Effe testen

Het is natuurlijk af en toe handig en leuk om te weten hoe je er voor staat qua conditie. Dus ik was wel benieuwd wat de inspanningstest ging opleveren die ik gisteren aflegde, net zoals vorig jaar, bij Contest in Amsterdam. Vooral het gevoel tijdens de afgelopen Amstel Gold Race en m'n beklimming van de Alpe d'Huez was zo goed dat ik wel een verbetering verwachtte t.o.v. vorig jaar toen het eerlijk gezegd een beetje tegenviel. En deze keer net vóór de Steven Rooks Classic en niet net erná, zoals vorige keer en waar ik toen nog een beetje vermoeid van was.
Om even over half 5 zat ik op de fiets met links naast mij, ter inspiratie of demotivatie (het is maar net hoe je je er op instelt) de ranglijsten met testwaardes van de Rabo profs en andere toppers. Mijn oog viel natuurlijk op de lijst 40+-ers (mijn categorie), met ook wat bekende namen, en mijn doel was gezet. Ik moest op die lijst!
Omringd door computers en kabels en ook daarmee verbonden en gemuilkorfd als een pitbull (met een masker voor de ademanalyse) was ik klaar om aan te vallen!
Over de test op zich is weinig te vertellen, simpel gezegd wordt het per 3 minuten wat zwaarder en ze "pesten" je net zo lang totdat je half dood van de fiets afvalt en echt niet meer verder kunt.
De computers registreren en analyseren dan alle gegevens die uit dat uitgeperste lichaam zijn gekomen en produceren daarna dus een boel getallen en grafieken.
Het werd ook duidelijk een maximaaltest want ik kon deze keer echt tot het gaatje gaan, de benen waren prima en m'n lichaam liet me niet in de steek. En als ik niet zo'n droge mond had gehad (nadeel 1) en niet zo'n pijn in m'n reet (excusez le mot) van het zadel (nadeel 2) dan had ik het misschien nog wel een fractie langer volgehouden.
Ik mocht echter tevreden zijn, méér dan tevreden en uit de resultaten bleek dat mijn vorm en mijn tijd op de Alpe niet uit de lucht was gegrepen. Op alle fronten een dikke verbetering van vorig jaar en zonder al teveel details te willen vermelden toch enkele waardes uit de test :

Maximaal vermogen : 411 Watt
Max.vermogen per kg lichaamsgewicht : 5,62 Watt
Maximale hartslag : 187
Omslagpunt : 170 bpm (91%) bij een vermogen van 347 Watt (4,75 W per kg lich.gew.)
VO2max : 68,0

M'n beste testresultaten ooit en ik ging dan ook heel tevreden en best wel een beetje trots naar huis! Alle trainingen waren duidelijk niet voor niets geweest.
En oh ja, het lijstje aan de muur moest gelijk alweer even aangepast worden.........

Mijn moment

Door de altijd aanwezige fotografen vereeuwigd tijdens mijn momentje op de Alpe d'Huez op 01/05/2010. Ook mijn laatste rit in mijn Saeco shirt wat hierna werd geschonken aan een verzamelaar in ruil voor een mooie donatie aan de Stichting Alpe d'HuZes. Het was in alle opzichten dus een mooie dag!

Bevrijdingsrondje

Afgelopen woensdag een eigen bevrijdingsfeestje gevierd met een mooie fietstocht over de Veluwe en rond de Posbank. Ik had weer een mooie route in mijn hoofd opgeslagen en het was wel even afwachten of ik 'm al fietsend kon reproduceren. Ik had er best vertrouwen in maar er komt volgens mij een dag dat ik ongelofelijk verdwaal omdat al die routes in mijn hoofd in de knoop zijn geraakt!

We stonden om 10.45 uur klaar op de carpoolstrook langs de A50 bij Arnhem-Noord om te vertrekken. Met z'n vieren, en bijna werd dat aantal nog gehalveerd door een aanslag van de slagboom van de plaatselijke golfclub. Bijna onthoofd bij een sanitaire stop!

Maar gelukkig zonder schade gingen we op weg richting Posbank waar we na 5km al aan het eerste klimmetje mochten beginnen. Misschien een beetje te vroeg voor de koude spieren maar de Beekhuizerweg is niet al te moeilijk dus we kwamen zonder problemen boven.

Veel wielrenners bovenop de Posbank en veel Ad6ers die net als wij van het schitterende uitzicht genoten waarbij sommigen bijna de struiken in reden bij het uitzicht op Amber die een stripact opvoerde bij gebrek aan kleedhokjes. Het is ook lastig al die wielerkleding met een hartslagmeter die niet lekker zit!

Daarna nog even een wandelaar bij z'n kraag gegrepen om een foto van ons te maken (na een korte cursus "fotograferen met een iPhone") en gauw weer verder want we wilden wel voor donker thuis zijn!

Na zo'n 65km en een klein foutje in de navigatie waardoor we "ineens" weer bij de auto's stonden, was het tijd voor de 2e sanitaire stop. De golfclub was erg "blij" met de raar geklede gasten!

Nadat we allemaal weer verlost waren van wat ons dwars zat en ruimte hadden gemaakt voor andere dingen konden we op weg voor het 2e deel en dus richting Hoenderlo. Even met z'n 4-en ronddraaien tegen de wind in op de lange rechte weg er naartoe waarbij het af en toe windstil leek als Art weer op kop kwam! De Beer uit Berkel fungeerde als windscherm waar vooral de dames mooi van konden profiteren.

Bij het Pannenkoekenhuis in Hoenderlo werd even energie bijgetankt met een pannenkoek waar we volgens mij nog 2 dagen op door hadden kunnen rijden. De repen en gelletjes in mijn achterzak waren in 1 keer nutteloos geworden, althans voor de rest van de dag.

Na deze pauze deden we er gewoon nog even 50km bovenop en met als toetje nog 2x de Posbank op waarbij we alle mogelijke klimvarianten hadden gehad. Terug bij de auto's hadden we er precies 120km op zitten. Een lekkere training en ook gewoon een heel gezellige rit. En dat is nou net een combinatie die het fietsen juist zo leuk maakt! Ik zeg : dat moeten we vaker doen!

De Cervelo mannen

Zomaar even een foto genomen op de Ubachsberg in de extra Alpe d'HuZes lus tijdens Klimmen-Banneux-Klimmen. De fotograaf wilde al in gaan pakken maar had nog 1 foto op z'n rolletje staan (een digitaal "rolletje") dus wij wilden ons daarvoor wel even opofferen. De echte bikkels rijden in Cervelo-shirts!

Ton, Hans en Arend-Jan

Race tegen de klok

Als afsluiting van de 5 dagen in Frankrijk stond er vandaag een tijdritje gepland op de Alpe d'Huez. Een test van de vorm en van de benen. Die leken de laatste weken in goede doen maar het gevoel kan nog wel eens anders zijn dan de werkelijkheid. De harde feiten en cijfers zouden het gaan uitwijzen!

Het was even puzzelen welke kleding aan te trekken want de lucht was grijs, het was nog wel droog maar de regen hing in de lucht. Nog niet zwaar genoeg om te vallen.

Wel in korte broek maar met armstukken ging ik op weg richting Bourg d'Oisans, zo'n 10 kilometer vanaf het hotel, lekker infietsen en mentaal voorbereiden. Dave ging met de auto vooruit en zou gaan zorgen voor opzwepende aanmoedigingen en flitsende foto's!

Ik arriveerde aan de voet van de Alpe en was er klaar voor. De benen voelden goed, de stopwatch werd ingedrukt en ik was op weg! Aftellen van 21 naar 1, het liefst zo snel mogelijk.

Het tempo zat er al gelijk goed in en de eerste bocht kwam verrassend snel. Voor mijn gevoel was dat eerste stuk langer maar zoals ik al eerder memoreerde wijkt het soms af van de realiteit. Een goed teken in ieder geval en ook de volgende zware stukken gingen eigenlijk opvallend makkelijk. Zou de Alpe door al die jaarlijkse fietsers wat zijn afgesleten of had ik de vorm van de dag te pakken?

Ik zag mijn hartslag langzaam stijgen op mijn computertje en probeerde 'm stabiel iets onder of op de 170 te houden. Teveel boven die grens zou me vroeg of laat een probleempje op kunnen leveren in de vorm van een vervelende man met nog vervelender gereedschap.

Ik zat in een ritme, een heel lekker ritme! De benen maalden gestaag en krachtig door en de bochten vlogen voorbij. Ik was al snel onder de 10 met tellen en zag de appartementen en hotels van het skidorp rap dichterbij komen. In Huez durfde ik pas op mijn stopwatch te kijken maar ik zag dat het goed ging, heel goed! De altijd aanwezige fotografen (volgens mij slapen ze op die berg) haalden mij onbedoeld en onbewust uit m'n ritme en ongemerkt, om het er maar zo soepel mogelijk uit te laten zien op de foto's, ging het beentempo omhoog. Het leverde me een bocht later een klein dipje op maar gelukkig vond ik mijn cadans in de laatste 3 bochten terug.

Onder de enthousiaste aanmoedigingen van Dave, mijn enige en trouwe supporter, schakelde ik voor het laatste rechte stuk nog even spreekwoordelijk een tandje bij (wat in de werkelijkheid trouwens dus een tandje minder is!) en perste er nog een eindsprintje uit. Voor de 2e maal werd de stopwatch ingedrukt en mochten de benen tot rust komen.

Mijn eerdere gevoel van vorm en goede benen was niet alleen goed geweest, het bleek zelfs een understatement toen in mijn tijd zag staan in het knipperende display op mijn stuur. Ik had mijn persoonlijk beste tijd compleet aan gruzelementen gereden! Ik had de Alpe bedwongen in 52 min. en 19 sec. een tijd die ik zeker niet had verwacht en ik moest dan ook een vreugdekreet onderdrukken. Dit uiteraard in verband met de nog overvloedig aanwezige sneeuw en het bijbehorende lawinegevaar.

Na nog even een rondje te hebben gereden om de hartslag weer op het niveau terug te brengen waarbij praten goed mogelijk was kon ik aan Dave mijn windjack vragen en aanpakken en was het afdalen geblazen. Zo'n 20 minuten later schoot ik weer tussen de campings van Bourg door en was de tijdrit officieel beëindigd want volgens Dave telde 'ie pas als ik weer beneden was!

Met een voldaan gevoel reed ik de laatste 10km terug naar het hotel. Tevreden, méér dan tevreden na 4 mooie fietsdagen met veel nuttige hoogtemeters.
Morgen weer een lange rit naar huis en terug naar de vlakke Hollandse polder en m'n teammaatjes. Ik hoop dat ik ze niet te jaloers heb gemaakt........
Alpe d'Huez merci et à bientôt !