Reputatie

De zondag stond gepland voor een wat langere duurtraining. Een uurtje of 4 op het zadel was de planning en dat betekende een rondje Brielse Meer.
Iets over half 10 ging ik op weg. Iets te laat naar m'n zin want met zo'n mooie dag kon het wel eens druk worden met de recreatiefietsers. En sinds de uitzending van Eén Vandaag van 9 juli, te zien op Siep's Fiets weblog, heeft de reputatie van de racefietser nog maar weer eens een deuk opgelopen, en ik wilde de confrontatie toch graag vermijden.
Maar het was nog rustig de eerste uren, dus geen problemen. Via de Heinenoordtunnel en Klaaswaal ging het richting de pont bij Nieuw-Beijerland waar ik het water over stak. Aan de overkant ging het langs de mooie Bernisse richting Heenvliet en Zwartewaal waar ik de brug over ging die de scheiding vormt tussen het Brielse Meer en het Blankenburgse Rak. Veel boten op het water die ik met de wind in de rug toch snel achter me liet. De knopen verloren het van de kilometers per uur.
Terug bij Spijkenisse zorgde een zeilschip met een wel erg lange mast ervoor dat ik even voor de geopende brug moest wachten. Een mooi moment om nog even een energiereepje en een drankje weg te werken. Via Hoogvliet ging het daarna langs de Rhoonse- en Carnisse grienden, nog zo'n mooi natuurgebied in de Randstad die veel wandelende en fietsende dagjesmensen aantrekt.
Aan het einde van het Oude Maaspad, vlak voordat ik weer terug was bij de Heinenoordtunnel ging het dan toch nog mis.
Zo'n 50 meter voor me reden man en vrouw naast elkaar op, zag ik later, 2 mooie Gazelle fietsen. Nadat ik had gebeld gingen ze achter elkaar rijden en was ik al weer blij met zoveel medewerking. Een paaltje in het midden gaf het einde van het fietspad aan. Zij passeerden rechts en ik had links alle ruimte om voorbij te gaan. Na het paaltje boog de weg iets naar links en op het moment dat ik wilde passeren ging de mannelijke helft van het duo ineens helemaal links van de weg rijden. Ik moest vol in de remmen maar met slippend achterwiel knalde ik, gelukkig met niet al teveel snelheid meer, boven op hem. Mijn linkervoet kreeg ik te laat uit het pedaal om daarna nog de val ik het gras te voorkomen. Ik kroop weer overeind, alles was gelukkig nog heel en ik kon na ontvangst van vele sorry's en een hand weer onderweg.
Ik was niet boos maar teleurgesteld dat slechts het gedrag van de wielrenner ter discussie wordt gesteld. De reputatie van de recreatiefietsers, die vaak met andere dingen bezig zijn dan met het verkeer, is minstens even dubieus en mag ook wel eens aan de kaak gesteld worden.
Gelukkig was het allemaal weer goed afgelopen en voor de koppige helmloze wielrenner zeg ik het nog maar eens : een ongeluk zit in een klein hoekje!
Het kon de pret van een mooie rit uiteraard niet bederven en na 117 km en krap 4 uurtjes (30,2 gemiddeld) was ik weer thuis. Lekker gereden en een goed bestede zondag.

Oude liefde

Hoewel ik al vroeg op mijn kinderfietsjes de buurt onveilig maakte is het toch een andere sportcarrière geweest die vooraf ging aan het serieuze fietsen van de laatste jaren.
Na een paar jaartjes voetbal (welke kleine jongen doet dat niet?) volgde 20 jaar baanatletiek. Zonder echt talent voor één bepaald nummer werd het al gauw de meerkamp wat ik met veel plezier op regionaal niveau heb gedaan. Snel op elkaar volgende blessures maakte hier een eind aan en koos ik voor wat minder belastende sporten.
Via de triathlon en het lopen van langere afstanden inclusief wat halve marathons werd het uiteindelijk definitief het fietsen waar ik mijn hart aan verloor. Een nieuwe liefde, maar oude liefde roest niet dus volg ik deze week het WK Atletiek uit Berlijn met veel plezier. En vooral voor de sprintnummers ga ik even zitten. Spektakel!

20 minuten

Meer heb ik niet nodig om na thuiskomst van het werk een gedaanteverwisseling te ondergaan en als sportieve fietser weer buiten te staan.
17.36 uur thuis, vervolgens fietskleding pakken, omkleden, naar het toilet, hartslagmeter omdoen, broekenvet waar nodig aanbrengen, 2 bidons vullen, fietscomputertje op het stuur doen, bandjes op spanning brengen, banaantje+energiereep+sportdrank nuttigen, camera pakken en met mobieltje, plakspullen en energiereepje in de achterzak, fietsschoenen aandoen, helm en bril op, fiets pakken, sleutels mee en deur afdraaien, met de lift naar beneden, start van de rit om 17.56 uur.
En dat allemaal in 20 minuten. Meer heb ik echt niet nodig. En als ik echt haast zou maken zou het denk ik ook nog wel in 15 minuten lukken. Piece of cake.
Vanavond ging de rit weer in noordelijk richting via Bergschenhoek en Berkel en Rodenrijs naar Zoetermeer. Daarna via Benthuizen, Moerkapelle en Zevenhuizen weer terug. Wederom prima fietsweer en met de camera heb ik onderweg nog wat video geschoten. Eens kijken of we daar een leuke montage van kunnen maken (kan even duren!).
Het ging eigenlijk erg lekker vanavond. Geen tintelende vingers, geen brandende voeten, geen hongerklop (!) of andere ongemakken. Gewoon weer een prima fietsavondje met 69 kilometers door het mooie Zuid-Holland dat nog genoeg stille, groene plekken heeft.
Kwam weer hele mooie plekjes tegen waar ik best een huisje neer zou willen zetten. En dan hoef ik niet eens die hele jackpot van de Staatsloterij te hebben.
Eén vijfde deel is ook goed, meer heb ik niet nodig.

Bellissima!

Na een ontspannen rondje Boskoop afgelopen zondagmiddag werd het vanavond wederom een (iets groter) rondje Boskoop. Een lekker avondzonnetje, een graadje of 20 en niet teveel wind. Goede fietsomstandigheden.
Om precies 18.00 uur ging ik onderweg. Blikje Red Bull erin. Vleugels (hoopte ik).
Bij gebrek aan betere denkstof vroeg ik mij onderweg af hoe vaak ik al niet het stuk Capelle, Nieuwerkerk, Zevenhuizen, Moerkapelle, Benthuizen/Boskoop had gereden. Ontelbare keren heen of terug. Een basisroute en pas na het fietserstunneltje bij de Hogeveenseweg kan het alle kanten op.
Ook altijd het moment om voor het eerst wat te drinken. Nooit eerder.
Op mooi glad, breed en spiksplinternieuw asfalt ging het richting Benthuizen deze keer. Met de klok mee het rondje via Rijnwoude naar Boskoop.
Na 40 km (en nog 25 te gaan) begon er een klein hongerklopje naar boven te borrelen. Ondanks dat ik op het werk nog 2 broodjes extra had gegeten plus 2 banaantjes (ok, ze waren wat klein) begon de brandstoftank langzaam leeg te raken. Gelukkig had ik het grootste gedeelte van de terugweg wind mee dus ik kon nog redelijk tempo houden.
Tussen de boomkwekerijen kreeg ik ineens ontzettende trek in pizza. De associatie ontging me maar dat maakte de trek niet minder. De strategie bij thuiskomst werd al trappend bepaald. Eerst een paar plakken ontbijtkoek om niet gelijk door m'n hoeven te zakken en daarna direct op zoek naar het telefoonnummer van Don Pizza.
Ik probeerde zo ontspannen mogelijk en energiezuinig door te rijden en de Margherita's en de Quattro Stagione's uit m'n hoofd te bannen. Ik kwam weer tussen de huizen en even dacht ik dat ik kaas rook. Gesmolten.
Over ontspannen gesproken. Even daarvoor kwam een fietser mij tegemoet. Hybride. Triathlonstuur. Armen vrijwel gestrekt naar voren.
In het passeren zag ik dat hij voor zich uit iets in zijn handen hield. Ik moest even 3 keer knipperen met m'n ogen maar zag dat het inderdaad een boek was. Een boek! De man zat een boek te lezen. Geen fietskaart of een rijtje op papier gekladderde knooppunten. Nee, een boek. Hoe ontspannen kan een fietsritje zijn.
Als ik een dagboek zou hebben (dit weblog telt niet) zou ik kort vermelden: "Dinsdag 11 augustus 2009. Korte ontmoeting met lezende fietser......fietsende lezer?"
Door een wegafsluiting was de pizza nog 5 km verder weg maar gelukkig werd de hongerklop geen aanlopende remblokjes. Na 70 km kon het dagdromen werkelijkheid worden.
De strategie werd tot in de puntjes uitgevoerd en zelfs de pizzaboer werkte mee. Nog nooit heb ik binnen 15 minuten een bestelde pizza bij mijn voordeur gehad!
"Dat is snel!" zei ik tegen de brommerjongen.
"Dat is ook de bedoeling" klonk er vanonder een te kleine helm.
"Doe dat dan vaker" dacht ik.
Nog geen 5 minuten later dwarrelde de stoom van mijn pizza omhoog (nog een primeur, de pizza was heet!). De hongerklop was snel verleden tijd.
Een mooie fietsavond. Bellissima!

Fiets route 277426 - powered by Bikemap 

Gorges du Trou Noir

Klimmen.
Of het nou op de Van Brienenoordbrug, de Limburgse heuvels of de Franse Alpen is, het blijft ontegenzeggelijk voor mij één van de meest aantrekkelijke elementen van de wielersport.
Waarom die aantrekkingskracht er is blijft een moeilijk te beantwoorden vraag als je bekijkt dat het voornamelijk afzien is en een constante strijd tussen geest en lichaam. Misschien is het de zoektocht naar je eigen grenzen of heel simpel het feit dat je afdalen nog leuker vindt. En als je wil afdalen moet je eerst omhoog!
De afdaling na het rijden van de Marmotte was lang en eindigde gek genoeg niet in Bourg d'Oisans. Ik bleef maar dalen, dieper en dieper, de zon verdween en het werd steeds donkerder. Ik was op bekend terrein maar had toch ergens een verkeerde afslag genomen en hoewel ik niet wist waar ik zou eindigen kwam het me op een of andere manier toch bekend voor. Uiteindelijk werd de snelheid minder en toen ik niet meer daalde stopte ik om op de kaart te kijken waar ik was. Op het bord langs de weg stond duidelijk te lezen "Bienvenue dans le Gorges du Trou Noir" maar hoe goed ik ook zocht, het was nergens op de kaart te vinden.
Het was een duister oord waar nog meer fietsers rondreden, verward en niet wetend wat te doen. Dagen reed ik rond op zoek naar de weg uit dit donkere dal waar ik zelfs nog door een hardnekkig griepvirus van mijn fiets werd getrokken. Uiteindelijk zag ik heel in de verte weer wat licht en volgde de borden naar de voet van de Col de la Lumière, een klim van ruim 10km met een gemiddelde stijgingspercentage van 7%. Het was een rotklim met ontelbare haarspeldbochten en een grillig verloop. Steile stukken van zeker 15% werden afgewisseld met vlakkere stukken en af en toe zat er zelfs een korte afdaling in. De tijd vloog voorbij en de klim duurde dagen en de kilometerpaaltjes brachten mij constant in verwarring. Dan was het nog 6km tot de top, dan weer 7, vervolgens ineens nog maar 4 om verderop weer een bordje van 6km te passeren. Ik werd er gek van, begon dat mooie klimmen te haten en snakte naar het einde. Na dagen van zwoegen werd het uiteindelijk wat gelijkmatiger en kwamen ook de eerste zonnestralen door de donkere bewolking heen. Ondertussen was ik al 5 weken onderweg toen ik eindelijk het bordje van de laatste kilometer zag. De laatste paar honderd meter zette ik nog even een eindsprintje in en kwam boven. De klim uit het zwarte gat zat erop.
Klimmen.
De Vogezen, de Mont Ventoux of Pyreneeën, ik kan ze een ieder aanbevelen. Neem na deze zware beklimmingen echter de goede afslag en vermijdt de "Gorges du Trou Noir". Voor je het weet ben je verdwaald en weken onderweg om weer thuis te komen.
U bent gewaarschuwd!