Wind en dikke benen

De ene dag is de andere niet dat is wel duidelijk. Geldt voor het weer en ook voor de vorm, het heet niet voor niets de vorm van de dag. Na de euforie van gisteravond was het een feit dat ik vanavond de krachttraining (2 series van 4 x heuvelop op groot verzet) begon met redelijk moeie benen. Eerst een half uurtje losgefietst, hoewel losfietsen niet echt het goede woord is want er stond best een flinke wind waar ik tegenin moest. Het ging richting de Van Brienenoordbrug waar de krachttraining moest worden gedaan. Het ging uiteindelijk best wel goed, de vermoeidheid was redelijk snel uit het lichaam en ik kon de 2 series goed volbrengen. Lekker dikke benen daarna, dus nog wel ongeveer 40 minuten uitgefietst en ik kwam uit op 51 km in 1 uur 47 min.
Ik vraag me wel af of het wel goed is om naast het voorbijrazende verkeer op zo'n brug je intensieve trainingen te doen. Je longen staan toch aardig open als je hartslag rond de 160 zit en hoewel ik van de uitlaatgassen geen merkbare invloed ondervind lijkt het me niet echt ideaal. Helaas is er niet echt een plek in de buurt (of wie weet er wel één?) als vervangende locatie voor dit soort trainingen, dus ik moet het er maar mee doen voorlopig.
Morgen een rustdag en alvast even vooruitblikken naar het weekend. Volgens de laatste berichten ziet het weer er nog niet echt positief uit. De lente wil nog niet echt vlotten en mijn nieuw aangeschafte (mooie) zomershirtjes liggen nog doelloos in de kast. Een te lange winterslaap.

Een koele lenteavond

De middag op het werk was erg ongeduldig. Buiten zag ik de zon uitbundig schijnen en m'n benen trappelden van ongeduld onder mijn bureau. Ze wilde fietsen!
Snel naar huis gefietst (gelijk een goede warming-up) en een supersnelle verkleedpartij (de spullen lagen allemaal al klaar, vooruitziende blik) en om 10 voor 6 begonnen met een rondje om de polder bij Stompwijk. Even kwam de gekke gedachte in mij op om in korte broek te gaan fietsen maar gelukkig won het verstand het van het gevoel. Ik wilde mijn medeweggebruikers niet teveel shockeren met mijn witte benen. Bovendien heeft niet iedereen een zonnebril bij zich.
Het was echt heerlijk fietsweer, zon, weinig wind, 14 graden, koel (nog niet zwoel), ik vroeg mij af of dit misschien wel het eerste avondje vliegjeshappen zou worden. Gelukkig had ik op het werk al wat gegeten.
De route ging via Nieuwerkerk a/d IJssel langs het kanaal naar Zevenhuizen en via een stukje Rottemeren richting Zoetermeer. Onder het treinspoor door bleek dat het fietspad dat ik wilde volgen was afgesloten dus even de omleiding volgen en gelukkig kwam ik precies op de weg naar Benthuizen uit die ik van plan was. Soms moet je een beetje mazzel hebben.
Voor Benthuizen ging het linksaf langs de Zoetermeerse Plas en vervolgens een rondje om de polder bij Stompwijk met de volgende naam, gaat u er even goed voor zitten : de "Drooggemaakte Geer- en Kleine Blankaardpolder". Een klein rondje maar als die net zo lang was geweest als zijn naam dan was ik nu nog onderweg geweest!
Ruim de helft zat er nu op en het moest nu weer richting Capelle om voor donker weer thuis te zijn. Dus via Benthuizen en via het fietspad dwars door de polder (het Schravenwildertpad, ik wist niet eens dat het naam had!) naar Moerkapelle. Daarna weer naar Zevenhuizen waarna ik mijn bandafdrukken kon volgen naar huis, daar had ik op de heenweg namelijk al gereden. Een prachtig rondje door het Groene Hart met als toetje een mooie oranje ondergaande zon boven de skyline van Rotterdam.
Tot zover de route, nu even over het fietsen zelf.
De superbenen van zaterdag zaten nog steeds in de broekspijpen en de snelheid lag hoog, misschien iets te hoog? Ik twijfelde in ieder geval. Niet over mijn conditie of over mijn hartslag, die zat met 135 mooi in het midden van de D1-zone, maar meer over de wielomtrek die in mijn computertje stond. Met de handjes op het stuur had ik de hele avond fluitend tussen de 30 en 35 km/uur gereden, dat was ik niet gewend dus thuis toch even de wielomtrek nameten. Je raadt het al, niks mis mee! Ik had mezelf gelukkig niet voor de gek gehouden, een geruststellend gevoel, het waren echt de benen geweest, 69 km in 2 uur en 14 minuten, goed gedaan jongens!
Het stukje gebak (nogmaals gefeliciteerd, Ma!) smaakte daarna extra lekker.
Dit soort avonden zijn heel goed voor de moraal en als het nu nog wat warmer wordt zijn ze ook heel goed voor de kleur van de benen. Laat die zomer maar komen!

Verkleedpartij

Ja, ik heb m'n weblog weer eens in een nieuw jasje gestoken. Na veel zoeken en uitproberen ben ik nu eindelijk tevreden, hopelijk de lezers ook. Het vele zweet wat nog geproduceerd moet worden heb ik alvast als achtergrond gebruikt.
Commentaar of tips ontvang ik graag.

De eerste van het jaar

Na een weekje op de hometrainer was het lekker om weer eens buiten te fietsen en de voorspellingen waren gunstig voor de zaterdag dus kon ik eindelijk m’n eerste georganiseerde toertocht gaan rijden. De “Grebbelinie Toertocht” ging van start vanuit Leusden en met 150 km in de planning betekende dat vroeg opstaan, 6.00 uur ging de wekker, 7.00 uur in de auto en 8.00 uur in het zadel (ook een nieuw zadel net als op de mountainbike). De zon scheen, het waaide wel flink, maar in het begin de wind schuin in de rug dus de snelheid ging al snel aardig omhoog. Het was inmiddels ook al weer een tijdje geleden dat ik in het zog van een groepje mee kon peddelen (m’n trainingen rij ik voor bijna 100% alleen) dus dat was lekker, maar dan zal je net zien dat bij het eerste klimmetje de hele groep uit m’n wiel waait. Ik heb ze niet meer teruggezien. Dus op zoek naar de volgende groep.
Trouwens, deze keer geen uitgebreide routebeschrijving want ik weet niet helemaal meer hoe de route precies ging, wel veel bekende stukken gereden en klimmetjes gehad, maar als ik de route niet zelf heb bepaald, blijft ‘ie niet zo makkelijk hangen op “de harde schijf”. Bijgaand het (niet zo duidelijke kaartje) van de route, van de website van de Trim & Toerclub Leusden. Het geeft een aardig idee van de route.
De volgende groep waar ik in terecht kwam was er een van de reeds genoemde toerclub zelf. Het was ergens na de zandafgraving bij Maarn, op de Maarnse Grindweg geloof ik, en ook nu was ik niet lang in gezelschap. Een lekke band in de groep deed “en masse” de remmen piepen en ik was weer alleen. Op de Maarsbergse weg lachte het geluk mij toe, geen groep dit keer, maar een renner in het blauw die mij het komende uur gezelschap zou houden. Het ging lekker kop over kop en de snelheid zat er goed in vooral omdat we na Leersum en het klimmetje van de Scherpenzeelseweg richting Renswoude gingen en de wind in de rug hadden. Na de eerste controlepost was ik weer solo en kort daarna ging het routetechnisch helemaal fout. Op een of andere manier heb ik de splitsing gemist waarbij de 150 km route naar links ging richting Bennekom en dus kwam ik terecht op de route van de 110 km die richting Veenendaal ging. Om een lang verhaal kort te maken: onwetend van mijn fout volgde ik de pijlen die mij over de Amerongense Berg brachten tot in Leersum. Ik had al zo m’n twijfels en een aantal stilstaande renners met vragende blikken in hun ogen bevestigden die meteen, ik zat goed fout. Ik besloot, uiteraard, terug te gaan (ik had pas 75 km op de teller) naar het punt bij Veenendaal waar het volgens mij fout was gegaan. Omdat de Grebbeberg ook in het parcours zat, besloot ik om een mij bekende route daar naartoe te nemen (uit het blote hoofd, zonder pijlen), dus via de Cuneraweg door het dorpje Achterberg en richting Rhenen. Vlak voor de voet van de Grebbeberg kwam ik de pijlen weer tegen en kon het verstand weer op nul en de blik op oneindig (het hele stuk Bennekom, Doorwerth, Renkum, Wageningen, zie kaartje, is dus aan mij voorbij gegaan). Qua navigatie liet ik vandaag duidelijk een paar steekjes vallen echter de benen waren supergoed vandaag, het klimmen ging makkelijk, ook nog toen ik na 115 km voor de 3e keer de Amerongense Berg overging (die in mijn beleving steeds korter en minder “steil” lijkt te worden) en mijn gemiddelde snelheid zat ondanks de heuvels en de wind zo rond de 30. Helemáááál niet slecht voor de maand maart. De route ging via Leersum en Woudenberg terug naar Leusden en de teller stopte na 4 uur en 52 min. fietsen en een afgelegde afstand van 148 km. De eerste “officiële” toertocht zat erop, een mooie route, goed weer (eindelijk) en superbenen. Wat wil je nog meer?

Volgende week speel ik een thuiswedstrijd, de Flierefluiterstocht vanuit Capelle a/d IJssel. Die is vrijwel zeker zo plat als een dubbeltje, kijken of ik de pijlen deze keer wel kan volgen.

Witte paas

Het zat er natuurlijk al een beetje aan te komen maar de 2e Paasdag kwamen de sneeuwbuien dan ook echt en niet zo'n beetje ook. Het was de hele dag een komen en gaan, dan weer even zon, dan weer sneeuw, zon, sneeuw enz. enz.
De tocht in Driebergen was afgelast en gelukkig had ik dat gisteravond al op de site van DTC gelezen dus hoefde ik niet voor een reis zonder doel in de auto te stappen. Dus het werd een training op de Tacx en ik moet zeggen: ik had wel zin in een filmpje! Een film en geen beklimming van een col of tijdrit in de Giro, want mijn fiets gaat in een eenvoudige Tacx Swing en geen Tacx Fortius of i-Magic. De virtuele fietswereld gaat nog even aan mij en mijn portemonnaie voorbij, misschien in de nabije toekomst maar nu nog maar even een training voor de tv.
Het was moeilijk kiezen uit het grote aanbod van gedownloade films (hopelijk leest de Stichting Brein geen fietsweblogs) maar het werd dus "Jumper".
De film was in ieder geval goed genoeg om de aandacht van de voortkruipende klok en de ongemakkelijke zit op de fiets af te houden (ik zit nooit lekker op een hometrainer, komt waarschijnlijk omdat de fiets gefixeerd staat) en ik hield het dan ook de 2 uur makkelijk vol deze keer. Lekker in D1-zone gefietst, terwijl buiten de sneeuwvlagen tegen het raam sloegen, met 6 x 3 minuten D2/D3 met 2 minuten rustpauze.
Na de film (die net 1 uur en 25 min. duurde) nog even kompleet kletsnat van het zweet een half uurtje uitgefietst met de DVD van U2 "Elevation Tour Live in Boston". Hiervoor even een snelle acrobatische actie uitgevoerd en binnen 30 sec. van DVD gewisseld.
Geen lange rit over de Utrechtse Heuvelrug dus, maar toch nog even lekker gereden op deze koudste Pasen in 44 jaar. Gelukkig hoefde ik geen eieren te zoeken.