Met de Amstel Gold Race, de Peter van Petegem Classic en de Tour de Haute Veluwe voor vandaag op de agenda leek het me een goed idee om de massa deze keer te ontwijken en mijn eigen rit te rijden. Mijn eigen toertocht, op geen kalender te vinden, mijn Tour de Fleur oftewel mijn Bloesemtocht.
Ik ging vroeg op pad (om 8.00 uur in korte broek, brrrr) en na de training van woensdag (een snelle maar toch ontspannen rit) en die van donderdag (extensieve intervaltraining 2 x 3 x 8 min. D3) voelden de benen prima aan en leken klaar voor een lange duurtraining. De route zat in m'n hoofd, het eten in mijn achterzak en het verder prachtige weer zorgde voor de moraal.
De route ging eerst richting de Utrechtse Heuvelrug, daarna bij Rhenen de brug over en dan langs de andere kant van de Waal via Culemborg en Vianen weer terug richting Capelle. Een mooi vlakke route langs heel veel bloesem en rivierlandschap.
Ik kon het echter toch niet laten om halverwege nog even wat klimmetjes mee te pikken dus dat betekende de Scherpenzeelseweg, Amerongense berg, Defensieweg, Autoweg en Grebbeberg. Toch mooi 325 hoogtemeters meegepikt!
Na het keerpunt bij Rhenen kreeg ik de inmiddels aardig aangewakkerde wind schuin mee dus de terugweg was een eitje. Na ruim 6 en een half uur en 202 km was ik weer thuis, een prachtige lentetocht, helaas zonder foto's want ik was zo stom om mijn camera te vergeten. Volgende keer beter! (en ook een uitgebreider verslag want de inspiratie was deze keer ver te zoeken)
zaterdag 18 april 2009
maandag 13 april 2009
Bultentocht
De juiste naam voor een mooie tocht. Want laten we eerlijk wezen. Het zijn niet meer dan lastige bulten, vervelende (maar aan de andere kant ook wel lekkere) onderbrekingen van het ritme. Ontnemen je de adem als je net in een goed gesprek bent. En al willen we in Nederland iets al gauw een berg noemen, het blijven slechts bulten.
Vandaag had DTC in Driebergen de naam voor hun tocht gereserveerd. Met een wat nevelige start en een zon die hard z'n best deed het van de mist te winnen kroop ik om 9.00 uur precies in het zadel voor 160km. Na de relaxte rit van gisteren (55km, 2 uurtjes van de natuur genieten) was ik benieuwd of deze hersteltraining zijn uitwerking had gehad.
Bij de tochten van DTC weet je eigenlijk altijd precies waar je heen gaat, bij wijze van spreken met de handen voor je ogen kan je de route volgen en gaat het begin van alle tochten op een vrijwel identieke wijze. Dus eerst het fietspad door het bos langs de snelweg en bij de zandafgraving omhoog, daarna de Amersfoortseweg omhoog richting Doorn, na Doorn de Maarsbergseweg en gelijk weer terug via de Wykerweg. Dan in Leersum de Scherpenzeelseweg en vervolgens naar de Amerongense Berg (bult). Ik haalde de hand voor m'n ogen weg en inderdaad, ik was goed gereden.
Niks mis mee trouwens deze route, lekker op en af door de bossen, goed om alles op temperatuur te krijgen. Ik begon de klim van de Amerongense B...erg in een groepje van een man of 10 en het is altijd leuk om te zien hoe de hardrijders van het vlakke het doen zodra de weg omhoog loopt. Ik zeg dan altijd maar: hoe dikker de kuiten, hoe minder ze fluiten.
Ik ging fluitend omhoog in het spoor van de renner in het zwart waarmee ik ongeveer een half uurtje eerder achter in het groepje aan de praat was geraakt. Op een mooie zwarte Isaac ging hij makkelijk omhoog en tot aan Wageningen reden we met elkaar op, hij kwam uit Heemskerk, ik uit de buurt van Rotterdam, en dat was wel te horen zei 'ie. Hij keerde voor de 100km route de Grebbedijk op, ik ging door richting Renkum.
Het volgende deel van de route laat zich het best beschrijven als één groot déjà vu. Na de tocht van vorige week vanuit Ochten en V-V van eergisteren kwam ik wederom veel oude bekenden tegen. Echter net toen ik mij al mentaal had voorbereid op de Posbank werden we vreemd genoeg rechtsaf Arnhem in gestuurd om via de Bosweg weer richting het westen te koersen.
Wat verderop, nou ja ondertussen al een aardig stuk verderop, nog zo'n vreemde ervaring: de Italiaanse weg als afdaling! Dat was even nieuw maar daar kwam ook gelijk een einde aan alle premières. De Boersberg, Grebbeberg, Paardenveld en Defensieweg kwamen langs in de vertrouwde volgorde, de kopieermachine stond aan.
Na Elst was het klimmen gedaan en was het alleen nog de kunst om ongeschonden door het inmiddels massaal verschenen 2e paasdagverkeer te manoevreren richting Driebergen. Met een belletje hier en af en toe een schreeuw daar, ging het toch vrij soepel en werd na 158km de parkeerplaats bij de sporthal na 5 uur en 13 minuten bereikt. Prima tocht, heerlijk gereden en zeker de laatste 2 uur in wederom prachtig lenteweer.
Over 3 weken de Shimano Fiets Challenge, we gaan ons vizier nu maar eens richten op de Limburgse heuvels.
Vandaag had DTC in Driebergen de naam voor hun tocht gereserveerd. Met een wat nevelige start en een zon die hard z'n best deed het van de mist te winnen kroop ik om 9.00 uur precies in het zadel voor 160km. Na de relaxte rit van gisteren (55km, 2 uurtjes van de natuur genieten) was ik benieuwd of deze hersteltraining zijn uitwerking had gehad.
Bij de tochten van DTC weet je eigenlijk altijd precies waar je heen gaat, bij wijze van spreken met de handen voor je ogen kan je de route volgen en gaat het begin van alle tochten op een vrijwel identieke wijze. Dus eerst het fietspad door het bos langs de snelweg en bij de zandafgraving omhoog, daarna de Amersfoortseweg omhoog richting Doorn, na Doorn de Maarsbergseweg en gelijk weer terug via de Wykerweg. Dan in Leersum de Scherpenzeelseweg en vervolgens naar de Amerongense Berg (bult). Ik haalde de hand voor m'n ogen weg en inderdaad, ik was goed gereden.
Niks mis mee trouwens deze route, lekker op en af door de bossen, goed om alles op temperatuur te krijgen. Ik begon de klim van de Amerongense B...erg in een groepje van een man of 10 en het is altijd leuk om te zien hoe de hardrijders van het vlakke het doen zodra de weg omhoog loopt. Ik zeg dan altijd maar: hoe dikker de kuiten, hoe minder ze fluiten.
Ik ging fluitend omhoog in het spoor van de renner in het zwart waarmee ik ongeveer een half uurtje eerder achter in het groepje aan de praat was geraakt. Op een mooie zwarte Isaac ging hij makkelijk omhoog en tot aan Wageningen reden we met elkaar op, hij kwam uit Heemskerk, ik uit de buurt van Rotterdam, en dat was wel te horen zei 'ie. Hij keerde voor de 100km route de Grebbedijk op, ik ging door richting Renkum.
Het volgende deel van de route laat zich het best beschrijven als één groot déjà vu. Na de tocht van vorige week vanuit Ochten en V-V van eergisteren kwam ik wederom veel oude bekenden tegen. Echter net toen ik mij al mentaal had voorbereid op de Posbank werden we vreemd genoeg rechtsaf Arnhem in gestuurd om via de Bosweg weer richting het westen te koersen.
Wat verderop, nou ja ondertussen al een aardig stuk verderop, nog zo'n vreemde ervaring: de Italiaanse weg als afdaling! Dat was even nieuw maar daar kwam ook gelijk een einde aan alle premières. De Boersberg, Grebbeberg, Paardenveld en Defensieweg kwamen langs in de vertrouwde volgorde, de kopieermachine stond aan.
Na Elst was het klimmen gedaan en was het alleen nog de kunst om ongeschonden door het inmiddels massaal verschenen 2e paasdagverkeer te manoevreren richting Driebergen. Met een belletje hier en af en toe een schreeuw daar, ging het toch vrij soepel en werd na 158km de parkeerplaats bij de sporthal na 5 uur en 13 minuten bereikt. Prima tocht, heerlijk gereden en zeker de laatste 2 uur in wederom prachtig lenteweer.
Over 3 weken de Shimano Fiets Challenge, we gaan ons vizier nu maar eens richten op de Limburgse heuvels.
zaterdag 11 april 2009
VV 2009
Om 6.00 uur precies ging de wekker vandaag. Ja, dat is vroeg. Maar uitslapen is voor watjes, ik moest vandaag aan de bak en wel voor de "klassieker" Veenendaal-Veenendaal.
Na een voedzaam ontbijt reed ik om 7.10 de straat uit, lekker op tijd dus kon ik alle rust ter plekke een mooie parkeerplaats uitzoeken.
Fout.
Ik kwam om 8.00 uur terecht in een pandemonium van auto's, mensen en fietsen en volgens mij had ik het laatste (lucky) plekkie dichtbij het clubhuis van de AXA's. Er waren er duidelijk meer met hetzelfde idee om bijtijds van start te gaan! Na wat ellebogenwerk bij het inschrijven ging ik om 8.15 uur van start voor 135 waarschijnlijk weer erg mooie en pittige kilometers.
Voor degenen die momenteel wat kwakkelen met de conditie, niet in vorm zijn of andere lichamelijke ongemakken moeten doorstaan is dit het juiste moment om te stoppen met lezen en/of naar een andere weblog te verkassen. Wat nu volgt neigt naar narcisme.
Amai, wat een benen had ik vandaag! Op de Amerongense Berg, na 3 of 4km, en nog in bevroren toestand, voelde ik al dat er vandaag heel wat paardenkrachten aanwezig waren in de bovenbenen. Nog geen 10 minuten in beweging en het ging al soepel omhoog en ik besloot dan ook dat iedereen deze dag alleen mijn rug zou zien.
Op weg naar de Defensieweg sloot ik aan bij een hele grote groep renners, waarbij alle nadelen van het rijden in zo'n peloton nog maar eens duidelijk werden. Ik vind het maar niks en ik zal daar in een later stukje nog wel eens op terugkomen.
Affijn, aangekomen bij de Defensieweg dacht ik, hier klopt iets niet. Dit is niet zoals ik het me herinner van vorig jaar. Een spiegelgladde, glanzende zwarte golf strekte zich uit tussen de bomen. Het slechte, hobbelige, grove asfalt was van een kakelverse laag voorzien! Hier was in de winter goed werk verricht, hulde voor de Gemeente Rhenen!
Mooi, snel asfalt, een goede gelegenheid om de (te) grote groep maar eens te passeren en even later reed ik weer solo,
op weg naar het volgende groepje dat ik in de verte al zag verschijnen.
Nu ze op temperatuur waren leek het alsof de benen nog sterker aanvoelden. Kracht, die mooi van pas kwam om op het Paardenveld (of de Koerheuvel, het is me om het even) nog net vóórdat de fotograaf ging klikken een groepje op de pikken. Ik ging ze nog net voorbij, reed mij in de eerste zonnestralen en voilá, een herinnering voor het nageslacht. Oh nee, die komt er niet, dus een herinnering voor een ieder die het interesseert.
Nadat de hartslag weer wat was gezakt (want ook met goeie benen gaat die flink omhoog op zo'n klimmetje) ging het richting Wageningen en Doorwerth. Langs het kasteel linksaf de Italiaanse weg op. Steentjes, stuiteren, voor de meeste wielrenners is dit klimmetje wel bekend.
Via Oosterbeek ging het naar Arnhem waar na 55km de eerste controlepost was. Ik stopte even om de borstband van de hartslagmeter goed te doen, want die gaf de meest gekke waardes aan (ruim boven de 200) en piepte constant ...check wearlink.....check wearlink. Heel irritant. Hij zat te hoog en iets te los dus dat was snel verholpen en het kwellende gepiep bleef de rest van de rit achterwege.
Na de pitsstop bij Arnhem ging het richting de Posbank, die 2 keer kort achter elkaar werd beklommen, waarna het over het mij "bejubelde" fietspad richting Schaarsbergen ging. Al was het nu met de wind in de rug wel snel voorbij, in het spoor van een renner in de regenboogkleuren ging het met 37, 38 over de hobbels! Aan het eind van het fietspad en weer op het gladde asfalt richting Schaarsbergen sloot er nog een renner in het blauw aan die het tempo nog iets meer opvoerde. 2 stoempers die ik uiteraard op het eerstvolgende klimmetje al weer kwijt was, want hard omhoog fietsen is toch een heel andere discipline.
Na Schaarsbergen ging het weer richting Oosterbeek en Doorwerth, waar ook de Holleweg nog beklommen moest worden. Terwijl er nog grote groepen passeerden die nog op de heenweg waren sloeg ik rechtsaf en ging de weg flink
omhoog tussen de bomen door. Nog steeds met goeie benen passeerde ik verschillende renners die hier echt geparkeerd stonden en waarvoor deze afstand al de limit leek. Bovenaan was er namelijk precies 100km gereden.
Dus nog zo'n 35 te gaan en in Heelsum kon voor dit laatste stuk nog even bijgetankt worden bij de verversingspost. Na een bekertje sportdrank ging het weer snel verder richting Wageningen en Rhenen. Liet vorig jaar iedereen mij het vuile werk doen met de harde wind tegen op de Grebbedijk, dit jaar profiteerde ik van de snelheid van de groep, verzuimde ik mijn taak bewust en liet ik mij in het zog van de rest naar de voet van de Grebbeberg sleuren. Toen de weg omhoog ging gaf ik nog een trap na door ze ogenschijnlijk met speels gemak te passeren en achter te laten. Hoewel niet persoonlijk bedoeld was de wraak zoet.
Het einde kwam in zicht en er werden nog wat hoogtemeters gesprokkeld op de Spoorbaanweg, Autoweg en voor de 2e maal de Defensieweg. Ik sloot nog even aan bij een groepje van een man of 15 voor de laatste 10 rustige kilometers en na 134km waren we weer terug bij het clubhuis.
Ik reed in de volle zon de parkeerplaats op waar mijn auto stond en constateerde dat deze volledig uitgestorven was. Nog vol met auto's maar geen uitgefietste mensen te bekennen, ik had ze inderdaad allemaal mijn rug laten zien.
Conclusie: mooie rit, goed weer en fantastische benen die een gemiddelde hadden geproduceerd van 31,1 km/uur. Ik genoot nog even een kwartiertje van de warme zonnestralen en reed daarna uiterst tevreden naar huis. Tot volgend jaar!
Na een voedzaam ontbijt reed ik om 7.10 de straat uit, lekker op tijd dus kon ik alle rust ter plekke een mooie parkeerplaats uitzoeken.
Fout.Ik kwam om 8.00 uur terecht in een pandemonium van auto's, mensen en fietsen en volgens mij had ik het laatste (lucky) plekkie dichtbij het clubhuis van de AXA's. Er waren er duidelijk meer met hetzelfde idee om bijtijds van start te gaan! Na wat ellebogenwerk bij het inschrijven ging ik om 8.15 uur van start voor 135 waarschijnlijk weer erg mooie en pittige kilometers.
Voor degenen die momenteel wat kwakkelen met de conditie, niet in vorm zijn of andere lichamelijke ongemakken moeten doorstaan is dit het juiste moment om te stoppen met lezen en/of naar een andere weblog te verkassen. Wat nu volgt neigt naar narcisme.
Amai, wat een benen had ik vandaag! Op de Amerongense Berg, na 3 of 4km, en nog in bevroren toestand, voelde ik al dat er vandaag heel wat paardenkrachten aanwezig waren in de bovenbenen. Nog geen 10 minuten in beweging en het ging al soepel omhoog en ik besloot dan ook dat iedereen deze dag alleen mijn rug zou zien.
Op weg naar de Defensieweg sloot ik aan bij een hele grote groep renners, waarbij alle nadelen van het rijden in zo'n peloton nog maar eens duidelijk werden. Ik vind het maar niks en ik zal daar in een later stukje nog wel eens op terugkomen.
Affijn, aangekomen bij de Defensieweg dacht ik, hier klopt iets niet. Dit is niet zoals ik het me herinner van vorig jaar. Een spiegelgladde, glanzende zwarte golf strekte zich uit tussen de bomen. Het slechte, hobbelige, grove asfalt was van een kakelverse laag voorzien! Hier was in de winter goed werk verricht, hulde voor de Gemeente Rhenen!
Mooi, snel asfalt, een goede gelegenheid om de (te) grote groep maar eens te passeren en even later reed ik weer solo,
op weg naar het volgende groepje dat ik in de verte al zag verschijnen.Nu ze op temperatuur waren leek het alsof de benen nog sterker aanvoelden. Kracht, die mooi van pas kwam om op het Paardenveld (of de Koerheuvel, het is me om het even) nog net vóórdat de fotograaf ging klikken een groepje op de pikken. Ik ging ze nog net voorbij, reed mij in de eerste zonnestralen en voilá, een herinnering voor het nageslacht. Oh nee, die komt er niet, dus een herinnering voor een ieder die het interesseert.
Nadat de hartslag weer wat was gezakt (want ook met goeie benen gaat die flink omhoog op zo'n klimmetje) ging het richting Wageningen en Doorwerth. Langs het kasteel linksaf de Italiaanse weg op. Steentjes, stuiteren, voor de meeste wielrenners is dit klimmetje wel bekend.
Via Oosterbeek ging het naar Arnhem waar na 55km de eerste controlepost was. Ik stopte even om de borstband van de hartslagmeter goed te doen, want die gaf de meest gekke waardes aan (ruim boven de 200) en piepte constant ...check wearlink.....check wearlink. Heel irritant. Hij zat te hoog en iets te los dus dat was snel verholpen en het kwellende gepiep bleef de rest van de rit achterwege.
Na de pitsstop bij Arnhem ging het richting de Posbank, die 2 keer kort achter elkaar werd beklommen, waarna het over het mij "bejubelde" fietspad richting Schaarsbergen ging. Al was het nu met de wind in de rug wel snel voorbij, in het spoor van een renner in de regenboogkleuren ging het met 37, 38 over de hobbels! Aan het eind van het fietspad en weer op het gladde asfalt richting Schaarsbergen sloot er nog een renner in het blauw aan die het tempo nog iets meer opvoerde. 2 stoempers die ik uiteraard op het eerstvolgende klimmetje al weer kwijt was, want hard omhoog fietsen is toch een heel andere discipline.
Na Schaarsbergen ging het weer richting Oosterbeek en Doorwerth, waar ook de Holleweg nog beklommen moest worden. Terwijl er nog grote groepen passeerden die nog op de heenweg waren sloeg ik rechtsaf en ging de weg flink
omhoog tussen de bomen door. Nog steeds met goeie benen passeerde ik verschillende renners die hier echt geparkeerd stonden en waarvoor deze afstand al de limit leek. Bovenaan was er namelijk precies 100km gereden.Dus nog zo'n 35 te gaan en in Heelsum kon voor dit laatste stuk nog even bijgetankt worden bij de verversingspost. Na een bekertje sportdrank ging het weer snel verder richting Wageningen en Rhenen. Liet vorig jaar iedereen mij het vuile werk doen met de harde wind tegen op de Grebbedijk, dit jaar profiteerde ik van de snelheid van de groep, verzuimde ik mijn taak bewust en liet ik mij in het zog van de rest naar de voet van de Grebbeberg sleuren. Toen de weg omhoog ging gaf ik nog een trap na door ze ogenschijnlijk met speels gemak te passeren en achter te laten. Hoewel niet persoonlijk bedoeld was de wraak zoet.
Het einde kwam in zicht en er werden nog wat hoogtemeters gesprokkeld op de Spoorbaanweg, Autoweg en voor de 2e maal de Defensieweg. Ik sloot nog even aan bij een groepje van een man of 15 voor de laatste 10 rustige kilometers en na 134km waren we weer terug bij het clubhuis.
Ik reed in de volle zon de parkeerplaats op waar mijn auto stond en constateerde dat deze volledig uitgestorven was. Nog vol met auto's maar geen uitgefietste mensen te bekennen, ik had ze inderdaad allemaal mijn rug laten zien.
Conclusie: mooie rit, goed weer en fantastische benen die een gemiddelde hadden geproduceerd van 31,1 km/uur. Ik genoot nog even een kwartiertje van de warme zonnestralen en reed daarna uiterst tevreden naar huis. Tot volgend jaar!
donderdag 9 april 2009
Goede donderdag
Na het werk snel weer op de fiets en ik was benieuwd hoe de benen zouden aanvoelen na de pittige krachttraining van afgelopen dinsdag. Een intensieve duurtraining stond op het programma en ik wilde eens even kijken hoe snel ik mijn favoriete rondje Puttershoek zou kunnen rijden.
Het weer was in ieder geval gunstig om er een flink tempo tegenaan te gooien, 16 graden en een zwakke wind uit het zuiden.
Het eerste stuk tot aan de van Brienenoordbrug rustig aan maar daarna kon het gas en het "grote mes" erop. Nou ja, 48 x 15 is een redelijk mes zogezegd.
Met de hartslag zo rond de 140-145 en op de grens van D1 en D2 ging het zo 2 uur door met een snelheid schommelend tussen de 35 en 36. Op de terugweg nog een keer voluit de brug op en daarna de laatste 7km rustig uitrijden.
Alles bij elkaar (warming-up, cooling-down, bruggen en tunnels op en af, scherpe bochten, afremmen en optrekken) kwam ik uit op een mooi gemiddelde van 33,1 km/uur en reed ik de 68km in 2 uur en 3 minuten. Tevreden en de benen voelden super.
Terugbladerend in de trainingsresultaten van vorig jaar kwam ik uit op 29 juli 2008 toen ik precies hetzelfde rondje in precies dezelfde tijd reed. Maar dat was in juli en niet begin april! Nog meer redenen om tevreden te zijn ook gezien het relatieve gemak waar het mee ging.
Ik voel me dan ook ontzettend fit op het ogenblik en ik hoop dat ik dit zo vol kan houden want de Shimano Fiets Challenge is al over 3 weken.
Een hele goede donderdag en met morgen een goede vrijdag er achteraan betekent in ieder geval een goed begin van het lange paasweekend.
Het weer was in ieder geval gunstig om er een flink tempo tegenaan te gooien, 16 graden en een zwakke wind uit het zuiden.
Het eerste stuk tot aan de van Brienenoordbrug rustig aan maar daarna kon het gas en het "grote mes" erop. Nou ja, 48 x 15 is een redelijk mes zogezegd.
Met de hartslag zo rond de 140-145 en op de grens van D1 en D2 ging het zo 2 uur door met een snelheid schommelend tussen de 35 en 36. Op de terugweg nog een keer voluit de brug op en daarna de laatste 7km rustig uitrijden.
Alles bij elkaar (warming-up, cooling-down, bruggen en tunnels op en af, scherpe bochten, afremmen en optrekken) kwam ik uit op een mooi gemiddelde van 33,1 km/uur en reed ik de 68km in 2 uur en 3 minuten. Tevreden en de benen voelden super.
Terugbladerend in de trainingsresultaten van vorig jaar kwam ik uit op 29 juli 2008 toen ik precies hetzelfde rondje in precies dezelfde tijd reed. Maar dat was in juli en niet begin april! Nog meer redenen om tevreden te zijn ook gezien het relatieve gemak waar het mee ging.
Ik voel me dan ook ontzettend fit op het ogenblik en ik hoop dat ik dit zo vol kan houden want de Shimano Fiets Challenge is al over 3 weken.
Een hele goede donderdag en met morgen een goede vrijdag er achteraan betekent in ieder geval een goed begin van het lange paasweekend.
zondag 5 april 2009
Sportzondag
Het zou vandaag een drukke dag worden met veel sportieve bezigheden. De Rotterdam Marathon, zo dichtbij huis wilde ik daar wel even live en "en route" wat van zien. De Ronde van Vlaanderen, volgens velen de mooiste klassieker, moest natuurlijk ook op tv gevolgd worden. En dan wilde ik graag ook zelf nog even wat gaan fietsen om de spieren een beetje los te rijden. Deze sportzondag moest ik dus even in een mooi tijdschema vouwen.
Om 11.00 uur naar de start van de RM gekeken en de eerste 20km ongeveer, daarna snel verkleed en op de racefiets richting het Kralingse Bos. Toen de eerste 2 langs kwamen net na het 36km punt heb ik even een stukje meegefietst en ervaren wat een ongelofelijk tempo die gasten lopen. Tot aan de 38km heb ik mij in de livebeelden van Studio Sport proberen te persen, geen idee of het gelukt is. Ben ik door iemand gespot?
Daarna nog even naar de andere kant van het bos gefietst en mij daar door de mensenmassa heen gewurmd, want ik wilde nu toch nog even echt wat fietsen. Lekker rustig aan, de benen een beetje losfietsen, even de Posbank eruit rijden. Met ideaal weer (niet alleen voor de marathon), vrijwel geen wind en een lekker zonnetje, werd het een rondje via Berkel en Rodenrijs, Zevenhuizen en de Rotte en had ik bij thuiskomst totaal 63km erop zitten. Heerlijk gereden en mentaal helemaal klaar voor de apotheose van de Ronde van Vlaanderen!
Helaas geen Nederlanders in de prijzen, al reden Maaskant en de mij onbekende Johnny Hoogerland erg sterk in de finale. Er stond echter weer geen maat op Stijn Devolder en net als vorig jaar de terechte winnaar. Mooie finale al had ik wel iets meer verwacht van Pozzato.
Al met al een mooie sportzondag met 2 mooie winnaars :
Om 11.00 uur naar de start van de RM gekeken en de eerste 20km ongeveer, daarna snel verkleed en op de racefiets richting het Kralingse Bos. Toen de eerste 2 langs kwamen net na het 36km punt heb ik even een stukje meegefietst en ervaren wat een ongelofelijk tempo die gasten lopen. Tot aan de 38km heb ik mij in de livebeelden van Studio Sport proberen te persen, geen idee of het gelukt is. Ben ik door iemand gespot?
Daarna nog even naar de andere kant van het bos gefietst en mij daar door de mensenmassa heen gewurmd, want ik wilde nu toch nog even echt wat fietsen. Lekker rustig aan, de benen een beetje losfietsen, even de Posbank eruit rijden. Met ideaal weer (niet alleen voor de marathon), vrijwel geen wind en een lekker zonnetje, werd het een rondje via Berkel en Rodenrijs, Zevenhuizen en de Rotte en had ik bij thuiskomst totaal 63km erop zitten. Heerlijk gereden en mentaal helemaal klaar voor de apotheose van de Ronde van Vlaanderen!
Helaas geen Nederlanders in de prijzen, al reden Maaskant en de mij onbekende Johnny Hoogerland erg sterk in de finale. Er stond echter weer geen maat op Stijn Devolder en net als vorig jaar de terechte winnaar. Mooie finale al had ik wel iets meer verwacht van Pozzato.
Al met al een mooie sportzondag met 2 mooie winnaars :
Abonneren op:
Posts (Atom)
