Zondag 3 augustus 2008.
4 weken na de Marmotte gaat de wekker weer eens af op een tijdstip dat de meesten zich nog een keer omdraaien in bed. Om 5.30 uur wordt ik ruw uit mijn dromen weggerukt door het geluid van een of andere vage rockband. Takkeherrie, maar ik ben wel gelijk wakker.
Na een stevig ontbijt rij ik iets meer dan een uur later richting Driebergen voor de “Hel van de Heuvelrug” een toertocht van 170 of 210 km (ik moet nog beslissen).
Bij aankomst lijkt het of de titel van de toertocht veel mensen heeft afgeschrikt, een 15-tal auto’s staan er op de verder vrijwel verlate parkeerplaats terwijl het toch meestal zoeken is naar een plekje. Het inschrijven gaat dan ook supersnel en om 07.45 uur vertrek ik voor een rit van 170km (mijn besluit viel zo om en nabij de afslag Woerden).
De eerste kilometers rij ik samen met een fietser die na het volgen van de pijlen na 22km (volgens zijn zeggen) weer terug was bij de start. Duidelijk nog niet wakker. De toertochten vanuit Driebergen gaan in het begin vrijwel altijd via dezelfde route en met hem in mijn wiel leid ik hem langs de gemiste pijl(en).
DTC heeft vandaag maar liefst 7 afstanden uitgepijld (van 30 tot 210km) waarbij de heen en terugweg van de verschillende routes elkaar regelmatig kruisen dus het is opletten geblazen. Het volgen van de juiste pijlen is voor de grijze massa vandaag een even grote inspanning als de afstand voor de rest van het lichaam.
Niet iedereen is wat dat betreft scherp vandaag. Achterin een groepje van 6 moet ik in het begin tot 2 keer toe met een schreeuw de andere 5 terugroepen na weer een gemiste pijl. Als we door Wageningen rijden overweeg ik om de voorsten te wijzen op de winkel van Hans Anders maar ik wil de sfeer en de goede samenwerking in de groep niet bederven en prop in plaats daarvan een mueslireep in mijn mond.
Na de eerste controlepost rij ik weer alleen en ben ik zelf geheel verantwoordelijk voor het al dan niet verkeerd rijden.
De route gaat over alle bekende heuveltjes in deze omgeving en de organisatie heeft echt z’n best gedaan om elk stukje weg wat omhoog loopt in het parcours op te nemen. Bij een stoplicht in Arnhem (na ongeveer 75km) vertelt een renner in het zwart dat hij al 24 hellingen heeft geteld. Ik twijfel aan zijn rekentalent maar ik heb het niet bijgehouden (ik geniet liever van de omgeving) en het zou zo maar kunnen.
Arnhem is zo’n beetje het verste punt en daarna gaat het (zeker niet in rechte lijn!) weer terug richting Driebergen. De route van de 210 km gaat hier waarschijnlijk richting Posbank. Door het goede gevoel in de benen twijfel ik nog even bij de splitsing maar ik ga linksaf i.p.v. rechts.
Op de terugweg prikt de zon zelfs nog regelmatig door de wolken heen en is het nog steeds droog ondanks de voorspelde plaatselijke regenbuitjes. Meevaller.
Na precies 170km (echt precies tot aan mijn auto, goed uitgemeten DTC!) ben ik 5 uur en 35 minuten onderweg geweest. Lekker gefietst en op het moment dat ik de fiets achter in de auto til beginnen de eerste regendruppels te vallen. Hoezo timing?
Op weg met de auto naar Houten (waar ik nog even langs mijn ouders op hun vakantieadres langs ga) vraag ik mij af wat de “Hel” vandaag nu eigenlijk is geweest.
Er was geen zinderende hitte, geen regen- en/of hagelbuien, maar een ideaal fietstemperatuurtje van 20 graden. Duidelijk geen “hels” fietsweer.
Ook de gereden route was niet zwaarder dan de gemiddelde toertocht over de Utrechtse Heuvelrug, ik heb de beklimmingen ook niet als hels ervaren. Ik hou het erop dat vooral het ophangen (en het weer verwijderen!) van de talloze pijlen een hel is geweest voor de organisatie of anders heeft het misschien gezeten in de extra 40km van de langste route.
Hoewel je de echte beter kan vermijden vond ik deze “hel” voor herhaling vatbaar, DTC bedankt en tot een volgende keer!
woensdag 6 augustus 2008
dinsdag 29 juli 2008
Bodypaint
Je ziet het toch nog te weinig bij de verschillende toertochten in den lande. Zeker met deze temperaturen zou je het meer verwachten maar je komt ze maar zelden tegen : de gebodypainte dames op de fiets.Is ontzettend motiverend (de mannen op de foto hebben toch duidelijk zin om een stukje te gaan.....fietsen) en bovendien leuk om te zien zo'n gebodypaint fietsshirtje. Heeft ook vele voordelen voor de dames : lekker luchtig in de zomer en na afloop geen vuile was. Eén nadeel echter : je kan niks meenemen in de achterzakken!
Ook vanavond weer zomerse temperaturen na een mooi droog weekend, al zullen er veel noordelijke landgenoten dat niet met mij eens zijn. Een weekend met 2 wat langere duurtrainingen dus vanavond stond er weer een intensieve duurtraining op het programma.
De route ging weer in zuidelijke richting naar Puttershoek, toch wel een van mijn favoriete rondjes, vooral omdat het een ronde is zonder één enkel stoplicht. En dat midden in de regio Rotterdam!
Na de Van Brienenoordbrug kwam ik na zo'n 3 kwartier aan bij de Heinenoordtunnel die een leuke verrassing voor mij in petto had. Ik dook van de warmte de koude vochtige lucht van de tunnel in die het asfalt kletsnat had gemaakt. In combinatie met het opgewaaide stof van de in de buurt liggende weilanden werd ik getrakteerd op een bruine spray die van mijn voor- en achterwiel omhoog spoot.
Na 2 minuten leverde dat mij een gratis bodypaint op in de vorm van een paar beenstukken zodat het leek alsof ik een lange broek had aangetrokken met schoenen en sokken ook in passende kleuren gespoten. Weer terug in het warme zonlicht nog even de sneldroger er overheen en klaar was het kunstwerkje!
Ik was er erg blij mee (niet dus) en verheugde mij al op een tweede schilderbeurt op de terugweg.
Het weerhield mij echter niet om het tempo strak rond de 35 per uur te houden met de hartslag zo tussen de 135 en 140 (midden in de D1) want het fietsen ging verder prima. Bij de suikerfabriek in Puttershoek lag het keerpunt en ging het terug richting Capelle.
Nadat de grondverf nog even was voorzien van een dekkende tweede laag was ik na 68km en 2 uur en 3 minuten weer terug in Capelle met een mooi gemiddelde van net 33 per uur.
Hééééél even twijfelde ik of ik wel moest gaan douchen vanavond (dat zou toch zonde zijn?) maar even later zag ik toch het resultaat van een avondje fietsen in het afvoerputje verdwijnen. Het staat de dames ook veel beter!
dinsdag 22 juli 2008
Mijlpaal
Het heeft even geduurd maar ik heb weer de inspiratie gevonden om wat op mijn weblog te plaatsen.
De Marmotte inspanningen hebben nog wat nagegalmd, zowel in negatieve als in positieve zin. Meegeholpen door het slechte zomerweer was de zin om te fietsen de afgelopen week ver te zoeken en ook de zin om wat te schrijven was in geen velden of wegen te bekennen. Een algehele lusteloosheid, het lichaam en geest hadden samen een afspraak gemaakt : "hij kan de pot op, nu gaan wij even met vakantie!"
Gelukkig zijn er ook leuke dingen te melden zoals de foto's die deze week arriveerden vanuit Frankrijk. Prachtige actiefoto's van de Marmotte in een mooie map met afbeeldingen en info van de bedwongen bergen. Erg goed verzorgd door Photobreton.com (maar dat mag ook wel voor die prijs!).
Ik heb nog nooit zo vaak en zo lang naar mezelf zitten kijken als de afgelopen dagen, ik krijg er wat narcistische trekjes van!
Ook positief was het gevoel in de benen dat ik vanavond weer had. Kracht, souplesse en het ging dan ook erg lekker. Een rondje Puttershoek van 61 km in 1 uur en 53 min. betekent toch een leuk gemiddelde na 2 weken bijna niet actief te zijn geweest. Even leek het nog flink te gaan regenen maar het bleef bij een paar druppels en nu kan de zomer echt gaan beginnen in Nederland!
De 61 km van vanavond betekende ook dat er vandaag een mijlpaal werd bereikt. Meer dan 10000 km zijn er dit jaar al onder de verschillende wielen door gegaan!
2008 wordt en is eigenlijk al een jaar met vele records!
De Marmotte inspanningen hebben nog wat nagegalmd, zowel in negatieve als in positieve zin. Meegeholpen door het slechte zomerweer was de zin om te fietsen de afgelopen week ver te zoeken en ook de zin om wat te schrijven was in geen velden of wegen te bekennen. Een algehele lusteloosheid, het lichaam en geest hadden samen een afspraak gemaakt : "hij kan de pot op, nu gaan wij even met vakantie!"
Gelukkig zijn er ook leuke dingen te melden zoals de foto's die deze week arriveerden vanuit Frankrijk. Prachtige actiefoto's van de Marmotte in een mooie map met afbeeldingen en info van de bedwongen bergen. Erg goed verzorgd door Photobreton.com (maar dat mag ook wel voor die prijs!).
Ik heb nog nooit zo vaak en zo lang naar mezelf zitten kijken als de afgelopen dagen, ik krijg er wat narcistische trekjes van!
Ook positief was het gevoel in de benen dat ik vanavond weer had. Kracht, souplesse en het ging dan ook erg lekker. Een rondje Puttershoek van 61 km in 1 uur en 53 min. betekent toch een leuk gemiddelde na 2 weken bijna niet actief te zijn geweest. Even leek het nog flink te gaan regenen maar het bleef bij een paar druppels en nu kan de zomer echt gaan beginnen in Nederland!
De 61 km van vanavond betekende ook dat er vandaag een mijlpaal werd bereikt. Meer dan 10000 km zijn er dit jaar al onder de verschillende wielen door gegaan!
2008 wordt en is eigenlijk al een jaar met vele records!
zaterdag 12 juli 2008
Nieuwe doelen
Ik kijk naar de blanco pagina's van mijn trainingsschema. Daar waar het vóór de Marmotte gevuld was met plannen, resultaten en statistieken, staren de lege regels mij nu aan. Vragende blikken. Wat nu?
Het is na een weekje rust tijd om nieuwe doelen te bepalen, nieuwe uitdagingen voor de komende maanden. Het jaar is pas op de helft en hoewel er al een schitterend hoofdgerecht is genuttigd zal een lekker toetje ook nog best smaken!
Na een weekje niksen vandaag weer het eerste ritje op de racefiets. Een toertje door het Westland, ontspannen, ondanks de flinke wind.
Lekker gereden (72km in 2 uur 19) na een week waarin het gezonde regime totaal overboord werd gegooid. Het lichaam heeft gelukkig niet geprotesteerd tegen het patatje oorlog, de pizza en de halve liter Ben & Jerry's. Eén week heb ik mij gedragen als de gemiddelde Nederlander. Moet kunnen.
Nieuwe doelen. Gezien het beperkte aantal vrije werkdagen helaas geen tripjes meer buiten de Benelux, maar de kalender leverde me toch nog een aantal leuke ritten op.
De planning ziet er als volgt uit :
- 02/08/2008 De "Sean Kelly", toertocht van 190km vanuit Vielsalm.
- 30/08/2008 La Velomediane "Claude Criquielion", cyclo van 175km in La Roche
- 14/09/2008 Boogie's Extreme, toertocht van 150km vanuit Valkenburg
Morgen nog een ontspannen ritje van een paar uurtjes en dan wordt het tijd om de draad weer op te pakken. Vanaf komende week gaan we weer serieus te werk, het speelkwartiertje is over. Dat sluiten we af met het walhalla voor de mannelijke fietser (en toeschouwer) : Leontien's Ladies Ride.
7000 dames tegelijk op de fiets...............ik denk dat ik maar even ga kijken.
Het is na een weekje rust tijd om nieuwe doelen te bepalen, nieuwe uitdagingen voor de komende maanden. Het jaar is pas op de helft en hoewel er al een schitterend hoofdgerecht is genuttigd zal een lekker toetje ook nog best smaken!
Na een weekje niksen vandaag weer het eerste ritje op de racefiets. Een toertje door het Westland, ontspannen, ondanks de flinke wind.
Lekker gereden (72km in 2 uur 19) na een week waarin het gezonde regime totaal overboord werd gegooid. Het lichaam heeft gelukkig niet geprotesteerd tegen het patatje oorlog, de pizza en de halve liter Ben & Jerry's. Eén week heb ik mij gedragen als de gemiddelde Nederlander. Moet kunnen.
Nieuwe doelen. Gezien het beperkte aantal vrije werkdagen helaas geen tripjes meer buiten de Benelux, maar de kalender leverde me toch nog een aantal leuke ritten op.
De planning ziet er als volgt uit :
- 02/08/2008 De "Sean Kelly", toertocht van 190km vanuit Vielsalm.
- 30/08/2008 La Velomediane "Claude Criquielion", cyclo van 175km in La Roche
- 14/09/2008 Boogie's Extreme, toertocht van 150km vanuit Valkenburg
Morgen nog een ontspannen ritje van een paar uurtjes en dan wordt het tijd om de draad weer op te pakken. Vanaf komende week gaan we weer serieus te werk, het speelkwartiertje is over. Dat sluiten we af met het walhalla voor de mannelijke fietser (en toeschouwer) : Leontien's Ladies Ride.
7000 dames tegelijk op de fiets...............ik denk dat ik maar even ga kijken.
Marmotte 2008
Zaterdag 5 juli 2008.
De dag van de Marmotte, de rit waar ik de afgelopen 10 maanden naar toe heb geleefd, veel voor heb gedaan en misschien nog meer voor heb gelaten. Dit is DE dag waarop het allemaal moet gebeuren. Het verhaal:
6.00 uur
Ik ben al minimaal een half uur wakker als mijn reiswekkertje irritant en arrogant afgaat. Alsof ik me zou verslapen op deze dag!
Met een met pasta volgepropt lichaam (vrijdag=vreetdag) bestaat mijn eerste
lichamelijke inspanning uit een gang naar de WC (een exercitie die nog 6 maal wordt herhaald). Even wat ruimte scheppen voor een ontbijt bestaande uit 2 pannenkoeken met jam en een kom yoghurt met muesli.
Ik krijg het maar moeilijk weg, de batterijen zijn al volledig opgeladen, er kan amper nog wat bij! Om 7.20 uur rijden we naar de start in Bourg d'O. (zo'n 2,5km) en sluiten 10 minuten later "losgereden" aan in de rij wachtenden. De eerste groep is dan al onderweg en ook de tweede startgroep wordt net losgelaten. Na zo'n 30 frisse en zenuwachtige minuten mogen we dan eindelijk beginnen, startnummer 4555 is op weg!
7.58 uur
Onder begeleiding van een vrolijk alpenorkestje ga ik over de startmat en druk ik mijn stopwatch in. Het dorp uit gaat de snelheid lekker omhoog en ik kan gelijk al aansluiten bij een stuk of vier mannen in oranje. Nederlanders uiteraard.
Over het versgelegde asfalt gaat het met een gangetje tussen de 35 en 40 richting Allemond. De benen voelen goed aan en de adrenaline suist door mijn lichaam.
8.13 uur
Na 15 minuten en 28 sec. arriveer ik onder aan de stuwdam in Allemont waar de eerste 3 bochten omhoog gaan, een opwarmertje voor de "klimspieren". Boven op de stuwdam geef ik mijn fietsshirt met lange mouwen en mijn camera af aan onze "ploegleider"
(korte uitleg: mijn oom is gelijk met mij van start gegaan, de begeleiding wordt verzorgt door mijn tante) en langs het stuwmeer rij ik naar de voet van de eerste klim, naar de top van de Col du Glandon.
In de eerste meters schuift de grote groep renners als een harmonika in elkaar en het is zoeken naar de gaatjes om te passeren. Een harmonika met veel klanken, Spaans, Frans, Italiaans, Engels, Nederlands en af en toe een zachte Belgische g. Amerikanen, Australiërs, Duitsers, Scandinaviërs en zelfs een Japanner kom ik tegen!
En hoe roep je dan dat je er langs wil, ik hou het maar op Allez! Allez!
Het gaat heerlijk omhoog, ik voel mijn benen amper en ga al snel heel veel renners voorbij. In de euforie van de eerste kilometers moet ik mij bewust afremmen om niet te hard van stapel te lopen. Na Le Rivier d'Allemond gaat het even naar beneden, "de put" in en kan er snel wat gedronken worden. Snel, want voor het weet sta je geparkeerd op het steile stuk (12 tot 14%) weer omhoog. Een aardig schakelmoment wat niet bij iedereen even goed lukt, gezien het aantal dat langs de kant in gevecht is met de ketting.
Ik blijf in een heerlijk ritme langs het grote stuwmeer en al snel komt de top van de Glandon in beeld. Na 1 uur 51 min. ben ik boven en sluit ik aan in de rij ongeduldige renners die over de matten geleid worden.
9.50 uur
Op 1 uur 52 min. 29 sec. wordt ik afgeklokt op de Col du Glandon. Snel vul ik 1 bidon met water, pak een kop thee aan die ik zo snel als mijn keel toelaat (iets te warme thee!) naar binnen giet en duik de afdaling in (die ik 7 dagen eerder al heb geoefend en dat blijkt duidelijk een voordeel).
De eerste meters gaan steil en hard naar beneden. Mijn vertrouwen is zo groot dat ik mij als een steen laat vallen en ik duik de bochten in (eerst snel kijken of er geen tegenliggers zijn en dan kort door de binnenbocht) waarbij ik af en toe 5 of 6 renners tegelijk passeer! Ik heb alles onder controle en geniet van de snelheid. Na 28 minuten en 30 seconden ben ik al beneden in St. Etienne-de-Cuines en kan het bijna niet geloven als ik op mijn horloge kijk. Het is snel gegaan, probleemloos en zelfs nog bijna 5 minuten rapper dan een week eerder!
10.19 uur
In het dorp worden we rechtsaf gestuurd en gaat het richting St.Michel-de-Maurienne en de Col du Telegraphe. Tijd om te eten.
Echt trek heb ik nog niet maar werk toch een pannenkoek met ham (voor de maagvulling) en een gelletje naar binnen. Ondertussen kijk ik voor en achter me, op zoek naar een mooi groepje om bij aan te sluiten. Er passeren een stuk of 5 renners en ik sluit aan in het laatste wiel.
Met z’n zessen lopen we langzaam in op een wat grotere groep voor ons waarbij we aansluiten op het moment dat we het viaduct over de snelweg oversteken. Met een lekker tempo van zo’n 30-32 km/uur gaat het verder en is het goed herstellen tot aan de volgende klim.
11.03 uur
In St.Michel-de-M. rij ik voorbij de waterpost (ik heb nog genoeg) en sla bij de stoplichten rechtsaf, daarna door het tunneltje waar de klim naar de Col du Telegraphe begint. Ik zit gelijk weer in een goed ritme en ga soepel naar boven. Ook deze klim heb ik een paar dagen eerder verkend en ik weet dat er halverwege een wat vlakker stuk zit waar ik een tandje zwaarder kan rijden.
Het eerste stuk rij ik bewust met een wat lagere hartslag (± 155) zodat ik halverwege het tempo wat kan opvoeren. Ondanks de schaduwstukken is het nu toch vrij warm geworden en de watervoorraad slinkt zienderogen. Na zo’n 4 km klimmen worden er grote flessen water uitgedeeld, zo te zien niet door de organisatie, maar ik grijp net naast de laatste exemplaren. De rechterkant van de weg ligt bezaaid met lege en ook nog halfvolle flessen. Sommigen stappen af om een fles te pakken, ik twijfel maar rij door. Op de top van de Telegraphe is een waterpost en besluit daar bij te tanken.
11.55 uur
Na 52 minuten en 15 sec. en een klim van ongeveer 12km kom ik boven op de top van de Telegraphe. De 2 bidons worden snel gevuld en na een paar minuten daal ik af in de richting van Valloire. Ik werk nog een mueslireep naar binnen en schiet na een afdaling van bijna 5 km langs de auto’s het dorp binnen.
12.07 uur
Ik wordt over de matten geleid waar de tussentijd weer wordt geregistreerd. Ik ben nu 4 uur en 9 minuten onderweg en zie dat mijn gemiddelde snelheid zo rond de 23 km/uur ligt. Het gaat super en ik begin me al te verheugen op een mooie eindtijd. Maar niet te vroeg juichen, het zwaarste gedeelte moet nog beginnen. De Galibier met een nog witte kruin is een monster en daar kan je zo maar vele minuten verliezen.
Net voor de ravitaillering zie ik schuin voor me een renster in het blauw en de tekst “meindertfiets.nl” op de fietsbroek. Dat komt me bekend voor en als ik naast haar fiets herken ik weblogger Marieke van Zitvlees.nl. Het verbaast me dat ik haar hier tegenkom. Met bijna een uur startverschil en op de hoogte van haar klimcapaciteiten heb ik al gelijk een vermoeden dat het met haar niet zo goed gaat. Als ik daar naar informeer blijkt inderdaad dat ze niet in goede doen is, misselijk al vanaf de Glandon. Ik stel me voor en heb het idee dat ze me wel herkend maar dat het niet helemaal tot haar
doordringt, ze is begrijpelijk niet in de stemming voor een gezellig kletspraatje. Ik heb met haar te doen maar ik moet door en vul snel een bidon bij een van de waterkranen. Ik wens haar nog succes en klik me weer vast in de pedalen.
Het stuk tot Plan Lanchat is gemeen, “vals plat”, lang en warm en ik zie veel renners die het moeilijk hebben. En dat terwijl het steile stuk met de besneeuwde haarspeldbochten nog moet beginnen.
Ik hou het tempo er goed in, de Marmotte is nu in een belissende fase. Als ik goed door dit stuk heen kom, ligt er een echt goeie tijd op me te wachten. Tijdens de laatste 2 km van de klim heb ik een klein dipje, ik heb het zwaar maar weet het tempo toch nog boven de 10 km/uur te houden iets wat me eerder die week hier niet lukte. Op het laatste stuk langs de sneeuwwanden staan veel aanmoedigende Nederlanders en dat helpt me de laatste meters naar boven.
13.34 uur
Na 1 uur en 26 minuten klimmen vanuit Valloire sta ik op 2642 meter boven de zeespiegel, het hoogste punt van de Marmotte en met een schitterend uitzicht over de witte toppen van de omringende bergen. Op deze hoogte is het ondanks het schitterende weer pittig fris en ik trek m’n windjack aan voordat ik weer naar beneden ga. Nog even snel een bidon vullen en ik daal af richting de Col de Lautaret.
Er staat een harde
wind en af en toe brengt een windvlaag me wat uit balans terwijl de snelheid oploopt tot soms wel 70 km/uur. Zonder risico maar wel zo snel mogelijk bereik ik de Col de Lautaret waar ook weer veel vrienden, kennissen en familieleden (ik herken niemand) langs de kant staan. Onvolledige zinnen en woorden suizen langs mijn oren als ik door de wind heen langs hen flits verder richting Bourg d’Oisans waar de laatste klim van de dag ligt te wachten.
Ik sluit aan achter wat renners die mij passeren wat een stuk scheelt met de wind. De snelheid ligt steeds zo rond de 50 per uur ook als we af en toe een donkere tunnel passeren. De groep groeit tot zo’n 30 mannen en vrouwen en in de laatste lange tunnel gaat zelfs een motoragent met een duidelijk blauw zwaailicht voorop zodat volgen onze enige zorg is.
Ik werk nog wat laatste snel opneembare koolhydraten naar binnen en vlak voor Bourg passeer ik nog even de camping, een mooi moment om te capituleren voor een uitgeputte renner.
Ik voel me echter nog steeds super en even later rij ik dan ook de rotonde op waar het een drukte van belang is met veel supporters en muziek. De drinkvoorraad is minimaal en ik probeer tussen de mensen mijn tante te herkennen die volgens afspraak klaar staat met een volle bidon.
14.41 uur
Ik arriveer bij de voet van de Alpe d’Huez.
Ik ben nu 6 uur en 43 minuten onderweg, het is niet te geloven maar als het zo doorgaat ga ik onder de 8 uur rijden!
Mijn tante zit aan het begin van de klim lekker in het zonnetje en verwacht mij nog helemaal niet op dit tijdstip. Ze springt dan ook verrast op en geeft me snel een volle bidon aan. Ik geef alle overtollige ballast aan haar af en onder enthousiaste aanmoediging begin ik vol goede moed aan de laatste 13 km.
De eerste bochten zijn steil maar ik voel dat er nog genoeg kracht in de benen zit en al snel komt La Garde in zicht. Bij de waterpost pak ik een bekertje sportdrank aan. Hier wordt het even wat minder steil maar ik besluit niet zwaarder te schakelen maar rij met een wat hogere trapfrequentie verder en hou de snelheid tussen de 12 en 13 km/uur. Ik heb nog steeds energie over en fiets met mijn hartslag ruim onder mijn omslagpunt (170) maar durf het niet aan om harder te gaan.
Nog steeds geloof ik niet dat het zo goed kan blijven gaan en dat die geniepige vent met die hamer ergens achter een boom in bocht nr. 3 of 4 zich staat te verschuilen.
Ik passeer veel renners, het is warm op de Alp en veel zoeken verkoeling in de schaduw of proberen zichzelf af te koelen in de waterstroompjes die van de rotsen af komen. Ik fiets door een slagveld, met zelfs wandelende renners en voel me de enige soldaat met een goed paard.
Met nog 2 kilometer te gaan kijk ik op mijn horloge en zie dat ik nog 20 minuten heb om binnen de 8 uur te rijden. Mijn hart slaat 3x over van vreugde met de wetenschap dat ik dit makkelijk ga halen. De laatste kilometers beleef ik in een roes van blijdschap, ik suis langs de hekken om de laatste rotonde en ga na 7 uur 50 min. en 34 sec. over de finish!
15.48 uur
De Marmotte zit erop, wat een superdag! Ik heb uiteindelijk de Alpe d’Huez in 1 uur 7 min. omhoog gereden.
Ik zou het liefst een rondedansje willen maken maar het is te druk na de finish en zonder bewegingsruimte hou ik het maar bij een ingehouden schreeuw.
Terwijl ik mij met mijn fiets richting pasta beweeg vraag ik mij af of ik dit ooit kan verbeteren na een dag waar alles zo mee heeft gezeten.
Met de beide benen weer op aarde geniet ik nog zo'n 1,5 uur van de sfeer op de finishplaats en besluit daarna rustig naar beneden te rijden. In de afdaling komen de emoties even los en rollen er wat tranen van geluk onder de brillenglazen door. Als ik denk aan alle energie die ik er in de afgelopen maanden in heb gestoken wordt het me gewoon even teveel. Even maar en daarna verman ik mijzelf en rij trots (maar dat ziet niemand) verder naar beneden.
Het slagveld is uitgegroeid tot een waar kerkhof van ambities en hoop. Voor velen is het zwoegen naar boven, maar ik heb bewondering voor iedereen die volhardt in het volbrengen van deze zware tocht.
Allemaal zijn we een winnaar vandaag.
De dag van de Marmotte, de rit waar ik de afgelopen 10 maanden naar toe heb geleefd, veel voor heb gedaan en misschien nog meer voor heb gelaten. Dit is DE dag waarop het allemaal moet gebeuren. Het verhaal:
6.00 uur
Ik ben al minimaal een half uur wakker als mijn reiswekkertje irritant en arrogant afgaat. Alsof ik me zou verslapen op deze dag!
Met een met pasta volgepropt lichaam (vrijdag=vreetdag) bestaat mijn eerste
lichamelijke inspanning uit een gang naar de WC (een exercitie die nog 6 maal wordt herhaald). Even wat ruimte scheppen voor een ontbijt bestaande uit 2 pannenkoeken met jam en een kom yoghurt met muesli.Ik krijg het maar moeilijk weg, de batterijen zijn al volledig opgeladen, er kan amper nog wat bij! Om 7.20 uur rijden we naar de start in Bourg d'O. (zo'n 2,5km) en sluiten 10 minuten later "losgereden" aan in de rij wachtenden. De eerste groep is dan al onderweg en ook de tweede startgroep wordt net losgelaten. Na zo'n 30 frisse en zenuwachtige minuten mogen we dan eindelijk beginnen, startnummer 4555 is op weg!
7.58 uur
Onder begeleiding van een vrolijk alpenorkestje ga ik over de startmat en druk ik mijn stopwatch in. Het dorp uit gaat de snelheid lekker omhoog en ik kan gelijk al aansluiten bij een stuk of vier mannen in oranje. Nederlanders uiteraard.
Over het versgelegde asfalt gaat het met een gangetje tussen de 35 en 40 richting Allemond. De benen voelen goed aan en de adrenaline suist door mijn lichaam.
8.13 uur
Na 15 minuten en 28 sec. arriveer ik onder aan de stuwdam in Allemont waar de eerste 3 bochten omhoog gaan, een opwarmertje voor de "klimspieren". Boven op de stuwdam geef ik mijn fietsshirt met lange mouwen en mijn camera af aan onze "ploegleider"
(korte uitleg: mijn oom is gelijk met mij van start gegaan, de begeleiding wordt verzorgt door mijn tante) en langs het stuwmeer rij ik naar de voet van de eerste klim, naar de top van de Col du Glandon.In de eerste meters schuift de grote groep renners als een harmonika in elkaar en het is zoeken naar de gaatjes om te passeren. Een harmonika met veel klanken, Spaans, Frans, Italiaans, Engels, Nederlands en af en toe een zachte Belgische g. Amerikanen, Australiërs, Duitsers, Scandinaviërs en zelfs een Japanner kom ik tegen!
En hoe roep je dan dat je er langs wil, ik hou het maar op Allez! Allez!
Het gaat heerlijk omhoog, ik voel mijn benen amper en ga al snel heel veel renners voorbij. In de euforie van de eerste kilometers moet ik mij bewust afremmen om niet te hard van stapel te lopen. Na Le Rivier d'Allemond gaat het even naar beneden, "de put" in en kan er snel wat gedronken worden. Snel, want voor het weet sta je geparkeerd op het steile stuk (12 tot 14%) weer omhoog. Een aardig schakelmoment wat niet bij iedereen even goed lukt, gezien het aantal dat langs de kant in gevecht is met de ketting.
Ik blijf in een heerlijk ritme langs het grote stuwmeer en al snel komt de top van de Glandon in beeld. Na 1 uur 51 min. ben ik boven en sluit ik aan in de rij ongeduldige renners die over de matten geleid worden.
9.50 uur
Op 1 uur 52 min. 29 sec. wordt ik afgeklokt op de Col du Glandon. Snel vul ik 1 bidon met water, pak een kop thee aan die ik zo snel als mijn keel toelaat (iets te warme thee!) naar binnen giet en duik de afdaling in (die ik 7 dagen eerder al heb geoefend en dat blijkt duidelijk een voordeel).
De eerste meters gaan steil en hard naar beneden. Mijn vertrouwen is zo groot dat ik mij als een steen laat vallen en ik duik de bochten in (eerst snel kijken of er geen tegenliggers zijn en dan kort door de binnenbocht) waarbij ik af en toe 5 of 6 renners tegelijk passeer! Ik heb alles onder controle en geniet van de snelheid. Na 28 minuten en 30 seconden ben ik al beneden in St. Etienne-de-Cuines en kan het bijna niet geloven als ik op mijn horloge kijk. Het is snel gegaan, probleemloos en zelfs nog bijna 5 minuten rapper dan een week eerder!
10.19 uur
In het dorp worden we rechtsaf gestuurd en gaat het richting St.Michel-de-Maurienne en de Col du Telegraphe. Tijd om te eten.
Echt trek heb ik nog niet maar werk toch een pannenkoek met ham (voor de maagvulling) en een gelletje naar binnen. Ondertussen kijk ik voor en achter me, op zoek naar een mooi groepje om bij aan te sluiten. Er passeren een stuk of 5 renners en ik sluit aan in het laatste wiel.
Met z’n zessen lopen we langzaam in op een wat grotere groep voor ons waarbij we aansluiten op het moment dat we het viaduct over de snelweg oversteken. Met een lekker tempo van zo’n 30-32 km/uur gaat het verder en is het goed herstellen tot aan de volgende klim.
11.03 uur
In St.Michel-de-M. rij ik voorbij de waterpost (ik heb nog genoeg) en sla bij de stoplichten rechtsaf, daarna door het tunneltje waar de klim naar de Col du Telegraphe begint. Ik zit gelijk weer in een goed ritme en ga soepel naar boven. Ook deze klim heb ik een paar dagen eerder verkend en ik weet dat er halverwege een wat vlakker stuk zit waar ik een tandje zwaarder kan rijden.
Het eerste stuk rij ik bewust met een wat lagere hartslag (± 155) zodat ik halverwege het tempo wat kan opvoeren. Ondanks de schaduwstukken is het nu toch vrij warm geworden en de watervoorraad slinkt zienderogen. Na zo’n 4 km klimmen worden er grote flessen water uitgedeeld, zo te zien niet door de organisatie, maar ik grijp net naast de laatste exemplaren. De rechterkant van de weg ligt bezaaid met lege en ook nog halfvolle flessen. Sommigen stappen af om een fles te pakken, ik twijfel maar rij door. Op de top van de Telegraphe is een waterpost en besluit daar bij te tanken.
11.55 uur
Na 52 minuten en 15 sec. en een klim van ongeveer 12km kom ik boven op de top van de Telegraphe. De 2 bidons worden snel gevuld en na een paar minuten daal ik af in de richting van Valloire. Ik werk nog een mueslireep naar binnen en schiet na een afdaling van bijna 5 km langs de auto’s het dorp binnen.
12.07 uur
Ik wordt over de matten geleid waar de tussentijd weer wordt geregistreerd. Ik ben nu 4 uur en 9 minuten onderweg en zie dat mijn gemiddelde snelheid zo rond de 23 km/uur ligt. Het gaat super en ik begin me al te verheugen op een mooie eindtijd. Maar niet te vroeg juichen, het zwaarste gedeelte moet nog beginnen. De Galibier met een nog witte kruin is een monster en daar kan je zo maar vele minuten verliezen.
Net voor de ravitaillering zie ik schuin voor me een renster in het blauw en de tekst “meindertfiets.nl” op de fietsbroek. Dat komt me bekend voor en als ik naast haar fiets herken ik weblogger Marieke van Zitvlees.nl. Het verbaast me dat ik haar hier tegenkom. Met bijna een uur startverschil en op de hoogte van haar klimcapaciteiten heb ik al gelijk een vermoeden dat het met haar niet zo goed gaat. Als ik daar naar informeer blijkt inderdaad dat ze niet in goede doen is, misselijk al vanaf de Glandon. Ik stel me voor en heb het idee dat ze me wel herkend maar dat het niet helemaal tot haar
doordringt, ze is begrijpelijk niet in de stemming voor een gezellig kletspraatje. Ik heb met haar te doen maar ik moet door en vul snel een bidon bij een van de waterkranen. Ik wens haar nog succes en klik me weer vast in de pedalen.Het stuk tot Plan Lanchat is gemeen, “vals plat”, lang en warm en ik zie veel renners die het moeilijk hebben. En dat terwijl het steile stuk met de besneeuwde haarspeldbochten nog moet beginnen.
Ik hou het tempo er goed in, de Marmotte is nu in een belissende fase. Als ik goed door dit stuk heen kom, ligt er een echt goeie tijd op me te wachten. Tijdens de laatste 2 km van de klim heb ik een klein dipje, ik heb het zwaar maar weet het tempo toch nog boven de 10 km/uur te houden iets wat me eerder die week hier niet lukte. Op het laatste stuk langs de sneeuwwanden staan veel aanmoedigende Nederlanders en dat helpt me de laatste meters naar boven.
13.34 uur
Na 1 uur en 26 minuten klimmen vanuit Valloire sta ik op 2642 meter boven de zeespiegel, het hoogste punt van de Marmotte en met een schitterend uitzicht over de witte toppen van de omringende bergen. Op deze hoogte is het ondanks het schitterende weer pittig fris en ik trek m’n windjack aan voordat ik weer naar beneden ga. Nog even snel een bidon vullen en ik daal af richting de Col de Lautaret.
Er staat een harde
wind en af en toe brengt een windvlaag me wat uit balans terwijl de snelheid oploopt tot soms wel 70 km/uur. Zonder risico maar wel zo snel mogelijk bereik ik de Col de Lautaret waar ook weer veel vrienden, kennissen en familieleden (ik herken niemand) langs de kant staan. Onvolledige zinnen en woorden suizen langs mijn oren als ik door de wind heen langs hen flits verder richting Bourg d’Oisans waar de laatste klim van de dag ligt te wachten.Ik sluit aan achter wat renners die mij passeren wat een stuk scheelt met de wind. De snelheid ligt steeds zo rond de 50 per uur ook als we af en toe een donkere tunnel passeren. De groep groeit tot zo’n 30 mannen en vrouwen en in de laatste lange tunnel gaat zelfs een motoragent met een duidelijk blauw zwaailicht voorop zodat volgen onze enige zorg is.
Ik werk nog wat laatste snel opneembare koolhydraten naar binnen en vlak voor Bourg passeer ik nog even de camping, een mooi moment om te capituleren voor een uitgeputte renner.
Ik voel me echter nog steeds super en even later rij ik dan ook de rotonde op waar het een drukte van belang is met veel supporters en muziek. De drinkvoorraad is minimaal en ik probeer tussen de mensen mijn tante te herkennen die volgens afspraak klaar staat met een volle bidon.
14.41 uur
Ik arriveer bij de voet van de Alpe d’Huez.
Ik ben nu 6 uur en 43 minuten onderweg, het is niet te geloven maar als het zo doorgaat ga ik onder de 8 uur rijden!
Mijn tante zit aan het begin van de klim lekker in het zonnetje en verwacht mij nog helemaal niet op dit tijdstip. Ze springt dan ook verrast op en geeft me snel een volle bidon aan. Ik geef alle overtollige ballast aan haar af en onder enthousiaste aanmoediging begin ik vol goede moed aan de laatste 13 km.
De eerste bochten zijn steil maar ik voel dat er nog genoeg kracht in de benen zit en al snel komt La Garde in zicht. Bij de waterpost pak ik een bekertje sportdrank aan. Hier wordt het even wat minder steil maar ik besluit niet zwaarder te schakelen maar rij met een wat hogere trapfrequentie verder en hou de snelheid tussen de 12 en 13 km/uur. Ik heb nog steeds energie over en fiets met mijn hartslag ruim onder mijn omslagpunt (170) maar durf het niet aan om harder te gaan.
Nog steeds geloof ik niet dat het zo goed kan blijven gaan en dat die geniepige vent met die hamer ergens achter een boom in bocht nr. 3 of 4 zich staat te verschuilen.Ik passeer veel renners, het is warm op de Alp en veel zoeken verkoeling in de schaduw of proberen zichzelf af te koelen in de waterstroompjes die van de rotsen af komen. Ik fiets door een slagveld, met zelfs wandelende renners en voel me de enige soldaat met een goed paard.
Met nog 2 kilometer te gaan kijk ik op mijn horloge en zie dat ik nog 20 minuten heb om binnen de 8 uur te rijden. Mijn hart slaat 3x over van vreugde met de wetenschap dat ik dit makkelijk ga halen. De laatste kilometers beleef ik in een roes van blijdschap, ik suis langs de hekken om de laatste rotonde en ga na 7 uur 50 min. en 34 sec. over de finish!
15.48 uur
De Marmotte zit erop, wat een superdag! Ik heb uiteindelijk de Alpe d’Huez in 1 uur 7 min. omhoog gereden.
Ik zou het liefst een rondedansje willen maken maar het is te druk na de finish en zonder bewegingsruimte hou ik het maar bij een ingehouden schreeuw.
Terwijl ik mij met mijn fiets richting pasta beweeg vraag ik mij af of ik dit ooit kan verbeteren na een dag waar alles zo mee heeft gezeten.
Met de beide benen weer op aarde geniet ik nog zo'n 1,5 uur van de sfeer op de finishplaats en besluit daarna rustig naar beneden te rijden. In de afdaling komen de emoties even los en rollen er wat tranen van geluk onder de brillenglazen door. Als ik denk aan alle energie die ik er in de afgelopen maanden in heb gestoken wordt het me gewoon even teveel. Even maar en daarna verman ik mijzelf en rij trots (maar dat ziet niemand) verder naar beneden.
Het slagveld is uitgegroeid tot een waar kerkhof van ambities en hoop. Voor velen is het zwoegen naar boven, maar ik heb bewondering voor iedereen die volhardt in het volbrengen van deze zware tocht.
Allemaal zijn we een winnaar vandaag.
Abonneren op:
Posts (Atom)
