Twitterride

Na een week vol promo-werk via twitter en weblogs ging het dan eindelijk vandaag gebeuren. De eerste Alpe d'HuZes Twitterride!

De start was bij Sportcentrum de Viergang in Pijnacker en omdat elk groot evenement ooit klein is begonnen stonden er uiteindelijk 7 gemotiveerde fietsers klaar om er een mooie rit van te maken.

Even over 11 gingen we na een valse start (ik vergat mijn bidon mee te nemen en moest dus even terug naar de auto) uiteindelijk op weg met het zonnetje aan de blauw met witte hemel. Nog wat restjes sneeuw in de grasranden langs de weg maar verder lag de route er prima bij.

Als navigator en bedenker van de route ging ik enthousiast op kop maar hoorde dat er al na 3 km achter mij in de remmen werd geknepen. Ik vond het wat overdreven om al te stoppen voor een bak koffie maar toen ik omkeek bleek dat er een lek had gereden. Eigenlijk niet zo gek want het was echt lekke-banden-weer met een nat wegdek en veel vuil op de straat. Uiteindelijk bleek het de eerste en gelukkig ook de laatste lekke band van de dag te zijn.

Met de wind mee ging het met een lekker tempo langs de Vlietlanden, via Koudekerk a/d Rijn richting de Braassemermeer. De 6 mannen hielden de snelheid er goed in maar Amber, de enige dame in het gezelschap liet zich niet uit het veld slaan en volgde schijnbaar moeiteloos.

Het was genieten van de omgeving en de zon en er was zelfs sprake van een beetje lentegevoel al zullen ze daar in het noorden van het land hard om lachen. De flinke laag sneeuw die daar vanmorgen viel bewijst maar weer dat zelfs in een klein landje de verschillen groot kunnen zijn!

Na het "keerpunt" bij Leimuiden ging de wind duidelijk een woordje meespreken en zorgde ervoor dat het babbelen in de groep duidelijk minder werd. Ondanks het door Alpe d'HuZes geïnspireerde groepsgevoel wilde het met de waaiervorming nog niet helemaal goed lukken en vielen er af en toe wat gaten die met wat tips van de meer ervaren fietsers weer werden dichtgereden.

Bij ter Aar gingen we de brug over hoe kan het ook anders.......het Aarkanaal richting de Nieuwkoopse Plassen waar de wind echt stevig waaide en op de kop stond.

Ik was al diverse "plaatsnamenbordjessprints" (een traditie in toerclubs en is volgens mij met 3x woordwaarde goed voor aardig wat punten) misgelopen door onoplettendheid, maar uiteindelijk kon ik het opnemen tegen Arend-Jan. Een bij voorbaat vrij kansloze missie door 20 jaar leeftijdsverschil. Maar ja, soms wil je niet toegeven dat de explosiviteit wat minder wordt! Een duidelijke nederlaag kreeg ik dan ook voor de rest van de rit mee aan de fietsbroek.

Via Boskoop, Waddinxveen en Zoetermeer kwam Pijnacker weer in zicht en hobbelde we over een lekker ouderwets tegelfietspad het dorp (ik hoop dat ik hier niemand mee beledig) binnen.

Een mooie 1e editie van de Ad6 Twitterride kwam na 101km tot een einde. Dit smaakt naar meer! Op naar de volgende en dan met meer deelnemers want hoe meer zielen......juist!

En hoe verging het verder met Amber? Een klein hongerklopje zorgde ervoor dat er in de laatste 30km wat ondersteuning nodig was maar met wat fysiotherapie is mijn arm in no time weer de oude! :-) Het is dat ik een helm op had en geen petje anders had ik 'm afgedaan. Well done!

Lees haar verhaal op http://3ly-goes-6.blogspot.com/ en lees voor nog meer info over deze succesvolle dag ook Arend Jan's blog http://dhuzes.wordpress.com/.

Ik kan niet wachten tot de volgende editie en voor degenen die het allemaal hebben gemist onderstaand de route.

Fiets route 394196 - powered by Bikemap

Mini & Maxi en de Carnavalstocht

Zaterdagochtend. Winter. Te wit en te koud voor sommigen die een alternatieve training kiezen, maar ik laat me niet commanderen door de seizoenen en stap aan het eind van de ochtend op de racefiets voor een lange duurrit.

Ik heb me goed ingepakt maar het blijkt allemaal mee te vallen en na een half uurtje fietsen vraag ik mij zelfs af of ik niet teveel heb aangetrokken. Niet dat ik als een Michelin-mannetje op de fiets zit maar ik begin het toch al snel aardig warm te krijgen. De gekke gedachte schiet even in mijn hoofd dat het wat kouder had mogen zijn!

Fietsen in de winter betekent trouwens een heel ander regime qua drinken op de fiets. Uiteraard veel minder dan in de zomer en daarbij komt ook nog eens het probleem om de hoek kijken van de ijskoude inhoud van de bidon. Daar heb ik 2 oplossingen voor : Mini & Maxi.

Tip voor de fietsers die geen zin hebben in ijsklontjes tijdens het fietsen:

-1 kleine bidon (250ml) in de achterzak

-1 grote bidon (750ml) in de bidonhouder op de fiets

Het is verder heel simpel. Lichaamswarmte houdt de kleine bidon op temperatuur. Na het drinken weer bijvullen vanuit de grote bidon en weer op de rug om op te warmen. Werkt prima en nooit last van ijskoud drinken in je maag.

Affijn, met de 2 mannen ga ik dus op weg naar het Noorden, richting de Vinkeveense Plassen. Via Gouda, Oudewater, Montfoort en Harmelen waar men al druk bezig is om het carnaval voor te bereiden.

Tot aan Vinkeveen is het precies 64km en neem ik even een korte pauze om een gelletje naar binnen te werken. De Powerbar Gel Fuel Lemon Flavour valt niet echt in de smaak dus die gaat uit het assortiment. Ik weet niet wat voor citroenen ze daar in verwerkt hebben maar het smaakt in ieder geval naar oude schoenzolen.

Op de terugweg is inmiddels het carnaval in volle gang en de optocht loopt precies door mijn route! Harde muziek en dansende mensen maken er wel een gezellige boel van. Langs de kant vertwijfeld kijkende vaders met kleine kinderen op hun arm. "Papa? Wat is een zachte G en een harde L?"

Ja, leg dat maar eens uit aan je zoontje of dochtertje!

Na tussen de versierde wagens en langs dikke rijen mensen te zijn geslalomd laat ik de decibellen achter me en kan ongeschonden weer verder.

In Oudewater wordt het feest nog eventjes dunnetjes overgedaan en daar is de overdosis decibellen zelfs nog groter. M'n trommelvliezen trommelen lekker mee onder m'n helm op de zware basdreunen van de bierwagens. Ook daar is het weer laveren door de hossende menigte en wordt ik toch nog slachtoffer van een bierdouche en slingers die ik over mij heen krijg. Het mag de pret niet drukken. Die van mij niet en zeker die van de feestvierders niet!

Stinkend van het bier en met wapperende slingers aan m'n fiets en helm rij ik later het carnavalloze Capelle weer binnen. Ik laat verwonderd omkijkende mensen achter me als ik na 128km en ruim 4 uur heerlijk fietsen weer de lift in stap.

Weinig fietsers gezien onderweg en ik vraag me toch af waar die gezonde Hollandse mannen en vrouwen zijn gebleven die wel tegen een stootje kunnen. Stonden die soms in die rare pakken?

Dubbel grijs

De zaterdag begon met een heerlijk zonnetje en op de thermometer stond 25 graden! Heerlijk korte broekenweer en ik ging snel opzoek naar de zonnebrandcreme. Ik vulde 10 bidons en deed ze in de bidonhouders op mijn mooie zwarte Colnago CLX. Buiten het feit dat ik mij vaag herinnerde dat ik een rode Wilier had vond ik het ook opmerkelijk dat ik zoveel bidons op mijn fiets kwijt kon!
De deurbel ging. Ik deed de voordeur open maar er stond niemand. Weer ging de irriante zoemer af en nog eens en nog eens........................ik schrok wakker van de wekker en de lente was verdwenen als een dief in de nacht.

Om niet in conflict te raken met andere versies nu het werkelijke verhaal:
Na een nacht vol spoken en rode digitale cijfers werd ik wakker op een mistige zaterdagochtend.
Alle weermannen en vrouwen van Nederland waren uit hun bed gebeld en geraadpleegd en na druk overleg konden alle lichten op groen zodat we eindelijk de weg op konden gaan met de racefiets. Afspraken werden eindelijk bevestigd en om 11.00 uur stond ik dan ook klaar om met twittervrienden @donccrady en @dhuzes (in het echt rondfietsend met de namen Amber en Arend-Jan) de route Scheveningen-Zandvoort vv te gaan rijden. Bijna.................
Bij het wegrijden schakelde ik en hoorde een geluid wat uit mijn achterwiel klonk wat ik niet herkende als standaard soepel gesmeerd schakelgeluid. Na inspectie bleek dat de bout van één van de derailleurwieltjes was losgetrild en er helemaal uitstak. Gelukkig lag mijn doos met fietsgereedschap in mijn auto en kon ik het euvel snel verhelpen. Een valse start en ik verdrong de gedachte wat er allemaal had kunnen gebeuren als ik het niet had opgemerkt, maar ik werd gelukkig niet gediskwalificeerd en mocht 5 minuten later alsnog op weg.
Een mooie route door Hollands duingebied met vennetjes en veel vossen......naar het schijnt. Het meeste moois werd door een flinke mist aan het oog onttrokken en bleef alsnog "van horen zeggen". De zon deed ontzettend z'n best maar kwam er niet doorheen en kon dus niet even een beetje bijschijnen toen ik halverwege de heenrit mijn tweede technische daad moest verrichten en een "damesbandje" moest verwisselen. Zelf laten doen? Met zulke lange nagels waren er alleen maar méér gaten in het bandje gekomen!
Het verhaal gaat dat ik even daarvoor mijn teammaatje in de berm had geduwd. Uiteraard is dit uit een Haagse duim gezogen en riekt naar een samenzwering tussen iemand die om een leuk filmpje verlegen zat en iemand die vond dat ik nog meer moest oefenen met bandjes verwisselen! Door beiden wordt hardnekkig ontkend.
Na het keerpunt bij Zandvoort hadden we de wind mee en een pelotonnetje mee dus ging het lekker en kon ik nog even met Arend-Jan duelleren op een "klim" vlak voor het einde van de rit. Uiteraard dolf ik het onderspit tegen een lange, sterke, jonge vent die bewees een aardig stukkie te kunnen trappen!
Weer terug bij de auto in Scheveningen hadden we er 83km op zitten (inclusief fietsenwinkelbezoek en warmechocostop bij AJ en Nicoline) en waren we iets meer dan 3 uur onderweg geweest. Een lekkere rit in goed gezelschap en zeker voor herhaling vatbaar!
(kijk voor de video's en verslagen van A en AJ op hun weblog, dus hier en hier).

Vandaag stond er, na eerst wat nachtrust te hebben ingehaald, weer een rit in grijs Nederland te wachten. Om 12.00 uur ging ik weer de weg op, de mist in met een ongewassen kop en fiets. Die zouden later wel een flinke opknapbeurt krijgen.
Wederom een vice versa maar nu via Waddinxveen, Bodegraven, langs de Meije en de Kromme Mijdrecht naar de Hoef. De ietwat pijnlijke linkerknie moest even op temperatuur komen maar daarna ging het erg lekker en kwamen er al af en toe wat zomerse snelheden in beeld. Bij het kleine plaatsje den Hoef even een hele korte pauze om een Maxim Cappucino Flavour Semi Milk Chocolate Coated Cereal Bar te nuttigen. De pauze was korter dan de naam van de overigens zeer smakelijke energiereep!
Zogezegd dezelfde weg terug maar nu met een licht windje in de rug en dus ging het nog lekkerderder! Op de terugweg kwam ik nog in de achterste restanten terecht van een door AV Gouda georganiseerde halve marathon en moest ik mij nog even voorzichtig door de dampen van de ingesmeerde lopersbenen heen manoevreren. De lucht deed me weer even denken aan mijn lopersverleden en de mooie kilometers die er ooit onder de voeten passeerden.
Weer terug in de fietsersrealiteit passeerde ik Moordrecht waar een zondagse buschauffeur het bijna presteerde om mijn dag te vergallen door mij van de weg te rijden. Gelukkig kon ik snel reageren maar hij miste me op nog geen halve meter! Met de schrik nog in m'n benen draaide ik bij Nieuwerkerk de dijk richting Capelle op voor de laatste 8 km. Het ging ineens allemaal niet meer zo soepel en het asfalt plakte aan m'n wielen. Waren de spieren echt van slag? Was het de afstand die ging tellen? Zat er een hongerklopje aan te komen?
De vraag werd beantwoord toen ik een kilometer verder een velg i.p.v. een band op de weg voelde. Lekke band! Nou ja, een heeeeel langzaam leeglopende achterband, een "afloper" zogezegd. Met nog maar een klein stukkie te gaan stond ik voor de keuze : bijpompen of verwisselen (een spiksplinterfonkelhagelnieuw bandje in de zadeltas!). Ik besloot om eerst maar eens wat lucht erbij te doen en te kijken hoever ik daarmee kon komen. Het nadeel ervan was wel dat het geplande rustig uitfietsen toch weer stevig doorfietsen werd!
Het ging beter dan verwacht en na nog 1x bijpompen kon ik het laatste stuk toch zonder bandwissel uitfietsen. Na precies 115 km was ik weer thuis met zachte achterband, vuile fiets en een bezweet en vermoeid lichaam dus er viel wat herstelwerk te verrichten.
Ruim anderhalf uur later was alles weer i.z.g.s. of zelfs z.g.a.n. en kon ik terugkijken op een mooie fietszondag!

Snowbiking

Ik was er klaar voor, de racefiets was er klaar voor, fietsmaatjes waren er klaar voor, de beloofde zon was er klaar voor. De plannen waren mooi, een ritje met de racefiets door de duinen van Scheveningen naar.......? Ik viel vrijdagavond na een avondje hondenoppas dan ook met goede hoop en met volle maan en heldere hemel in slaap.
Vanochtend echter dreigde de in de nacht gevallen sneeuw roet in het eten te gooien en hield ons achter de buienradar gekluisterd. Viel er wel te fietsen op de dunne gladde bandjes? Kon er überhaupt vandaag buiten gefietst worden? Was het misschien met de MTB wel te doen? Teveel vragen en onduidelijkheid dus er werd dan ook een verkenner op pad gestuurd! Arend-Jan Meijer was het slachtoffer en bleek ook nog eens onheilsprofeet toen zijn bericht kwam dat het voor racefietsers een "mission impossible" was.
Geen racefiets dus maar het was te mooi weer om binnen te blijven dus de MTB werd uit de kast, de schuur of van stal gehaald (het is maar net waar je 'm verstopt) en om even voor 1 uur reden we de sneeuw in zonder AJ die inmiddels al zijn ouwe sokken aan het opsporen is zodat hij ook een MTB kan kopen.
En wat bleek? Het was no problemo met de dikke noppenbanden in de sneeuw! Het was genieten, de frisse buitenlucht, mooi winterlandschap, goed gezelschap. Kilometers met driedubbele woordwaarde! De beelden spreken voor zich zou ik zo zeggen :

Uiteraard werd er ook nog even serieus getraind en werd er bij het mountainbike-parcours nog even wat tempowerk heuvelop gedaan.Na een kilometer of 30 was het tijd voor een tussenstop en een beloning voor al dat beulswerk, onderaan de skiberg bij Bergschenhoek. We hebben het geprobeerd, al was ons verzet heel zwak, maar we konden uiteindelijk de verleiding niet weerstaan om even een glühwein met apfelstrudel naar binnen te werken. Wellicht dat we hier het hele trainingseffect finaal om zeep hebben geholpen maar de pseudo Tiroler gezelligheid was het waard! Dat we na de halve-literglazen überhaupt nog thuis zijn gekomen is een wonder. M'n helm zat achterstevoren, Amber dacht dat ze daarna op 2 lekke banden reed en het zou best kunnen dat we gejodeld hebben al kunnen we ons daar allebei niets van herinneren.
Na 47km zagen we de bordjes "Roezrtemee" staan en vonden het wel raar dat ze tijdens ons ritje de plaatsnamenbordjes hadden veranderd. Gelukkig bleken de adressen nog wel te kloppen en na ruim 2 uur en een kwartier waren we weer terug met gezonde Hollandse koppen die uit onze winterjassen staken. Heerlijk gereden en een prachtige fietsdag.

Voorsprong

De winter wil maar niet wijken, iets wat de fervente schaatsers niet erg vinden maar de fietsers in hart en nieren zien al die sneeuw en ijs liever gaan dan komen. Ik lees net de weersverwachtingen en de volgende sneeuwbuien en vorst komen er al weer aan. Kunnen we niet even dat magnetisch veld van de aarde een opdonder geven zodat we hier van een heerlijk tropisch temperatuurtje kunnen genieten?

Er zit niet veel anders op dan binnenfietsen maar als het dit weekend enigzins mogelijk is dan ga ik toch echt naar buiten. Lekker even een rondje Brielse Meer ofzo, dat is alweer zo'n tijd geleden en ik snak naar 100+ ritjes in de mooie natuur.

Kijk, met het aantal trainingen is niks mis. Wat dat betreft heb ik al een aardige voorsprong genomen op vorig jaar toen ik pas rond deze tijd m'n eerste training afwerkte. De kilometerteller begon toen pas op de 24e te pruttelen en de eerste 3 weken van dat jaar was ik nog bezig geweest met het verteren van de oliebollen en de kerstkalkoen die me al weer bijna richting de 80kg hadden teruggeslagen. Had ik toen een duidelijke wake-up call nodig, dit jaar heb ik in de eerste 4 weken 17 keer getraind en zit ik al op m'n zomergewicht van 73kg!

Ik voel me ook best in vorm, heb toch wat meer kracht opgedaan bij het spinnen en door af en toe een jongleeract met dumbbells op te voeren en ik ben eigenlijk best benieuwd hoe het zou gaan als ze me nu met een helicopter op zouden takelen en aan de voet van bijvoorbeeld de Alpe d'Huez zouden dumpen. Gewoon even die berg opstoempen om te kijken hoe de conditie ervoor staat en hoe het ook alweer was in de Alpen want de zomer lijkt wel 10 jaar geleden!

Gelukkig is het nog maar 5 weken en dan is het op naar Mallorca! Met een beetje mazzel is het een graadje of 20 en kunnen we een alvast wat van de lente proeven. Een week lang door de rietvelden langs lagunes, akkers en bossen, kliffen en door de ruige bergen met de geur van kamperfoelie, lavendel en cyclaam begeleid door met het ruisen van de wind, het geluid van ronddraaiend rubber op het asfalt en het knisperen van de ketting. Dat er veel gefietst gaat worden staat vast, ik ben van plan om de zeem uit m'n broek te gaan rijden en ze zullen mij van m'n zadel af moeten slaan en als het moet dan parkeren ze me maar in een garage en dan slaap ik wel op m'n fiets! Ik ga terug met m'n kont in de vorm van een racezadel, m'n vingers vergroeit met het stuurlint, de afdruk van m'n pedalen in mijn voetzolen en met permanente contactlenzen modelletje racebril! En mag je trouwens met een fietshelm het vliegtuig weer in? Die krijg ik ongetwijfeld na 7 dagen niet meer van m'n hoofd af.

Dat wordt dan weer afkicken in Nederland maar als daar dan ook ondertussen het voorjaar een beetje op gang is gekomen kunnen we in één ruk door richting zomer en Alpe d'HuZes met een mentale voorsprong die niet in kilometers is uit te drukken.

Voorlopig moet ik het even doen met een virtueel rondje over het eiland zonder prikkeling van de zintuigen, maar met de zweetklieren in overdrive, laminaat in plaats van asfalt en de achtergebleven geur van een nasischotel in plaats van de mediterrane lente. Het moet maar even nu de barometer voor de zoveelste keer steil achterover is geslagen.

Ik en de Tacx zijn geduldig en voorlopig nog steeds goede vrienden maar om dat te blijven is het goed dat je elkaar af en toe de vrijheid geeft.

Dit weekend mag 'ie uitrusten.