De Mergellandroute van zaterdag was goed verteerd, mede geholpen door het avondbezoekje aan Jin Poo Wok (niet mokken, lekker wokken!). Ook de nacht was prima verlopen, hoewel ik me er niets van kan herinneren. Een goed teken want ik had dus prima geslapen.
Vandaag stond de 27e editie van Klimmen-Banneux-Klimmen op het programma. Mijn 3e nog maar, ik ben zogezegd nog een KBK-groentje. Neemt niet weg dat de route en de heuvels mij bekend zijn en dus stond er weer veel moois te wachten (alleen voor degenen met het motto: pijn is fijn).
KBK is niet alleen een mooie maar ook (en waarschijnlijk daarom) een hele populaire tocht. Dus heel veel fietsers bij de start en onderweg. Een gezellige drukke boel.
Om 9.00 uur, met een bemoedigende glimlach van de dame achter de inschrijftafel op zak, ging ik op weg. Er stond weinig wind, de wolken waren aan het wegtrekken en de temperatuur zou zo'n 19 a 20 graden worden. Perfect fietsweer.
Veel hellingen dus onderweg en de eerste die we mochten bedwingen was de Sibbergrubbe. Lekker op het gemak, niets forceren, even door de kuil heen en hup, we waren boven. Piece of cake (ik vraag me af waar die uitdrukking vandaan komt).
Nog steeds in de opwarmingsfase en nog te vroeg om een "tempogroepje" te zoeken ging het, nog net niet hemelsbreed maar volgens mij wel via de kortste weg, richting België naar de voet van de klim Warsage / La Heydt. Een heel lint van kleurige fietsers slingerde naar boven, wat mooi te zien was in de aanloop naar de klim en even later sloot ik achteraan en was deel van het lint. Halverwege passeerde ik een Pelfort-man op een prachtige wit/blauwe Pinarello Prince. Onmiskenbaar Fred Pellenaars. Een gesprek zat er echter niet in op deze "adembenemende" klim die al met al tot de top van La Heydt zo'n 4km lang is.
Inmiddels zat het tempo er lekker in en kon ik af en toe bij een groepje aanpikken op weg naar Dalhem. Net als vorig jaar weer langs de kerk steil omhoog over de grote mij zo geliefde keien! Lekker stuiteren op je zadel, alsof je het al niet druk genoeg hebt met het stijgingspercentage!
Gelukkig duurde het niet lang en al snel gleed het heerlijke gladde asfalt weer onder mij door.
Bij Blegny werd het peloton wat uitgedund, het keerpunt voor de korte route, en ging de groep afgeslankt verder richting Nessonvaux en Trasenster waar de klim begon naar Banneux. Mijn favoriete klim van heel de route! Om een of andere reden ga ik hier altijd als een speer omhoog en deze keer ging het nog beter dan de vorige editie. Ik vloog. Ik passeerde verbaasde blikken en kreten als "toe maar!" prikten in mijn rug. Echt een supergevoel dat ongeveer 4,5km duurde en dat had best nog wat langer gemogen.
Ik was nu ongeveer op de helft en een massa fietsen en mensen duiden de plaats van de verversingspost aan. Het energiepakket werd met dank aangenomen en ik telde : 1 banaan, 1 krentenbol, 1 flesje AA-drink, 1 Evergreen en 1 Lion. De Evergreen liet ik achter, de rest werd genuttigd of meegenomen en hiermee zou ik de terugweg wel volbrengen. Na een pauze van een paar minuten (ik hou er niet zo van, stilstand=achteruitgang) stond ik weer op de pedalen.
Pepinster was het volgende dorp met de o zo steile klim naar Cornesse. En nog vrij lang ook. Niet de mooiste, wel de zwaarste van de route naar mijn mening. Voornamelijk staand werd 'ie bedwongen.
Het zwaarste deel van de route was nu wel voorbij hoewel het nog regelmatig flink omhoog en omlaag ging voordat we wederom in Blegny aankwamen, o.a. via het dorpje Bolland. Ik had eigenlijk kort daarna nog een dorpje Bolland verwacht maar dat kwam niet.
Na de controlepost bij Val Dieu stonden de 2 laatste Belgische klimmen te wachten, de St.Jean-Sart en de Planck. Het ging nog steeds prima maar ik voelde alle inspanningen toch wel langzamerhand in de bovenbenen kruipen.
Bij Slenaken, en nog steeds in prachtig fietsweer, reed ik Nederland weer binnen voor de laatste 25km. Relatief makkelijke kilometers waarin alleen de klim naar Elkenrade, waar een schildpad (!) mijn weg kruiste, de spieren nog even deden sidderen. Na Colmont en Winthagen was het echt gedaan met de procenten en kon er rustig uitgefietst worden naar Klimmen.
Hulde aan WTC Klimmen voor weer een prachtige route en organisatie en ook de 28e editie ben ik er weer bij!
Vanuit Klimmen was het nog even 4 kilometer afdalen naar m'n hotel en na 143km en 4 uur en 51 minuten kneep ik voor de laatste keer deze dag in de remmen.
Snel douchen en omkleden en nog sneller was ik op weg naar huis. Met wederom een zeer geslaagd weekend Limburg en zeer tevreden gevoel ging het gas er weer op. Misschien kon ik de finish van Luik-Bastenaken-Luik nog halen!
zondag 26 april 2009
Mergellandroute
Weer terug uit het mooie Zuid-Limburg. 265km, 3200 hoogtemeters en veel zelfvertrouwen rijker en een goede generale repetitie voor het volgend weekend.
De zaterdag:
Onder een strakblauwe hemel de auto geparkeerd in Hulsberg, net boven Valkenburg. Eerst even langs de plaatselijke bakker. Letterlijk langs en niet naar binnen, want er stonden geloof ik wel 30 man te wachten op al dat Limburgse lekkers. Dan maar gelijk fietsen, vlaailoos.
De Mergellandroute zogezegd in Hulsberg opgepikt en eerst afdalen richting Valkenburg. Niet dus, na 1500 meter moest ik al improviseren, weg opgebroken. Bij Arensgenhout rechtsaf en bij Schimmert de route weer opgepakt.
In het eerste gedeelte zitten vrijwel geen heuvels, tenminste als je op deze manier begint, en dus prima om lekker warm te fietsen. De zon hielp lekker mee om de temperatuur omhoog te krijgen en pas bij Bemelen verscheen de eerste serieuze klim, al blijft de Kuilenbergweg richting Berg en Terblijt om een of andere reden een heel vervelend ding.
De Bemelerberg daarentegen gaat altijd vlotjes omhoog en zo heeft elke beklimming zijn karakteristiek die ervoor zorgt of die makkelijk of moeilijk gaat. En dit is vaak onafhankelijk van de lengte of stijgingspercentage.
Daarna werd het weer rustig op het klimfront en ging de route via Maastricht en langs de Maas naar Eijsden. Even door de frustratie van de grote keien heen bijten (ik zeg: asfalteren die hap!) al is het maar 100 meter.
Bij Moerslag naar beneden en de Bukel omhoog naar Sint Geertruid, nog zo'n lekker klimmetje en zeker met de wind in de rug ging 'ie heel makkelijk.
In Sint Geertruid de 2e wegopbreking die een omweg noodzakelijk maakte. De Julianastraat was voor heel veel dingen geschikt (speeltuin, zandbak, crossterrein, graafmachinetentoonstelling) behalve om doorheen te fietsen dus rechtsaf via Libeek naar Mheer, waar ik de bekende ANWB-bordjes weer verder kon volgen.
Na Noordbeek volgde de Wolfsberg, een korte redelijke steile klim met heel slecht asfalt, waardoor het lijkt alsof je met 2 lekke banden rijdt, sporten met een handicap (en dan bedoel ik net als bij golf). Daarna bij Hoogcruts hard maar safe naar beneden (en niet met de acrobatiek zoals je sommige profs ziet dalen) en via Slenaken naar de volgende beklimming, de Loorberg. Persoonlijk vind ik dit een fijne klim, regelmatig en met een redelijke lengte en een leuk "alpenbochtje" op het einde. Nog steeds in de zon, maar wel met steeds meer bewolking aan de hemel ging het vervolgens naar Camerig. Ook het aantal fietsers nam sterk toe in de richting van deze pittige klim.
Volgens de Cotacol-ranking is dit de zwaarste, met het grootste hoogteverschil en langste helling van Nederland. Deze hoge score is vooral te danken aan de lengte van de klim die 3,6 km is tot aan de kruising met de Zevenwegenweg.
Hij ging deze keer niet echt super, vooral het tweede deel niet, en ik hem 'm wel eens beter gereden. Maar mij hoor je niet klagen, er waren er zat die het nog veel slechter naar hun zin hadden op deze kuitenbijter!
Na dit (hele) kleine dipje ging het even zonder heuvels via Vijlen en Mechelen richting Eys met zijn of haar Eyserbosweg. En zoals ik al zei heeft elke helling zijn eigen karakter en de Eyserbosweg ging dit keer supergoed. Geen moment dat het ritme stokte en ook het laatste steile deel ging makkelijker dan ooit, in ieder geval zover het in mijn herinneringen is opgeslagen.
De Fromberg stelt eigenlijk niet zoveel voor na dat stukje 16% van de Eyserbosweg en is vooral een klim die je aardig op de macht kan doen. Dus op de grote plaat en 1200 meter rammen!
Nadat het brandje van mijn bovenbenen in de afdaling naar Schoonbron geblust was zag ik het bordje "linksaf Keutenberg" hangen. Ik ging rechtdoor, niet per ongeluk maar expres, er is niets mis met mijn ogen. Ik reed door om de Cauberg op te gaan, procenten ingeruild voor sfeer. Motivatie in plaats van een klap in je gezicht (22% wie heeft dat verzonnen?).
Vanuit een altijd druk Valkenburg (365, 24/7) dus omhoog en aan het (bijna) einde van de M-route voelde ik hem wel! Geen klap, maar wel een flinke aai!
Bovenaan deed het uitzicht op hele donkere wolken mij omkeren en zag ik ineens een denkbeeldig bordje "Hulsberg rechtdoor" staan. De Cauberg dus weer naar beneden en proberen voor de regen de auto weer te bereiken. Na precies 120km kwam ik daar droog aan na totaal 4 uur en 7 minuten onderweg te zijn geweest.
Even later was ik gemotoriseerd op weg naar m'n hotel voor één nacht, er waren precies 3 druppels regen gevallen en de zon scheen alweer. Heisa om niks.
Zie verder voor deel 2 van dit weekend: Klimmen-Banneux-Klimmen.
De zaterdag:
Onder een strakblauwe hemel de auto geparkeerd in Hulsberg, net boven Valkenburg. Eerst even langs de plaatselijke bakker. Letterlijk langs en niet naar binnen, want er stonden geloof ik wel 30 man te wachten op al dat Limburgse lekkers. Dan maar gelijk fietsen, vlaailoos.
De Mergellandroute zogezegd in Hulsberg opgepikt en eerst afdalen richting Valkenburg. Niet dus, na 1500 meter moest ik al improviseren, weg opgebroken. Bij Arensgenhout rechtsaf en bij Schimmert de route weer opgepakt.
In het eerste gedeelte zitten vrijwel geen heuvels, tenminste als je op deze manier begint, en dus prima om lekker warm te fietsen. De zon hielp lekker mee om de temperatuur omhoog te krijgen en pas bij Bemelen verscheen de eerste serieuze klim, al blijft de Kuilenbergweg richting Berg en Terblijt om een of andere reden een heel vervelend ding.
De Bemelerberg daarentegen gaat altijd vlotjes omhoog en zo heeft elke beklimming zijn karakteristiek die ervoor zorgt of die makkelijk of moeilijk gaat. En dit is vaak onafhankelijk van de lengte of stijgingspercentage.
Daarna werd het weer rustig op het klimfront en ging de route via Maastricht en langs de Maas naar Eijsden. Even door de frustratie van de grote keien heen bijten (ik zeg: asfalteren die hap!) al is het maar 100 meter.
Bij Moerslag naar beneden en de Bukel omhoog naar Sint Geertruid, nog zo'n lekker klimmetje en zeker met de wind in de rug ging 'ie heel makkelijk.
In Sint Geertruid de 2e wegopbreking die een omweg noodzakelijk maakte. De Julianastraat was voor heel veel dingen geschikt (speeltuin, zandbak, crossterrein, graafmachinetentoonstelling) behalve om doorheen te fietsen dus rechtsaf via Libeek naar Mheer, waar ik de bekende ANWB-bordjes weer verder kon volgen.
Na Noordbeek volgde de Wolfsberg, een korte redelijke steile klim met heel slecht asfalt, waardoor het lijkt alsof je met 2 lekke banden rijdt, sporten met een handicap (en dan bedoel ik net als bij golf). Daarna bij Hoogcruts hard maar safe naar beneden (en niet met de acrobatiek zoals je sommige profs ziet dalen) en via Slenaken naar de volgende beklimming, de Loorberg. Persoonlijk vind ik dit een fijne klim, regelmatig en met een redelijke lengte en een leuk "alpenbochtje" op het einde. Nog steeds in de zon, maar wel met steeds meer bewolking aan de hemel ging het vervolgens naar Camerig. Ook het aantal fietsers nam sterk toe in de richting van deze pittige klim.
Volgens de Cotacol-ranking is dit de zwaarste, met het grootste hoogteverschil en langste helling van Nederland. Deze hoge score is vooral te danken aan de lengte van de klim die 3,6 km is tot aan de kruising met de Zevenwegenweg.
Hij ging deze keer niet echt super, vooral het tweede deel niet, en ik hem 'm wel eens beter gereden. Maar mij hoor je niet klagen, er waren er zat die het nog veel slechter naar hun zin hadden op deze kuitenbijter!
Na dit (hele) kleine dipje ging het even zonder heuvels via Vijlen en Mechelen richting Eys met zijn of haar Eyserbosweg. En zoals ik al zei heeft elke helling zijn eigen karakter en de Eyserbosweg ging dit keer supergoed. Geen moment dat het ritme stokte en ook het laatste steile deel ging makkelijker dan ooit, in ieder geval zover het in mijn herinneringen is opgeslagen.
De Fromberg stelt eigenlijk niet zoveel voor na dat stukje 16% van de Eyserbosweg en is vooral een klim die je aardig op de macht kan doen. Dus op de grote plaat en 1200 meter rammen!
Nadat het brandje van mijn bovenbenen in de afdaling naar Schoonbron geblust was zag ik het bordje "linksaf Keutenberg" hangen. Ik ging rechtdoor, niet per ongeluk maar expres, er is niets mis met mijn ogen. Ik reed door om de Cauberg op te gaan, procenten ingeruild voor sfeer. Motivatie in plaats van een klap in je gezicht (22% wie heeft dat verzonnen?).
Vanuit een altijd druk Valkenburg (365, 24/7) dus omhoog en aan het (bijna) einde van de M-route voelde ik hem wel! Geen klap, maar wel een flinke aai!
Bovenaan deed het uitzicht op hele donkere wolken mij omkeren en zag ik ineens een denkbeeldig bordje "Hulsberg rechtdoor" staan. De Cauberg dus weer naar beneden en proberen voor de regen de auto weer te bereiken. Na precies 120km kwam ik daar droog aan na totaal 4 uur en 7 minuten onderweg te zijn geweest.
Even later was ik gemotoriseerd op weg naar m'n hotel voor één nacht, er waren precies 3 druppels regen gevallen en de zon scheen alweer. Heisa om niks.
Zie verder voor deel 2 van dit weekend: Klimmen-Banneux-Klimmen.
vrijdag 24 april 2009
Limburg
Na een week met prachtig weer en een paar pittige trainingen is het tijd voor een weekendje Limburg. Morgenvroeg richting Hulsberg, auto parkeren en de Mergellandroute rijden. Uiteraard even de plaatselijke bakker bezoeken voor wat heerlijke Limburgse vlaai(en)!
Dan naar Hotel De Oude Molen in Schin op Geul om wat Limburgse nachtrust op te doen die nodig is om zondag op een goede manier Klimmen-Banneux-Klimmen te kunnen rijden.
Eens kijken hoe de benen er voor staan op de Eyserbosweg, Cauberg, e.d. nu de rust daar na de Amstel Gold Race weer is teruggekeerd.
Hopelijk houdt het mooie weer nog even aan al zijn de vooruitzichten wel dat het iets minder wordt, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb er zin in!
Dan naar Hotel De Oude Molen in Schin op Geul om wat Limburgse nachtrust op te doen die nodig is om zondag op een goede manier Klimmen-Banneux-Klimmen te kunnen rijden.
Eens kijken hoe de benen er voor staan op de Eyserbosweg, Cauberg, e.d. nu de rust daar na de Amstel Gold Race weer is teruggekeerd.
Hopelijk houdt het mooie weer nog even aan al zijn de vooruitzichten wel dat het iets minder wordt, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb er zin in!
zaterdag 18 april 2009
Bloesemtocht
Met de Amstel Gold Race, de Peter van Petegem Classic en de Tour de Haute Veluwe voor vandaag op de agenda leek het me een goed idee om de massa deze keer te ontwijken en mijn eigen rit te rijden. Mijn eigen toertocht, op geen kalender te vinden, mijn Tour de Fleur oftewel mijn Bloesemtocht.
Ik ging vroeg op pad (om 8.00 uur in korte broek, brrrr) en na de training van woensdag (een snelle maar toch ontspannen rit) en die van donderdag (extensieve intervaltraining 2 x 3 x 8 min. D3) voelden de benen prima aan en leken klaar voor een lange duurtraining. De route zat in m'n hoofd, het eten in mijn achterzak en het verder prachtige weer zorgde voor de moraal.
De route ging eerst richting de Utrechtse Heuvelrug, daarna bij Rhenen de brug over en dan langs de andere kant van de Waal via Culemborg en Vianen weer terug richting Capelle. Een mooi vlakke route langs heel veel bloesem en rivierlandschap.
Ik kon het echter toch niet laten om halverwege nog even wat klimmetjes mee te pikken dus dat betekende de Scherpenzeelseweg, Amerongense berg, Defensieweg, Autoweg en Grebbeberg. Toch mooi 325 hoogtemeters meegepikt!
Na het keerpunt bij Rhenen kreeg ik de inmiddels aardig aangewakkerde wind schuin mee dus de terugweg was een eitje. Na ruim 6 en een half uur en 202 km was ik weer thuis, een prachtige lentetocht, helaas zonder foto's want ik was zo stom om mijn camera te vergeten. Volgende keer beter! (en ook een uitgebreider verslag want de inspiratie was deze keer ver te zoeken)
Ik ging vroeg op pad (om 8.00 uur in korte broek, brrrr) en na de training van woensdag (een snelle maar toch ontspannen rit) en die van donderdag (extensieve intervaltraining 2 x 3 x 8 min. D3) voelden de benen prima aan en leken klaar voor een lange duurtraining. De route zat in m'n hoofd, het eten in mijn achterzak en het verder prachtige weer zorgde voor de moraal.
De route ging eerst richting de Utrechtse Heuvelrug, daarna bij Rhenen de brug over en dan langs de andere kant van de Waal via Culemborg en Vianen weer terug richting Capelle. Een mooi vlakke route langs heel veel bloesem en rivierlandschap.
Ik kon het echter toch niet laten om halverwege nog even wat klimmetjes mee te pikken dus dat betekende de Scherpenzeelseweg, Amerongense berg, Defensieweg, Autoweg en Grebbeberg. Toch mooi 325 hoogtemeters meegepikt!
Na het keerpunt bij Rhenen kreeg ik de inmiddels aardig aangewakkerde wind schuin mee dus de terugweg was een eitje. Na ruim 6 en een half uur en 202 km was ik weer thuis, een prachtige lentetocht, helaas zonder foto's want ik was zo stom om mijn camera te vergeten. Volgende keer beter! (en ook een uitgebreider verslag want de inspiratie was deze keer ver te zoeken)
maandag 13 april 2009
Bultentocht
De juiste naam voor een mooie tocht. Want laten we eerlijk wezen. Het zijn niet meer dan lastige bulten, vervelende (maar aan de andere kant ook wel lekkere) onderbrekingen van het ritme. Ontnemen je de adem als je net in een goed gesprek bent. En al willen we in Nederland iets al gauw een berg noemen, het blijven slechts bulten.
Vandaag had DTC in Driebergen de naam voor hun tocht gereserveerd. Met een wat nevelige start en een zon die hard z'n best deed het van de mist te winnen kroop ik om 9.00 uur precies in het zadel voor 160km. Na de relaxte rit van gisteren (55km, 2 uurtjes van de natuur genieten) was ik benieuwd of deze hersteltraining zijn uitwerking had gehad.
Bij de tochten van DTC weet je eigenlijk altijd precies waar je heen gaat, bij wijze van spreken met de handen voor je ogen kan je de route volgen en gaat het begin van alle tochten op een vrijwel identieke wijze. Dus eerst het fietspad door het bos langs de snelweg en bij de zandafgraving omhoog, daarna de Amersfoortseweg omhoog richting Doorn, na Doorn de Maarsbergseweg en gelijk weer terug via de Wykerweg. Dan in Leersum de Scherpenzeelseweg en vervolgens naar de Amerongense Berg (bult). Ik haalde de hand voor m'n ogen weg en inderdaad, ik was goed gereden.
Niks mis mee trouwens deze route, lekker op en af door de bossen, goed om alles op temperatuur te krijgen. Ik begon de klim van de Amerongense B...erg in een groepje van een man of 10 en het is altijd leuk om te zien hoe de hardrijders van het vlakke het doen zodra de weg omhoog loopt. Ik zeg dan altijd maar: hoe dikker de kuiten, hoe minder ze fluiten.
Ik ging fluitend omhoog in het spoor van de renner in het zwart waarmee ik ongeveer een half uurtje eerder achter in het groepje aan de praat was geraakt. Op een mooie zwarte Isaac ging hij makkelijk omhoog en tot aan Wageningen reden we met elkaar op, hij kwam uit Heemskerk, ik uit de buurt van Rotterdam, en dat was wel te horen zei 'ie. Hij keerde voor de 100km route de Grebbedijk op, ik ging door richting Renkum.
Het volgende deel van de route laat zich het best beschrijven als één groot déjà vu. Na de tocht van vorige week vanuit Ochten en V-V van eergisteren kwam ik wederom veel oude bekenden tegen. Echter net toen ik mij al mentaal had voorbereid op de Posbank werden we vreemd genoeg rechtsaf Arnhem in gestuurd om via de Bosweg weer richting het westen te koersen.
Wat verderop, nou ja ondertussen al een aardig stuk verderop, nog zo'n vreemde ervaring: de Italiaanse weg als afdaling! Dat was even nieuw maar daar kwam ook gelijk een einde aan alle premières. De Boersberg, Grebbeberg, Paardenveld en Defensieweg kwamen langs in de vertrouwde volgorde, de kopieermachine stond aan.
Na Elst was het klimmen gedaan en was het alleen nog de kunst om ongeschonden door het inmiddels massaal verschenen 2e paasdagverkeer te manoevreren richting Driebergen. Met een belletje hier en af en toe een schreeuw daar, ging het toch vrij soepel en werd na 158km de parkeerplaats bij de sporthal na 5 uur en 13 minuten bereikt. Prima tocht, heerlijk gereden en zeker de laatste 2 uur in wederom prachtig lenteweer.
Over 3 weken de Shimano Fiets Challenge, we gaan ons vizier nu maar eens richten op de Limburgse heuvels.
Vandaag had DTC in Driebergen de naam voor hun tocht gereserveerd. Met een wat nevelige start en een zon die hard z'n best deed het van de mist te winnen kroop ik om 9.00 uur precies in het zadel voor 160km. Na de relaxte rit van gisteren (55km, 2 uurtjes van de natuur genieten) was ik benieuwd of deze hersteltraining zijn uitwerking had gehad.
Bij de tochten van DTC weet je eigenlijk altijd precies waar je heen gaat, bij wijze van spreken met de handen voor je ogen kan je de route volgen en gaat het begin van alle tochten op een vrijwel identieke wijze. Dus eerst het fietspad door het bos langs de snelweg en bij de zandafgraving omhoog, daarna de Amersfoortseweg omhoog richting Doorn, na Doorn de Maarsbergseweg en gelijk weer terug via de Wykerweg. Dan in Leersum de Scherpenzeelseweg en vervolgens naar de Amerongense Berg (bult). Ik haalde de hand voor m'n ogen weg en inderdaad, ik was goed gereden.
Niks mis mee trouwens deze route, lekker op en af door de bossen, goed om alles op temperatuur te krijgen. Ik begon de klim van de Amerongense B...erg in een groepje van een man of 10 en het is altijd leuk om te zien hoe de hardrijders van het vlakke het doen zodra de weg omhoog loopt. Ik zeg dan altijd maar: hoe dikker de kuiten, hoe minder ze fluiten.
Ik ging fluitend omhoog in het spoor van de renner in het zwart waarmee ik ongeveer een half uurtje eerder achter in het groepje aan de praat was geraakt. Op een mooie zwarte Isaac ging hij makkelijk omhoog en tot aan Wageningen reden we met elkaar op, hij kwam uit Heemskerk, ik uit de buurt van Rotterdam, en dat was wel te horen zei 'ie. Hij keerde voor de 100km route de Grebbedijk op, ik ging door richting Renkum.
Het volgende deel van de route laat zich het best beschrijven als één groot déjà vu. Na de tocht van vorige week vanuit Ochten en V-V van eergisteren kwam ik wederom veel oude bekenden tegen. Echter net toen ik mij al mentaal had voorbereid op de Posbank werden we vreemd genoeg rechtsaf Arnhem in gestuurd om via de Bosweg weer richting het westen te koersen.
Wat verderop, nou ja ondertussen al een aardig stuk verderop, nog zo'n vreemde ervaring: de Italiaanse weg als afdaling! Dat was even nieuw maar daar kwam ook gelijk een einde aan alle premières. De Boersberg, Grebbeberg, Paardenveld en Defensieweg kwamen langs in de vertrouwde volgorde, de kopieermachine stond aan.
Na Elst was het klimmen gedaan en was het alleen nog de kunst om ongeschonden door het inmiddels massaal verschenen 2e paasdagverkeer te manoevreren richting Driebergen. Met een belletje hier en af en toe een schreeuw daar, ging het toch vrij soepel en werd na 158km de parkeerplaats bij de sporthal na 5 uur en 13 minuten bereikt. Prima tocht, heerlijk gereden en zeker de laatste 2 uur in wederom prachtig lenteweer.
Over 3 weken de Shimano Fiets Challenge, we gaan ons vizier nu maar eens richten op de Limburgse heuvels.
Abonneren op:
Posts (Atom)
