Race tegen de klok

Als afsluiting van de 5 dagen in Frankrijk stond er vandaag een tijdritje gepland op de Alpe d'Huez. Een test van de vorm en van de benen. Die leken de laatste weken in goede doen maar het gevoel kan nog wel eens anders zijn dan de werkelijkheid. De harde feiten en cijfers zouden het gaan uitwijzen!

Het was even puzzelen welke kleding aan te trekken want de lucht was grijs, het was nog wel droog maar de regen hing in de lucht. Nog niet zwaar genoeg om te vallen.

Wel in korte broek maar met armstukken ging ik op weg richting Bourg d'Oisans, zo'n 10 kilometer vanaf het hotel, lekker infietsen en mentaal voorbereiden. Dave ging met de auto vooruit en zou gaan zorgen voor opzwepende aanmoedigingen en flitsende foto's!

Ik arriveerde aan de voet van de Alpe en was er klaar voor. De benen voelden goed, de stopwatch werd ingedrukt en ik was op weg! Aftellen van 21 naar 1, het liefst zo snel mogelijk.

Het tempo zat er al gelijk goed in en de eerste bocht kwam verrassend snel. Voor mijn gevoel was dat eerste stuk langer maar zoals ik al eerder memoreerde wijkt het soms af van de realiteit. Een goed teken in ieder geval en ook de volgende zware stukken gingen eigenlijk opvallend makkelijk. Zou de Alpe door al die jaarlijkse fietsers wat zijn afgesleten of had ik de vorm van de dag te pakken?

Ik zag mijn hartslag langzaam stijgen op mijn computertje en probeerde 'm stabiel iets onder of op de 170 te houden. Teveel boven die grens zou me vroeg of laat een probleempje op kunnen leveren in de vorm van een vervelende man met nog vervelender gereedschap.

Ik zat in een ritme, een heel lekker ritme! De benen maalden gestaag en krachtig door en de bochten vlogen voorbij. Ik was al snel onder de 10 met tellen en zag de appartementen en hotels van het skidorp rap dichterbij komen. In Huez durfde ik pas op mijn stopwatch te kijken maar ik zag dat het goed ging, heel goed! De altijd aanwezige fotografen (volgens mij slapen ze op die berg) haalden mij onbedoeld en onbewust uit m'n ritme en ongemerkt, om het er maar zo soepel mogelijk uit te laten zien op de foto's, ging het beentempo omhoog. Het leverde me een bocht later een klein dipje op maar gelukkig vond ik mijn cadans in de laatste 3 bochten terug.

Onder de enthousiaste aanmoedigingen van Dave, mijn enige en trouwe supporter, schakelde ik voor het laatste rechte stuk nog even spreekwoordelijk een tandje bij (wat in de werkelijkheid trouwens dus een tandje minder is!) en perste er nog een eindsprintje uit. Voor de 2e maal werd de stopwatch ingedrukt en mochten de benen tot rust komen.

Mijn eerdere gevoel van vorm en goede benen was niet alleen goed geweest, het bleek zelfs een understatement toen in mijn tijd zag staan in het knipperende display op mijn stuur. Ik had mijn persoonlijk beste tijd compleet aan gruzelementen gereden! Ik had de Alpe bedwongen in 52 min. en 19 sec. een tijd die ik zeker niet had verwacht en ik moest dan ook een vreugdekreet onderdrukken. Dit uiteraard in verband met de nog overvloedig aanwezige sneeuw en het bijbehorende lawinegevaar.

Na nog even een rondje te hebben gereden om de hartslag weer op het niveau terug te brengen waarbij praten goed mogelijk was kon ik aan Dave mijn windjack vragen en aanpakken en was het afdalen geblazen. Zo'n 20 minuten later schoot ik weer tussen de campings van Bourg door en was de tijdrit officieel beëindigd want volgens Dave telde 'ie pas als ik weer beneden was!

Met een voldaan gevoel reed ik de laatste 10km terug naar het hotel. Tevreden, méér dan tevreden na 4 mooie fietsdagen met veel nuttige hoogtemeters.
Morgen weer een lange rit naar huis en terug naar de vlakke Hollandse polder en m'n teammaatjes. Ik hoop dat ik ze niet te jaloers heb gemaakt........
Alpe d'Huez merci et à bientôt !

Niet te stoppen

Onverwacht mooi weer vanochtend en dus zaten we snel op de fiets om maar zo lang mogelijk te profiteren van de zon. Hoewel de borden langs de weg overduidelijk en meerdere keren aangaven dat de Glandon en de Croix de Fer "fermée" waren besloten we toch die kant op te gaan en te kijken waar het schip zou stranden. Koppige Hollanders hè (1x import doch volledig ingeburgerd) en eigenwijs.
Eerst even een warm-up rondje gereden door Allemont om de spieren op bedrijfstemperatuur te brengen en daarna langs het stuwmeer op weg naar de voet van de klim die bij elkaar ruim 28km zou gaan duren. Tenminste....als de sneeuw geen roet in het eten zou gaan gooien. De sneeuw die het hele jaar al een kwelgeest en dwarsligger is. Eerst de winter in Nederland waar geen einde aan kwam, daarna was de sneeuw ons gevolgd richting Mallorca en nu lag het allemaal hier weer in de weg, of beter...op de weg!
Tot aan Le Rivier d'Allemont, het eerste en enige dorpje wat we na ongeveer 7km tegenkwamen, was de weg gelukkig schoon en droog. Herinneringen borrelde omhoog bij het passeren van het plaatselijke café waar ik in 2002 met een stuk of 10 magere, afgetrainde Fransen bij de open haard stond op te warmen. Sneeuw tijdens de Marmotte dwong mij toen om te keren, iets wat ik vandaag eigenlijk niet van plan was.

We passeerden na het dorp demotiverende waarschuwingsborden die averechts werkten want we werden gewoon steeds nieuwsgieriger hoever we konden komen. Ook een dwars op de weg geplaatste vrachtwagen hield ons niet tegen, zeker niet als je 50cm ruimte laat om er langs te glippen. Wat wij vervolgens natuurlijk ook deden!

Het bleek uiteindelijk allemaal mee te vallen en we konden doorrijden tot aan de top van de Glandon. Waren we de eerste fietsers dit jaar? Vanaf de andere kant was het in ieder geval geblokkeerd dus van die kant verwachtten we geen concurrenten. Even snel een paar foto's en daarna snel richting Croix de Fer want daar wilden we natuurlijk ook de primeur hebben en voor je het weet wordt je tijdens zo'n korte pauze ongemerkt voorbijgereden.

Ook de tweede col werd zonder problemen bereikt en we konden genieten van een magnifiek uitzicht over de Alpen. Een uitzicht wat we deelden met een aantal bergmarmotten die ons verbaasd (althans dat stel ik me dan zo voor) stonden aan te kijken.

Ons doel van vandaag was bereikt en we konden tevreden gaan afdalen, voorzichtig want er lag dan wel geen sneeuw maar wel veel andere rotzooi in de vorm van steentjes en soms grotere keien op het asfalt.

Achter het wit gekleurde bergmassief was het blauw van de lucht inmiddels verdwenen en gevuld met wolken die steeds grijzer leken te worden. Regen in aantocht? We deden een trapje bij en kwamen na een lange snelle afdaling terug bij ons hotel waar een enkele regendruppel de komst van een heleboel meer aankondigde.

Een mooie klimrit van 66km met totaal 1750 hoogtemeters was het resultaat van vandaag. Genoeg om de benen klaar te stomen voor de aanval van de Alpe d'Huez die voor morgen op het programma staat. Hopen dat het droog is zodat ik een scherpe tijd kan neerzetten in het klassement van ons hotel. Het te winnen kerstarrangement is natuurlijk een flinke stimulans dus regen of geen regen morgen, ik ga vlammen! Wordt vervolgd.

Wit voetje halen

Weer een prachtige dag toen we vanochtend opstonden. Een staalblauwe lucht en de zon die langzaam omhoog kroop wierp zijn stralen over de bergrand het dal in. Na een stevig ontbijt vertrokken we om ongeveer kwart voor 10 naar Bourg d'Oisans en verder richting de Col de Lautaret. De besneeuwde bergtoppen lagen er machtig bij en we kregen bijna nekkramp van het omhoog kijken. De ooooo's en aaaaa's weerkaatsten tussen de rotswanden.

Bij het Lac du Chambon even een verplichte stop toen Dave zijn ketting eraf liep en klem zat tussen het binnenblad en het frame. Na een korte worsteling kon hij weer verder, getooid met zwarte handen. Toch jammer als je wit stuurlint hebt.....

We reden ieder ons eigen tempo richting La Grave waar wat foto's van de spectaculaire omgeving werden genomen. Ook veel contrastfoto's. Mensen in dikke skipakken en fietsers in luchtige mouwloze zomerkleding.

Even de bidons bijgevuld in het dorp met helder bergwater (uit de kraan) en toen weer verder. Het was warm op de hellingen en koud in de donkere ingewanden van de berg. De tunnels volgden hier elkaar snel op en het was af en toe lastig fietsen met de karige verlichting.

De sneeuw verscheen langs de weg, eerst een beetje en hoe dichter we de top naderden hoe dikker de sneeuwwallen werden. Na precies 50km werd de Col de Lautaret bereikt en genoten we op het terras van de bosbessentaart en het adembenemende uitzicht. We realiseerden ons dat we waarschijnlijk op dat moment even de hoogst zittende Ad6-ers ter wereld waren!

We hadden het idee om nog een stukje de Galibier op te fietsen en hadden ons goed voorbereid. Uit de achterzak van mijn wielershirt staken sneeuwkettingen, pikhouwelen, touwen, stijgijzers en zelfs een tent om eventueel te overnachten was ik niet vergeten. Er was echter geen weg te bekennen. We zouden de top op ruim 2600 meter vandaag niet gaan bereiken. Al die spullen voor niks meegenomen........

Dan maar weer terug maar niet zonder eerst even een wit voetje te hebben gehaald. Een foto met fiets in de sneeuw, het lijkt wel een wintersportvakantie. Een aparte ervaring.

Al ons klimwerk werd beloond met een snelle afdaling richting het eerder genoemde stuwmeer waar we afsloegen voor de 2e klim van de dag, naar Les Deux Alpes.

Een mooie klim en af en toe bochten met een tweelingbroer (of zus) op Alpe d'Huez. Na 9km stoempen waren we boven in een stil dorp, verlaten door duizenden wintersportgasten.

In de afdaling nog even de remmen met rust gelaten en een 74km per uur op de fietscomputer getoverd. Leuk voor de statistieken.

Op de terugweg richting hotel vertelden onze knorrende magen dat we even moesten stoppen in Bourg om een stokbroodje naar binnen te werken. Gehoorzaam knepen we in onze remmen en namen even de tijd om bij te tanken.

Het laatste stukje richting hotel ging makkelijk met de aangevulde reserves en na 120 km fietsen met 2140 hoogtemeters waren we weer terug bij het hotel. Op het warme terras (27 graden!) smaakte het verdiende biertje prima en konden we weer terugkijken op een geslaagde dag. Morgen schijnt het iets minder te worden, maar in de bergen weet je het nooit. Wordt vervolgd........

Op verkenning

Dag 1 van de verkenningstocht annex oriëntatieweekend rond de Alpe d'Huez. In de oorspronkelijke bezetting zou ik samen met Amber hier de boel op stelten zetten maar helaas moest zij in Nederland achterblijven bij haar zieke Crady. Fietsen is leuk, vaak zelfs geweldig, maar de liefde van en voor je "allesie" is onvoorwaardelijk en overwint alles.

Alleen met Dave, een prima stand-in, vertrok ik dus vannacht voor een lange rit naar Frankrijk, naar Allemont wel te verstaan. Ruim 1000km verder, na een voorspoedige autorit met onverwachte kerstliedjes (het is de bedoeling dat je die na december van je iPhone haalt Dave!), streken wij neer bij Auberge La Douce montagne waar we meer dan hartelijk werden ontvangen.

Na de inspectie van de kamers was het snel omkleden en op de fiets om de stramme autobenen los te trappen. Het was prachtig weer en het voelde aan als een warme zomerdag.

Een kilometer of 10 naar Bourg d'Oisans gereden en even aan de voet van de Alpe d'Huez gestaan waar Dave na 8 jaar zijn grote uitdaging weer terug zag en even een emotioneel momentje opleverde. Op een terrasje in Bourg even een sappie gedronken en daarna de Col d'Ornon opgereden om te testen hoe de benen ervoor stonden na afgelopen pittige weekend. Lekker in eigen tempo omhoog en met de handjes op het stuur ging het erg makkelijk en was ik na 39 minuten op de top. Maar iets meer dan 2 minuten langzamer dan mijn snelste klim en ik moest, licht verbaasd, dan ook even kijken of mijn horloge niet kapot was. De vorm is er dus nog steeds en ik kijk nu al uit naar mijn testklim op de Alpe!

De afdaling deden we rustig aan (Dave reed zonder helm, dat betekent 1 strafpunt!) en om een uur of 5 waren we weer terug in het hotel waar het biertje goed smaakte op het terras en we de laatste zonnestralen nog even meepikten totdat ook die achter de bergen verdwenen.

Een hele lange maar mooie eerste dag die werd beëindigd als gespleten persoonlijkheid. M'n linkeroog volgde Barcelona-Inter op grootscherm en rechts was gereserveerd voor het bijwerken van m'n blog.
Best een vermoeiende bezigheid en lichtelijk scheel zocht ik wat later m'n bed op. Slapen en op naar dag 2!

KBK 2010

Zaterdag

Het laatste stukje vlaai van na de Amstel Gold Race was nog maar amper verteerd of daar stonden we alweer voor Hotel Alberts in Heijenrath! Weer een Limburgs fietsweekend met op zondag de toertocht, annex Alpe d'Huzesfeestje, Klimmen-Banneux-Klimmen.
Snel omkleden en daarna op de fiets voor een voorbereidend rondje door de heuvels die onder een stralende zon en vol met bloesem lagen te pronken. In Klimmen even bij het Köppelke een terrasje met een colaatje gepakt waar het al druk was met fietsers die zich kwamen inschrijven voor KBK. Carla, die de laatste dagen veelvuldig de tegeltjes van het toilet had geteld, reed hierna haar eigen rondje terug naar het hotel terwijl de mannen doorreden voor een wat langere versie :

Fiets route 459510 - powered by Bikemap

Op de Geulhemmerberg werden de klimbenen nog even getest (en goedgekeurd!) en na ruim 68km waren we weer terug bij het hotel. Een mooi ritje en de superlekkere rijstevlaai die Carla ondertussen had gehaald was heerlijk! Met een lekkere capuccino erbij op het terras in het zonnetje en het viel dan ook niet mee om op te staan om het zweet eraf te gaan spoelen. Maar toen de mensen langs liepen met dichtgeknepen neus en 10 meter verder gingen zitten was het tijd om te gaan douchen.

Met de rest van de groep die zich in de loop van de avond aansloot was het nog lang gezellig, werd er zelfs nog een echte Alpe d'Huez cake aangesneden maar was het daarna toch echt bedtijd. Om een uur of half 12 werden de lichten gedoofd en de wekkers gezet.

Zondag
Na het vroege ontbijt vertrokken Hans, Rob, Arend-Jan en ik met de fiets naar de start in Klimmen. Een stukje extra van 15km en lekker om warm te worden. Dat was ook wel nodig want zonder arm- en beenstukken bleek het veel kouder dan gedacht. In de afdaling naar Gulpen voelden m'n armen aan als mega-ijspegels en klapperden m'n tanden als een paar castagnetten. Een beetje m'n eigen schuld natuurlijk met zo'n afgetraind lichaam! :-)
Het stukje klimmen naar Klimmen (!) kwam dan ook als geroepen om de boel een beetje te ontdooien. Het smeltwater, ook wel bekend als zweet, stond dan ook op m'n rug toen we de startplaats bereikten.
Met een stuk Alpe d'HuZes-vlaai in de spreekwoordelijke kraag gingen we op weg nadat de rest van de groep, het luie gedeelte ging met de auto, was aangesloten. 135 mooie Limbo/Belgische kilometers lagen te wachten om bereden te worden.

Een mooie route trok aan ons voorbij met prachtige vergezichten, oude dorpjes met in Neufchateau een heuse beklimming over grote kasseien die om veel stuurmanskunst vroegen en dat met een hartslag in overdrive. Niet makkelijk maar gelukkig duurde de kwelling niet lang. Echter lang genoeg om maar weer eens te bevestigen dat ze mij nooit zullen zien op de klinkerchaos in Vlaanderen!

Ook de Belgische asfaltwegen die eruit zagen als Zwitserse gatenkaas zorgden voor een onvrijwillige massage van de botten en ook mijn voorwiel had eronder te lijden en had last van een chronische spaakverslapping. De spakenspanner had ik gelukkig bij me en ik kon mijn rol als Ad6-mecanicien verschillende malen uitoefenen.
Op de terugweg werd onze groep gesplitst in groep A(fstappers) die de lus niet zouden rijden en groep B(ikkels) zie wel de extra 50km zouden doen. Deze kwalificatie doet niets af aan de kwaliteiten van de individuele rijders, want die bleken in een enkel geval zelfs omgekeerd evenredig met de groepsindeling (misschien dat deze regel nogmaals gelezen moet worden).
De 2 kwartetjes vervolgden hun weg en vonden als laatste van de vele puisten de Eyserbosweg op hun pad. Vele afstappers op deze kuitenbijter echter Team de Viergang gloreerde als nooit tevoren en bleef vastgeklikt in de pedalen! Helaas werd het niet op foto vastgelegd want de fotograaf van de organisatie bleek al in het zonnetje op het terras te zitten. Een mediablunder van de eerste orde natuurlijk!
Na 135km was de eindstreep getrokken echter Hans, Arend-Jan en ik besloten de denkbeeldige lijn nog een stukje te verleggen en vertrokken na een korte pauze voor de Ad6-lus. Een bonus van 50km. Een toetje. De uitsmijter van de dag.
Halverwege, in het Ad6-café, bleek dat de lus meer een knoop om onze nekken was geworden. We zaten er redelijk doorheen en besloten dan ook stiekem af te snijden naar ons hotel maar kwamen toch nog op een mooi totaal van 186km gefietste kilometers. Mijn verzoek aan alle lezers is echter om deze fraude niet door te vertellen.
Rob (overgeplaatst naar groep A) was al eerder in het hotel aangekomen en wij hoopten eigenlijk dat hij voor ons een tijdelijke kamer+douche had geregeld. Het was tenslotte eigenbelang, 2 stinkende fietsers in de auto richting huis was immers geen leuk vooruitzicht. Het mocht helaas niet zo zijn en na een goddelijk oud-bruintje was het handen schudden en omkleden (of in omgekeerde volgorde maar dat is mij ontschoten) voordat we westwaarts reden.
Onderweg werd er nog een chicken "sensation" geconsumeerd bij de bekende M. Geen fietsvoer ik geef het toe maar bij gebrek aan beter en met overvloed aan haast de meest snelle optie. Er zat trouwens meer sensatie in het weekend dan in het broodje kip maar dat doet verder niet ter zake.
Om 23.00 was ik weer thuis, moe maar voldaan en met mooie herinneringen aan een dito KBK-weekend. Mede Viergang-teamleden en aanhang, bedankt voor jullie gezelligheid en op naar 3 juni!