skip to main |
skip to sidebar
In de Kunsthal in Rotterdam is momenteel een interessante expositie te zien van Chris de Bode voor de liefhebbers van de wielersport en fotografie.
Chris de Bode Chris de Bode (1965) is als fotograaf autodidact. Hij maakte zijn eerste foto’s als bergklim-instructeur. Ontwikkelde zich daarna met name door reizen naar het buitenland als een journalistiek-documentaire fotograaf. Hij publiceerde ondermeer in Nederlandse, Duitse, Franse, Engelse en Amerikaanse bladen en won diverse prijzen bij Zilveren Camera, World Press Photo en Association of Photographers.
Tour du Monde
Eerst Parijs zien en dan sterven. Deelnemen aan de Tour de France is de ultieme droom van iedere wielrenner. Overal ter wereld koersen renners met dat doel voor ogen. Met ‘Tour du Monde´ presenteert de Kunsthal een overzicht van veel minder bekende wielerrondes die fotograaf Chris de Bode in Colombia, Cuba, Senegal, Eritrea, Qatar en China maakte. De Bode portretteert de landen waar de wielerrondes verreden worden, de bezwete lijven, de valpartijen en de ontlading bij de finish. Beelden die, waar ook ter wereld hetzelfde zijn en bij de wielersport horen, maar gemaakt op onbekende locaties en met anonieme hoofdrolspelers.
Bijzondere wielerfotografie
Chris de Bode beoefent geen standaard wielerfotografie. Zijn camera richt zich doorgaans niet op de finish, de kopgroep of het peloton, maar op de toeschouwers langs de kant van de weg en de omgeving van het parcours. In Colombia passeren de renners streng kijkende agenten en een gereed staande tank. In Cuba staan turnsters in een volgepakt stadion opgesteld in een geometrische figuur en zwaaien ze met vlaggen om de sporters te verwelkomen. In Senegal koersen de deelnemers langs wonderschone natuur. In Qatar stuiven de fietsers door het stof van de woestijn, nagekeken door een groepje vrouwen in boerka. Een enkele keer zijn de sporters zelf onderwerp van De Bode´s foto´s. Hij fotografeert ze voor of na hun race, geknield in de kerk of gutsend van het zweet neergeploft naast de fiets.
De expositie duurt van 17 mei 2008 t/m 7 september 2008.
Een aantal van de foto's kan je bekijken op de website van Chris de Bode (klik op de site linksonder op "features" en daarna linksboven op "2008 Tour du Monde").
Ben je in de buurt van Rotterdam ga dan eens naar de Kunsthal!
Er zijn wel eens van die dagen dat de motivatie ver te zoeken is. Vandaag was zo'n dag. Op weg naar huis van werk was ik in een vermoeiende tweestrijd verwikkeld met mijzelf. Wel gaan fietsen, niet gaan fietsen. Thuisgekomen was de strijd gewonnen door de fietser. Gelukkig.
Snel de fietskleding opgezocht, omgekleed, een Bullit Energydrink achterovergeslagen en de deur uit.
Het hield echter niet over, het was slappe hap en dan vooral tussen de oren. Ik was van plan om wat krachttraining te doen in de Heinenoordtunnel.
Maar daar aangekomen hing er een koude, benauwende mist onder het oppervlak en klom ik omhoog als een kleuter! Weer boven de grond reed ik een sauna binnen, althans zo voelde het aan. De broeierige warmte zorgde ervoor dat m'n brillenglazen besloegen. Nadat ik weer zicht had sloeg ik na de tunnel linksaf in plaats van om te keren voor de tweede poging. Ik draaide een rondje door het dorp Heinenoord en besloot weer richting Capelle te gaan, dit had niet veel zin. Ik maakte er tussendoor maar een soort fartlek-training van. Een tempootje hier, een sprintje daar, een klimmetje zus en een afdalinkje zo. Na verloop van tijd begon ik het zelfs leuk te vinden.
Na nog een keer de tunnel (ik moest toch weer terug naar de andere kant) ging het weer richting Van Brienenoordbrug die ik nog even voluit opsprintte.
Na 55 km en 1 uur 45 min. was ik weer thuis, geen training om over naar huis te schrijven, maar altijd nog beter dan op de bank hangen zullen we maar zeggen. Hopelijk gaat het de volgende keer weer wat lekkerder.
Geen boeiende toertocht gepland voor dit weekend, maar gewoon een zaterdag tussendoor. De besluiteloosheid over de te fietsen route overleefde de nacht van vrijdag op zaterdag, maar vanochtend besloot ik uiteindelijk richting Ouderkerk a/d Amstel te fietsen en dus o.a. door de mooie Polder van de Ronde Hoep (what's in a name?). Later dan gepland ging ik om 9.30 uur van start met niet al teveel motivatie en benen van vanillepudding. Ik voelde me en fietste als een natte dweil, een gevoel wat pas wegging na ruim een uur worstelen, zo'n beetje in de buurt van Harmelen. Daarna ging het gelukkig steeds beter en kon ik toch nog een beetje genieten van de rit. Mijn intuïtie had me in ieder geval de goeie kant opgestuurd, eerst met de wind tegen of schuin tegen en na het "keerpunt" bij Ouderkerk a/d Amstel en de gehele terugweg wind mee of schuin mee. En de wind wakkerde nog aardig aan van 3 naar 5 dus dat was in ieder geval een goede belissing.
Via Leimuiden en de Braassemermeer kwam ik bij Hazerswoude-Dorp waar een brommer mij langzaam passeerde. En achter de brommer een wielrenster die moederlief of ander familielid c.q. kennis bereid had gevonden het tempo te maken. Uiteraard pikte ik even een graantje mee van deze liefdadigheid en sloot aan in het wiel van de renster. Op het mooie kaarsrechte fietspad van ongeveer 1,5 km met nieuw glad asfalt lag de snelheid zo rond de 40 en zo'n 200 meter voor de onvermijdelijke T-splitsing kwam de renster uit het zog van de brommer vandaan en ging in volle sprint. Bij het stoplicht eerder in het dorp had ik de aankondiging van de plaatselijke wielerronde al gelezen en terwijl ik meesprong in het wiel realiseerde ik me dat dit de training was voor de eindsprint, die ongetwijfeld al dagen in haar gedachten rondspookte. Terwijl ik haar in het laatste stukje nog even voorbijsprintte keek ik even opzij en lachtte haar goedbedoeld toe. Zag ik teleurstelling achter de donkere brillenglazen? De angst dat ik haar gelijk de uitkomst van de komende woensdag had laten zien? Ik sloeg linksaf, zij sloeg rechtsaf terwijl de brommer weer voor haar kroop. De volgende sprint zou ze in ieder geval winnend afsluiten.
Terwijl ik de snelheid weer terugbracht op het normale niveau constateerde ik dat het puddinggevoel van eerder definitief verdwenen was. De laatste 20km fietste ik dus weer vrij opgewekt richting Capelle en na 155 km en nog net binnen de 5 uur fietsen was het weer gedaan voor zomaar een zaterdag tussendoor.
Volgende week de Bilzen Classic, onbekend maar desalniettemin interessant genoeg om naar toe te gaan. Een verslag volgt uiteraard.
Donderdag 22 mei 2008.
Nogmaals de 2 mountainbikeroutes gereden onder een stralende ochtendzon en een lekker temperatuurtje. Ditmaal bleef ik overeind in het losse zand en reed ik de volledige route zonder een bordje te missen. Dat was lekker doorfietsen dus en het ging ook een stukje sneller dan op maandag. Vanwege de vroege start had ik het bos voor mijzelf en in 2 en een half uur fietsen kwam ik deze keer echt niemand tegen, heerlijk. Daarna nog een stukje over het fietspad er aan vastgeplakt en kwam ik totaal op 58km. Terug bij het huisje een lekker bakkie koffie in de tuinstoel in het zonnetje. Een mooie afsluiting van een lekker fietsweekje.
Woensdag 21 mei 2008.
Vandaag was het weer een graadje warmer dus kon het windjackje thuisblijven. Dezelfde route gereden op de weg als zondag slechts met een kleine aanpassing. Na het Dwingelderveld (en de Sterrenwacht) ging het nu via Geeuwenbrug en Hoogersmilde richting Appelscha en Elsloo weer terug naar Wateren waar de wielen na 103 km en 3 uur en 28 minuten weer tot stilstand kwamen. Onderstaand de volledige route.
Maandag 19 mei 2008.
Het was weer even wennen op de mountainbike waar ik een tijdje niet meer mee had gereden. Naar het parcours was het niet ver, ongeveer 1,5 km dus kon ik gelijk een beetje losfietsen voordat het ruige werk kon beginnen. En dat het wennen was bleek wel na een kilometer of 6, bij het Aekinger Zand ging ik ongelofelijk op mijn plaat! In een bocht met los zand blokkeerde mijn voorwiel en werd ik gelanceerd, ik vloog over het stuur, kwam half in de hei en half in het zand terecht en kreeg vervolgens de fiets bovenop me. Met een paar pijnlijke plekken op de benen en elleboog (gelukkig geen serieuze verwondingen) en na controle van de fiets kon ik gelukkig weer verder. Het was wel even flink schrikken dus het vervolg ging even iets rustiger. Het parcours bleek echter niet al te moeilijk en lag er door het mooie weer goed en droog bij dus na verloop van tijd kon de beuk er weer in. De 2 routes gecombineerd zouden volgens de informatie die ik vooraf had opgezocht 54 km moeten zijn (25 + 29km), ik kwam echter maar tot 53 km inclusief het zoeken naar een gemiste pijl, een extra stukje route van ± 2 km en de route er naar toe en weer terug. Dus waar ze die andere kilometers vandaan halen, geen idee! Al met al een lekkere rit, op een afwisselend en niet al te moeilijk parcours.
Zondag 18 mei 2008.
Na een verregende zaterdag was het zondag een stuk mooier, tijd voor een leuk rondje door het mooie grensgebied tussen Friesland en Drenthe. Startplaats Wateren, aan de rand van het Drents-Friese Wold, een prachtig natuurgebied
waar ook 2 mooie mountainbikeroutes op mij lagen te wachten. Via Noordwolde, Steggerda en Steenwijk ging het richting Giethoorn, waar het fietspad op deze mooie zondag bezet was door de vele toeristen. Even eromheen dus, via Wanneperveen richting Meppel. Na Meppel ging het via Ruinerwold en Ruinen en vandaar dwars door het Dwingelderveld naar Dwingelo. Het was genieten van de mooie omgeving die zo vaak is beschreven van medewebloggers Johan Veninga (Zitvlees.nl) en Siep Luinenburg, nu mocht ik het ook eens met eigen ogen aanschouwen. Via Dieverbrug en Diever ging het vervolgens langs het Doldersumseveld weer terug naar Wateren waar de teller stopte op 97 km en 3 uur en 27 minuten. Lekker gereden, morgen de mountainbikeroutes eens proberen.
Morgen even een lekker weekje er tussen uit. Niet naar de bergen in het zuiden maar richting het noorden : het Drents-Friese Wold.
Even de batterijen weer opladen voor de laatste 6 weken richting Marmotte. Een beetje mountainbiken, goed uitrusten, dan kunnen we er daarna weer vol tegenaan voor de laatste eindsprint!
Dat betekent dus een dag of 8 geen activiteit op deze weblog. Maar er is genoeg te lezen op het web. Dus tot later....en blijven fietsen!
