Nog een paar dagen en dan is het zover. De zomertijd gaat weer in. In eerste instantie bedoeld voor de boeren maar ik ben er zeker zo blij mee, dan kan er 's avonds weer in het licht getraind worden.
Vanavond gaan de lampjes nog een keer mee.
Ik besluit de krachttraining te verplaatsen naar donderdag en een tempotraining in te lassen. Heb ik genoeg gegeten? De extra broodjes van vanmiddag moeten hun werk doen.
De wind is nog steeds pittig, noordwest, en ik besluit een rondje Oudewater te doen. Heb ik 'm het grootste deel in de flank staan (hopen dat ik niet de Hollandse IJssel in wordt geblazen) en nooit echt tegen of mee.
Het eerste stuk gaat nog niet echt soepel maar langzaam kom ik in m'n ritme. Het gaat het weer als een trein en in no time ben ik bij de brug van Oudewater waar ik keer en aan de andere kant van het water terug ga. Het wordt al schemerig, maar ik wacht nog even met het licht. Net voorbij Haastrecht heb ik het enige stoplicht op de terugweg. Een goed moment om de lampjes te monteren.
Er is geen sprake van een hongerklop, sterker nog, de bovenbenen draaien nog steeds machtig rond, maar ik begin toch wel een beetje trek te krijgen. Bij Gouda waait de wind de geuren van de fijne vleeswarenfabriek Compaxo over de IJssel mijn neusgaten in en het water loopt mij in de mond. Ter hoogte van Moordrecht wordt dit nog eens dunnetjes overgedaan door Bakkersland Banket en ik hou het bijna niet meer. Ik gooi er nog een schepje bovenop en de snelheid ligt onlangs dat het nu echt donker is geworden, ruim boven de dertig.
Ik moet mij trouwens niet af laten leiden door de etensgeuren want het donker vergt mijn uiterste concentratie. Gelukkig is het asfalt zonder kuilen, alleen bij Gouderak is de weg opgebroken en moet ik goed opletten.
Ik merk de laatste tijd trouwens dat het zicht niet meer superscherp is zoals voorheen (zeker 's avonds) en ik moet Pearl binnenkort maar eens met een bezoekje vereren voor een oogmeting.
De horizon en stedelijke contouren zijn verdwenen in de duisternis en ik heb geen idee hoever het nog is als plots de Algerabrug vanuit het niets voor mij opdoemt. Oh, ben ik hier al? Dus nog maar een kilometer of 3 op een inmiddels kletsnatte weg. Ik heb geen druppel gehad onderweg, maar hier is duidelijk een buitje gevallen.
Het laatste stuk gaat rustig aan en na 63km en 2 uur en 4 minuten ben ik weer thuis, inclusief natte reet (excusez le mot!). Het ging weer erg lekker maar heb het nu wel gehad met het fietsen in het donker. Kom op met die zomertijd!!
dinsdag 24 maart 2009
maandag 23 maart 2009
Zeldzaam
Zondag : Windkracht 5 maakt the day after net even anders dan die mooie zaterdag. Het schrappen is niet meer nodig, de zon schijnt gelukkig nog wel maar een windjack kan duidelijk geen kwaad.
De benen voelen goed aan na de inspanning van gisteren en na de lunch vertrek ik voor een rit zonder plan, zonder doel, gewoon wat spielerei en ik zal wel zien waar het toe zal leiden.
De eerste kilometers gaan schuin tegen de wind in en ik vind het eigenlijk wel meevallen. Windkracht 5? Wie heeft dat staan meten dan? Als een warm mes ga ik door de boter, niks vermoeidheid, de JZ Classic lijkt weken geleden.
Langs de Rotte windje mee, hartslag zakt als een baksteen dus ik sla linksaf naar Adventure Park Outdoor Valley vol tegen de wind in op het open stuk naar de "Monte Cervino" en de heuvel ernaast. Full power sprint ik er tegenop, een meter of 200, daarna de S-bocht weer naar beneden, het is kort maar krachtig.
Daarna weer lekker tempo richting Bergschenhoek en Berkel en Rodenrijs, rechtsaf langs de kassen naar Zoetermeer. De wind komt van alle kanten, schuin tegen, schuin mee, recht op de kop, m'n hartslag lijkt wel een jojo maar ik voel me super!
Bij het station van Zoetermeer rechtsaf langs de snelweg, hagelnieuw asfalt langs de Nutricia, wind vol in de rug, hartslag keldert weer maar de snelheid gaat ruim boven de 40. Omgekeerde wereld.
Richting Benthuizen zijn ze flink met de weg bezig dus even zoeken naar de juiste weg, daarna kan het gas er weer op als ik na Benthuizen afsla richting Boskoop.
Voor Boskoop ga ik rechtsaf en steek tussen de weilanden door (wat een vergezicht, Nederland is niet vol!) richting Moerkapelle. Geef vol gas tegen de harde wind in (toch een 5!), neus op het stuur, handen in de beugels, wow, ik heb Cancellara-benen!
Na Moerkapelle gaat het even wat rustiger richting de Rotte, de wind heeft de wandelaars weggeblazen, het is lekker rustig. Na een paar kilometer kom ik weer op hetzelfde punt en besluit om het heuveltje nog een keer te slechten. Vol gas gaat het weer naar boven. Kracht. De koek is nog steeds niet op!
Ik heb er nu 60 km op zitten en rij verder langs de Rotte, even wat omweggetjes maken om op de geplande 75 uit te komen. De laatste 10 gaan met de wind in de rug, perfecte cooling down met behoud van snelheid. Ideaal.
Uiteindelijk kom ik uit op 77km in net 2 en een half uur. Ik heb met de wind gespeeld en op gemak gewonnen. Zeldzaam goede benen vandaag en dat na de 150km van gisteren. Vorm is ongrijpbaar.
De benen voelen goed aan na de inspanning van gisteren en na de lunch vertrek ik voor een rit zonder plan, zonder doel, gewoon wat spielerei en ik zal wel zien waar het toe zal leiden.
De eerste kilometers gaan schuin tegen de wind in en ik vind het eigenlijk wel meevallen. Windkracht 5? Wie heeft dat staan meten dan? Als een warm mes ga ik door de boter, niks vermoeidheid, de JZ Classic lijkt weken geleden.
Langs de Rotte windje mee, hartslag zakt als een baksteen dus ik sla linksaf naar Adventure Park Outdoor Valley vol tegen de wind in op het open stuk naar de "Monte Cervino" en de heuvel ernaast. Full power sprint ik er tegenop, een meter of 200, daarna de S-bocht weer naar beneden, het is kort maar krachtig.
Daarna weer lekker tempo richting Bergschenhoek en Berkel en Rodenrijs, rechtsaf langs de kassen naar Zoetermeer. De wind komt van alle kanten, schuin tegen, schuin mee, recht op de kop, m'n hartslag lijkt wel een jojo maar ik voel me super!
Bij het station van Zoetermeer rechtsaf langs de snelweg, hagelnieuw asfalt langs de Nutricia, wind vol in de rug, hartslag keldert weer maar de snelheid gaat ruim boven de 40. Omgekeerde wereld.
Richting Benthuizen zijn ze flink met de weg bezig dus even zoeken naar de juiste weg, daarna kan het gas er weer op als ik na Benthuizen afsla richting Boskoop.
Voor Boskoop ga ik rechtsaf en steek tussen de weilanden door (wat een vergezicht, Nederland is niet vol!) richting Moerkapelle. Geef vol gas tegen de harde wind in (toch een 5!), neus op het stuur, handen in de beugels, wow, ik heb Cancellara-benen!
Na Moerkapelle gaat het even wat rustiger richting de Rotte, de wind heeft de wandelaars weggeblazen, het is lekker rustig. Na een paar kilometer kom ik weer op hetzelfde punt en besluit om het heuveltje nog een keer te slechten. Vol gas gaat het weer naar boven. Kracht. De koek is nog steeds niet op!
Ik heb er nu 60 km op zitten en rij verder langs de Rotte, even wat omweggetjes maken om op de geplande 75 uit te komen. De laatste 10 gaan met de wind in de rug, perfecte cooling down met behoud van snelheid. Ideaal.
Uiteindelijk kom ik uit op 77km in net 2 en een half uur. Ik heb met de wind gespeeld en op gemak gewonnen. Zeldzaam goede benen vandaag en dat na de 150km van gisteren. Vorm is ongrijpbaar.
zondag 22 maart 2009
Het rondje van Joop
Zaterdag 21 maart 2009.De weervoorspellingen waren uitermate gunstig voor een mooie Joop Zoetemelk Classic vanuit Leiden. Werd de rit vorig jaar nog geteisterd door sneeuw- en hagelbuien, dit jaar verwachtte men zon, zon en nog meer zon.
Het beeld van een man in een zwarte fietsbroek en met een shawl om, die het ijs van zijn voorruit staat te krabben lijkt uit een ander verhaal te komen maar toch is het een beeld van diezelfde dag.
De heldere nacht met een paar graden vorst temperde nog even de lentevreugde maar een gewaarschuwd mens telt voor 2 dus ik had wat extra isolatie voor het eerste fietsuur mee in de tas!
Bij de start was het druk. Erg druk.
Bij het inschrijven was het dringen geblazen en viel het niet mee om een schrijvende pen te vinden! Een paar honderd vrouwen en mannen waren in afwachting van de held van de dag die om 8.30 uur het startschot zou lossen en daarna zelf de 75km zou rijden.Overtuigd van zijn fietskwaliteiten maar wat angstig bij het idee van Joop met een pistool in zijn handen besloot ik toch maar net vóór het officiële begin te vertrekken en de meute zo voor te blijven op de smalle fietspaden.
Vanuit Leiden zogezegd eerst richting Zoeterwoude, Benthuizen waarna bij Hazerswoude al snel de splitsing kwam van de 75 en de 150km. Te snel voor sommigen die hem dan ook prompt misten en automatisch voor tegenliggers zorgde.
Was het bij de start nog (net) onder 0, zo'n anderhalf uur en 10 graden later was het tijd om het windjack uit te doen en de winterhandschoenen te verruilen voor de zomereditie. Het rugzakje dat ik had omgedaan kwam hierbij dus erg goed van pas.
Na Boskoop, Reeuwijk Dorp en Bodegraven was ik lekker op temperatuur en lag de snelheid voor de wind ruim boven de dertig terwijl ik van groepje naar groepje verhuisde. Korte momenten van kwebbelend gezelschap, net te langzaam, op naar de volgende.
Aangekomen bij Woerden, de eerste controle en rustmoment voor menig fietser (maar niet voor mij), draaide de lente op volle toeren, was er zo'n 53 km afgelegd en vond ik het juiste zestal voor de volgende 40km. In een lekker tempo en afwisselend op kop en in de luwte ging het richting Linschoten, Montfoort en Harmelen en vervolgens naar Laagnieuwkoop en Kortrijk
(de Nederlandse versie ervan). Onderweg pikten we af en toe wat fietsers op die we vervolgens als een kilometerpaaltje achter ons lieten, of als een sleepnet over een te kleine vis om nog maar eens Tim Krabbé een keer te citeren.Na 90 kilometer was er de krentenbollenstop (ze waren vers!) waarbij ik persoonlijk een aangeboden flesje melk afsloeg (en velen met mij). Goed voor elk zeggen ze, maar echt desastreus qua slijmvorming en die had ik met mijn verkoudheid net achter de rug!
De 6 companen liet ik na 40km samenwerking achter en ik vervolgde solo mijn weg richting De Hoef en daarna Vrouwenakker. Net voordat ik linksaf sloeg het Nieuwveens Jaagpad op richting, inderdaad, Nieuwveen haalde ik een groep van een man of 10 in waarvan er 3 Bas heetten, althans dat stond groot op hun fietsshirt vermeld. Eén van de Bassen werd beurtelings vooruit geduwd en zat er duidelijk compleet doorheen wat een andere Bas mij bevestigde. En met nog precies 50km te gaan met wind tegen werd dit dus nog een aardige lijdensweg, ook voor de duwende partij.
Ik liet de groep achter mij (ik was nog wel in goede doen) en keerde over de brug bij Nieuwveen, waar de 75km route aansloot, richting Bilderdam en Leimuiden.
Ondanks de wind tegen op dit stuk die wat meer energie opeiste was het nog steeds genieten van het mooie weer en de jaarlijks lentetaferelen. Meerennende paarden, laagovervliegende ganzen, weilanden vol met vrolijk huppelende lamskoteletjes en brute verkrachtingen van vrouwtjeseenden door hormoonverdwaasde woerden. De natuur is mooi en wreed tegelijk.
Bij Leimuiden, en volgens mij de 2e(?) controlepost, werd er gekeerd en ging het aan de andere kant van het water weer tijdelijk met de wind in de rug terug richting Bilderdam. Langs de Westeinderplassen ging het daarna richting Rijpwetering, het geboortedorp van JZ, waar het opgerichte standbeeld moeilijk was te missen. Groepjes renners gedrapeerd om het brons werden druk gefotografeerd. Japans gedrag.
Vlak daarna bij Oud Ade met nog 15 km te gaan stond dan eindelijk de fotograaf van Sportplaat.nl.
135 kilometers lang gefietst met een onnodig ontspannen houding op te fiets om toch maar goed voor de lens te verschijnen, zo kort voor het einde was de ontspanning echter verdwenen. Daarna was het nog slechts een stadsritje door Leiderdorp en Leiden en na 148km werd, begeleid door de plaatselijke fanfare, de finish bereikt. De 2km naar de auto maakte precies de 150 vol, alsof het zo was bedoeld, en de Polar stopte na 4 uur en 52 min. met een mooi gemiddelde van 30,9 km/uur.
Een mooie toertocht (naar mijn mening nog te vroeg om het een "classic" te noemen) met prachtig lenteweer, een Hollandse primavera. Na nog wat ervaringen en meningen te hebben uitgewisseld met een sympathiek Haags koppel ging ik op huis aan, op naar de Italiaanse primavera Milaan San-Remo.
Een contadoortje
Update 2 van de afgelopen week:
Donderdag: Hoewel je ze niet zo veel ziet in het hedendaagse profwielrennen komen ze een enkele keer nog wel in beeld, de renners getroffen door een hongerklop, sinds de afgelopen Parijs-Nice ook wel een "contadoortje" genoemd.
Ik had mijn eigen mini-contadoortje donderdagavond, te weinig gegeten, en een paar flanellen benen als gevolg. En niet na een lange weekendduurrit, maar gewoon al na 20km harken!
Op dat moment, tussen Waddinxveen en Boskoop, had ik ook al wind tegen dus dat maakte het allemaal niet prettiger. Visioenen van hamburgers en ander 'snel eten' vlogen voorbij maar de enige maagvulling die ik bij me had was een bidon met water. De fringale, zoals de fransen hem noemen, bereikte zijn hoogtepunt toen ik in Boskoop met een onbewuste stuurbeweging bijna een pizzeria binnenreed maar gelukkig was de wind inmiddels in de rug gaan blazen waardoor de strijd zo goed als gestreden was. Het gevecht met de knorrende maag ebde langzaam weg nu de benen op de automatische piloot richting huis draaiden.
Ze hadden het 53 km volgehouden en het gemiddelde lag toch nog op een heldhaftige 29 per uur en ik durf zelfs te beweren dat dit dicht bij het gemiddelde lag van de laatste kilometers die Alberto C. op die bewuste zaterdag in Parijs-Nice reed.
Donderdag: Hoewel je ze niet zo veel ziet in het hedendaagse profwielrennen komen ze een enkele keer nog wel in beeld, de renners getroffen door een hongerklop, sinds de afgelopen Parijs-Nice ook wel een "contadoortje" genoemd.
Ik had mijn eigen mini-contadoortje donderdagavond, te weinig gegeten, en een paar flanellen benen als gevolg. En niet na een lange weekendduurrit, maar gewoon al na 20km harken!
Op dat moment, tussen Waddinxveen en Boskoop, had ik ook al wind tegen dus dat maakte het allemaal niet prettiger. Visioenen van hamburgers en ander 'snel eten' vlogen voorbij maar de enige maagvulling die ik bij me had was een bidon met water. De fringale, zoals de fransen hem noemen, bereikte zijn hoogtepunt toen ik in Boskoop met een onbewuste stuurbeweging bijna een pizzeria binnenreed maar gelukkig was de wind inmiddels in de rug gaan blazen waardoor de strijd zo goed als gestreden was. Het gevecht met de knorrende maag ebde langzaam weg nu de benen op de automatische piloot richting huis draaiden.
Ze hadden het 53 km volgehouden en het gemiddelde lag toch nog op een heldhaftige 29 per uur en ik durf zelfs te beweren dat dit dicht bij het gemiddelde lag van de laatste kilometers die Alberto C. op die bewuste zaterdag in Parijs-Nice reed.
Polarized
Update nr.1 van de afgelopen week:
Woensdag : het is prachtig weer en ondanks dat het om 19.00 uur wel zo'n beetje donker is MOET ik gewoon even buiten fietsen. Thuisgekomen spring ik snel in de fietskleren en met de lampjes op zak duik ik de buitenlucht weer in. Na de warming-up van werk naar huis is de hartslag al snel weer op peil en klaar voor een pittige training op de Van Brienenoordbrug : 2 series van 5 herhalingen de brug op met groot verzet en hartslag in D3.
Het is druk op de brug, niet alleen met auto's (met de oostenwind blazen de uitlaatgassen gelukkig van mij af, de stad in) maar ook met fietsers, enkelingen en groepjes samengeklonterd op de hellingen van deze Randstadpuist. Het gaat prima en het vreugdevuur brandt in mijn spieren.
Tussen de 2 series wordt de pauze wat langer dan gepland, ik schat de afstand van het rondje schandalig verkeerd in, maar dat mag de pret niet drukken. Ik doe de 2e serie nog onverlicht maar daarna, het is inmiddels 10 voor 7, vis ik het rood en wit toch maar uit mijn achterzak om geen boze oom agent tijdens het laatste stuk te moeten trotseren. Ook de andere klimmers zijn inmiddels huiswaarts gegaan dus er is geen reden om nog langer te blijven en achter mij verdwijnt de brug langzaam in het donker als ik richting huis fiets. Precies 60km op de teller en net iets meer dan 2 uur in het zadel. Mijn CS400 klaagt piepend als ik hem tot stoppen dwing.
Ja, je leest het goed! I'm officialy Polarized!
Woensdag : het is prachtig weer en ondanks dat het om 19.00 uur wel zo'n beetje donker is MOET ik gewoon even buiten fietsen. Thuisgekomen spring ik snel in de fietskleren en met de lampjes op zak duik ik de buitenlucht weer in. Na de warming-up van werk naar huis is de hartslag al snel weer op peil en klaar voor een pittige training op de Van Brienenoordbrug : 2 series van 5 herhalingen de brug op met groot verzet en hartslag in D3.
Het is druk op de brug, niet alleen met auto's (met de oostenwind blazen de uitlaatgassen gelukkig van mij af, de stad in) maar ook met fietsers, enkelingen en groepjes samengeklonterd op de hellingen van deze Randstadpuist. Het gaat prima en het vreugdevuur brandt in mijn spieren.
Tussen de 2 series wordt de pauze wat langer dan gepland, ik schat de afstand van het rondje schandalig verkeerd in, maar dat mag de pret niet drukken. Ik doe de 2e serie nog onverlicht maar daarna, het is inmiddels 10 voor 7, vis ik het rood en wit toch maar uit mijn achterzak om geen boze oom agent tijdens het laatste stuk te moeten trotseren. Ook de andere klimmers zijn inmiddels huiswaarts gegaan dus er is geen reden om nog langer te blijven en achter mij verdwijnt de brug langzaam in het donker als ik richting huis fiets. Precies 60km op de teller en net iets meer dan 2 uur in het zadel. Mijn CS400 klaagt piepend als ik hem tot stoppen dwing.
Ja, je leest het goed! I'm officialy Polarized!
Abonneren op:
Posts (Atom)
