Hollandse luchten

De benen waren wat vermoeid gisteravond, maar dat weerhield mij niet om vanmorgen op de fiets te stappen voor een ontspannen rit door het Zuid-Hollandse landschap. En wat een weertje! Veel beter dan voorspeld en de zon scheen uitbundig tussen de imposante wolkenformaties door. Het fototoestel ging deze keer in de achterzak mee want die schilderachtige Hollandse luchten moesten natuurlijk wel even worden vastgelegd voor het nageslacht. Nageslacht? Nou ja, voor een ieder die er plezier aan beleeft dan.
Geen routebeschrijving deze keer, het ging over bekende wegen die ik ongetwijfeld al een keer beschreven heb. Deze keer geen linksaf, rechtsaf of rechtdoor maar een foto-impressie van de rit.
De vermoeidheid was snel uit de benen verdwenen en het was genieten in dit lekkere frisse voorjaarsweer. Veel fietsers waren er op dit redelijk vroege tijdstip op de weg, ongetwijfeld met dezelfde gedachte: vroeg beginnen en vóór het begin van de Ronde van Vlaanderen weer binnen. Om precies 12.00 uur was ik weer terug bij het begin. Een ritje van 75km in 2 uur en 40 min. kon ik weer bij mijn totaal optellen. Nog even douchen, eten en fiets poetsen en dan klaar op de bank voor de finale van Vlaanderens Mooiste, smullen!

Vlaanderens Mooiste

Smaken verschillen maar in ieder geval voor de Belgen is de Ronde van Vlaanderen de allermooiste klassieker. Vandaag was de toerversie waar 20.000 deelnemers aan meededen!
Persoonlijk zal ik dit soort tochten nooit rijden, want de kasseien dat is echt niets voor mij. Dat is iets voor boerekarren en veewagens, niet voor de smalle bandjes. Maar er zijn er blijkbaar genoeg die er anders over denken. Morgen zit ik natuurlijk wel voor de tv want het blijft voor de profs uiteraard een enerverende koers waarin altijd van alles te zien is. Alvast een voorproefje met wat beelden van de rit van vandaag.

Een rit met 2 gezichten

Bij het opstaan snel een blik naar buiten geworpen. De moed zakte gelijk weer in de fietsschoenen. Regen, voor de zoveelste keer. Snel even op de buienradar gekeken en daar werd ik ook niet direct vrolijk van. Terug naar bed was een optie, maar ik koos voor een relaxed ontbijt. Om 10.00 uur besloot ik van de nood een deugd te maken en klom op de hometrainer, dan maar 2 uurtjes binnen zweten. Terwijl ik mij weer op de Tacx voor de tv genesteld had viel het mij gedurende het fietsen af en toe op dat het in mijn linkerooghoek steeds lichter werd. Het leek er warempel op dat de zon het ging winnen van de regen. En terwijl ik inmiddels kletsnat van het zweet was, werd het buiten droog en kwam de zon door. "Dat zal mij toch niet gebeuren", mompelde ik tegen mezelf, "dat het straks de hele middag goed weer is en dat ik dan alleen maar 2 uurtjes op de rollen heb gezeten!" "Ik dacht het niet hè!"
De keus was snel gemaakt. Omkleden en naar buiten! Ik verorberde snel nog 2 krentenmikken, vulde de 2 bidons nogmaals en ging de deur uit.
Na een tijdelijke onderbreking van zo'n 20 minuten zat m'n hartslag weer snel op het juiste niveau en genoot ik van de frisse lucht en de zon die steeds meer tevoorschijn kwam. Werd het toch nog gezellig!
De wind was noordwest en toen ik die kant op keek werd mijn humeur nog beter, bewolking, dat wel, maar veel blauwe plekken en voor de komende uren zag het er veelbelovend uit. Ik had snel een route uitgekozen zodat ik het laatste uur wind mee zou hebben en ging het dus eerst noordwaarts richting Zevenhuizen, Moerkapelle en Hazerswoude. Daarna dwars door het mooie polderlandschap over de Mattenkade, de Doespolderkade en vervolgens linksaf de Ruigekade op richting Leiderdorp. Na een stukje Leiderdorp/Leiden ging het daarna over het fietspad langs de Vliet via Voorschoten en via het recreatiegebied de Vlietlanden naar Leidschendam. Ik sloeg linksaf en ging de snelweg onderdoor.
Ondertussen begon ik het aardig warm te krijgen want de zon deed echt z'n best om toch nog een beetje lentegevoel te creëren. Ongelofelijk eigenlijk, gezien de weersvoorspellingen, ik reed nu al 2 uur in de zon en slechts veel verder het binnenland in pakten de wolken zich samen tot donkere dreigende massa's. Daar hadden de fietsers zo te zien minder geluk.
Inmiddels was Nootdorp aan mij voorbijgetrokken en kwam de Delftse hout in zicht, een mooi stukje natuur ingeklemd tussen de voortschrijdende nieuwbouw van de omliggende dorpen. Daarna ging het via Delfgauw naar de Ackerdijkse Plassen en sloeg ik bij Oude Leede rechtsaf en kwam Rotterdam weer in zicht.
En als je Rotterdam zegt dan is Capelle niet ver meer, want in de loop der jaren is dat allemaal aan elkaar gegroeid. Het laatste uur deed 1 wolk nog een beetje lullig en gooide nog een vrachtje hagel op m'n helm, maar dat kon de pret al lang niet meer drukken. Precies 100 km had ik nog aan de "warming-up" vastgeplakt en al met al had ik vandaag dus 5 uur en 17 minuten op de fiets gezeten en een totaalafstand van 155 km afgelegd. Met een blij gevoel dat ik mijn twijfel had overwonnen (want die was er eerlijk gezegd wel geweest) stapte ik voldaan van de fiets. Een uurtje later en na een heerlijke warme douche kwam de regen buiten weer met bakken naar beneden. Hoezo timing?

Langs nieuwe wegen

Na de krachttraining van afgelopen dinsdag was het nu weer tijd voor een gewone duurtraining. Na het werk gelijk weer op de mooi schoongepoetste fiets gesprongen en richting het noorden. Een stevige bries waait me tegemoet onder een alsmaar dikker wordend wolkendek, maar zo te zien nog niets om me druk over te maken. Het gaat voorspoedig, de benen voelen goed aan. De route gaat richting Boskoop en boven Hazerswoude langs over wegen die ik nog niet eerder bereden heb. Ondanks de vele kilometers in de afgelopen jaren zijn er toch altijd nog onbekende paadjes en straatjes te vinden die weer een nieuwe horizon te bieden hebben. Dat ze me niet altijd meteen gegund worden is een ander verhaal, tot 2x toe doen wegwerkzaamheden een beroep op mijn improvisatietalent wat gelukkig op het gebied van fietsen wel goed ontwikkeld is. De omweg is uiteindelijk niet al te rigoreus dus wordt het gelukkig geen zoektocht en kan ik lekker door blijven trappen. De blik op oneindig (nou ja, in ieder geval een stukje vooruit) en het verstand op nul. Het cijfer 0 is hier wel aardig van toepassing, want je gedachten nemen tijdens zo'n rit nooit vaste vormen aan. Waar denk je zo al aan op de fiets, wordt er wel eens gevraagd. Nou niets concreets eigenlijk, het is een bombardement van kleine dingetjes die niet langer dan een paar tienden van seconden tussen je hersencellen blijven hangen en dan met de wind van je wegwaaien. Zoals Tim Krabbé het in zijn onvolprezen meesterwerk "de Renner" zo mooi beschrijft: "wat tijdens het fietsen ronddraait in het hoofd van de renner is een monolitische kogel, zó glad, zó egaal, dat je niet eens zou kunnen zien dat hij draait. Zijn vrijwel algehele gebrek aan uitsteeksels maakt dat hij niets raakt dat in de witte bloedsomloop van de gedachte terecht komt."
Je herinnert je natuurlijk wel dingen die je onderweg tegen bent gekomen, zoals een straatnamenbordje "Spookverlaat" of de grote windmolens bij Hazerswoude-Rijndijk. Ook weet ik nog dat ik misschien wel een toekomstige Tourwinnaar tegenkwam net nadat ik terugdraaide richting thuisfront en de wind een helpende hand naar mij uitstak. Een groepje ultrajonge renners stond "en groupe" geparkeerd (letterlijk) op het fietspad zodat er geen doorgang meer mogelijk was. De begeleider wist ze gelukkig op tijd naar de kant te dirigeren zodat ik toch nog zonder probleem kon passeren. Er is nog zo veel te leren.
De weg naar huis ging snel en soepel over stille wegen, een voetbalavond had de mensen al achter hun tv's doen kruipen. De route was wat langer geworden dan gepland maar door het laatste vlotte stuk voor de wind kon ik gelukkig toch nog voor het donker de huissleutel in het slot omdraaien. Uiteindelijk stonden er 72km op de teller en was ik 2 uur en 23 min. onderweg geweest. Een lekkere training, het hebben van vorm is heerlijk maar zo ongrijpbaar en soms net zo vluchtig als je gedachten op de fiets.