Pic de Nore

Een frisse ochtend met veel bewolking. Waar zijn de zon en de zomer gebleven? Natuurlijk snel even de weersverwachtingen bekeken en het is gelukkig maar een klein dipje. Vanaf maandag gaat het richting de 30 graden dus geen reden voor paniek. En gefietst wordt er toch wel, reken maar.
Vandaag werd Amber door haar moeder bij me op de camping gedumpt. Waren ze haar nu al zat en moest ik haar vandaag dan maar bezig houden? Maar ik herinnerde me ineens de afspraak dat we samen een rondje Mazamet inclusief de Pic de Nore zouden gaan fietsen. Bibberend vluchtte ze de camper in en er was duidelijk eerst behoefte aan een warm bakkie koffie. Dat ze daarbij ook nog één van mijn heerlijke pains au raisins inpikte is haar vergeven, haha!
Geen idee hoe laat we zijn gaan fietsen maar op een gegeven moment, het zal om een uur of 11 geweest zijn, waren we dus onderweg naar Mazamet. Op een drukke D612 was het ongeveer 15km opletten, maar met Amber in m'n wiel (what's new? :-)) was het goed te doen ondanks de voorbijrazende auto's en vrachtwagens.

Na een korte tussenstop gingen we eerst richting het Lac de Montagnès, een kilometer of 6 klimmen. Onderweg even wat actiefoto's / filmpje gemaakt en daarna even bij het mooie meer van het uitzicht genoten. Trouwens een prima plek om ook te mountainbiken. Heel veel routes en Amber opperde al gelijk het idee om er met een groep in het najaar of winter eens naar toe te gaan.
Ik zeg : DOEN! Mogelijkheden genoeg om je uit te leven en helemaal kapot te gaan. Heerlijk! :-)
Een stukje afdalen en de weg naar de Pic de Nore gezocht. Maar waar was het ook alweer? Amber had er 5 of 6 jaar over gedaan om de goeie route te vinden zei ze en dat moest Ton nu dus in 1 middag opknappen?
De weg ging op een gegeven moment weer omhoog, dat was in ieder geval al goed. Na een kilometer of 5 linksaf geslagen bij een bord met een vaag "Pic de Nore" erop. Dat kon niet missen, toch? Het viel me nog mee dat we op asfalt bleven rijden want het was duidelijk niet de meest voor de hand liggende route die we hadden genomen. Wel mooi, veel groen en een kabbelend beekje en doodstil. Ik verwachte elk moment dat het zou overgaan in een smal geitepaadje maar er is waarschijnlijk toch een wethouder geweest die een paar miljoen over had en dacht : laat ik eens gek doen, ik asfalteer gewoon het hele stuk! Het weggetje kwam gelukkig uit op de meer gebruikelijke route omhoog en op een gegeven moment kwam de Pic dan ook in zicht!

Het was koud bovenop en op 1200 meter hoogte stond er een koude wind die ons bij het vereeuwigen van onze prestatie bijna van het muurtje blies! Snel foto's nemen dus, armstukken weer aan en nog sneller weer naar beneden. Het afdalen viel trouwens niet mee want de weg zat vol gaten en slechte stukken asfalt. Best vermoeiend en je krijgt er kramp van in je handen, schouders, nek en alle andere lichaamsdelen waar je normaal met fietsen toch weinig last van hebt. Om van het feit dat m'n ballen ongeveer achter m'n oren zaten van het stuiteren nog maar te zwijgen!
Het laatste stuk van 3 km tot aan Mazamet was gelukkig een stuk beter en Amber liet even een stukje daalkunst zien waar veel mannen nog wat van kunnen leren. Soepel en snel en vooral onverschrokken! En het scheelt al een heel stuk als je echt dúrft te dalen!
Van al dat klimmen en spoorzoeken hadden we wel ontzettende trek gekregen en als 2 hongerige wolven (die er volgens zeggen ook echt blijken te zitten in de bossen rond de Pic!) vielen we aan op de gesmeerde boterhammen. Met enige haast werden ze naar binnen gewerkt want de nieuwe huurders van de door Amber's moeder en Theo verhuurde supermooie vakantiewoning in Mazamet stonden al bijna op de stoep.
Het was weer een mooi fietstochtje geweest en als toetje mocht ik er solo nog 15km naar de camping bij doen. Totaal 82 km en de zon was uiteindelijk toch nog begonnen met schijnen. Scheelde zomaar even een graadje of 10! Cooling down werd dus eigenlijk warming-up.
Morgen maar eens even een rustdagje en dan maandag op herhaling. Gezellig!

Terug na 18 jaar

Vannacht geslapen als een baby en de vallende sterren heb ik even overgeslagen (misschien vanavond). Daarna lekker ontbijten in het ochtendzonnetje met zeldzaam lekkere pain au raisins. Weet niet wat de plaatselijke bakker ermee heeft gedaan maar ze waren super!

De rest van de ochtend een beetje rond en in de camper gerommeld en lekker in het zonnetje gezeten. Een beetje de witte gedeelten (niet allemaal, haha) een kleurtje geven. Ik sta hier al bekend als "Duo Penotti", de mensen zijn waarschijnlijk geen wielrenners gewend! :-)

Om even voor half 1 stapte ik op de fiets voor de eerste rit. De route zat in mijn hoofd en alle D-wegen en plaatsnamen waren opgeslagen in de grijze massa. Na 2 km "warming-up" oftewel afdalen vanaf de camping naar het dorp kon ik al gelijk beginnen met klimmen. Niet steil hoor, een procentje of 5, dus het was toch een soort van warm trappen. Na 10km was ik boven na een stuk door het bos met een prachtige asfaltweg en zo stil dat je een speld (als die er was geweest) kon horen vallen. Veel roofvogels onderweg gezien en op een gegeven moment ben ik maar gestopt met tellen. Met het tellen van de hagedisjes die voor m'n wielen wegschoten was ik al veel eerder gestopt, zoveel waren het er!

 

                                           Dit is MIJN col!!                     Nou ja, BIJNA dan toch??

De eerste klim eindigde op de Col de Serière en in de afdaling was daar al de volgende de Col de St.Colombe. Die kreeg ik zomaar even gratis en voor niks! In St.Pons de Thomiéres was de afdaling afgelopen en stopte ik even voor het naar binnen werken van 2 broodjes. Even wat energie voor de beklimming van de Col de Cabarétou. Geen lullig ding merkte ik al gauw en de harde wind zorgde voor een paar extra procentjes. Na 11km klimmen draaide ik de laatste bocht door voor het laatste stuk van ongeveer 100 meter en stond gelijk geparkeerd. Niet dat m'n benen niet meer wilden maar op de top blies een stormwindje recht in m'n gezicht. Snel even wat foto's gemaakt en daarna rap weer verder want de wind was niet alleen hard maar ook dubbelfrisss!

Ook precies 11km was het afdalen naar Salvetat-sur-Agout. Daar had ik al eens eerder gestaan op de camping. Kan me niet zoveel meer van die vakantie herinneren maar wel dat het in september was, met koud regenachtig weer en dat we als enige met auto en klein tentje op de camping stonden. Ook kan ik me nog herinneren dat ik daar een kleine donatie heb gedaan. Na het bezoek aan Carcassonne en het eten van een zeer stevige cassoulet protesteerden mijn maag en darmen zo hevig dat ik die avond (of nacht) het grasveld gratis heb bemest! Maar goed, die "misdaad" is al lang verjaard want dat is al weer heeeeel lang geleden (zo'n 18 jaar schat ik).

Terug richting Albine ging het vooral door minder goede binnenwegen, waar de plaatselijke bewoners het asfalteren als hobby beoefenen. Slechte stukken met veel grind en af en toe nog plakkende teer. Het was slalommen geblazen om de slechtste stukken heen. Ondanks dat toch een prachtige route en na ruim 4 uur en 112km fietsen (met 2065 hoogtemeters) was ik weer terug.

Ik voelde de beentjes wel want het eerste ritje na zo'n lange reis was eigenlijk iets langer en zwaarder dan gepland maar dat mag de pret niet drukken. Het was de moeite waard geweest.
Op naar de volgende!

Op reis

Om 3 uur de wekker af laten lopen en om kwart voor 4 in een camper op een stille Nederlandse snelweg rijden. Geen beschrijving van een normale doordeweekse dag maar wel als je 1200km in het vooruitzicht hebt over voornamelijk Franse tolwegen! Maar ik zit blij achter het stuur want het is vakantie!!
Het is natuurlijk een ongelijke strijd tegen een snelle C4 en Amber, die een half uur later is vertrokken en nog zo'n 25km meer heeft af te leggen, haalt me dan ook een stukje voor Parijs in. Zij is ook op weg naar Zuid-Frankrijk en we drinken gezellig even een een bakkie. Gezelligheid die trouwens niet wordt bepaald door het interieur of de lelijke koppen van buitenlandse vrachtwagenchauffeurs in de koffiehoek van een Frans Shell-station.
Effe kletsen en daarna weer op weg. Ieder z'n eigen kant op en in zijn eigen tempo. De "race" wordt uiteraard later op de dag op z'n sloffen (zonder spijkers) gewonnen door de C4.

Het stuk door Parijs gaat eindelijk een keertje vlot en daarna is het gewoon lekker doorkachelen want het is rustig op de A20 en een stuk eerder dan verwacht passeer ik Limoges en daarna Toulouse. Om kwart voor 6 arriveer ik in de "wereldstad" Albine (een klein ingeslapen Frans dorp waar absoluut verder niets te doen is) en op de mooie Camping l'Estap. De gastvrouw en gastheer zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam en even later sta ik dan ook op een mooie plek waar ik de komende 10 dagen zal blijven.
Ik maak even een rondje door het dorp en over de camping maar na wat eten en een bakkie koffie met uitzicht stap ik moe de camper in. Slapen zal vannacht wel lukken, nog snel een kort blogje schrijven en daarna gaan de luiken dicht! Morgen lekker fietsen!

Zwemles

Vandaag maar weer eens richting de Utrechtse Heuvelrug getrokken om weer wat hoogtemeters te maken ter voorbereiding op....(zie eerdere blogs, ik word een beetje lui!).
De Hel van de Heuvelrug had ik in 2008 al een keer gereden en ik was dus benieuwd welke ontberingen ons nu weer te wachten stond. Met fietsmaat en vriend Harm begonnen we om even voor half 10 aan onze helletocht. Klaar om ons te laten verrassen.
Nou is het wel zo dat de aanlooproute van DTC zo'n beetje altijd hetzelfde is dus weinig verrassing wat dat betreft en de pijlen waren eigenlijk een beetje overbodig. Misschien was het zelfs geblinddoekt gelukt maar het risico dat ik onder de ruitenwissers van een auto terecht zou komen was geen prettig vooruitzicht. Gewoon dus maar de vele, vele, pijlen volgen. Even snel rekenen : 6 afstanden x 34 kruisingen x 55 bochten x 5 splitsingen is......eh.......een boel pijlen!
Het weer zat in ieder geval mee. Mooie Hollandse luchten met veel indrukwekkende stapelwolken geschilderd op een blauw doek en een felle zon er tussendoor. Gaf ook mooie lichteffecten in het bos met de nevel tussen de bomen. Ik miste eigenlijk de schildersezels en de bijbehorende kunstenaars. Gemiste kansen.
Ik zei al, ik ben een beetje bloglui vanavond dus ga niet alle heuveltjes opnoemen die we zijn gepasseerd. Ik zou zeggen lees m'n blog vanaf dec.2007 en je komt ze allemaal tegen. Er is toch niks op tv op zondagavond (wanneer wel eigenlijk?) dus wat let je?
Het waren er in ieder geval veel en volgens mij hebben ze er geen eentje overgeslagen. Het was echter net als 2 jaar geleden toen ik 'm reed niet echt genoeg om het een "hel" te noemen. Tenzij de grootste ellende natuurlijk in het niet door ons gereden deel van de 170km-route heeft gezeten. Wij deden namelijk de 145km want ik was.................inderdaad lui vandaag! :-)
Volgens de info vooraf was de route 135km maar we kregen er bij de start al gelijk gratis 10km bij. Geweldige service van DTC en het is nog niet eens Sinterklaas! Ik werd er gewoon ontroerd van zoveel liefdadigheid!
Maar goed, ik dwaal af. Geen 170km dus voor ons maar 145km en je zou dus kunnen zeggen dat we voor de poorten van de hel zijn gekeerd. Bij Heelsum ongeveer geloof ik. Of bij Heveadorp, het is me om 't even. Even off the record : elke keer als ik daar langs rij en het plaatsnamenbord snel passeer denk ik dat er "Niveadorp" staat. Op de fiets maken je hersens soms rare kronkels!
Inmiddels waren we dus weer richting Driebergen aan het fietsen en waren de stapelwolken veranderd in donkergrijze regenwolken klaar om aan te vallen met hun munitie. Het duurde dan ook niet lang of we werden gebombardeerd met een regenbui waar de tropen een puntje aan kunnen zuigen.
De kikkers, vissen en eenden verplaatsten zich naar het asfalt want daar was het natter dan in de sloot! Bij de controleposten werd gecontroleerd of we een zwemdiploma hadden en mijn achterwiel was veranderd in een hogedrukspuit waarmee ik Harm bijna van de weg blaasde (of is het nou blies?). In het wiel zitten blijkt ook z'n nadelen te hebben! Ik hoef verder niet uit te leggen dat het behoorlijk hard regende, toch?
Het was gelukkig een tijdelijke afstraffing van Moeder Natuur en even later scheen de zon weer, werden we drooggeblazen door de wind in afwachting van de volgende hoosbui.
Als je het zo leest lijkt het inderdaad toch een beetje een hel maar dat is natuurlijk niet waar want het fietsen ging heerlijk en de temperatuur was goed genoeg om niet te verkleumen.
De regen en de fietspaden door het bos zorgden er wel voor dat we tijdens die 145 fietskilometers onze fietskleding een makeover hadden gegeven. We fietsten ineens in hetzelfde team "De gespikkelde beren" en hoe verder we kwamen hoe meer leden zich aansloten bij onze club. Gezellig!
Hoosbui nummer 2, die er uiteraard kwam, was minstens zo heftig als de 1e maar je gaat er aan wennen hè! Net als bij de heuveltjes die we op de terugweg van achteren namen (dit stukje is even voor boven de 18) was de tweede lading water geen verrassing meer.
Na precies 5 uur fietsen waren we weer terug bij de auto. Verrassend of niet, het blijft toch steeds een mooie route zo over die Utrechtse heuvels. Een hel? Nou nee, dat niet, tenzij je het ongetraind op de fiets van je oma, met een pak sigaretten achter je kiezen en een fles whisky in je kraag doet.
Nee, geen hel dus. De naam van de tocht had voor mij ook mogen zijn :
"Zwemles op de Utrechtse Heuvelrug"
Maar had de DTC dat in zijn programmaboekje vooraf gezet dan waren er waarschijnlijk weinig fietsers op af gekomen. Tot de volgende hel!

Droomdebuut

Overwinningsbloemen, bekers, ronde miss, winstpremies. Allemaal dingen die wel eens in mijn zeldzame wielerdromen zijn voorgekomen maar weer verdwenen als ik, eenmaal wakker, op de fiets stapte voor een leuk rondje door de Hollandse polders. Ik was tenslotte, en ben nog steeds, een toerfietser.

Met de start in mijn allereerste echte wielerkoers, de Ronde van Nootdorp, kwam het gisteravond ineens een heel klein stukje dichterbij. De spanning lag dan ook al heel de dag als een blok op m'n maag. Als een verjaardagstaart. Hij was zogezegd om te snijden.

Een uur voor de start stond ik ingeschreven en kon ik mijn startnummer opspelden. Een nummer wat heel de dag al in mijn hoofd zat. Op 5 augustus, 5-8, was het onvermijdelijk dat ik dit nummer zou krijgen want fietsen en getallen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vergezocht zullen sommigen zeggen maar ook nu bleek het weer zo te zijn. Ik stond aan de start met......nummer 13!

Tijdens het infietsen vertelde teammaatje Irene dat haar zoon Lars met dat nummer ooit gelijk de hekken in was gereden, maar Amber vertelde dan weer dat het haar geluksgetal was. Of het dus ongeluk of juist geluk zou brengen moest nog blijken.
Eerst waren de "jonge honden" (categorie 45-) aan de beurt met teammaat Richard aan de start. Eén minuut later mochten wij, de 45-plussers, van start. Samen met teammaat Rob en nog zo'n 20 andere blauwbenummerde renners. De dames, met teammaatjes Amber en Irene, mochten daar dan weer zo'n zelfde minuut later achteraan. Ad6-team de Viergang was goed vertegenwoordigd!

Al direct na het startschot gaan er een paar vandoor en eigenlijk zonder na te denken spring ik er achteraan. Onbezonnen? Ik zit vol energie en zie wel hoe lang ik het ga volhouden.

Met z'n 5-en wat later met z'n 3-en kunnen we een aantal rondes voorop blijven totdat we worden ingehaald door de eerste groep met witte nummers. Ik voel dat de benen erg goed zijn en neem me voor achter elke renner aan te gaan met een blauw nummer. Het gaat makkelijk en ik kan het hoge tempo moeiteloos volgen en zelfs af en toe bepalen. Het zelfvertrouwen groeit dan ook na elke bocht en niet in de laatste plaats door de vele enthousiaste aanmoedigingen die ik onderweg en verspreid over het hele parcours krijg. Echt supermotiverend!

Zo'n 5 of 6 rondjes voor het einde gaat, op het stuk van het parcours met klinkers, nummer 10 er hard en op de grote plaat vandoor. Al stuiterend kan ik met enige moeite in zijn wiel komen en als ik even later omkijk zie ik dat we met z'n 2-en los zijn van de rest. Een paar rondes goed samenwerken heeft tot resultaat dat ik bij het luiden van de bel voor de laatste ronde zie dat we vooruit zullen blijven en begint het aardig te kriebelen en vliegen de vragen als bliksemflitsen in een razend tempo door m'n hoofd. Ik voel me nog steeds sterk maar kan ik dit winnen en hoe moet ik dat dan aan gaan pakken? Wachten tot een sprint met 2 of demarreren?

Ik heb weinig tijd om te beslissen (een echt rationele keuze maken is volgens mij toch niet echt mogelijk als het bloed op racesnelheid door je aderen spuit) dus sta ik als door een wesp gestoken ineens voluit op de pedalen en probeer op de ongelijke steentjes en 2 bochten voor de finish een gat te slaan. Ik duik de voorlaatste en kort daarna de laatste bocht in en vlieg het laatste rechte stuk op. Omkijken heeft geen zin en zal alleen maar vertragen. Het is alles of niks. Zal ik nog worden gepasseerd of is het gaatje groot genoeg? Heb ik überhaupt wel afstand genomen of zit hij gewoon in mijn wiel?  Het finishdoek komt steeds dichterbij. Mensen schreeuwen langs de kant. Nog 50 meter. Ik pers alles uit m'n benen wat er nog in zit en trek m'n stuur zowat krom. Dan toch maar een keer omkijken? Onder mijn linkerarm door zie ik het geel/blauw van mijn medevluchter ver genoeg achter me. Nog 20 meter. Ik kom overeind, duw me van het stuur af en steek m'n handen in de lucht als ik de finishlijn passeer. GEWONNEN!

Ik wil niet beweren dat m'n hele sportieve carrière aan me voorbijflitst maar een soort van gelukzalig gevoel daalt over me neer. Wat is dit gaaf! Wie had dat kunnen denken. In m'n eerste wedstrijd gelijk op de hoogste tree van het podium! Ik rij een rondje rustig door om een beetje bij te komen terwijl de witte nummers in een waas langs me heen schieten. Zij moeten nog knokken voor de bloemen.

Terug bij de finish wordt ik van alle kanten gefeliciteerd en ondergedompeld in complimentjes. Temeer daar blijkt dat ik de plaatselijke held, Hans Post, heb verslagen. Het dringt langzaam tot me door dat ik best trots mag zijn op deze prestatie en dat ben ik ook!

Even later sta ik wat onwennig op het podium. Overwinningsbloemen, bekers, kussen van de ronde miss. Droom ik? Nee, het is echt. Net als de winstpremie die ik inderdaad ook later mag ophalen als ik mijn geluks(!)nummer inlever (Amber bedankt!).

Nog even napraten, een biertje, handen schudden en daarna rij ik terug. Eerst naar de Viergang om het zweet eraf te spoelen en daarna naar huis. In gedachten verzonken achter het stuur. Overwinningsroes.

Wat een mooie fietsavond was het gisteren! En ons Ad6-team de Viergang (speciaal samengesteld maar voor altijd aan elkaar verbonden) ging er met een boel ereplaatsen vandoor. Richard werd 2e in zijn groep, Irene werd 3e bij de dames en kwam dus ook in haar eerste koers op het podium en Amber werd uiteindelijk 5e. (kijk hier naar de huldiging).
Allemaal super gepresteerd en wat ben ik onwijs trots op mijn teamleden! Ook op Rob, die in het peloton eindigt, al was het alleen maar om het feit dat zijn vrouw Petra ons zo hard heeft aangemoedigd! :-)
Iedereen trouwens bedankt voor de support. En dan vooral m'n trotse moeder, m'n zus Petra en m'n zwager (maar dat is niet Rob.......) die de longen uit hun lijf hebben geschreeuwd. Super!

Ik ben en blijf een toerfietser en volgende week donderdag vertrek ik naar Zuid-Frankrijk om me daar in de bergen uit te leven op de fiets. Toch gaat de gedachte naar het aanvragen van een wedstrijdlicentie door m'n hoofd want dit succes smaakt naar meer! 
Ik hoop zo snel mogelijk foto's en videobeelden te kunnen plaatsen dus hou m'n blog in de gaten. Lees ondertussen de blogs van Irene en Amber voor hun verslag. Tot later!