Fietsen en lezen

Zoals belooft hierbij mijn top 5 van boeken over de wielersport.

1. Tim Krabbé – “De renner” Het allerbeste fietsboek is natuurlijk geschreven door de wielrenner / schaakgrootmeester Tim Krabbé. Een boekje dat elke vakantie meegaat en weer met even veel plezier gelezen wordt. Tot nu toe heb ik ‘m 19x gelezen en het blijft een boeiend en meeslepend geschreven verhaal over 1 van de door de schrijver gereden wedstrijden uit zijn amateurwielercarrière. Als je van fietsen houdt dan moet je dit boek absoluut lezen.

2. Bert Wagendorp – “De proloog”
Een wielerroman die gaat over valpartijen en de meisjes van het erepodium, over doping en wielerjournalisten. De proloog gaat ook over de kick van het afdalen, doorfietsen met een bekkenbreuk, Hennie Kuiper en kasseien. Het gaat over de wielersport, een verhit toneel vol smeerlapperij en nietsontziende eerlijkheid, een mengelmoes van twijfelaars en linkeballen, optimisten en klasbakken. Bert Wagendorp schreef het meeslepende en onthullende verhaal van de man die voorbestemd is om de proloog te winnen. Wie dit boek heeft gelezen ziet het peloton voortaan met andere ogen. Dit boekje is ook al menigmaal in de vakantietas gegaan, een nietsverhullend verhaal over de wielersport aan de vooravond van de wielerwedstrijd van het jaar.

3. Benjo Maso – “Het zweet der goden”
Benjo Maso schreef het perfecte boek over de geschiedenis van het wielrennen met prachtige verhalen over bijzondere gebeurtenissen en markante figuren uit de rijke historie van de wielersport. In het zweet der goden wordt uiteraard ook diep ingegaan op de heroïsche historie van de belangrijkste klassementswedstrijd ter wereld : de Tour de France. De schrijver is er zeer goed in geslaagd om in kort bestek de geschiedenis van de wielersport in het algemeen overzichtelijk neer te zetten. Het beschrijft de historie vanuit verschillende gezichtspunten, waarbij Maso er niettemin in is geslaagd om van het geheel een hecht gecomponeerd, doorlopend verhaal te maken. Dit lees je makkelijk in 1x uit want het is boeiend en vlot geschreven van het begin tot het einde.

4. Gijs Zandbergen – “Het zure leven van Bart Zoet”
Een interessante biografie over het leven van een voor de meeste mensen niet zo’n bekende renner. Volgens zijn wielercollega’s zijn er na de Tweede Wereldoorlog geen tien renners geweest die harder konden fietsen dan Bart Zoet. Het was dan ook voornamelijk aan hem te danken dat Nederland op de Olympische Spelen van Tokyo in 1964 goud won in de ploegentijdrit. Het boek beschrijft de teloorgang van een talentvolle renner wiens karakter niet paste in de harde wereld van de profwielrennerij. De schrijver laat zien hoe het mogelijk is dat iemand wiens leven zo perspectiefrijk begint, zo tragisch aan zijn einde kan komen. Mooi geschreven verhaal uit de wielertijd zonder hartslagmeters, computers, epo en flitsende zonnebrillen.

5. Mart Smeets – “De lange ontsnapping”
Een mooi en boeiend geschreven wielerroman die vertelt over de populaire sportverslaggever Stijn Miller die gezwicht is voor het grote geld en overstapt naar het nieuwe Sportkanaal. Door een aantal stevige botsingen met de directie van de commerciële zender tijdens de Tour de France groeit echter zijn twijfel of hij er wel goed aan heeft gedaan. De toevallige ontmoeting met een oude liefde, onderweg in het Franse land, vergroot zijn onzekerheid nog meer. Naarmate de Tour zijn einde nadert, stijgt de spanning, zowel in de klassementen als in het privéleven van Stijn Miller. En wanneer hij na terugkomst op Schiphol achter het glas de wachtenden in het oog krijgt, staat zijn hart bijna stil van schrik………….

Geen inspiratie alleen transpiratie

Na een dag werken bij thuiskomst gelijk op de fiets, de ATB, gesprongen voor een heuveltraining. Met een omweg van 15km naar de skiheuvel langs de Rotte gefietst waar ik m'n krachttraining mooi kon uitvoeren. Eerst een serie 5 x zittend met groot verzet omhoog en daarna een serie 5 x staand en ik arriveerde net op tijd om de zon in een schitterend oranje en rood te zien ondergaan achter de skyline van Rotterdam. Na deze 2 series voelde ik de bovenbenen aardig en een teken dat het kracht had gekost, gek als je weet dat het juist kracht oplevert. Ik fietste nu in het donker via het Kralingse Bos weer naar huis, 1 uur en 50 min. had de hele exercitie geduurd en 46km kon ik weer optellen bij mijn totaal. Geen superspannende training en dus ook geen superinteressant verhaal om te vertellen. Geen foto's , geen video, geen inspiratie, en de "o" van mijn toetsenbord weigert ook steeds dus ik zit constant te corrigeren. Nee, deze avond gaat niet de geschiedenis in als de meest memorabele maar ach, er komen er nog zoveel. Ik kijk trouwens wel uit naar het moment dat de zomertijd weer ingaat, want het rijden in het donker ben ik een beetje zat. Over 4 weekjes is het gelukkig weer zover, dan gaan we weer een uur vooruit en worden de avonden in een klap een stuk langer. Altijd weer lachen om de klagers die dan weer "zo'n last hebben van dat uur verschil", wat een onzin, mietjes zijn het!
Morgen zal ik hier een lijstje publiceren met mijn favoriete fietsboeken, waarvan ik er in de afgelopen jaren aardig wat heb verzameld. Als je benieuwd bent dan zou ik zeggen: later!!

Hij is terug

De tik is terug. Potverdikkie, de tik is terug!
Tijdens mijn trainingsrit vanavond voelde ik 'm weer, de tik in mijn trapas. Tijdens mijn laatste zomer-fiets-vakantie (aug./sept.2007) was ik er al af en toe gek van geworden. Een kleine tik tijdens het klimmen of kracht zetten op de pedalen. Na mijn vakantie was 'ie ineens verdwenen en lang weggebleven alsof 'ie een winterslaapje had gehouden . Vanavond doemde hij uit het niets op en kwelde mij weer 2 uur lang en dus was mijn besluit genomen, de tik moest eruit!
Dus mijn fiets gaat voor controle op 14 maart naar de fietsspecialist. Dan zit ik toch een lang weekend in Luxemburg met mijn mountainbike dus kan de tik mooi, en legaal, om zeep worden geholpen. Morgen gelijk even bellen.
Ondanks de kwelgeest ging de training lekker, half bij daglicht en ondergaande zon en half in het donker met het fietslicht aan gingen de 2 uurtjes en 56 km in een mooi tempo en prima in de trainingszone. Ook deze avond weer een geslaagde opdracht, op naar de volgende!

Marmotte nostalgie

1994.
Het zou m’n eerste jaar in het hooggebergte worden. Het jaar daarvoor had ik al een keer Luik-Bastenaken-Luik gereden en in Limburg wat toertochten, maar het echte werk moest nu maar eens gebeuren. Ik had er al veel over gelezen in het blad “Fiets” en het leek me een mooie uitdaging : La Marmotte.
Na ± 4000 trainingskilometers in het voorjaar (inclusief Tilff-Bastogne-Tilff) boekte ik de voorbereidingsweek van Cycletours en op maandag 4 juli 1994 was het zover, ik vertrok naar Frankrijk. Het was bloedheet die week, bij aankomst in de vroege ochtend was het al boven de 30 graden. Toen we om een uur of 10 op de fiets klommen brandde de zon al onbarmhartig op onze fietshelmen, waaronder de temperatuur steeg naar tropische waarden. De Col de Menee was mijn vuurdoop, de eerste echte berg die ik zou gaan klimmen en die zou gaan bepalen of ik een klimgeit was of niet. Het was ongezond warm tijdens de klim, maar ik raakte zonder al teveel problemen boven. Ik bleek een goeie middenmoter te zijn in de groep fietsers, maar de echte klimgeiten waren al vroeg uit het zicht verdwenen, niettemin was ik zeer tevreden. Na nog 2 trainingsritten in de mooie Drome, namen we op vrijdag onze intrek in ons hotel in Bourg d’Oisans. Na 3 vermoeiende bergritten had ik op de rustdag voor de grote dag toch wel erg moeie benen en ik bleef dan ook bijna heel de dag op bed liggen om te rusten en de benen wat te masseren. Dit werd slechts onderbroken door een wandeling naar de spaghettiboer, waar de nodige pasta naar binnen werd geschoven.
Zaterdag 9 juli 1994. De Grote Dag van de Marmotte.
Na een koolhydraatrijk ontbijt stond ik om 7.00 uur met startnummer 865 aan de start voor de zwaarste rit uit mijn nog korte wielerleven. De sfeer was fantastisch, het weer was prachtig en ik voelde me tussen al die bontgekleurde fietsers nu pas een ECHTE renner! De start klonk en voor ik het wist ging het met een gangetje van 45 richting de eerste col, de Croix de Fer, het ging wel erg hard, maar dat scheen zo te horen, ik werd als vanzelf meegezogen. Aan de voet van de col zakte het tempo naar normale beginnerswaarden en kon het klimmen beginnen. Het ging voorspoedig en na op de top wat voedsel en drinken te hebben weggegrist van een tafel ging het de afdaling in naar St.Jean-de-Maurienne. Ondanks dat er veel kamikaze-Fransen in de afzink langs me flitsten ging het toch vrij soepel naar beneden en kon de eet”pauze” op het vlakke deel naar St.Michel-de-Maurienne beginnen. Na het wegslikken van de laatste mueslireep doemde de Col de Telegraph voor mij op welke na een korte afdaling naar Valloire gevolgd zou worden door de Col de Galibier. De Telegraph ging erg makkelijk omhoog maar naar de top van de Galibier ging het toch al iets stroever wat mede veroorzaakt werd door de ijlere lucht en de warmte. Na een heel steil laatste stuk stond ik op het hoogste punt van de rit en bleef ik, met lichte kramp in de kuiten, even genieten van het magnifieke uitzicht! Na zo’n 10 minuten werd de laatste lange afdaling van de dag richting Bourg d’Oisans ingezet waar de finale al in de trillende hitte lag te dampen. Het stuk naar Bourg was veel langer dan ik had gedacht maar uiteindelijk doemde de legende voor mij op : Alpe d’Huez. Goud ging ik niet meer halen maar zilver was zeker en redelijk fris en nog met goede benen begon ik vanaf 21 af te tellen toen de eerste steile meters onder mij wielen doorgingen. Het was een machtig gevoel om de beroemde bochten te doorklieven en 1 voor 1 liet ik hun beroemde namen achter mij richting de finish. Na 9 uur 14 min. en 58 sec. ging ik onder het finishdoek door en was ik apetrots op mezelf dat ik het had volbracht. Het was een fantastische rit geweest die ik later in de bus op de weg naar huis nog vele malen opnieuw beleefde. Dit was de eerste maar zeker niet de laatste!

Een dagje op en neer

Zondag 24 februari 2008.
“Verandering van spijs doet eten” is een bekend spreekwoord dus vandaag de auto gepakt naar Houten. Daarvandaan gestart voor een route over de Utrechtse Heuvelrug. Ook deze ochtend was, ondanks de voorspellingen, de lente nog ver weg. Geen mist deze keer, maar wel bewolkt en beïnvloed door de vooruitzichten liet ik mijn windjack in de tas zitten. Na een half uurtje fietsen had ik daar toch wel een beetje spijt van want er stond toch weer meer wind dan gedacht. Dat gebeurt me dus geen 2e keer, het KNMI kan de boom in! Gelukkig ging het fietsen weer super dus ik had eigenlijk geen reden tot klagen. De route ging eerst richting Odijk waar ik over het bruggetje rechtsaf sloeg richting Langbroek, daarna richting Doorn voor het eerste klimmetje de Maarsbergseweg op. Op de “grote” versnelling (48x19) ging het gemakkelijk omhoog en na een korte afdaling sloeg ik rechtsaf om nu in Noord-Zuid richting omhoog te gaan via de Wykerweg. Ook hier volgde weer een korte afdaling en vervolgde ik mijn weg richting Leersum. Ook hier ging het eerst weer in Zuid-Noord richting omhoog (Scherpenzeelseweg) en daarna in tegenovergestelde richting via de Amerongense Berg. Vervolgens na de afdaling naar Amerongen sloeg ik linksaf en ging ik op zoek naar de Veenweg waar ik weer linksaf moest slaan en, je raadt het al, weer omhoog. Vervolgens ging het richting Rhenen waar de Grebbeberg er ook aan moest geloven. Voor de Grebbeberg even een stukje de Grebbedijk opgefietst waar ik bijgaande foto maakte en na omgekeerd te zijn terug naar de Grebbeberg schoot ik even bijgaand korte stukje video. Na de Grebbeberg ging het vervolgens via de Stokweg en Defensieweg naar Elst, daarna de Amerongense Berg nog een keer van de andere kant omhoog en via dezelfde route tegen de klok in kwam ik weer in Leersum terecht. Het klimmen was voorbij en het ging vervolgens via Wijk bij Duurstede, Cothen en Werkhoven terug naar Houten waar de klok stilstond na 3 uur en 43 min. en 108 km. Het zat er weer op en ook deze dag ging het weer super en ik kijk echt uit naar een slechte dag want ik begin langzaam te vergeten hoe dat voelt.