Na alle sombere verwachtingen was het vanochtend verrassend mooi weer bij het opstaan. De zon scheen redelijk uitbundig, ok het was wel koud, zo rond het vriespunt, maar het zag er uit als prima fietsweer. De Joop Zoetemelk Classic had ik helaas gisteren aan mij voorbij moeten laten gaan (sorry Joop, volgende keer beter) dus maakte ik mij op voor mijn eigen classic. Ik keek uit mijn raam naar het zuiden en daar zag het er toch het meest zonnig uit en in combinatie met de informatie van de buienradar besloot ik om mijn vaste rondje Strijen te gaan fietsen. Voor dit weekend speciaal omgedoopt tot de "Paashaas Classic".
Ik heb de rit zoals gebruikelijk weer geplaatst op Bikely.com (of kijk onder dit verslag) zodat iedereen er van mee kan genieten en eventueel ook eens kan gaan fietsen want het is een mooie ronde. Het laatste stuk besloot ik niet de pont te nemen bij Krimpen a/d Lek maar via Alblasserdam, de brug over de Noord, Ridderkerk en via de Van Brienenoord terug te gaan zodat ik de laatste 5 km lekker de wind in de rug had. Het was prachtig om te zien hoe onderweg de wolken zich samenpakten tot grote grijze massa's en hun lading dumpten op de arme fietsers die niet mijn route hadden gekozen. Ik reed de gehele rit in de zon en al kwamen de donkere sneeuwbuien op het eind dichtbij, ze kregen me niet te pakken! Al ging het vandaag niet al te makkelijk en waren de benen niet super, toch stonden er na 3 uur en 52min. weer 112km op de teller en was de eerste "Paashaas Classic" een feit.
Morgen staat volgens plan de "Rabobank Bultentocht" vanuit Driebergen op het programma. Benieuwd of de sneeuw zich opnieuw door mij laat verslaan.
zondag 23 maart 2008
Zaterdag klusdag
Zaterdagochtend. Mist. Dikke mist. Geen weer om op de fiets te stappen dus ik draaide mij nog maar eens om. Lekker warm onder het dekbed. Wat een zwakke mentaliteit zult u zeggen. Normaal gesproken zou ik ook niet trots op mijzelf zijn geweest maar in dit geval was ik onschuldig. Ik had gewoon geen fiets om op te gaan zitten, mijn Wilier stond bij de fietsenmaker voor onderhoud en het wegwerken van de reeds eerder genoemde tik en mijn mountainbike had zich "zwaar geblesseerd" 
tijdens het weekend Luxemburg. Tijdens het afspuiten van de fiets merkte ik dat er wel erg veel beweging in het zadel zat en wat bleek: een van de zadelrails was gebroken. Geen idee wanneer het tijdens de tocht is gebeurd, ik heb er gelukkig niets van gemerkt. Na 11 jaar trouwe dienst heeft hij het dus begeven, mijn Wilderness Trail Bikes SST.K, een superzitje waar 
ik heel veel plezier van heb gehad. Gekocht in de USA toen de dollar ook lekker laag stond, maar helaas, hij is niet meer. Geen bloemen en kaartjes alstublieft, ik moet dit verlies alleen verwerken. De zaterdag zou dus klusdag worden, een nieuw zadel kopen en monteren en gelijk wat andere nieuwe onderdelen monteren die ik al een tijdje in huis had en lagen te popelen om gebruikt te mogen worden. In de auto naar Bike2Build in Vlaardingen en met een Selle Italia SLR XC in de tas richting Pro Fietsen in Rotterdam om gelijk mijn racefiets op te halen, kon ik gelijk mooi combineren. Weer thuis gekomen ging de mountainbike op de Tacx Cyclespider
(ideaal apparaat voor het onderhoud van je fiets, scheelt een hoop rugklachten) en kon het sleutelen beginnen. Ik zal alle details besparen maar uiteindelijk kwam er weer een complete fiets van de Tacx af met het al eerder genoemde nieuwe zadel, een nieuwe achterderailleur SRAM X.O, nieuwe ketting en cassette, nieuwe shifters (ook SRAM X.O) en grips en last but not least nieuwe Ritchey pedalen. Die kan er weer een tijdje tegenaan met deze verjongingskuur, daar kan geen Oil of Olaz tegenop. En met al die nieuwe onderdelen ziet zo'n fiets er toch meer mooi uit, daar kan ik dan echt uren naar kijken. Het is gewoon kunst, de één hangt een schilderij aan de muur, ik zou zo maar een fiets aan de muur kunnen hangen, zou ik echt geen probleem mee hebben.
OK, dit gaat misschien een beetje ver maar m'n dierbaren gaan natuurlijk niet de kelder in, de racefiets in de woonkamer, de mountainbike in de slaapkamer en m'n oude Koga in de computerkamer waar ik dan ook nog 2 paar reservewielen heb staan. Gek? Ach wat is gek, sommigen hebben hun huis volgepropt met een paar duizend smurfen, uiltjes, klokken of andere miniatuurrotzooi. Ik moet er niet aan denken, dan maar 3 fietsen en verklaar me maar voor gek, who cares?
Zaterdag is er helaas van fietsen niks meer gekomen, hoewel ik natuurlijk makkelijk nog even op de hometrainer had kunnen kruipen. Toch die zwakke mentaliteit? Nee, ik had vuile handen!
tijdens het weekend Luxemburg. Tijdens het afspuiten van de fiets merkte ik dat er wel erg veel beweging in het zadel zat en wat bleek: een van de zadelrails was gebroken. Geen idee wanneer het tijdens de tocht is gebeurd, ik heb er gelukkig niets van gemerkt. Na 11 jaar trouwe dienst heeft hij het dus begeven, mijn Wilderness Trail Bikes SST.K, een superzitje waar 
ik heel veel plezier van heb gehad. Gekocht in de USA toen de dollar ook lekker laag stond, maar helaas, hij is niet meer. Geen bloemen en kaartjes alstublieft, ik moet dit verlies alleen verwerken. De zaterdag zou dus klusdag worden, een nieuw zadel kopen en monteren en gelijk wat andere nieuwe onderdelen monteren die ik al een tijdje in huis had en lagen te popelen om gebruikt te mogen worden. In de auto naar Bike2Build in Vlaardingen en met een Selle Italia SLR XC in de tas richting Pro Fietsen in Rotterdam om gelijk mijn racefiets op te halen, kon ik gelijk mooi combineren. Weer thuis gekomen ging de mountainbike op de Tacx Cyclespider
(ideaal apparaat voor het onderhoud van je fiets, scheelt een hoop rugklachten) en kon het sleutelen beginnen. Ik zal alle details besparen maar uiteindelijk kwam er weer een complete fiets van de Tacx af met het al eerder genoemde nieuwe zadel, een nieuwe achterderailleur SRAM X.O, nieuwe ketting en cassette, nieuwe shifters (ook SRAM X.O) en grips en last but not least nieuwe Ritchey pedalen. Die kan er weer een tijdje tegenaan met deze verjongingskuur, daar kan geen Oil of Olaz tegenop. En met al die nieuwe onderdelen ziet zo'n fiets er toch meer mooi uit, daar kan ik dan echt uren naar kijken. Het is gewoon kunst, de één hangt een schilderij aan de muur, ik zou zo maar een fiets aan de muur kunnen hangen, zou ik echt geen probleem mee hebben.
OK, dit gaat misschien een beetje ver maar m'n dierbaren gaan natuurlijk niet de kelder in, de racefiets in de woonkamer, de mountainbike in de slaapkamer en m'n oude Koga in de computerkamer waar ik dan ook nog 2 paar reservewielen heb staan. Gek? Ach wat is gek, sommigen hebben hun huis volgepropt met een paar duizend smurfen, uiltjes, klokken of andere miniatuurrotzooi. Ik moet er niet aan denken, dan maar 3 fietsen en verklaar me maar voor gek, who cares?Zaterdag is er helaas van fietsen niks meer gekomen, hoewel ik natuurlijk makkelijk nog even op de hometrainer had kunnen kruipen. Toch die zwakke mentaliteit? Nee, ik had vuile handen!
dinsdag 18 maart 2008
Weekend Luxemburg
Het is wel eens lekker om de vlakke Nederlandse vergezichten achter je te laten en met je fiets de heuvels of bergen in te trekken al is het maar voor een (lang) weekend. Afgelopen weekend was zo’n moment om de Hollandse weilanden in te ruilen voor de Luxemburgse heuvels en op vrijdag ging de reis richting Dillingen, een klein dorpje (zonder winkels maar wel met bungalowpark) in de buurt van Echternach. Langs de rivier de Our, die door de overvloedige maartse buien behoorlijk buiten de lijntjes aan het kleuren was (het water had het voetpad erlangs volledig opgeslokt) werd een eenvoudige bungalow in gebruik genomen en “ingericht” als tijdelijke thuisbasis voor 2 ritten: ‘s zaterdags een rit van ± 100 km op de weg en ’s zondags een mountainbiketocht die vanuit een nabijgelegen dorp werd georganiseerd. Twee heel verschillende dagen waar “zwart-wit” als uitdrukking de tegenstelling nauwelijks benaderd.
Zaterdag 15/03/2008.
Ik had een mooie route (ja, inderdaad, wéér met Google Earth) uitgezet en deze zorgvuldig (straatnamen, splistingen e.d.) uitgetypt.
De routebeschrijving ging mee in de achterzak in het geval dat mijn fotografische (routekaart)geheugen mij in de steek zou laten, ik was tenslotte op vreemde bodem. Het weer zat lekker mee, weinig wind, bewolking die gedurende de rit steeds meer plaats maakte voor de zon, en een temperatuur van 15 graden die mij al gauw duidelijk maakte dat ik met minder kleding van start had kunnen gaan! Maar zweten is lekker en ook de heuvels in de zuidduitse Eifel deden hun best om mij wat dat betreft een plezier te doen. De wegen die met aardige percentages regelmatig omhoog gingen deden mij sowieso plezier want het klimmen ging erg lekker en na elke afdaling verlangde ik weer naar een volgend klimmetje. Ik waande mij een surfer op golven van asfalt en op Duits grondgebied ging het dan ook voorspoedig in noordwestelijke richting door bijna verlaten dorpjes en op schier autoloze wegen. Het prima berijdbare wegdek voerde mij door de nog vrijwel kale heuvels en bossen en de stilte werd af en toe alleen doorbroken door de schreeuw van een laagovervliegende roofvogel. Na zo’n 60 km op en af te zijn gegaan stak ik ter hoogte van Dasburg de rivier de Our over en vervolgde ik, weer terug in
Luxemburg en nu in zuidoostelijke richting, langs het snelstromende water mijn weg. Langs het schilderachtige Vianden (met het indrukwekkende Mont St.Nicolas, zie foto) ging het nu over wat vlakkere wegen, met af en toe nog een stukje klimmen, terug naar Dillingen. Na 4 uur en 12 minuten stonden er 106 km op de teller en zaten er een mooi aantal hoogtemeters in de benen. Het rood-wit-blauw wapperde voor de ingang van het park, maar het vlakke vaderland was zo ver weg…….
Zondag 16/03/2008.
Het mooie weer had plaatsgemaakt voor de traditionele maartse buien en de regen kwam dan ook op deze ochtend gestaag naar beneden. Geen dag voor mooie poëtische volzinnen en wegdromerijen. De harde werkelijkheid van een onbarmhartige veldtocht stond voor de deur! Vandaag werd de “Randonnée Müllerthal” georganiseerd vanuit Beaufort en had ik de nodige Luxemburgse klei in het vooruitzicht.
Na een kort ritje met de auto kon ik mij inschrijven in het plaatselijke wijkgebouw en maakte ik mij op voor een pittige klus van 62km. Althans, dat was de planning. De omstandigheden bleken echter zo zwaar dat het plan al snel, na de eerste verversingspost, werd bijgesteld naar 47km. Over de eerste 20km had ik anderhalf uur gedaan en de bagger zat reeds op de meest onmogelijke plaatsen (mens én fiets) vastgekoekt.
De benen waren echter super en vol goede moed stortte ik mij weer in het inferno van water en klei, op naar de volgende ravitaillering. Na onmogelijk gladde beklimmingen en diverse steile rotsachtige afdalingen werd na 3 uur en 15 minuten de finish bereikt.
In eerste instantie werd ik niet herkend in mijn bruine camouflagepak, maar na enkele geruststellende woorden (“hallo, ik ben het”) werd de bewondering voor het volbrengen van deze extreme exercitie dankbaar in ontvangst genomen.
De tocht was zwaar, heel zwaar, zwaarder dan ik ooit op de mountainbike heb gereden, maar zooooo verschrikkelijk mooi! Een aanrader voor iedere enthousiaste mountainbiker, ga eens kijken voor een impressie van deze rit op www.coolbikers.eu.
Over de maandag die daar op volgde kan ik kort zijn. Die stond in stil contrast met de 2 voorgaande dagen en in het teken van de terugrit naar Nederland. In de auto naar huis dacht ik nog meerdere malen terug aan de gereden kilometers, die zo anders waren als de kilometers thuis, even lang maar een wereld van verschil. Zo'n weekend zet je weer op scherp voor een volgende trainingperiode. Dus pak nu je agenda! Doen!
Zaterdag 15/03/2008.
Ik had een mooie route (ja, inderdaad, wéér met Google Earth) uitgezet en deze zorgvuldig (straatnamen, splistingen e.d.) uitgetypt.
De routebeschrijving ging mee in de achterzak in het geval dat mijn fotografische (routekaart)geheugen mij in de steek zou laten, ik was tenslotte op vreemde bodem. Het weer zat lekker mee, weinig wind, bewolking die gedurende de rit steeds meer plaats maakte voor de zon, en een temperatuur van 15 graden die mij al gauw duidelijk maakte dat ik met minder kleding van start had kunnen gaan! Maar zweten is lekker en ook de heuvels in de zuidduitse Eifel deden hun best om mij wat dat betreft een plezier te doen. De wegen die met aardige percentages regelmatig omhoog gingen deden mij sowieso plezier want het klimmen ging erg lekker en na elke afdaling verlangde ik weer naar een volgend klimmetje. Ik waande mij een surfer op golven van asfalt en op Duits grondgebied ging het dan ook voorspoedig in noordwestelijke richting door bijna verlaten dorpjes en op schier autoloze wegen. Het prima berijdbare wegdek voerde mij door de nog vrijwel kale heuvels en bossen en de stilte werd af en toe alleen doorbroken door de schreeuw van een laagovervliegende roofvogel. Na zo’n 60 km op en af te zijn gegaan stak ik ter hoogte van Dasburg de rivier de Our over en vervolgde ik, weer terug in
Luxemburg en nu in zuidoostelijke richting, langs het snelstromende water mijn weg. Langs het schilderachtige Vianden (met het indrukwekkende Mont St.Nicolas, zie foto) ging het nu over wat vlakkere wegen, met af en toe nog een stukje klimmen, terug naar Dillingen. Na 4 uur en 12 minuten stonden er 106 km op de teller en zaten er een mooi aantal hoogtemeters in de benen. Het rood-wit-blauw wapperde voor de ingang van het park, maar het vlakke vaderland was zo ver weg…….Zondag 16/03/2008.
Het mooie weer had plaatsgemaakt voor de traditionele maartse buien en de regen kwam dan ook op deze ochtend gestaag naar beneden. Geen dag voor mooie poëtische volzinnen en wegdromerijen. De harde werkelijkheid van een onbarmhartige veldtocht stond voor de deur! Vandaag werd de “Randonnée Müllerthal” georganiseerd vanuit Beaufort en had ik de nodige Luxemburgse klei in het vooruitzicht.
Na een kort ritje met de auto kon ik mij inschrijven in het plaatselijke wijkgebouw en maakte ik mij op voor een pittige klus van 62km. Althans, dat was de planning. De omstandigheden bleken echter zo zwaar dat het plan al snel, na de eerste verversingspost, werd bijgesteld naar 47km. Over de eerste 20km had ik anderhalf uur gedaan en de bagger zat reeds op de meest onmogelijke plaatsen (mens én fiets) vastgekoekt.
De benen waren echter super en vol goede moed stortte ik mij weer in het inferno van water en klei, op naar de volgende ravitaillering. Na onmogelijk gladde beklimmingen en diverse steile rotsachtige afdalingen werd na 3 uur en 15 minuten de finish bereikt.
In eerste instantie werd ik niet herkend in mijn bruine camouflagepak, maar na enkele geruststellende woorden (“hallo, ik ben het”) werd de bewondering voor het volbrengen van deze extreme exercitie dankbaar in ontvangst genomen.
De tocht was zwaar, heel zwaar, zwaarder dan ik ooit op de mountainbike heb gereden, maar zooooo verschrikkelijk mooi! Een aanrader voor iedere enthousiaste mountainbiker, ga eens kijken voor een impressie van deze rit op www.coolbikers.eu.Over de maandag die daar op volgde kan ik kort zijn. Die stond in stil contrast met de 2 voorgaande dagen en in het teken van de terugrit naar Nederland. In de auto naar huis dacht ik nog meerdere malen terug aan de gereden kilometers, die zo anders waren als de kilometers thuis, even lang maar een wereld van verschil. Zo'n weekend zet je weer op scherp voor een volgende trainingperiode. Dus pak nu je agenda! Doen!
zondag 9 maart 2008
Tijd voor een lijstje
Op deze troosteloze natte zondag, de eerste sinds vele weken, stond ik niet echt uitgerust op uit bed. De pittige tocht van gisteren zat duidelijk nog in de benen en met het uitzicht op de druilerige regen besloot ik om een extra rustdag in te lassen. Ik ben zeker geen "mooi-weer-fietser" maar dit was, alles in ogenschouw genomen, een uitgelezen dag om een mooi lijstje te maken.
De voorbereiding op de Marmotte zou via deze ritten moeten gaan verlopen:
-14 t/m 17 maart fietsweekend in Dillingen (Luxemburg)
-22 maart Joop Zoetemelk Classic in Leiden 75 of 150km
-24 maart Rabobank Bultentocht in Driebergen 160km
-30 maart Grebbelinie Toertocht in Leusden 150km
-5 april Flierefluiterstocht in Capelle a/d IJssel 125km
-19 en 20 april trainingsweekend Zuid-Limburg
-26 april Ronde van Noord-Holland in Oostzaan 160km
-4 mei Shimano Fiets Challenge in Vaals 150km (cyclo)
-11 mei Tilff-Bastogne-Tilff 237km
-16 t/m 23 mei trainings"rust"week in Friesland
-24 mei Jean Nelissen Classic in Vianden (LUX) 210km
-31 mei La Claudio Chiapucci in Arnay-le-Duc (FRA) 161km (cyclo)
-8 juni Klimtoertocht over de Veluwe in Renkum 140km
-14 juni Naaldentocht in Soest 150km
-21 juni Jan Janssen Classic in Wageningen 200km
-22 juni vertrek naar Frankrijk, 2 weken voorbereiding Marmotte die op 5 juli 2008 de climax van dit lijstje zal moeten worden.
Wellicht dat er uit dit lijstje nog wat wegvalt of bijkomt, maar in principe zijn dit de uitgekozen ritten voor de komende maanden. Ik heb er nu al vreselijk veel zin in, zeker als ik denk aan het mooie weer en de warme zomeravonden waarop trainen allesbehalve een straf is. Als ik nu naar buiten kijk lijkt het er in de verste verte nog niet op, maar om maar eens een cliché er tegenaan te gooien: na regen komt zonneschijn!
Al zal ik waarschijnlijk niemand herkennen, misschien kom ik jullie webloggers ergens deze zomer wel tegen. Ga gerust in m'n wiel zitten, je bent hierbij van harte uitgenodigd!
De voorbereiding op de Marmotte zou via deze ritten moeten gaan verlopen:
-14 t/m 17 maart fietsweekend in Dillingen (Luxemburg)
-22 maart Joop Zoetemelk Classic in Leiden 75 of 150km
-24 maart Rabobank Bultentocht in Driebergen 160km
-30 maart Grebbelinie Toertocht in Leusden 150km
-5 april Flierefluiterstocht in Capelle a/d IJssel 125km
-19 en 20 april trainingsweekend Zuid-Limburg
-26 april Ronde van Noord-Holland in Oostzaan 160km
-4 mei Shimano Fiets Challenge in Vaals 150km (cyclo)
-11 mei Tilff-Bastogne-Tilff 237km
-16 t/m 23 mei trainings"rust"week in Friesland
-24 mei Jean Nelissen Classic in Vianden (LUX) 210km
-31 mei La Claudio Chiapucci in Arnay-le-Duc (FRA) 161km (cyclo)
-8 juni Klimtoertocht over de Veluwe in Renkum 140km
-14 juni Naaldentocht in Soest 150km
-21 juni Jan Janssen Classic in Wageningen 200km
-22 juni vertrek naar Frankrijk, 2 weken voorbereiding Marmotte die op 5 juli 2008 de climax van dit lijstje zal moeten worden.
Wellicht dat er uit dit lijstje nog wat wegvalt of bijkomt, maar in principe zijn dit de uitgekozen ritten voor de komende maanden. Ik heb er nu al vreselijk veel zin in, zeker als ik denk aan het mooie weer en de warme zomeravonden waarop trainen allesbehalve een straf is. Als ik nu naar buiten kijk lijkt het er in de verste verte nog niet op, maar om maar eens een cliché er tegenaan te gooien: na regen komt zonneschijn!
Al zal ik waarschijnlijk niemand herkennen, misschien kom ik jullie webloggers ergens deze zomer wel tegen. Ga gerust in m'n wiel zitten, je bent hierbij van harte uitgenodigd!
zaterdag 8 maart 2008
Over, tussen en om het water
Het weekend begon vandaag weer met een goede weersvoorspelling. Af en toe wat zon, pittig windje maar in ieder geval geen regen. Het laatste internet-onderzoek heeft uitgewezen dat de meest bezochte websites in 2007 achtereenvolgens Google, Startpagina en Marktplaats waren. Hier klopt dus helemaal niets van! Weeronline kwam niet eens voor in de top 20! Heel raar, want ik kijk er dagelijks op en ik denk dat veel fietsers net als ik deze website vaak raadplegen.
Zo kon ik ook vanochtend in ieder geval zien dat de wind zuid tot zuid-west was en besloot ik de verlengde route rond het Brielse meer te gaan fietsen. Mijn standaardroute van ongeveer 106km had ik op Google Earth (nog zo'n fantastisch programma) een stuk verlengd via wegen waar ik nog nooit eerder had gefietst dus het werd gedeeltelijk een ontdekkingstocht vandaag. Onder dit verslag staat het kaartje met de route die je natuurlijk ook weer hier kunt vinden.
Van Capelle tot aan de Heinenoordtunnel is een standaard aanloopstukje wat ik al tientallen keren heb gefietst, een ideale route om de stad uit te rijden, zonder stoplichten en met weinig tot geen autoverkeer. Daarna ging het ook over een bekend stuk naar Westmaas waar ik de mij nog onbekende weg richting Klaaswaal en Piershil insloeg. Een mooi stuk met vooral vanaf Klaaswaal een mooi fietspad onder aan de dijk. Na Piershil ging het richting de veerpont over het Spui bij Nieuw-Beijerland. Dit moet zo'n beetje de kortste oversteek zijn in Nederland! Misschien een meter of 20?
Het is ieder geval wel een veerpont met een indrukwekkende naam, "The Queen Jacqueline" en dito website. Hierna ging het weer over bekend terrein langs de Bernisse en Zwartewaal en de brug bij het Brielse Meer. Nu aan de overkant een keer niet rechtsaf maar linksaf. Ook dit was voor mij een nieuw stukje en liep rond het Brielse Meer naar Kruiningergors. Een heel mooi gedeelte door recreatiegebied waar het zomers ongetwijfeld heel druk is maar nu in deze periode uiteraard nog heerlijk rustig. Na Kruiningergors ging het richting en door het pittoreske Brielle om wederom bij de eerder genoemde brug te arriveren. Nogmaals naar de overkant en nu wel rechtsaf richting de schapen die zich al menig keer hadden afgevraagd: wie is toch die renner die met zo'n vloeiende stijl over de veeroosters flitst en tussen onze keutels door slalomd? Tussen 2 waterwegen door ging het richting Spijkenisse, de brug over, via Hoogvliet langs de Rhoonse en Carnisse grienden om weer bij de Heinenoordtunnel aan te komen. Hier vandaan weer de al eerder genoemde vaste route richting eindpunt. Het eindigde deze keer na 140 km en 4 uur en 40 min. in het zadel. Het was een pittig ritje, vooral door de toch stevige wind die veel in de zij stond. Ik werd flink heen en weer geblazen door de vele windvlagen wat lastig was maar de pret van de prachtige route niet kon bederven. De zaterdagrit zat er weer op en wat zou de zondag gaan brengen? Ik zou zeggen, blijf vooral lezen!
Zo kon ik ook vanochtend in ieder geval zien dat de wind zuid tot zuid-west was en besloot ik de verlengde route rond het Brielse meer te gaan fietsen. Mijn standaardroute van ongeveer 106km had ik op Google Earth (nog zo'n fantastisch programma) een stuk verlengd via wegen waar ik nog nooit eerder had gefietst dus het werd gedeeltelijk een ontdekkingstocht vandaag. Onder dit verslag staat het kaartje met de route die je natuurlijk ook weer hier kunt vinden.
Van Capelle tot aan de Heinenoordtunnel is een standaard aanloopstukje wat ik al tientallen keren heb gefietst, een ideale route om de stad uit te rijden, zonder stoplichten en met weinig tot geen autoverkeer. Daarna ging het ook over een bekend stuk naar Westmaas waar ik de mij nog onbekende weg richting Klaaswaal en Piershil insloeg. Een mooi stuk met vooral vanaf Klaaswaal een mooi fietspad onder aan de dijk. Na Piershil ging het richting de veerpont over het Spui bij Nieuw-Beijerland. Dit moet zo'n beetje de kortste oversteek zijn in Nederland! Misschien een meter of 20?
Het is ieder geval wel een veerpont met een indrukwekkende naam, "The Queen Jacqueline" en dito website. Hierna ging het weer over bekend terrein langs de Bernisse en Zwartewaal en de brug bij het Brielse Meer. Nu aan de overkant een keer niet rechtsaf maar linksaf. Ook dit was voor mij een nieuw stukje en liep rond het Brielse Meer naar Kruiningergors. Een heel mooi gedeelte door recreatiegebied waar het zomers ongetwijfeld heel druk is maar nu in deze periode uiteraard nog heerlijk rustig. Na Kruiningergors ging het richting en door het pittoreske Brielle om wederom bij de eerder genoemde brug te arriveren. Nogmaals naar de overkant en nu wel rechtsaf richting de schapen die zich al menig keer hadden afgevraagd: wie is toch die renner die met zo'n vloeiende stijl over de veeroosters flitst en tussen onze keutels door slalomd? Tussen 2 waterwegen door ging het richting Spijkenisse, de brug over, via Hoogvliet langs de Rhoonse en Carnisse grienden om weer bij de Heinenoordtunnel aan te komen. Hier vandaan weer de al eerder genoemde vaste route richting eindpunt. Het eindigde deze keer na 140 km en 4 uur en 40 min. in het zadel. Het was een pittig ritje, vooral door de toch stevige wind die veel in de zij stond. Ik werd flink heen en weer geblazen door de vele windvlagen wat lastig was maar de pret van de prachtige route niet kon bederven. De zaterdagrit zat er weer op en wat zou de zondag gaan brengen? Ik zou zeggen, blijf vooral lezen!
Abonneren op:
Posts (Atom)
