met al weer eens een prachtige tocht te zijn, door een mooi landschap met indrukwekkende uitzichten en prima georganiseerd. Jammer dat het weer niet echt meewerkte maar de douche achteraf in het hotel bij de finish was top geregeld en een weldaad voor onze verkleumde botten.

De laatste grote test voordat we naar Frankrijk afreizen was meer dan geslaagd en we kunnen de grote uitdaging op 3 juni met vertrouwen tegemoet zien. Nu in de laatste 2 weken voor vertrek nog de conditie goed bijhouden, goed uitrusten en dan zijn we er klaar voor. Laat die Alpe d'Huez maar komen!

Effe testen

Het is natuurlijk af en toe handig en leuk om te weten hoe je er voor staat qua conditie. Dus ik was wel benieuwd wat de inspanningstest ging opleveren die ik gisteren aflegde, net zoals vorig jaar, bij Contest in Amsterdam. Vooral het gevoel tijdens de afgelopen Amstel Gold Race en m'n beklimming van de Alpe d'Huez was zo goed dat ik wel een verbetering verwachtte t.o.v. vorig jaar toen het eerlijk gezegd een beetje tegenviel. En deze keer net vóór de Steven Rooks Classic en niet net erná, zoals vorige keer en waar ik toen nog een beetje vermoeid van was.
Om even over half 5 zat ik op de fiets met links naast mij, ter inspiratie of demotivatie (het is maar net hoe je je er op instelt) de ranglijsten met testwaardes van de Rabo profs en andere toppers. Mijn oog viel natuurlijk op de lijst 40+-ers (mijn categorie), met ook wat bekende namen, en mijn doel was gezet. Ik moest op die lijst!
Omringd door computers en kabels en ook daarmee verbonden en gemuilkorfd als een pitbull (met een masker voor de ademanalyse) was ik klaar om aan te vallen!
Over de test op zich is weinig te vertellen, simpel gezegd wordt het per 3 minuten wat zwaarder en ze "pesten" je net zo lang totdat je half dood van de fiets afvalt en echt niet meer verder kunt.
De computers registreren en analyseren dan alle gegevens die uit dat uitgeperste lichaam zijn gekomen en produceren daarna dus een boel getallen en grafieken.
Het werd ook duidelijk een maximaaltest want ik kon deze keer echt tot het gaatje gaan, de benen waren prima en m'n lichaam liet me niet in de steek. En als ik niet zo'n droge mond had gehad (nadeel 1) en niet zo'n pijn in m'n reet (excusez le mot) van het zadel (nadeel 2) dan had ik het misschien nog wel een fractie langer volgehouden.
Ik mocht echter tevreden zijn, méér dan tevreden en uit de resultaten bleek dat mijn vorm en mijn tijd op de Alpe niet uit de lucht was gegrepen. Op alle fronten een dikke verbetering van vorig jaar en zonder al teveel details te willen vermelden toch enkele waardes uit de test :

Maximaal vermogen : 411 Watt
Max.vermogen per kg lichaamsgewicht : 5,62 Watt
Maximale hartslag : 187
Omslagpunt : 170 bpm (91%) bij een vermogen van 347 Watt (4,75 W per kg lich.gew.)
VO2max : 68,0

M'n beste testresultaten ooit en ik ging dan ook heel tevreden en best wel een beetje trots naar huis! Alle trainingen waren duidelijk niet voor niets geweest.
En oh ja, het lijstje aan de muur moest gelijk alweer even aangepast worden.........

Mijn moment

Door de altijd aanwezige fotografen vereeuwigd tijdens mijn momentje op de Alpe d'Huez op 01/05/2010. Ook mijn laatste rit in mijn Saeco shirt wat hierna werd geschonken aan een verzamelaar in ruil voor een mooie donatie aan de Stichting Alpe d'HuZes. Het was in alle opzichten dus een mooie dag!