Het is zondagochtend, wederom prachtig fietsweer en ik kan maar geen beslissing nemen over de te volgen route. Eerst maar eens ontbijten en daarna een kop koffie, misschien dat de hersencellen dan tot een overeenkomst kunnen komen.
De cafeïne begint langzaam te werken en ik bedenk me dat er nog een onvoltooide taak op me ligt te wachten. Ik was ooit begonnen aan een ronde door het Groene Hart die door een zeldzame lekke band voortijdig werd afgebroken. Dat rondje moest ik nu maar eens afmaken.
Om klokslag 11 uur zit ik op de fiets en zet koers naar het westen richting de Broekpolder en Maassluis. Tussen Vlaardingen en Maassluis fiets ik op onbekend terrein langs de spoorlijn in een mooi stukje groen. Mijn besluiteloosheid van de ochtend heeft er voor gezorgd dat het nu al drukker met fietsers is dan ik had verwacht en gewenst. Richting de Krabbeplas draait het kleine fietsbelletje wat vrijwel onzichtbaar onder mijn stuur zit (om de sportieve "look" niet te verpesten) overuren maar met prima resultaat. Er wordt ruimte voor me gemaakt en ik kan dan ook lekker doorfietsen.
Even later kom ik net schuinboven Maasland langs de Foppenplas, de tweede alweer en ik besluit mijn rit van vandaag tot de Plassentocht om te dopen want er zullen er nog meer volgen.
Door het mooie Midden Delfland gaat het richting de Lier en vervolgens naar Schipluiden waar ik het fietspad langs de golfbaan volg. Veel mensen die een balletje aan het slaan zijn met het mooie weer en dus ook balletjes die niet de goede kant opgaan. Zo'n 50 meter voor me zie ik er een het fietspad opstuiteren! Meestal hoor je dan zoiets als "Fore!" te roepen maar ik hoor niks. Men verwacht natuurlijk geen fietsers die iets van golf begrijpen.
Ik ben in ieder geval wederom blij dat ik een helm op heb en weer een reden om 'm ook op te blijven houden!
Nu we het toch over het dragen van een helm hebben begrijp ik niet dat ik er nog steeds zoveel zonder voorbij ziet komen. Je moet toch wel erg weinig goed functionerende hersencellen hebben om er geen een te dragen al begrijp ik tegelijkertijd ook wel weer dat het bij die personen ook geen nut heeft. Als er niks in zit hoeft het niet beschermd te worden ook.
Laat ik er maar over ophouden (of geef me 1 reden om 'm niet op te hebben, wie?), het is al net zo'n zinloze discussie als die met rokers. En daar ben ik ook mee gestopt, met discussiëren dan.
Wel heldhaftig, maar merkwaardig, vind ik de fietser zonder bril. Want ook vandaag zijn de gevleugelde vrienden weer in grote getalen aanwezig en druk bezig met hun vlieglessen. Met bril vind ik het al lastig genoeg laat staan zonder!
Inmiddels ben ik na de Kandelaarbrug te zijn gepasseerd, aangekomen bij de Ackerdijkse Plassen en vervolg de route richting Pijnacker en Nootdorp waar ik langs nummer 4 de Dobbeplas rij (waar Lars Boom altijd de veldrit wint). Even later, na Leidschendam, nog meer water met de Vlietlanden en de Vogelplas. Bij Zoeterwoude-Rijndijk heb ik het noordelijkste punt van de route bereikt en zak ik weer langzaam in zuidelijke richting af via Boskoop en Bodegraven waar ik langs de Reeuwijkse Plassen fiets. Het is hier wel heel druk met wandelaars en fietsers, het is ook een prachtig gebied, en als even verderop ook de weg nog op verschillende plaatsen is opgebroken weet ik dat dit misschien niet zo'n goed idee was.
Maar ik worstel en kom boven met een oververhitte bel en laat de ijsjesetende mensen achter me als ik richting Hekendorp mijn weg vervolg. Bij het altijd volle terras sla ik rechtsaf de dijk op richting Gouda en dan is de laatste 15 km al weer aangebroken richting Capelle.
Een mooie tocht door het groene hart of ook wel de longen van Zuid-Holland. Ik kom uiteindelijk uit op een afstand van 159km waar ik net iets meer dan 5 uur over heb gedaan. Lekker gefietst maar de benen zijn nu toch wel redelijk vermoeid na een weekend van ruim 300km. Er is maar 1 remedie : benen op de bank en naar de Giro kijken. Petacchi verrast Cavendish en wint de eerste etappe.
zondag 10 mei 2009
zaterdag 9 mei 2009
Nieuw leven
Prachtig fietsweer vandaag met een lekker zonnetje en niet al teveel wind. Uitgelezen weer voor een lekkere duurtraining. Via Klaaswaal en Nieuw Beijerland naar het Brielse Meer en de Maasvlakte. Via Spijkenisse en de Rhoonse- en Carnissegrienden weer terug, een mooie ronde van 150km precies.
Ondanks dat het zaterdag is, is het lekker rustig op de weg. Veel mensen aan het shoppen waarschijnlijk en die missen al het moois waar ik langs fiets. De natuur is verwikkeld in een ongecontroleerde groeistuip. Alles groeit en bloeit als een bezetene en overal waar je kijkt is er nieuw leven. Tot aan de horizon weilanden met nieuw groen en vol met bloemen.
Waar in de winter de wind, sneeuw en regen nog vrij spel hadden en tussen de bomen door joegen, zijn het nu tunnels van stilte en wordt de wind gestuit door een groene muur van bladeren.
Niet alleen de flora maar ook de fauna is geëxplodeerd, heel veel ganzen die volgens mij familie van de konijnen zijn. Darwin draait zich nu om in zijn graf maar als je de aantallen nakomelingen bekijkt bespeur ik hier toch een missing link!
Nu we het toch over grote aantallen hebben wil ik de groep insecten natuurlijk niet vergeten. Wiens grootste sport het is om zich te vestigen in alle hoeken en gaten van het menselijk lichaam en dan specifiek het hoofd. Allerlei soorten muggen, vliegen en andere insecten bombarderen mijn brillenglazen, landen in mijn oren, mond, neusgaten en sommige stuntvliegers presteren het om toch nog in mijn ogen en keel terecht te komen. Regelmatig ademhalen is een utopie.
Gelukkig is het niet op alle stukken even erg dus heb ik ook nog af en toe goed zicht op de weg.
Misschien heeft dit ook de 2 brommerrijders parten gespeeld die bij de Spijkenissebrug in een bocht vol op elkaar zijn geklapt. Ambulance en politie zijn de ravage aan het opruimen als ik passeer en gezien de puinhoop vrees ik het ergste voor de betrokken personen.
Met de toegenomen bewolking verdwijnt de zon ook nog letterlijk van het toneel en wordt het zelfs een beetje fris op het laatste stuk. Het tempo lijdt er echter in het geheel niet onder en als ik net na 16.00 uur en na 4 uur en 41 minuten fietsen weer in Capelle arriveer staat er toch een mooi gemiddelde van 32,4 op de teller. De benen blijven onveranderd goed en dat is op z'n zachtst gezegd erg prettig.
De muziek op het Stadsplein staat duidelijk niet op z'n zachtst en zelfs in de lift omhoog weten de zware beats die uit de boxen van de Pre-Party komen mij te bereiken.
Dat wordt even doorbijten tot 22.00 uur. Ik hou erg van muziek maar voor dit genre haal ik toch even de oordoppen uit de kast. Ik heb meelij met de politie die, gezien de rellen na de vorige editie, in grote getalen aanwezig is. Je zal toch een liefhebber van klassiek zijn en dan dienst hebben!
Ondanks dat het zaterdag is, is het lekker rustig op de weg. Veel mensen aan het shoppen waarschijnlijk en die missen al het moois waar ik langs fiets. De natuur is verwikkeld in een ongecontroleerde groeistuip. Alles groeit en bloeit als een bezetene en overal waar je kijkt is er nieuw leven. Tot aan de horizon weilanden met nieuw groen en vol met bloemen.
Waar in de winter de wind, sneeuw en regen nog vrij spel hadden en tussen de bomen door joegen, zijn het nu tunnels van stilte en wordt de wind gestuit door een groene muur van bladeren.
Niet alleen de flora maar ook de fauna is geëxplodeerd, heel veel ganzen die volgens mij familie van de konijnen zijn. Darwin draait zich nu om in zijn graf maar als je de aantallen nakomelingen bekijkt bespeur ik hier toch een missing link!
Nu we het toch over grote aantallen hebben wil ik de groep insecten natuurlijk niet vergeten. Wiens grootste sport het is om zich te vestigen in alle hoeken en gaten van het menselijk lichaam en dan specifiek het hoofd. Allerlei soorten muggen, vliegen en andere insecten bombarderen mijn brillenglazen, landen in mijn oren, mond, neusgaten en sommige stuntvliegers presteren het om toch nog in mijn ogen en keel terecht te komen. Regelmatig ademhalen is een utopie.
Gelukkig is het niet op alle stukken even erg dus heb ik ook nog af en toe goed zicht op de weg.
Misschien heeft dit ook de 2 brommerrijders parten gespeeld die bij de Spijkenissebrug in een bocht vol op elkaar zijn geklapt. Ambulance en politie zijn de ravage aan het opruimen als ik passeer en gezien de puinhoop vrees ik het ergste voor de betrokken personen.
Met de toegenomen bewolking verdwijnt de zon ook nog letterlijk van het toneel en wordt het zelfs een beetje fris op het laatste stuk. Het tempo lijdt er echter in het geheel niet onder en als ik net na 16.00 uur en na 4 uur en 41 minuten fietsen weer in Capelle arriveer staat er toch een mooi gemiddelde van 32,4 op de teller. De benen blijven onveranderd goed en dat is op z'n zachtst gezegd erg prettig.
De muziek op het Stadsplein staat duidelijk niet op z'n zachtst en zelfs in de lift omhoog weten de zware beats die uit de boxen van de Pre-Party komen mij te bereiken.
Dat wordt even doorbijten tot 22.00 uur. Ik hou erg van muziek maar voor dit genre haal ik toch even de oordoppen uit de kast. Ik heb meelij met de politie die, gezien de rellen na de vorige editie, in grote getalen aanwezig is. Je zal toch een liefhebber van klassiek zijn en dan dienst hebben!
woensdag 6 mei 2009
Spielberg lacht
De grootste fout die je als filmmaker zo ongeveer kan maken is een fout in de titel. Dat ik niet geboren ben voor het filmvak blijkt uit het feit dat ik de Shimano Fiets Challenge op 4 mei 2009 heb laten plaatsvinden. 4 mei?????
Spielberg ligt in een deuk en hoeft dus niet bang te zijn voor concurrentie. Het zou wat zijn geweest als hij zijn films "Star Wors" had genoemd. Hij zou het waarschijnlijk ook niet ver geschopt hebben.
Laat ik het maar vooral bij fietsen houden!
Vrijwel niemand die het trouwens is opgevallen, de tijd gaat ook zo verschrikkelijk snel, geen mens die meer weet wat voor datum het is. Behalve een zeer oplettende Gert Noordhoek, bedankt voor de tip! De video is inmiddels aangepast en kan ik mij gelukkig weer in het openbaar vertonen.
Spielberg ligt in een deuk en hoeft dus niet bang te zijn voor concurrentie. Het zou wat zijn geweest als hij zijn films "Star Wors" had genoemd. Hij zou het waarschijnlijk ook niet ver geschopt hebben.
Laat ik het maar vooral bij fietsen houden!
Vrijwel niemand die het trouwens is opgevallen, de tijd gaat ook zo verschrikkelijk snel, geen mens die meer weet wat voor datum het is. Behalve een zeer oplettende Gert Noordhoek, bedankt voor de tip! De video is inmiddels aangepast en kan ik mij gelukkig weer in het openbaar vertonen.
dinsdag 5 mei 2009
zondag 3 mei 2009
Shimano Fiets Challenge 2009
Wederom een weekend Limburg wat werd afgesloten met de Shimano Fiets Challenge, 2 dagen wielerspektakel voor mountainbikers en racefietsers. Ik deed net als vorig jaar mee met de racecyclo van 150km.
Eerst even klagen (ik ben tenslotte Hollander) : met startnummer 671 stond ik in het 3e startvak terwijl ik toch vorig jaar 120e was in de uitslag. Op de website stond vermeld dat de eerste 200 finishers van 2008 zouden worden "beloond" met een plaats in het 2e startvak. Niet dus en blij gemaakt met een dooie mus zoals dat heet.
Maar ik hou gelijk op met klagen want verder was alles prima georganiseerd en het had toch niet veel uitgemaakt want ik was het eerste uur werkelijk niet vooruit te branden! Zelfs uit het 3e en 4e startvak kwamen ze voorbij stuiven en nergens kon ik aanklampen dus dat was ook zeker niet gelukt bij de snelle mannen uit het 2e vak! Raar hoor als jij wel maar je benen niet willen en dat duurde zeker 1 tot 1,5 uur. Eigenlijk pas na de steile klim van de Kinkenweg waren ze wakker geschud en ging het beter.
Even later kwam ik ook in een goeie groep terecht waar ik eigenlijk de rest van de rit mee in heb gereden. Steeds dezelfde nummers voor of achter me, 666, 971, 975, 1250 zijn er een paar die ik heb onthouden. De gezichten ben ik alweer vergeten.
Het begin, met gelijk de Vaalserberg omhoog, ging zogezegd wat stroef maar werd gelukkig gecompenseerd met een heel goed tweede deel. De benen werden eigenlijk per kilometer beter en zeker het laatste anderhalf uur heb ik aardig aan de kop van de groep kunnen sleuren.
In het rijden van een cyclo t.o.v. een toertocht ben je je wel wat minder bewust van de omgeving en vraag me dus niet welke hellingen er allemaal zijn beklommen. Mijn Polar telde er 16 waarvan ik me er gelukkig nog wel een paar voor de geest kan halen.
De Kinkenweg waar het vooral druk, smal en steil was en waar ook dit jaar weer de video stond te draaien dus waar je vooral net moest doen alsof het fluitje van een cent was. Viel niet mee om overtuigend te acteren.
Dan nog een in België, de naam weet ik niet, net na het oversteken van een voorrangsweg. BAM! Recht omhoog, een procentje of 15. Misschien nog geen 50 meter maar onverwacht en niet klein genoeg geschakeld. Ik kon mij met de enige moeite omhoog werken. Het was kort maar krachtig.
Nog zo'n pittige, na een kilometer of 80 denk ik. Een maxi-Keutenberg of mini-Redoute of iets er tussenin. Wel steil dus maar lang steil en op 42x27 (kleiner wisselgeld had ik niet) kom je dan toch enigszins in een bepaald (langzaam) ritme.
De Koning van Spanje, bij Gulpen, herinner ik me ook nog goed. Niet omdat 'ie zo'n enorme indruk op me maakte of dat 'ie zo bijzonder was, maar omdat ik daar al zo vaak omhoog ben gefietst tijdens Limburg-vakanties. Had ik die niet herkend of herinnerd dan was ik toch echt wat te diep gegaan!
Na de afdaling uit het Vijlenerbos richting Vaals en op het klimmetje van de Schuttebergsweg kwam er een Belg naast me rijden die vroeg of het de laatste klim was. Ik moest hem teleurstellen. Ook op de Gemmenicherweg, kort daarna, perste hij de vraag tussen zijn lippen door. Wederom kon ik zijn vraag niet bevestigen. Na de laatste afdaling sloegen we linksaf en zagen we de uitkijktoren van het drielandenpunt. Ik was zijn vraag voor, wees naar het eindpunt en zei : "Dát is de laatste!"
Het was alsof ik de code had uitgesproken voor het inschakelen van zijn turbo. Ik had het uitroepteken nog niet uitgesproken of weg was 'ie. Met superbenen had ik in zijn wiel gesprongen maar ik voelde de 148km (er waren nog 2 kilometer te klimmen) toch wel zitten en moest passen.
Toch ging het laatste stuk nog goed omhoog, zelfs beter dan vorig jaar. Een laatste eindsprintje en ik was boven bij de finish, de muziek, klappende mensen, fotograaf, even lachen, de klus was geklaard. De 150 kilometer had ik in 4 uur en 53 minuten volbracht en met een 192e plaats overall als klassering was ik uiteindelijk best tevreden.
Nog wat feitjes : 30,7 km/uur gemiddeld, gemiddelde hartslag van 145 (met aardig wat piekjes in de rode zone!), 2345 hoogtemeters, maximale stijging 19%.
Nog wat nutteloze feitjes: maximale snelheid 131,1 km/uur (grapje van mijn Polar!, in werkelijkheid 67,3 km/uur), aantal hartslagen 42533 (een aantal waar je eigenlijk nooit bij stilstaat) en de 2e verversingspost hield 2000 bananen over (schuld van de Belgische gendarmerie, bedankt voor de info Gert!)
Eindconclusie : het was weer een mooie fietshappening, goed georganiseerd, veel sfeer en wederom voor herhaling vatbaar. Twijfel niet en doe ook mee met de SFC 2010!
P.S.
Foto's en filmpje(s) volgen later.
Eerst even klagen (ik ben tenslotte Hollander) : met startnummer 671 stond ik in het 3e startvak terwijl ik toch vorig jaar 120e was in de uitslag. Op de website stond vermeld dat de eerste 200 finishers van 2008 zouden worden "beloond" met een plaats in het 2e startvak. Niet dus en blij gemaakt met een dooie mus zoals dat heet.
Maar ik hou gelijk op met klagen want verder was alles prima georganiseerd en het had toch niet veel uitgemaakt want ik was het eerste uur werkelijk niet vooruit te branden! Zelfs uit het 3e en 4e startvak kwamen ze voorbij stuiven en nergens kon ik aanklampen dus dat was ook zeker niet gelukt bij de snelle mannen uit het 2e vak! Raar hoor als jij wel maar je benen niet willen en dat duurde zeker 1 tot 1,5 uur. Eigenlijk pas na de steile klim van de Kinkenweg waren ze wakker geschud en ging het beter.
Even later kwam ik ook in een goeie groep terecht waar ik eigenlijk de rest van de rit mee in heb gereden. Steeds dezelfde nummers voor of achter me, 666, 971, 975, 1250 zijn er een paar die ik heb onthouden. De gezichten ben ik alweer vergeten.
Het begin, met gelijk de Vaalserberg omhoog, ging zogezegd wat stroef maar werd gelukkig gecompenseerd met een heel goed tweede deel. De benen werden eigenlijk per kilometer beter en zeker het laatste anderhalf uur heb ik aardig aan de kop van de groep kunnen sleuren.
In het rijden van een cyclo t.o.v. een toertocht ben je je wel wat minder bewust van de omgeving en vraag me dus niet welke hellingen er allemaal zijn beklommen. Mijn Polar telde er 16 waarvan ik me er gelukkig nog wel een paar voor de geest kan halen.
De Kinkenweg waar het vooral druk, smal en steil was en waar ook dit jaar weer de video stond te draaien dus waar je vooral net moest doen alsof het fluitje van een cent was. Viel niet mee om overtuigend te acteren.
Dan nog een in België, de naam weet ik niet, net na het oversteken van een voorrangsweg. BAM! Recht omhoog, een procentje of 15. Misschien nog geen 50 meter maar onverwacht en niet klein genoeg geschakeld. Ik kon mij met de enige moeite omhoog werken. Het was kort maar krachtig.
Nog zo'n pittige, na een kilometer of 80 denk ik. Een maxi-Keutenberg of mini-Redoute of iets er tussenin. Wel steil dus maar lang steil en op 42x27 (kleiner wisselgeld had ik niet) kom je dan toch enigszins in een bepaald (langzaam) ritme.
De Koning van Spanje, bij Gulpen, herinner ik me ook nog goed. Niet omdat 'ie zo'n enorme indruk op me maakte of dat 'ie zo bijzonder was, maar omdat ik daar al zo vaak omhoog ben gefietst tijdens Limburg-vakanties. Had ik die niet herkend of herinnerd dan was ik toch echt wat te diep gegaan!
Na de afdaling uit het Vijlenerbos richting Vaals en op het klimmetje van de Schuttebergsweg kwam er een Belg naast me rijden die vroeg of het de laatste klim was. Ik moest hem teleurstellen. Ook op de Gemmenicherweg, kort daarna, perste hij de vraag tussen zijn lippen door. Wederom kon ik zijn vraag niet bevestigen. Na de laatste afdaling sloegen we linksaf en zagen we de uitkijktoren van het drielandenpunt. Ik was zijn vraag voor, wees naar het eindpunt en zei : "Dát is de laatste!"
Het was alsof ik de code had uitgesproken voor het inschakelen van zijn turbo. Ik had het uitroepteken nog niet uitgesproken of weg was 'ie. Met superbenen had ik in zijn wiel gesprongen maar ik voelde de 148km (er waren nog 2 kilometer te klimmen) toch wel zitten en moest passen.
Toch ging het laatste stuk nog goed omhoog, zelfs beter dan vorig jaar. Een laatste eindsprintje en ik was boven bij de finish, de muziek, klappende mensen, fotograaf, even lachen, de klus was geklaard. De 150 kilometer had ik in 4 uur en 53 minuten volbracht en met een 192e plaats overall als klassering was ik uiteindelijk best tevreden.
Nog wat feitjes : 30,7 km/uur gemiddeld, gemiddelde hartslag van 145 (met aardig wat piekjes in de rode zone!), 2345 hoogtemeters, maximale stijging 19%.
Nog wat nutteloze feitjes: maximale snelheid 131,1 km/uur (grapje van mijn Polar!, in werkelijkheid 67,3 km/uur), aantal hartslagen 42533 (een aantal waar je eigenlijk nooit bij stilstaat) en de 2e verversingspost hield 2000 bananen over (schuld van de Belgische gendarmerie, bedankt voor de info Gert!)
Eindconclusie : het was weer een mooie fietshappening, goed georganiseerd, veel sfeer en wederom voor herhaling vatbaar. Twijfel niet en doe ook mee met de SFC 2010!
P.S.
Foto's en filmpje(s) volgen later.
Abonneren op:
Posts (Atom)
