skip to main |
skip to sidebar
Wat een verschil! Was de vrijdag nog op en top lente met temperaturen boven de 20 graden en een overvloed aan zon, zaterdag begon de dag bewolkt en mistig en een heel stuk frisser.
Ik had de plannen om de Rabo Bergtoer te gaan rijden vanuit Ochten maar omdat er tot 10.00 uur gestart kon worden besloot ik nog even te wachten. Na het afgaan van de wekker (om 7.00 uur) kon ik mij zogezegd dus nog een keertje omdraaien.
Om te voorkomen dat van uitstel afstel kwam ging ik om even voor 9 toch maar met de auto op pad, de mist in, hopende dat het weer wat op zou knappen. En hoe dichter ik bij Ochten kwam hoe beter het eigenlijk werd, nog wel bewolkt maar het zicht was al een heel stuk beter. Ik arriveerde net even voor 10.00 en het was even zoeken naar een parkeerplek want aan het aantal auto's was te zien dat er aardig wat volk al fietsend onderweg was. Op het parkeerterrein naast de begraafplaats was nog genoeg ruimte (en lekker rustig) en 10 minuten later was ik onderweg.
Lekker wat heuveltjes pakken, ik had er zin in, en het eerste klimmetje was de Holleweg bij Doorwerth. Ik liet 2 zwartgeklede Nefit mannen makkelijk achter me en bovenaan hoorde ik ze al niet meer. Gelukkig, ik reed al een tijdje achter ze en was het luidruchtige en slappe geouwehoer van ze meer dan zat. Daarna ging het via wat kleine klimmetjes richting de Posbank, die vanuit Rozendaal via de Beekhuizenseweg werd beklommen. Een wat langere klim met echt superglad nieuw asfalt. Ging als een trein naar boven. Wat? Als een TGV! Niks lekkerder dan klimmen met goeie benen.
Daarna naar beneden en gelijk via de Schietbergseweg (met het laatste steile stukje) nog een keer omhoog. Jammie! Hoe we daarna zijn gereden (ik reed inmiddels in een klein groepje van TCW) weet ik niet meer, wel dat we op een gegeven moment voor de 3e keer bovenop de Posbank waren. Het groepje besloot bovenop op wat maten te wachten en ik ging daarna alleen door de Schaapsallee op richting Laag Soeren. Zo bleven we dus een beetje rond de Posbank toeren waarbij we ook over het door mij verafschuwde fietspad, wat uitkomt bij Schaarsbergen, werden gestuurd. Hier had ik vorig jaar ook al een paar keer gereden en gevloekt op de kuilen en hobbels, wat een k...fietspad!
Na Schaarsbergen ging het via Wolfheze richting Bennekom en na Wageningen kwam de Grebbeberg al snel in zicht, de laatste klim van vandaag. Nog even er tegenop knallen en daarna in Rhenen de brug over richting Kesteren. Inmiddels was ik al 127km onderweg maar werden we toch nog even via een omweggetje naar Ochten gestuurd zodat er uiteindelijk 134 km op de teller stond toen ik weer bij de auto arriveerde na 4 uur en 27 min. fietsen.
Een lekkere tocht en de 820 hoogtemeters waren heel makkelijk verteerd. Volgende week weer deze kant op voor de Toerklassieker Veenendaal-Veenendaal! Ben benieuwd of er weer net zo'n massale deelname zal zijn als vorig jaar.
Ja, ja, een lekker nerveus grafiekje van hartslag en hoogteprofiel.
Om extra van de lente en het fietsen genieten had ik vandaag een vrije dag genomen. Even het werk verschoven ten gunste van het voorjaar. En vandaag werd er door het mooie weer dus voor het eerst in korte broek gereden. Dat was even schrikken voor iedereen toen ik net even na 10.00 uur de deur uitstapte! Gelukkig was ik al snel uit het zicht verdwenen richting het noordoosten, daar waar de wind vandaan blies.
Korte mouwtjes durfde ik nog niet aan zeker gezien de toch wel stevige wind en die armen worden toch wel bruin, in ieder geval 10x zo snel als mijn benen. Dat halen ze wel in.
Ik had de route de vorige avond al op bikemap.net uitgezet en in mijn geheugen geprint dus al fietsend liet ik het filmpje in mijn hoofd afdraaien en ging het dus eerst richting de Reeuwijkse Plassen. Een prachtig stukje Zuid-Holland waar ik eigenlijk te snel al weer voorbij was in de richting van Bodegraven en de Meije, nog zo'n mooi groen deel van de Randstad. Het was lekker rustig op de weg dus ondanks de flinke tegenwind kon ik toch nog wel van de natuur genieten.
Daarna ging het verder langs de Kromme Mijdrecht naar de Hoef en bij Uithoorn stak ik de brug over om verder de Amstel richting Amstelveen te volgen. Hier stond de wind echt recht op de kop en liep mijn hartslag toch aardig op en was het flink werken geblazen. Na ruim 2 en een half uur tegen de wind in beuken kwam bij Ouderkerk a/d Amstel het keerpunt en kreeg ik de wind in de rug. Nu voelde ik pas echt dat het lekker warm was geworden.
Net voor Vinkeveen hoorde ik in een hobbelige bocht het typische geluid van een brekende spaak en toen ik daarna een tikkend geluid hoorde en een klein slagje in mijn achterwiel zag werd mijn vermoeden bevestigd. Ik stopte even om de gebroken spaak tussen 2 andere te buigen zodat het tikkende geluid weg was en daarna kon ik verder. De slag in mijn wiel viel erg mee en met fietsen merkte ik er verder weinig van dus kon het vrolijk verder richting kasteel Haarzuilens.
De snelheid zat er zo voor de wind lekker in en ik had er inmiddels precies 107 km op zitten toen ik Harmelen binnenreed. Even het centrum door en daarna over de snelweg heen richting Montfoort en Oudewater.
Bij Haastrecht stak ik het water over en vervolgde mijn weg richting Gouda en Krimpen a/d IJssel, daarna nog een keer via de Algerabrug terug het water over om weer in Capelle te arriveren.
Een mooie tocht zo voor een doordeweekse donderdag en het was een hele goede beslissing geweest om even het werk achter mij te laten, want wat is er nou mooier dan met zulk prachtig lenteweer te gaan fietsen! Niks toch?
Het totaal van deze dag was 157km in 5 uur en 4 minuten. Een mooi gemiddelde van exact 31 km/uur. Het was alleen nog even een vrijdagje uitblazen op kantoor en dan stond er alweer een sportief weekend voor de deur, met.........de Ronde van Vlaanderen (vóór de tv)!
Had uiteraard vanochtend al gepland om direct uit het werk te gaan fietsen en dat betekent dan altijd om een uur of 4 nog wat eten. Het was echter nogal hectisch op het werk dus dat extraatje schoot er een beetje bij in en lichtelijk gestresst reed ik dan ook naar huis.
Thuis sloeg de frustratie en de twijfel toe en had ik zin om een paar pizza's te bestellen en in 1x weg te werken en op de bank neer te ploffen. Gelukkig kwam ik net op tijd tot m'n positieven.
Snel een energiedrankje en wat ontbijtkoek weggewerkt en toch maar op de fiets gestapt, het was tenslotte veel te mooi weer om niet te gaan. Daar zou ik alleen maar spijt van gaan krijgen.
Om 18.00 uur reed ik weer naar buiten, (nog) niet in korte broek maar wel wat minder dik gekleed dan afgelopen weken. Donderdag ga ik het eens in het kort proberen, overdag wel te verstaan, want ik heb lekker een dag vrij genomen. Je moet genieten van de lente, toch?
Bij nog wat gebrek aan motivatie kwamen de benen moeilijk op gang maar na een half uurtje ging het wel weer en begon ik er weer een beetje zin in te krijgen.
De route ging richting Hazerswoude en dan met de wind mee via Benthuizen weer terug. Onderweg tegen de wind in wat korte sprintjes gedaan en daarna met de wind mee 5km tempo met 40 per uur! Kwam ik ondanks het slappe begin toch nog op een leuk gemiddelde uit na precies 65km fietsen in 2 uur en 9 minuten.
De werkstress was in ieder geval aardig verdwenen. De fiets is mijn dokter!
De benen waren wat vermoeid vanochtend bij het opstaan, naweeën van het gevecht met de wind gisteren. Na eerst veel gedronken te hebben was het moeie gevoel later in de ochtend verdwenen en stapte ik na de lunch om half 1....eh....half 2 op de fiets.
De benen voelden tijdens het fietsen toch gewoon goed aan, alleen de knietjes waren wat gevoelig maar absoluut niet belemmerend. De planning was zo'n 2 en een half uur rijden zodat ik de finish van de Brabantse pijl nog kon meepikken.
Eerst maar eens óver het water via de VBB om vervolgens 20km verderop ónder het water door te gaan via de HT. Daarna een rondje via Puttershoek om vervolgens weer op dezelfde manier van rivieroevers te wisselen. Onder een prachtige Nederlandse wolkenlucht ging het daarna richting de Rotte waar ook nog wat aan "oeverhopping" werd gedaan. Een woord wat hierbij wordt voorgedragen als nieuwe toevoeging aan de dikke Van Dale:
oe·ver·hopping ; in korte tijd meerdere malen achtereen van rivieroever wisselen
Met het laatste bruggetje achter de rug ging het via Ommoord richting Capelle en stonden na 81 km en 2 uur en 42 min. de eindcijfers in beeld.
De weekendritten zaten erop, nu was het tijd om de fiets te kuisen en weer te laten glimmen. Daarna op zoek naar de zonnebrandcrème want heb je die temperaturen voor volgende week gezien! Dat wordt korte-broeken-werk! Zonnebrillen, korte mouwtjes, wit moet weer bruin worden. En nu maar hopen dat al die weermannen (en vrouwen) het bij het rechte eind hebben.
Had graag vandaag de Grebbelinietocht vanuit Leusden gereden, al was het alleen maar om deze keer wel al de pijlen te kunnen volgen, maar het kwam vanochtend met bakken uit de hemel dus die liet ik maar aan mij voorbij gaan. Ik heb me dus nog maar een keer omgedraaid en een uurtje later een ontbijtje genuttigd.
Terwijl de regen gestaag naar beneden bleef komen heb ik de rest van de ochtend naar de film "Body of Lies" gekeken onder het genot van een lekker bakkie koffie.
Ondertussen stond
natuurlijk ook de computer aan om via de buienradar af en toe te kijken of er een einde in zicht kwam aan al die nattigheid. Om 11.00 leek het eindelijk wat te gaan worden dus kon ik mij klaar gaan maken voor een middagrit.
Om half 1 zat ik op de fiets en inmiddels was de zon uit zijn schuilplaats gekropen en zag het er allemaal veelbelovend uit. Ik besloot om een rondje Leerdam te fietsen, kijken of er al wat bloesem te bespeuren was langs de Linge.Tot aan de brug bij Vianen ging het rap en dat was ook niet zo gek met een windje 4 of zo in de rug, en dat beloofde niet veel goeds voor de terugweg want er stond toch veel meer wind dan ik had gedacht. Maar de zon scheen volop, ook dat was onverwacht en de radiotoren bij Lopik stond er dan ook mooi bij.
Over de brug ging het linksaf langs de sluis bij Ossenwaard naar Everdingen en bij Fort Everdingen rechtsaf richting Leerdam, 11km volgens de bordjes en de wind begon al schuin in mijn gezicht te blazen.
In Leerdam was het lekker opgebroken dus was het zoeken door de straatjes om de juiste weg weer terug te vinden wat uiteindelijk lukte. Langs de tijdelijke kermis ging het richting Arkel langs de Linge waar dus in de boomgaarden nog geen bloesemblaadje te vinden was. Door de koude winter is alles een beetje later.
De wind stond nu echt tegen en het was nog zo'n 60km te gaan dus dat werd werken zeker toen ik na Arkel en Giessenburg de spaarzame bebouwing achter mij 
liet en richting Bleskensgraaf de rekening kreeg gepresenteerd van de kale Alblasserwaard. Ik moest terugschakelen om mijn hartslag op een redelijk niveau te houden en de soepele pedaaltred was al lang verdwenen.
Het werd een mentale strijd tegen de wind, en pijnlijke voeten en rug kozen partij voor mijn tegenstander. Bij Bleskensgraaf was ik redelijk gebroken door de wind en was het beste er overduidelijk vanaf, een voordeel was dat het ergste nu voorbij was en richting Rotterdam ging de wind weer langzaam naar de goede kant draaien. Degene die draaide was ik natuurlijk maar zo voelde het wel.
Nog even de Brienenoordbrug over en de laatste 7km een beetje bijkomen, recht voor de wind kon ik het nu rustig aan doen. Na 141km en 4 uur en 47 min. was ik weer terug, redelijk afgeserveerd en met goeie trek (het was inmiddels bijna half 6). Op het menu stond kip szechuan met boontjes en witte rijst. Ober, kan ik al bestellen?
