Mijn voeten en wielen staan weer op de Hollandse bodem! Hoewel de uitdrukking oost west thuis best is, heb ik toch het idee dat leven in Frankrijk ook wel uit te houden is. Helaas is de vakantie voorbij en moet er weer teruggeschakeld worden naar het oude polderritme al moet ik daar vandaag, op mijn laatste vrije dag, nog even niet aan denken. Eerst de chaos die uit de Renault Kangoo is gekomen even verwerken (hoe meer ruimte je hebt, hoe meer spullen je meeneemt)!
Een verslag van de fietsvakantie en uiteraard van de Marmotte 2009 volgen deze week. Dus nog even wachten, er wordt hard aan gewerkt.
maandag 6 juli 2009
maandag 22 juni 2009
La Morzine
Voluit cyclosportive "La Morzine Vallee d'Aulps", 163km met 4075 hoogtemeters over achtereenvolgens de Col de la Joux Verte, Col du Corbier, Montee de la Vernaz, Col de Feu, Col de Cou, Col de Terramont en de Col de l'Encrenaz. Het was koud aan de start, 5 graden maar de zon scheen gelukkig. De warming-up van mijn chalet naar Morzine (ongeveer 7km) was dus geen overbodige luxe. Ook de startplaats die in de zon lag werkte mee aan de opwarming en dus gingen we redelijk op temperatuur gekomen om 8.10 uur van start.
Dat het met de benen goed zat merkte ik gelijk op de eerste klim die ik zo'n 8 min. sneller deed dan in mijn trainingsrondje inclusief slalom tussen een kudde geiten door! Na een op z'n zachts gezegd frisse afdaling formeerde zich een mooi groepje op weg naar het volgende obstakel. Gezichten die ik gedurende de dag steeds weer tegenkwam. Niet meer in de bloedhitte, zoals de donderdag ervoor, ging hij nu een stuk beter en was 'ie toch een stuk minder lastig dan ik dacht. De lange afdaling die volgde bracht het uitgewaaierde groepje weer bij elkaar en werd gezamenlijk en inmiddels gebroederlijk aan de Montee de la Vernaz begonnen. Geen officiele col maar wel van hetzelfde kaliber. De 1e ravitaillering was de beloning na 73 km.
Met de buik vol met lekkers ging het achtereenvolgens over de Col de Feu (kort, pittig en bovenop een prachtig uitzicht op het meer van Geneve), de Col de Cou (9km klimmen, gelijkmatig en niet steil, in een heerlijk ritme was het nummers verzamelen!) en de Col de Terramont (een "verbindingscol" tussen 2 valleien). Daarna een lange afdaling tot aan de 2e ravitaillering net voor Mieussy. Hoewel de benen nu toch wel wat vermoeid aan het raken waren zat een eindtijd binnen de 7 uur (de doelstelling) er nog in en daar zou de laatste klim geen spelbreker in worden. Hij probeerde het wel maar slaagde niet in zijn poging. Echt soepel ging het allemaal niet meer maar na de laatste afdaling en het laatste korte klimmetje naar de finish bij het Lac de Montriond reed ik na 6 uur en 38 min. (brutotijd) de pastaparty binnen. Erg tevreden met mijn prestatie, gezien de geringe training in het hooggebergte, deed ik vrolijk mee en werkte 2 bordjes met smaak naar binnen. Niet genoeg om de 6000 verbrande calorieen te compenseren, maar daar zorgde mijn gastheer later op de avond voor. Een mooie dag, veel klimwerk, een prachtig parcours en weer gouden brevet rijker. Life is good!
Dat het met de benen goed zat merkte ik gelijk op de eerste klim die ik zo'n 8 min. sneller deed dan in mijn trainingsrondje inclusief slalom tussen een kudde geiten door! Na een op z'n zachts gezegd frisse afdaling formeerde zich een mooi groepje op weg naar het volgende obstakel. Gezichten die ik gedurende de dag steeds weer tegenkwam. Niet meer in de bloedhitte, zoals de donderdag ervoor, ging hij nu een stuk beter en was 'ie toch een stuk minder lastig dan ik dacht. De lange afdaling die volgde bracht het uitgewaaierde groepje weer bij elkaar en werd gezamenlijk en inmiddels gebroederlijk aan de Montee de la Vernaz begonnen. Geen officiele col maar wel van hetzelfde kaliber. De 1e ravitaillering was de beloning na 73 km.
Met de buik vol met lekkers ging het achtereenvolgens over de Col de Feu (kort, pittig en bovenop een prachtig uitzicht op het meer van Geneve), de Col de Cou (9km klimmen, gelijkmatig en niet steil, in een heerlijk ritme was het nummers verzamelen!) en de Col de Terramont (een "verbindingscol" tussen 2 valleien). Daarna een lange afdaling tot aan de 2e ravitaillering net voor Mieussy. Hoewel de benen nu toch wel wat vermoeid aan het raken waren zat een eindtijd binnen de 7 uur (de doelstelling) er nog in en daar zou de laatste klim geen spelbreker in worden. Hij probeerde het wel maar slaagde niet in zijn poging. Echt soepel ging het allemaal niet meer maar na de laatste afdaling en het laatste korte klimmetje naar de finish bij het Lac de Montriond reed ik na 6 uur en 38 min. (brutotijd) de pastaparty binnen. Erg tevreden met mijn prestatie, gezien de geringe training in het hooggebergte, deed ik vrolijk mee en werkte 2 bordjes met smaak naar binnen. Niet genoeg om de 6000 verbrande calorieen te compenseren, maar daar zorgde mijn gastheer later op de avond voor. Een mooie dag, veel klimwerk, een prachtig parcours en weer gouden brevet rijker. Life is good!
zaterdag 20 juni 2009
Fotodag
Vandaag was het rustdag, fotodag, eetdag, feestdag. Feestdag? Ja, feestdag. Fete du Musique.
Ergens in het dorp zeker? Nee hoor, nog geen 20 meter van mij vandaan op het pleintje precies naast het chalet.
Place de la Moussiere heet het. Wist ik veel.
Om 20.00 uur gaat het van start en ze zijn nu even aan het soundchecken (goeie band trouwens, en dat meen ik!). Komt natuurlijk niet helemaal lekker uit met morgen een cyclo van 164km voor de boeg. Maar ach, vorig jaar duurde het tot half 1 dus heb ik maar alvast wat voorgeslapen.
Allemaal nadat ik de omgeving vanochtend en in de vroege middag digitaal heb vastgelegd. Even naar Avoriaz gereden (met voorsprong het lelijkste skidorp wat ik ooit heb gezien!) en naar Thonon les Bains, aan het meer van Geneve. Daarna terug naar Morzine en mijn startnummer opgehaald. Nog even naar de koolhydratenwinkel (de supermarkt) en daarna heb ik dus mijn bed opgezocht. Toch nog even 2 uurtjes onder zeil geweest tot het moment dat ze het drumstel gingen testen.
Nou, die deed het hoor!
Ik ben benieuwd wat het wordt, er is wel gratis eten dus ik ga maar even de Hollander uithangen. Diverse bands, eten, drank, vuurwerk, het mag wat kosten!
De gedachte aan 164 km zet ik maar even uit m'n hoofd, dat komt morgenochtend wel. Laat het feest maar beginnen!
Ergens in het dorp zeker? Nee hoor, nog geen 20 meter van mij vandaan op het pleintje precies naast het chalet.
Place de la Moussiere heet het. Wist ik veel.
Om 20.00 uur gaat het van start en ze zijn nu even aan het soundchecken (goeie band trouwens, en dat meen ik!). Komt natuurlijk niet helemaal lekker uit met morgen een cyclo van 164km voor de boeg. Maar ach, vorig jaar duurde het tot half 1 dus heb ik maar alvast wat voorgeslapen.
Allemaal nadat ik de omgeving vanochtend en in de vroege middag digitaal heb vastgelegd. Even naar Avoriaz gereden (met voorsprong het lelijkste skidorp wat ik ooit heb gezien!) en naar Thonon les Bains, aan het meer van Geneve. Daarna terug naar Morzine en mijn startnummer opgehaald. Nog even naar de koolhydratenwinkel (de supermarkt) en daarna heb ik dus mijn bed opgezocht. Toch nog even 2 uurtjes onder zeil geweest tot het moment dat ze het drumstel gingen testen.
Nou, die deed het hoor!
Ik ben benieuwd wat het wordt, er is wel gratis eten dus ik ga maar even de Hollander uithangen. Diverse bands, eten, drank, vuurwerk, het mag wat kosten!
De gedachte aan 164 km zet ik maar even uit m'n hoofd, dat komt morgenochtend wel. Laat het feest maar beginnen!
vrijdag 19 juni 2009
Van 2 naar 1
De nacht had de warmte verdreven en toen ik vanochtend de gordijnen openschoof kwam het met bakken naar beneden. Geen vakantiefietsweer maar toch had ik wel het een en ander gepland. Tijdens het ontbijt keek ik dan ook meer uit het raam dan naar mijn bord. Wachtend op opklaringen. En ze kwamen nog ook! Dus snel omkleden en om half 10 zat ik op de fiets. Richting Mieussy en de Col de la Ramaz. Eerst nog even wat klimwerk naar Les Gets en een lange afdaling naar Taninges voordat ik het dorp aan de voet van de col binnenreed.
Het was nog steeds droog maar het bord "fermee" voelde aan als een regenbui. Ik stopte even, nam een broodje en wat water en spoelde daarmee de teleurstelling weg. Ik keerde terug en nam de afslag naar Rond, de 2e col op die was gepromoveerd tot 1e keus. Hoewel het niet steil was verdween het dorp snel onder mij en was ik alleen en omringd door bomen. Na een steil stuk van een kilometer of 2, dat mijn ritme enigzins onderbrak, sloeg ik rechtsaf een nog smallere maar goede asfaltweg op en werd het weer wat minder heftig. Ondertussen hadden grote grijze wolken zich boven mij samengepakt en toen de eerste druppels vielen was in een klap de hoop op een droge rit verdwenen. Met een donderklap werden vervolgens de hemelsluizen opengezet en werden druppels stralen. Net voor dit moment had ik mij reeds verschansd op het overdekte terras van een verlaten chalet links langs de weg. Na 10 minuten was het ergste al weer voorbij en kon ik verder voor het laatste stuk naar de top. Zonder problemen kwam ik boven, klikte mijn voeten uit de pedalen, zette ze aan de grond en zag vervolgens....niets! De top en het uitzicht waren opgeslokt door een grote witte mistwolk waar ik ook de afdaling in moest beginnen.
Ondertussen was het weer gaan regenen, eerst zachtjes en daarna steeds harder en veranderde de weg in een stromende bergbeek. Voorzichtig remde ik mij een weg omlaag en voelde ik mij meer surfer dan fietser. Ik kwam verzopen maar heelhuids beneden en gelukkig was het nog maar 8km naar mijn warme, droge chalet. Na een rit van 62km was ik weer terug, wat minder dan ik van plan was maar ik vond het wel goed zo! Klaar voor zondag? Het antwoord ligt achter de finish.
Nu alleen nog relaxen, eten, slapen en een startnummer ophalen.
Simpele taken. De tocht zelf zal minder simpel zijn.
Het was nog steeds droog maar het bord "fermee" voelde aan als een regenbui. Ik stopte even, nam een broodje en wat water en spoelde daarmee de teleurstelling weg. Ik keerde terug en nam de afslag naar Rond, de 2e col op die was gepromoveerd tot 1e keus. Hoewel het niet steil was verdween het dorp snel onder mij en was ik alleen en omringd door bomen. Na een steil stuk van een kilometer of 2, dat mijn ritme enigzins onderbrak, sloeg ik rechtsaf een nog smallere maar goede asfaltweg op en werd het weer wat minder heftig. Ondertussen hadden grote grijze wolken zich boven mij samengepakt en toen de eerste druppels vielen was in een klap de hoop op een droge rit verdwenen. Met een donderklap werden vervolgens de hemelsluizen opengezet en werden druppels stralen. Net voor dit moment had ik mij reeds verschansd op het overdekte terras van een verlaten chalet links langs de weg. Na 10 minuten was het ergste al weer voorbij en kon ik verder voor het laatste stuk naar de top. Zonder problemen kwam ik boven, klikte mijn voeten uit de pedalen, zette ze aan de grond en zag vervolgens....niets! De top en het uitzicht waren opgeslokt door een grote witte mistwolk waar ik ook de afdaling in moest beginnen.
Ondertussen was het weer gaan regenen, eerst zachtjes en daarna steeds harder en veranderde de weg in een stromende bergbeek. Voorzichtig remde ik mij een weg omlaag en voelde ik mij meer surfer dan fietser. Ik kwam verzopen maar heelhuids beneden en gelukkig was het nog maar 8km naar mijn warme, droge chalet. Na een rit van 62km was ik weer terug, wat minder dan ik van plan was maar ik vond het wel goed zo! Klaar voor zondag? Het antwoord ligt achter de finish.
Nu alleen nog relaxen, eten, slapen en een startnummer ophalen.
Simpele taken. De tocht zelf zal minder simpel zijn.
donderdag 18 juni 2009
Vakantie = fietsen
De eerste echte vakantiedag, want er werd vandaag gefietst en dan telt 'ie pas mee! Een rit van ongeveer 100km stond er op het programma over de Col de la Joux Verte en de Col du Corbier. Eerst even in Morzine rondgekeken, al fietsend, en daarna begonnen aan de eerste klim. En die viel helemaal niet tegen! Er was zelfs zoiets als ritme te bespeuren. En dat voor een jongen uit de polder!
Vooral de laatste 3km gingen erg lekker, maar die zijn dan ook niet erg steil. Na foto en een kort gesprek met wat Hollandse medeklimmers was het afdalen geblazen naar Morzine. Hoe ging dat ook alweer? Na een bocht of 10 kwam ook dat ritme weer een beetje terug. Mooie haarspelden en dito vergezichten.
De 2e klim, naar de Col du Corbier, is op papier een "makkie". De warmte (smeltend asfalt) en de polderbenen maakten het een lastig rotding van 5km. Van soepel klimmen was geen sprake maar de top werd, uiteraard, bereikt. Weer wat foto's en afdalen naar Bonnevaux.
Door het dal ging het daarna, vals plat omhoog, weer terug naar St.Jean d'Aulps waar er 97km in net 4 uur en met 1940 hoogtemeters op de teller stonden. De kop is er af! Het smaakt naar meer!
Eerst laat ik de pasta maar goed smaken die door mijn gastheer zal worden bereid. Zijn reputatie als kok is mij niet bekend, misschien moet ik eerst even het gastenboek inkijken. Of misschien beter van niet!
Tot later!
Vooral de laatste 3km gingen erg lekker, maar die zijn dan ook niet erg steil. Na foto en een kort gesprek met wat Hollandse medeklimmers was het afdalen geblazen naar Morzine. Hoe ging dat ook alweer? Na een bocht of 10 kwam ook dat ritme weer een beetje terug. Mooie haarspelden en dito vergezichten.
De 2e klim, naar de Col du Corbier, is op papier een "makkie". De warmte (smeltend asfalt) en de polderbenen maakten het een lastig rotding van 5km. Van soepel klimmen was geen sprake maar de top werd, uiteraard, bereikt. Weer wat foto's en afdalen naar Bonnevaux.
Door het dal ging het daarna, vals plat omhoog, weer terug naar St.Jean d'Aulps waar er 97km in net 4 uur en met 1940 hoogtemeters op de teller stonden. De kop is er af! Het smaakt naar meer!
Eerst laat ik de pasta maar goed smaken die door mijn gastheer zal worden bereid. Zijn reputatie als kok is mij niet bekend, misschien moet ik eerst even het gastenboek inkijken. Of misschien beter van niet!
Tot later!
Abonneren op:
Posts (Atom)
