Had uiteraard vanochtend al gepland om direct uit het werk te gaan fietsen en dat betekent dan altijd om een uur of 4 nog wat eten. Het was echter nogal hectisch op het werk dus dat extraatje schoot er een beetje bij in en lichtelijk gestresst reed ik dan ook naar huis.
Thuis sloeg de frustratie en de twijfel toe en had ik zin om een paar pizza's te bestellen en in 1x weg te werken en op de bank neer te ploffen. Gelukkig kwam ik net op tijd tot m'n positieven.
Snel een energiedrankje en wat ontbijtkoek weggewerkt en toch maar op de fiets gestapt, het was tenslotte veel te mooi weer om niet te gaan. Daar zou ik alleen maar spijt van gaan krijgen.
Om 18.00 uur reed ik weer naar buiten, (nog) niet in korte broek maar wel wat minder dik gekleed dan afgelopen weken. Donderdag ga ik het eens in het kort proberen, overdag wel te verstaan, want ik heb lekker een dag vrij genomen. Je moet genieten van de lente, toch?
Bij nog wat gebrek aan motivatie kwamen de benen moeilijk op gang maar na een half uurtje ging het wel weer en begon ik er weer een beetje zin in te krijgen.
De route ging richting Hazerswoude en dan met de wind mee via Benthuizen weer terug. Onderweg tegen de wind in wat korte sprintjes gedaan en daarna met de wind mee 5km tempo met 40 per uur! Kwam ik ondanks het slappe begin toch nog op een leuk gemiddelde uit na precies 65km fietsen in 2 uur en 9 minuten.
De werkstress was in ieder geval aardig verdwenen. De fiets is mijn dokter!
dinsdag 31 maart 2009
zondag 29 maart 2009
Oeverhopping
De benen waren wat vermoeid vanochtend bij het opstaan, naweeën van het gevecht met de wind gisteren. Na eerst veel gedronken te hebben was het moeie gevoel later in de ochtend verdwenen en stapte ik na de lunch om half 1....eh....half 2 op de fiets.
De benen voelden tijdens het fietsen toch gewoon goed aan, alleen de knietjes waren wat gevoelig maar absoluut niet belemmerend. De planning was zo'n 2 en een half uur rijden zodat ik de finish van de Brabantse pijl nog kon meepikken.
Eerst maar eens óver het water via de VBB om vervolgens 20km verderop ónder het water door te gaan via de HT. Daarna een rondje via Puttershoek om vervolgens weer op dezelfde manier van rivieroevers te wisselen. Onder een prachtige Nederlandse wolkenlucht ging het daarna richting de Rotte waar ook nog wat aan "oeverhopping" werd gedaan. Een woord wat hierbij wordt voorgedragen als nieuwe toevoeging aan de dikke Van Dale:
oe·ver·hopping ; in korte tijd meerdere malen achtereen van rivieroever wisselen
Met het laatste bruggetje achter de rug ging het via Ommoord richting Capelle en stonden na 81 km en 2 uur en 42 min. de eindcijfers in beeld.
De weekendritten zaten erop, nu was het tijd om de fiets te kuisen en weer te laten glimmen. Daarna op zoek naar de zonnebrandcrème want heb je die temperaturen voor volgende week gezien! Dat wordt korte-broeken-werk! Zonnebrillen, korte mouwtjes, wit moet weer bruin worden. En nu maar hopen dat al die weermannen (en vrouwen) het bij het rechte eind hebben.
De benen voelden tijdens het fietsen toch gewoon goed aan, alleen de knietjes waren wat gevoelig maar absoluut niet belemmerend. De planning was zo'n 2 en een half uur rijden zodat ik de finish van de Brabantse pijl nog kon meepikken.
Eerst maar eens óver het water via de VBB om vervolgens 20km verderop ónder het water door te gaan via de HT. Daarna een rondje via Puttershoek om vervolgens weer op dezelfde manier van rivieroevers te wisselen. Onder een prachtige Nederlandse wolkenlucht ging het daarna richting de Rotte waar ook nog wat aan "oeverhopping" werd gedaan. Een woord wat hierbij wordt voorgedragen als nieuwe toevoeging aan de dikke Van Dale:
oe·ver·hopping ; in korte tijd meerdere malen achtereen van rivieroever wisselen
Met het laatste bruggetje achter de rug ging het via Ommoord richting Capelle en stonden na 81 km en 2 uur en 42 min. de eindcijfers in beeld.
De weekendritten zaten erop, nu was het tijd om de fiets te kuisen en weer te laten glimmen. Daarna op zoek naar de zonnebrandcrème want heb je die temperaturen voor volgende week gezien! Dat wordt korte-broeken-werk! Zonnebrillen, korte mouwtjes, wit moet weer bruin worden. En nu maar hopen dat al die weermannen (en vrouwen) het bij het rechte eind hebben.
zaterdag 28 maart 2009
Windbreker
Had graag vandaag de Grebbelinietocht vanuit Leusden gereden, al was het alleen maar om deze keer wel al de pijlen te kunnen volgen, maar het kwam vanochtend met bakken uit de hemel dus die liet ik maar aan mij voorbij gaan. Ik heb me dus nog maar een keer omgedraaid en een uurtje later een ontbijtje genuttigd.
Terwijl de regen gestaag naar beneden bleef komen heb ik de rest van de ochtend naar de film "Body of Lies" gekeken onder het genot van een lekker bakkie koffie.
Ondertussen stond
natuurlijk ook de computer aan om via de buienradar af en toe te kijken of er een einde in zicht kwam aan al die nattigheid. Om 11.00 leek het eindelijk wat te gaan worden dus kon ik mij klaar gaan maken voor een middagrit.
Om half 1 zat ik op de fiets en inmiddels was de zon uit zijn schuilplaats gekropen en zag het er allemaal veelbelovend uit. Ik besloot om een rondje Leerdam te fietsen, kijken of er al wat bloesem te bespeuren was langs de Linge.
Tot aan de brug bij Vianen ging het rap en dat was ook niet zo gek met een windje 4 of zo in de rug, en dat beloofde niet veel goeds voor de terugweg want er stond toch veel meer wind dan ik had gedacht. Maar de zon scheen volop, ook dat was onverwacht en de radiotoren bij Lopik stond er dan ook mooi bij.
Over de brug ging het linksaf langs de sluis bij Ossenwaard naar Everdingen en bij Fort Everdingen rechtsaf richting Leerdam, 11km volgens de bordjes en de wind begon al schuin in mijn gezicht te blazen.
In Leerdam was het lekker opgebroken dus was het zoeken door de straatjes om de juiste weg weer terug te vinden wat uiteindelijk lukte. Langs de tijdelijke kermis ging het richting Arkel langs de Linge waar dus in de boomgaarden nog geen bloesemblaadje te vinden was. Door de koude winter is alles een beetje later.
De wind stond nu echt tegen en het was nog zo'n 60km te gaan dus dat werd werken zeker toen ik na Arkel en Giessenburg de spaarzame bebouwing achter mij
liet en richting Bleskensgraaf de rekening kreeg gepresenteerd van de kale Alblasserwaard. Ik moest terugschakelen om mijn hartslag op een redelijk niveau te houden en de soepele pedaaltred was al lang verdwenen.
Het werd een mentale strijd tegen de wind, en pijnlijke voeten en rug kozen partij voor mijn tegenstander. Bij Bleskensgraaf was ik redelijk gebroken door de wind en was het beste er overduidelijk vanaf, een voordeel was dat het ergste nu voorbij was en richting Rotterdam ging de wind weer langzaam naar de goede kant draaien. Degene die draaide was ik natuurlijk maar zo voelde het wel.
Nog even de Brienenoordbrug over en de laatste 7km een beetje bijkomen, recht voor de wind kon ik het nu rustig aan doen. Na 141km en 4 uur en 47 min. was ik weer terug, redelijk afgeserveerd en met goeie trek (het was inmiddels bijna half 6). Op het menu stond kip szechuan met boontjes en witte rijst. Ober, kan ik al bestellen?
Terwijl de regen gestaag naar beneden bleef komen heb ik de rest van de ochtend naar de film "Body of Lies" gekeken onder het genot van een lekker bakkie koffie.
Ondertussen stond
natuurlijk ook de computer aan om via de buienradar af en toe te kijken of er een einde in zicht kwam aan al die nattigheid. Om 11.00 leek het eindelijk wat te gaan worden dus kon ik mij klaar gaan maken voor een middagrit.Om half 1 zat ik op de fiets en inmiddels was de zon uit zijn schuilplaats gekropen en zag het er allemaal veelbelovend uit. Ik besloot om een rondje Leerdam te fietsen, kijken of er al wat bloesem te bespeuren was langs de Linge.
Tot aan de brug bij Vianen ging het rap en dat was ook niet zo gek met een windje 4 of zo in de rug, en dat beloofde niet veel goeds voor de terugweg want er stond toch veel meer wind dan ik had gedacht. Maar de zon scheen volop, ook dat was onverwacht en de radiotoren bij Lopik stond er dan ook mooi bij.
Over de brug ging het linksaf langs de sluis bij Ossenwaard naar Everdingen en bij Fort Everdingen rechtsaf richting Leerdam, 11km volgens de bordjes en de wind begon al schuin in mijn gezicht te blazen.
In Leerdam was het lekker opgebroken dus was het zoeken door de straatjes om de juiste weg weer terug te vinden wat uiteindelijk lukte. Langs de tijdelijke kermis ging het richting Arkel langs de Linge waar dus in de boomgaarden nog geen bloesemblaadje te vinden was. Door de koude winter is alles een beetje later.
De wind stond nu echt tegen en het was nog zo'n 60km te gaan dus dat werd werken zeker toen ik na Arkel en Giessenburg de spaarzame bebouwing achter mij
liet en richting Bleskensgraaf de rekening kreeg gepresenteerd van de kale Alblasserwaard. Ik moest terugschakelen om mijn hartslag op een redelijk niveau te houden en de soepele pedaaltred was al lang verdwenen.Het werd een mentale strijd tegen de wind, en pijnlijke voeten en rug kozen partij voor mijn tegenstander. Bij Bleskensgraaf was ik redelijk gebroken door de wind en was het beste er overduidelijk vanaf, een voordeel was dat het ergste nu voorbij was en richting Rotterdam ging de wind weer langzaam naar de goede kant draaien. Degene die draaide was ik natuurlijk maar zo voelde het wel.
Nog even de Brienenoordbrug over en de laatste 7km een beetje bijkomen, recht voor de wind kon ik het nu rustig aan doen. Na 141km en 4 uur en 47 min. was ik weer terug, redelijk afgeserveerd en met goeie trek (het was inmiddels bijna half 6). Op het menu stond kip szechuan met boontjes en witte rijst. Ober, kan ik al bestellen?
dinsdag 24 maart 2009
Wachten op de zomertijd
Nog een paar dagen en dan is het zover. De zomertijd gaat weer in. In eerste instantie bedoeld voor de boeren maar ik ben er zeker zo blij mee, dan kan er 's avonds weer in het licht getraind worden.
Vanavond gaan de lampjes nog een keer mee.
Ik besluit de krachttraining te verplaatsen naar donderdag en een tempotraining in te lassen. Heb ik genoeg gegeten? De extra broodjes van vanmiddag moeten hun werk doen.
De wind is nog steeds pittig, noordwest, en ik besluit een rondje Oudewater te doen. Heb ik 'm het grootste deel in de flank staan (hopen dat ik niet de Hollandse IJssel in wordt geblazen) en nooit echt tegen of mee.
Het eerste stuk gaat nog niet echt soepel maar langzaam kom ik in m'n ritme. Het gaat het weer als een trein en in no time ben ik bij de brug van Oudewater waar ik keer en aan de andere kant van het water terug ga. Het wordt al schemerig, maar ik wacht nog even met het licht. Net voorbij Haastrecht heb ik het enige stoplicht op de terugweg. Een goed moment om de lampjes te monteren.
Er is geen sprake van een hongerklop, sterker nog, de bovenbenen draaien nog steeds machtig rond, maar ik begin toch wel een beetje trek te krijgen. Bij Gouda waait de wind de geuren van de fijne vleeswarenfabriek Compaxo over de IJssel mijn neusgaten in en het water loopt mij in de mond. Ter hoogte van Moordrecht wordt dit nog eens dunnetjes overgedaan door Bakkersland Banket en ik hou het bijna niet meer. Ik gooi er nog een schepje bovenop en de snelheid ligt onlangs dat het nu echt donker is geworden, ruim boven de dertig.
Ik moet mij trouwens niet af laten leiden door de etensgeuren want het donker vergt mijn uiterste concentratie. Gelukkig is het asfalt zonder kuilen, alleen bij Gouderak is de weg opgebroken en moet ik goed opletten.
Ik merk de laatste tijd trouwens dat het zicht niet meer superscherp is zoals voorheen (zeker 's avonds) en ik moet Pearl binnenkort maar eens met een bezoekje vereren voor een oogmeting.
De horizon en stedelijke contouren zijn verdwenen in de duisternis en ik heb geen idee hoever het nog is als plots de Algerabrug vanuit het niets voor mij opdoemt. Oh, ben ik hier al? Dus nog maar een kilometer of 3 op een inmiddels kletsnatte weg. Ik heb geen druppel gehad onderweg, maar hier is duidelijk een buitje gevallen.
Het laatste stuk gaat rustig aan en na 63km en 2 uur en 4 minuten ben ik weer thuis, inclusief natte reet (excusez le mot!). Het ging weer erg lekker maar heb het nu wel gehad met het fietsen in het donker. Kom op met die zomertijd!!
Vanavond gaan de lampjes nog een keer mee.
Ik besluit de krachttraining te verplaatsen naar donderdag en een tempotraining in te lassen. Heb ik genoeg gegeten? De extra broodjes van vanmiddag moeten hun werk doen.
De wind is nog steeds pittig, noordwest, en ik besluit een rondje Oudewater te doen. Heb ik 'm het grootste deel in de flank staan (hopen dat ik niet de Hollandse IJssel in wordt geblazen) en nooit echt tegen of mee.
Het eerste stuk gaat nog niet echt soepel maar langzaam kom ik in m'n ritme. Het gaat het weer als een trein en in no time ben ik bij de brug van Oudewater waar ik keer en aan de andere kant van het water terug ga. Het wordt al schemerig, maar ik wacht nog even met het licht. Net voorbij Haastrecht heb ik het enige stoplicht op de terugweg. Een goed moment om de lampjes te monteren.
Er is geen sprake van een hongerklop, sterker nog, de bovenbenen draaien nog steeds machtig rond, maar ik begin toch wel een beetje trek te krijgen. Bij Gouda waait de wind de geuren van de fijne vleeswarenfabriek Compaxo over de IJssel mijn neusgaten in en het water loopt mij in de mond. Ter hoogte van Moordrecht wordt dit nog eens dunnetjes overgedaan door Bakkersland Banket en ik hou het bijna niet meer. Ik gooi er nog een schepje bovenop en de snelheid ligt onlangs dat het nu echt donker is geworden, ruim boven de dertig.
Ik moet mij trouwens niet af laten leiden door de etensgeuren want het donker vergt mijn uiterste concentratie. Gelukkig is het asfalt zonder kuilen, alleen bij Gouderak is de weg opgebroken en moet ik goed opletten.
Ik merk de laatste tijd trouwens dat het zicht niet meer superscherp is zoals voorheen (zeker 's avonds) en ik moet Pearl binnenkort maar eens met een bezoekje vereren voor een oogmeting.
De horizon en stedelijke contouren zijn verdwenen in de duisternis en ik heb geen idee hoever het nog is als plots de Algerabrug vanuit het niets voor mij opdoemt. Oh, ben ik hier al? Dus nog maar een kilometer of 3 op een inmiddels kletsnatte weg. Ik heb geen druppel gehad onderweg, maar hier is duidelijk een buitje gevallen.
Het laatste stuk gaat rustig aan en na 63km en 2 uur en 4 minuten ben ik weer thuis, inclusief natte reet (excusez le mot!). Het ging weer erg lekker maar heb het nu wel gehad met het fietsen in het donker. Kom op met die zomertijd!!
maandag 23 maart 2009
Zeldzaam
Zondag : Windkracht 5 maakt the day after net even anders dan die mooie zaterdag. Het schrappen is niet meer nodig, de zon schijnt gelukkig nog wel maar een windjack kan duidelijk geen kwaad.
De benen voelen goed aan na de inspanning van gisteren en na de lunch vertrek ik voor een rit zonder plan, zonder doel, gewoon wat spielerei en ik zal wel zien waar het toe zal leiden.
De eerste kilometers gaan schuin tegen de wind in en ik vind het eigenlijk wel meevallen. Windkracht 5? Wie heeft dat staan meten dan? Als een warm mes ga ik door de boter, niks vermoeidheid, de JZ Classic lijkt weken geleden.
Langs de Rotte windje mee, hartslag zakt als een baksteen dus ik sla linksaf naar Adventure Park Outdoor Valley vol tegen de wind in op het open stuk naar de "Monte Cervino" en de heuvel ernaast. Full power sprint ik er tegenop, een meter of 200, daarna de S-bocht weer naar beneden, het is kort maar krachtig.
Daarna weer lekker tempo richting Bergschenhoek en Berkel en Rodenrijs, rechtsaf langs de kassen naar Zoetermeer. De wind komt van alle kanten, schuin tegen, schuin mee, recht op de kop, m'n hartslag lijkt wel een jojo maar ik voel me super!
Bij het station van Zoetermeer rechtsaf langs de snelweg, hagelnieuw asfalt langs de Nutricia, wind vol in de rug, hartslag keldert weer maar de snelheid gaat ruim boven de 40. Omgekeerde wereld.
Richting Benthuizen zijn ze flink met de weg bezig dus even zoeken naar de juiste weg, daarna kan het gas er weer op als ik na Benthuizen afsla richting Boskoop.
Voor Boskoop ga ik rechtsaf en steek tussen de weilanden door (wat een vergezicht, Nederland is niet vol!) richting Moerkapelle. Geef vol gas tegen de harde wind in (toch een 5!), neus op het stuur, handen in de beugels, wow, ik heb Cancellara-benen!
Na Moerkapelle gaat het even wat rustiger richting de Rotte, de wind heeft de wandelaars weggeblazen, het is lekker rustig. Na een paar kilometer kom ik weer op hetzelfde punt en besluit om het heuveltje nog een keer te slechten. Vol gas gaat het weer naar boven. Kracht. De koek is nog steeds niet op!
Ik heb er nu 60 km op zitten en rij verder langs de Rotte, even wat omweggetjes maken om op de geplande 75 uit te komen. De laatste 10 gaan met de wind in de rug, perfecte cooling down met behoud van snelheid. Ideaal.
Uiteindelijk kom ik uit op 77km in net 2 en een half uur. Ik heb met de wind gespeeld en op gemak gewonnen. Zeldzaam goede benen vandaag en dat na de 150km van gisteren. Vorm is ongrijpbaar.
De benen voelen goed aan na de inspanning van gisteren en na de lunch vertrek ik voor een rit zonder plan, zonder doel, gewoon wat spielerei en ik zal wel zien waar het toe zal leiden.
De eerste kilometers gaan schuin tegen de wind in en ik vind het eigenlijk wel meevallen. Windkracht 5? Wie heeft dat staan meten dan? Als een warm mes ga ik door de boter, niks vermoeidheid, de JZ Classic lijkt weken geleden.
Langs de Rotte windje mee, hartslag zakt als een baksteen dus ik sla linksaf naar Adventure Park Outdoor Valley vol tegen de wind in op het open stuk naar de "Monte Cervino" en de heuvel ernaast. Full power sprint ik er tegenop, een meter of 200, daarna de S-bocht weer naar beneden, het is kort maar krachtig.
Daarna weer lekker tempo richting Bergschenhoek en Berkel en Rodenrijs, rechtsaf langs de kassen naar Zoetermeer. De wind komt van alle kanten, schuin tegen, schuin mee, recht op de kop, m'n hartslag lijkt wel een jojo maar ik voel me super!
Bij het station van Zoetermeer rechtsaf langs de snelweg, hagelnieuw asfalt langs de Nutricia, wind vol in de rug, hartslag keldert weer maar de snelheid gaat ruim boven de 40. Omgekeerde wereld.
Richting Benthuizen zijn ze flink met de weg bezig dus even zoeken naar de juiste weg, daarna kan het gas er weer op als ik na Benthuizen afsla richting Boskoop.
Voor Boskoop ga ik rechtsaf en steek tussen de weilanden door (wat een vergezicht, Nederland is niet vol!) richting Moerkapelle. Geef vol gas tegen de harde wind in (toch een 5!), neus op het stuur, handen in de beugels, wow, ik heb Cancellara-benen!
Na Moerkapelle gaat het even wat rustiger richting de Rotte, de wind heeft de wandelaars weggeblazen, het is lekker rustig. Na een paar kilometer kom ik weer op hetzelfde punt en besluit om het heuveltje nog een keer te slechten. Vol gas gaat het weer naar boven. Kracht. De koek is nog steeds niet op!
Ik heb er nu 60 km op zitten en rij verder langs de Rotte, even wat omweggetjes maken om op de geplande 75 uit te komen. De laatste 10 gaan met de wind in de rug, perfecte cooling down met behoud van snelheid. Ideaal.
Uiteindelijk kom ik uit op 77km in net 2 en een half uur. Ik heb met de wind gespeeld en op gemak gewonnen. Zeldzaam goede benen vandaag en dat na de 150km van gisteren. Vorm is ongrijpbaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)
