Nog eentje dan

Zaterdag 27 september 2008.
De omstandigheden kunnen je nog wel eens laten besluiten om onverwachte dingen te doen. Dacht ik vorig weekend nog de laatste lange toertocht te rijden, de vooruitzichten van een weekend met mooi fietsweer deden de afgelopen week een raar idee naar boven borrelen. Met nu echt het laatste mooie weekend (?) mocht er nog wel een recordje sneuvelen, nog eentje dan.
In 1994 reed ik mijn langste rit op één dag : 253 km. Een oud record en na 14 jaar tijd om nodig af te stoffen. Het besluit viel afgelopen donderdag, een rit rond het IJsselmeer.
Op de kaart had ik een mooie route uitgestippeld die zo rond de 290 km uit zo komen. Na wat oooohs en aaaahs van collega's en familie de afgelopen dagen (de wijsvingers gingen van de niet-sporters waarschijnlijk achter mijn rug om naar het voorhoofd) vertrok ik zaterdagochtend vroeg naar Muiden, waar ik nog in het donker om precies 6.30 uur aan mijn "monsterrit" begon.
Nog koud en mistig ging het richting Almere en langs de Oostvaardersplassen waar ik getuige was van een schilderachtige zonsopkomst. Ook verschillende vroege fotografen hadden het fotogenieke moment voorzien en ik passeerde diverse kanjers van lenzen.
Na lang rechtdoor eindelijk in Lelystad wat bochtenwerk en prompt was ik even de route kwijt. Het bracht me wel langs de Batavia en na een foto vond ik gelukkig weer snel de juiste weg richting Urk. Langs het IJsselmeer leek de mist op te lossen en even reed ik al in het zonnetje, echter over de brug naar Urk kwam ik in een dichte mistbank terecht die de zon compleet deed verdwijnen. Nadat ik door het dorp en de lucht van de visafslag heen was zorgde de mist er ook voor dat ik 10 minuten later niet op maar náást mijn fiets zat. De boosdoener was een nat wildrooster waarop ik, zonder enkele grip, hard onderuit ging. Het resultaat een pijnlijke geschaafde heup en een kapotte knie.
Gelukkig geen schade aan de fiets en door het dragen van een lange fietsbroek gelukkig ook geen vuil in de wonden dus ik kon verder.
Lemmer, na precies 100km was de eerste stopplaats. Het zonnetje had inmiddels het gevecht met de mist gewonnen en na het verorberen van 2 broodjes, een banaan en een Mars, ging het in korte broek en zonder regenjack verder.
Via Sondel, Oudemirdum en Mirns ging het richting Stavoren waar het prachtige weer de eerste vroege toeristen al op de been had gebracht. Ook wat later in Hindeloopen begonnen de terrasjes al aardig vol te lopen.
Via Workum en Makkum kwam ik na ruim 160km aan bij het begin van de Afsluitdijk. Na een sms'je naar het thuisfront (ter geruststelling) begon ik aan het lange rechte stuk van ruim 30km. Saai, zou je zeggen. Op een koude regenachtige dag zou ik je gelijk geven, maar nu niet. Schitterend weer, vrijwel geen wind, de vele zeilboten op het IJsselmeer, tegemoetkomende en groetende wandelaars. Allemaal factoren voor een allesbehalve saai overtochtje.
Na een uurtje reed ik dan ook Noord-Holland binnen en had me geen minuut verveeld. Nog even wachten voor de sluis en de boten die het Wad op vaarden en daarna was het linksaf richting Medemblik.
Om 14.30 uur en na 210km reed ik het dorp binnen en bij de eerste de beste benzinepomp werd de drankvoorraad weer op peil gebracht. De 2e stopplaats van de dag. De broodjes smaakten goed terwijl ik genoot van het warme zonnetje. Tot nu toe ging het van het zogezegde leien dakje. Met nog ongeveer 80km voor de boeg waren de benen nog steeds goed en was er nog geen vermoeidheid te bespeuren.
Na zo'n 20 minuten rust ging het vervolgens via Oostwoud, Hauwert en Nibbixwouw richting Hoorn. De enige plek waar ik mij langs wat stoplichten moest werken om weer op de weg langs het IJsselmeer te komen. Even later zag ik echter het uitgestrekte water weer voor me en ging het weer in een lekker tempo over de dijk richting Scharwoude. Daar kwam ik op bekend terrein, vanaf Scharwoude had ik immers vorige week deze route al gevolgd. Zo fiets je er nooit en zo fiets je er 2x binnen 7 dagen.
Na Edam had ik mijn route uitgestippeld langs de haven van Volendam, misschien niet zo'n goed idee op een zonnige zaterdagmiddag. "Mierenhoop" was nog zwak uitgedrukt en op veel toeristische foto's stond die avond die ene wielrenner tussen de wandelende en ijsjes etende dagjesmensen.
Na 10 minuten had ik mij door de mensenmassa heen geworsteld en kon ik mij eindelijk weer fietsend voortbewegen. Eerst naar Katwoude en daarna Monnickendam. Even verder op de Zeedijk sloeg ik rechtsaf en verliet het uitzicht op het water voor een mooie route via Zuiderwoude in de richting van Amsterdam over een mooi fietspad met een even mooie naam : Poppendammergouw.
Even later stak ik de brug over het IJ over en kwam het einde nu echt in zicht in de vorm van de fietsbordjes die de richting naar Muiden vermelden. Via het Diemerpark kwam ik uit bij de elektriciteitscentrale van NUON waar ik 3km voor het einde door een klein foutje in mijn routebeschrijving (RA i.p.v. LA) nog even de weg kwijt raakte. Ik kwam onbedoeld terecht in de nieuwe wijk IJburg maar na wat zoekwerk en een extra rondje van ± 5km kwam ik weer op de goede weg naar Muiden terecht waar ik om precies 17.30 uur bij mijn auto arriveerde.
Een prachtige fietsdag onder ideale omstandigheden en een 14 jaar oud record aan diggelen. Mijn tellertje gaf een afstand van 296 km aan en een netto fietstijd van 9 uur en 56 min. Snel even een sms'je richting Capelle dat de finish was bereikt. Nog niet eens zo moe en zeker voldaan zat ik even later in de auto. De zon was al aan het zakken en zou de volgende ochtend weer net zo mooi opkomen. Onvermoeibaar.

Sleuren

Zoals beloofd : de foto genomen door Sportplaat.nl tijdens de Dam tot Dam Fietsclassic op 21/09/2008. Sleuren op kop, maar kijk hoe ontspannen!

Race met het licht

Met oktober binnen handbereik worden de dagen korter en korter en dat betekent dus haasten, haasten, zo snel mogelijk uit het werk naar huis. Zal je net zien dat je een telefoontje krijgt als je al half met je jas aan staat!
10 minuten verloren maar bij hoge uitzondering ben ik met de auto naar het werk dus ik ben al met al nog redelijk snel thuis en zit om 17.45 uur precies op de fiets.
Benieuwd of ik nog 2 uurtjes kan fietsen voordat het donker is, het wordt een race met het licht.
We gaan van start, de zon en ik, om te kijken wie wint en de horizon is onze finishlijn.
Ideaal fietsweer eigenlijk, zonnetje, weinig wind, nu nog hopen op goede benen.
Ik heb de exacte afstanden van mijn vaste trainingsrondjes niet paraat en besluit, om bij voorbaat niet al kansloos te zijn door het kiezen van een te lange ronde, precies 31,5 km te rijden, daarna om te keren en exact dezelfde route terug te fietsen.
Het gaat eerst richting Zevenhuizen, langs de Rotte, Waddinxveen en vervolgens richting Hazerswoude. Af en toe kijk ik opzij en zie dat mijn tegenstander mij geruisloos volgt en geen centimeter ruimte toegeeft. Voorbij Hazerswoude-Dorp keer ik om en krijg ik de wind in de rug, het tempo gaat omhoog.
Met nu de zon aan mijn rechterkant bemerk ik dat hij al aardig richting zijn doel aan het zakken is en ik gooi het tempo nog iets verder omhoog. De race is nu echt begonnen!


Net na Waddinxveen, weer richting Zevenhuizen en met nog zo'n 17km te gaan, valt mij op dat de zon een wat rossige kleur aan het krijgen is. Van inspanning, net als ik?
Nog zo'n 5 km verder, ik ben net door de winkelstraat van Zevenhuizen heen en heb even het zicht op mijn tegenstander verloren, gaat mijn blik zoekend naar rechts en zie dat hij onverwacht al aan zijn eindsprint is begonnen.
Deze strijd ga ik verliezen en even later zie ik hem dan ook met een rood hoofd achter de horizon verdwijnen. Ik heb nog zeker 20 minuten te gaan, geef nog wat gas bij en stop mijn bril in mijn achterzak. Het is nog licht maar gaat het lukken voor het donker?
Om 19.44 uur fiets ik het Stadsplein in Capelle op, het wordt al schemerig maar ik ga het net redden. Dit was zogezegd op het randje.
Een 2e plek, maar toch lekker gereden, 63 km in precies 2 uur.
Ik heb er honger van gekregen en bedenk me dat het eigenlijk een oneerlijke strijd was tegen een tegenstander met oneindig veel brandstof.

Dam tot Dam Fietsclassic

Vandaag waarschijnlijk de laatste lange toertocht van het seizoen. De 2e editie van de Dam tot Dam Fietsclassic, 140km door mooi Noord-Holland.
Om 6.35 uur precies ga ik op weg naar Amsterdam en neem afslag s105 op de A10 richting Sloterplas waar ik mijn auto parkeer.
Waarom daar?
1. Omdat ik de "officiële" parkeerplaatsen in Amsterdam-Noord gewoon niet handig gekozen vind (eigenwijs als ik ben).
2. Omdat de autoloze zondag binnen de ring van Amsterdam (=A10) valt en daar heb ik hier dus geen last van.
3. Omdat het vanaf deze parkeerplek een lange rechte weg naar de Dam is. Ik ben hier helemaal niet bekend dus op deze manier geen gezoek.
4. Heb ik mooi een kilometer of 5 om een beetje los te rijden.
Om 7.55 uur arriveer ik bij de startplaats waar ingeklemd tussen het Monument, het Paleis en Madame Tussaud de meute voor het vertrek staat te wachten.
Om 8.00 uur en na het ontvangen van de eerste stempel zijn we op weg!
Zelfs in het drukke Amsterdam is het op de zondag nog stil op dit tijdstip en we worden door verlaten smalle steegjes geleid in de richting van de IJ-tunnel. Die is vandaag van de fietsers (en later de lopers) en brengt ons aan de andere kant van het IJ, daarna gaat het door de met vlaggetjes versierde wijk Kadoelen in de richting van Oostzaan.
We laten even later de bebouwing achter ons als we de polder in fietsen, althans dat vermoed ik want het zicht is door de dikke mist amper 50 meter. Het is af en toe schrikken van de autokoplampen die achter het grijze gordijn tevoorschijn komen (ook voor de automobilist trouwens). Om ongeveer half 10, na ruim een uur en 20 minuten fietsen is het leed geleden en is de zon sterk genoeg om de mist te verdrijven. Het groepje fietsers van het afgelopen uur groeit uit tot een grote groep van zeker 40 mannen en vrouwen als we richting de huisvuilcentrale bij Alkmaar rijden waarvan de 2 witte rookpluimen al van ver te zien zijn. We rijden in een lekker ontspannen tempo en nu vol in de zon, tijd voor het schieten van een stukje video.

Net even voor Schoorldam, het noordelijkste punt van de route, zoek ik naar een geschikte plek voor een sanitaire stop als op dat moment 2 renners mij passeren.
Ze rijden nog geen 2 meter voor mij of ik zie de achterste renner het achterwiel van de voorste aantikken. De gevolgen zijn te raden. Hij raakt uit balans en klapt hard op het asfalt waarbij ik zie dat hij met zijn helm (en dus zijn hoofd) rakelings langs een betonnen paaltje gaat. Ik kan hem gelukkig makkelijk ontwijken en knijp in de remmen om te kijken hoe het met hem gaat. Het blijkt gelukkig mee te vallen, een kapotte knie, elleboog en hand, wat bloed maar verder gelukkig geen ernstige verwondingen. Na wat schoonmaakwerk kan hij weer verder.
Na 66 km in Geestmerambacht is de eerste controle c.q. verversingspost. Het is er gezellig druk en na het ontvangen van een stempel op de controlekaart is het tijd voor een lekker stukje rijstevlaai. Nog een restje Limburg, wat begeleid door een stukje jazz met veel smaak tot fietsbrandstof wordt verwerkt.
Na zo'n 10 minuten gaat het weer verder richting Heerhugowaard en Obdam in een groepje wat langzaam aanzwelt tot zo'n 15 man. Ik voel me net een blindegeleidehond als ik net voor een stoplicht als enige de pijl zie die rechtsaf wijst richting Hensbroek. 14 man staat er stil voor rechtdoor, ik als enige voor rechtsaf en kan ze slechts met veel moeite overtuigen van mijn gelijk. Het groene licht zet mij weer in beweging en als ik 2 minuten later omkijk zie ik dat de rest van de groep toch maar mijn voorbeeld is gevolgd en zo'n 100 meter achter mij rijdt. Ik verhoog mijn tempo iets en na een kwartier en 8km verder bij Avenhorn zie ik het eerste bezwete gezicht pas weer in mijn wiel verschijnen. Het heeft ze duidelijk moeite gekost en dat was nou precies mijn bedoeling, haha!
Na 96 km in Scharwoude komen we aan bij het IJsselmeer en draaien naar het zuiden richting de bekende vissersplaatsjes.
Op de IJsselmeerdijk hebben we schuin wind mee en gaat het nog steeds met een aardig groepje in mijn wiel en met een lekker tempo eerst langs Schardam. Vervolgens gaat het langs Edam (van de kaasjes) en Volendam (van de palingsound)en komen we ten slotte na 121 km aan bij de 2e controlepost in Monnickendam. Tot mijn blije verbazing vind ik nog een tweede stukje rijstevlaai in mijn rugzak die zelfs nog beter smaakt dan het eerste stuk. Twee bekertjes sportdrank er achteraan en de laatste 20 km zullen een eitje zijn.
Na een kleine 10 minuten ben ik weer op weg naar Uitdam en is de IJsselmeerdijk inmiddels ingeruild voor de Waterlandse Zeedijk. Na nog een paar kilometer kopwerk, vereeuwigd voor het nageslacht door Sportplaat.nl, laat ik mij terugzakken naar de staart van het groepje en laat mij verder naar Amsterdam leiden.
Na Durgerdam te zijn gepasseerd, met heel in de verte op het water het eiland Pampus, rij ik via de Zuiderzeeweg (en brug) onze hoofdstad weer binnen.
Het mooie weer en de autoloze straten hebben veel voetgangers op de been gebracht en de drukte doet een beetje chaotisch aan. Het valt dan ook niet mee om tussen alle hoofden de pijlen terug te vinden die de weg aangeven terug naar de Dam. Uiteindelijk bereik ik laverend tussen voetgangers en trams de finish en laat mij belonen met een laatste stempel, een bidon en een kitscherige medaille met bijpassend rood-wit-blauw lint.
Ik geniet nog even van de gezellige drukte, de zon en de muzikale ambiance en fiets daarna weer over de reeds bekende weg naar mijn auto die ik in ongeschonden staat weer terugvind.
De Dam tot Dam Fietsclassic mag wat mij betreft uitgroeien tot een ware klassieker. Mij is het erg goed bevallen, mooie route, goed georganiseerd en alles in een ontspannen sfeer. De 3e editie ben ik weer van de partij!

Weekje Limburg

zondag 14/09/2008 Boogie's Extreme, 150 km - 5 uur 12 min.
dinsdag 16/09/2008 Hersteltraining, 58 km - 3 uur 00 min.
woensdag 17/09/2008 Rondje Cauberg, 108 km - 3 uur 47 min.
donderdag 18/09/2008 Hersteltraining, 26 km - 1 uur 00 min.

Weer thuis na een lekker weekje fietsen en ontstressen in het altijd mooie Zuid-Limburg. Vanaf ons vaste stekkie, Landsrade, 4 mooie ritten gemaakt met bovenstaande resultaten.
Zondags de eerste editie van Boogie's Extreme, een toertocht vanuit Valkenburg die voornamelijk door België heen ging met als toetje in de laatste 35km de finale van de Amstel Gold Race in de vorm van achtereenvolgens de Loorberg, Gulperberg, Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg, Keutenberg en Cauberg. Om nog even de laatste restjes eruit te persen zullen we maar zeggen!
Jammer dat er 3 onwillige Belgische gemeentes waren die ervoor zorgden dat het gedeelte bij de zuiderburen op het laatste moment nog aangepast moest worden. Nu was het stuk in België een heen-en-weer-route en toch wat minder interessant dan de originele route. Wel zat de lekkere klim vanaf Nessonvaux naar Banneux er nu in, de enige positieve verandering.
Over het weer had niemand te klagen, volop zon de hele dag, al zal het voor de koukleumen een moeilijke ochtend geweest zijn. Amper 7 graden bij mijn start om 8.30 uur en ik was blij dat ik de armstukken deze keer niet vergeten was!
De tocht was prima verzorgd, goed uitgepijld, uitgebreide verversingsposten, tussentijden met video-opnames en als laatste nog een tijdregistratie van de beklimming van de Cauberg. Die was voor de helft (in de lengte uiteraard) afgesloten voor het autoverkeer en gereserveerd voor een mini-mini klimtijdritje. De speaker deed zijn best om alle gemiddelde klimtijden in de ether te gooien, die van mij heb ik helaas niet gehoord. Na het inleveren van het stuurbordje en de chip en met een Boogie's Extreme T-shirt in de achterzak kon ik nog zo'n 3km uitrijden tot aan Sibbe waar mijn auto geparkeerd stond.
Al met al een leuk evenement, waar nog wel wat rek in zit maar zeker aan te raden.
Na een maandag gevuld met vlaai en een fikse wandeling door de Limburgse heuvels was het dinsdag tijd voor een hele rustige fietstocht en samen met moederlief ging ik op pad voor een ritje van ± 60km. Gebruik makend van het fietsroutenetwerk en de te volgen nummers op een briefje in de achterzak was de gekozen weg uiteindelijk toch iets pittiger dan we dachten. Op de laatste klim van de dag, de "Koning van Spanje", werd nog even getoond dat het fietsen in de genen zit. Zie de volgende video als het ultieme bewijs.



De woensdag was weer voor mij alleen.
Ik had een mooi rondje vanaf de kaart in mijn hoofd geprent met o.a. de Cauberg en de Loorberg. Zo'n 35km op en af en dat zou ik dus 3x gaan rijden. Geïnspireerd door het mooie weer en het mooie landschap ging het eigenlijk iets te enthousiast en het 3e rondje was het beste er wel vanaf. Het laatste rondje heb ik dan ook gesmokkeld en de Cauberg eruit gelaten, maar dat moet je aan niemand verder vertellen. Een pittige training en ik voelde de beentjes aardig na afloop!
Over de donderdag kan ik kort zijn. Even lekker een uurtje losgetrapt in het zonnetje, de vermoeidheid uit de benen gefietst.
Een zeer geslaagde fietsweek met goed weer en in een prachtige omgeving.