Crossuh door de bossuh!

Als je ergens op tijd moet zijn kan je ook je wekker té vroeg zetten. Dat klinkt tegenstrijdig maar wordt waarheid als je niet gelijk je bed uitstapt als de wekker afgaat. Nog even een keertje omdraaien (je hebt tenslotte tijd zat) is dan funest. Het gevolg: weer in slaap vallen, anderhalf uur later en dus veel te laat wakker worden om naar de MTB-tocht in Prinsenbeek te gaan!
Die plannen kon ik dus eergister gelijk in de prullenbak gooien en ik had geluk dat ik echt alle spullen de avond ervoor al had ingepakt en klaar had staan anders had ik, mede beïnvloed door het mistige koude weer, waarschijnlijk een zondag op de bank doorgebracht.
Het alternatief was een autoritje richting Kaatsheuvel en het rijden van de MTB-route rond de Loonse- en Drunense Duinen. Zo gezegd, zo gedaan.
Het is een drukte van belang als ik de parkeerplaats van Café De Roestelberg oprij. Het sombere weer heeft de wandelaars (met en zonder hond) niet tegengehouden om massaal de wandelschoenen aan te trekken. Het is dan ook even zoeken naar een plekje maar er is gelukkig voldoende parkeerruimte.
Snel de crosser uitladen en 10 min. later rij ik het MTB parcours op. Illegaal, dat wel, want ik heb geen dagvergunning en de bijbehorende sticker a € 2,50 gekocht. Dan maar hopen dat er met deze algehele drukte van wandelaars en fietsers niet gecontroleerd wordt en ik beloof plechtig dat ik de volgende keer gelijk een jaarvergunning aanschaf!
Het parcours begint al gelijk met een paar pittige heuveltjes die pijn doen aan mijn nog niet opgewarmde spieren. Gelukkig wordt het daarna wat vlakker en kan ik een beetje in m'n ritme komen. De route slingert zich door de bossen op een mooie singletrack met een stevige ondergrond van zand dus het is lekker doorrijden. Een klein nadeel van de crosser (t.o.v. een geveerde mountainbike) is wel dat ik elke kuil en hobbel voel maar daar staat tegenover dat 'ie wel wat wendbaarder is.
Het is geen overdreven moeilijk, gevaarlijk of technisch parcours dus ik kom onderweg nogal wat vaders, moeders en kinderen tegen die het ook eens willen proberen. Uiteraard leuk maar af en toe zakt het tempo naar bijna 0 en is het gedwongen in de remmen. Even wachten op een wat breder stuk en er dan snel voorbij, het levert allemaal geen problemen op en zo moet het ook. Respect voor ieders mogelijkheden en tempo!
Het eerste rondje eindigt na 25 km weer bij De Roestelberg in een strook met diep mul zand waar ik in mijn eerste poging niet doorheen kom en van de fiets moet. In het 2e rondje nog maar een keer proberen.
Na 10 min. eet- en drinkpauze ga ik weer verder voor deel 2. Nog even een klein beetje lucht uit de voor- en achterband laten lopen en dan weer in de pedalen. Het is nog een beetje zoeken naar de juiste bandenspanning maar ik voel gelijk dat het nu vooral op de boomwortels e.d. wat comfortabeler rijdt.
Het 2e rondje is qua fietsers duidelijk wat stiller en zonder oponthoud ben ik na ruim een uur weer bij de lastige zandstrook die mij eerder nog van de fiets dwong. Nu lukt het me wel om zonder een voet aan de grond te zetten er doorheen te komen en het is dan ook een mooie afsluiting van de rit.
Het was mijn vuurdoop op deze route maar het is me erg goed bevallen. Zeer goed berijdbaar en in een prachtige omgeving. Hier gaan we zeker nog eens terugkomen maar volgende keer wel met de mountainbike want de spieren in armen, rug en nek hebben aardig op hun donder gekregen.
En voor de degenen die écht tijd over hebben kan je onderstaand de hele route bekijken:

  

Nieuw, nieuw, Nieuwkuijk

Op 1 november was het 20 graden en fietste ik in korte broek en korte mouwtjes. Als de wereld dan zo op z'n kop staat kan ik net zo goed weer gaan bloggen.
Het is ff geleden maar daar zijn we weer. Ik ben benieuwd of er na 4 jaar nog wat lezers zijn overgebleven....

Nieuwkuijk en Vlijmen. 2 Brabantse dorpen, aan elkaar geplakt met de A59 als scheidslijn. De organiserende toerclub was de drukke snelweg overgestoken om vanuit Nieuwkuijk een mooie MTB tocht te organiseren.
Ik ben ruim vóór de officiële starttijd aanwezig maar moet aansluiten in een lange rij die half binnen en half buiten 't Patriaat ongeduldig staat te trappelen. November houdt maar niet op met mooi zijn en ook nu is het weer heerlijk fietsweer die vele mountainbikers op de been heeft gebracht. En iedereen is er vroeg bij.

Een lange rij zou een aantal jaren geleden hopeloos vast hebben gestaan maar deze beweegt gestaag naar voren. "Scan en Go!" is al een tijdje de remedie tegen filevorming bij de inschrijving en dat het werkt merk ik aan het feit dat ik in no time bij de tafel met de vertrouwde invulformuliertjes sta. Geen voorinschrijving en elektronische registratie voor mij maar nog gewoon old school betalen en worstelen met slecht of niet schrijvende pennen. Zonder bril kan ik amper m'n eigen handschrift lezen, ook daar heeft de tand des tijds toegeslagen, maar even later mag ik geregistreerd op weg.
Aardig wat asfalt in het begin, maar ja, het bos is nou eenmaal niet tegen de bebouwing gegroeid dus het duurt even voordat we het gebied van de Loonse en Drunense duinen inrijden. Een goede warming-up.
Het gaat voor geen meter. De vrijwel droge bosgrond lijkt wel vette klei en ik heb het idee dat ik niet vooruit kom. Zijn het m'n benen? M'n fiets?
Nou weet ik dat m'n conditie nog niet om naar huis te schrijven is, maar zo slecht?
Toch maar even m'n fiets checken en een aanlopende voorrem blijkt de boosdoener. Nadat het euvel verholpen is gaat het toch ineens een stuk beter!
Er is een leuke route in de mooie herfstbossen neergelegd, niet al te uitdagend maar met het heerlijke novemberweer is het toch weer genieten.  Draaien en keren, af en toe wat langere stukken, zand en welgeteld 1 modderplas. De winter lijkt nog zo ver weg en dat mag nog wel even zo blijven.
Even ben ik bang dat de Zeeuwse zuinigheid is overgewaaid naar Brabant als de verversingspost maar niet in zicht komt. Gelukkig kan ik na 37 km toch nog genieten van mijn favoriete suikerwafel en sportdrank terwijl ik gelijk even kan bijkletsen met wat bekenden. In de drukte ontdek ik Wim IJpelaar (Dondersgoed) en  René Franssen (Nootdorpse Kippen) en terwijl we bijna uitgerookt worden door een brandende vuurkorf is het leuk om even onze ervaringen uit te wisselen.
Het is nog krap 15 km tot aan de finish en het duurt dan ook niet lang voordat de start/finishboog in zicht komt.
Na de tocht in Dongen 3 weken geleden was ook dit weer de moeite waard en ik begin weer lekker in het mountainbikeritme te komen. Over blogritme kan ik nog niet echt spreken maar misschien komt dat ook wel weer op gang.
Tot de volgende keer!

LEES VERDER OP WWW.TONOPKOERS.BLOGSPOT.COM !!

Het Einde, The End, Das Ende, La Fin.......en tot gauw!

Bloggen ging mij altijd redelijk makkelijk af. Vanaf sept.2007 kon ik er toch regelmatig een aardig verhaal uitpersen en waren de reacties hierop altijd heel positief. De laatste tijd is hier echter zwaar de klad ingekomen en is het hier heel stil geweest en het aantal bezoekers dan ook terecht flink teruggelopen.
Enerzijds omdat de inspiratie ontbrak, en aan de andere kant omdat mijn privéleven dusdanig is veranderd dat het mij gewoonweg aan tijd heeft ontbroken.
Ook het aantal kilometers en toertochten is een stuk minder dan vorige jaren en dat terwijl Alpe d'HuZes 2011 nu toch héééél dichtbij komt. Krijg ik hier de rekening voor gepresenteerd? Op 9 juni zal ik het weten maar hoop dat de vele trainingsritten van voorgaande jaren mij toch een soort van "basis klimvermogen" hebben opgeleverd. Ik heb dan ook nog steeds vertrouwen dat die 6 x omhoog me gaat lukken al zal het zeker niet zo gemakkelijk gaan als vorig jaar! Mijn verslag hiervan zal uiteraard nog te lezen zijn al moeten jullie daarvoor wel even verhuizen naar ons teamblog. Dit is het LAATSTE blogbericht wat hier zal verschijnen en ik wil dan ook gelijk iedereen bedanken voor alle mooie, leuke, inspirerende en emotionele reacties die ik op mijn verhalen heb ontvangen!

Maar niet getreurd..........er komt een nieuw blog. Vanaf augustus/september zal ik beginnen met een nieuw hoofdstuk in mijn fietsleven en dus nog even de zomer door en dan ben ik weer terug. Hoe? Dat laat ik nog even aan jullie verbeelding over..........

Iedereen een fijne vakantie en tot gauw!

Bikkels

Het regent. Grote regendruppels tegen het raam. Ze knallen met windkracht 6 tegen het glas. Fietsweer? Niet echt en het warme dekbed wil me haast niet loslaten. Nou ja, meer degene die er onder ligt. Tot zover m'n privéleven. :-)
Het begint te regenen op m'n iPhone. Afzeggingen. 3Ly is de eerste. Begrijpelijk want het bloed trekt zich al uit haar ledematen terug als ze de zuivelafdeling van AH bezoekt. Dit fietsweer wil ik haar niet eens aandoen!
Teammaatje Arthur meldt zich met een beginnend koudje c.q. griepje af. Met dit weer voelen de bacillen zich als vissen in het water en die moeten we in Art z'n geval dus niet aanmoedigen. Ik weet dat teammaatje Ruud klaar staat, bikkel uit Nootdorp en voor niets of niemand bang, maar stuur 'm voor de zekerheid een sms'je. 15 weggegooide eurocenten want natuurlijk staat hij klaar!
Om kwart voor 9 ga ik op weg. Op de nieuwe Ridley, noodgedwongen want de Wilier staat aan de andere kant van Zuid-Holland. Maar nat worden is niet erg, niet voor mij en niet voor een fiets. Richting Pijnacker staat de wind pal tegen en mijn lichte carbon frame met de brede(re) buizen (al kan je daar bij dit materiaal eigenlijk niet van spreken) wappert onder mijn handen alle kanten op. Met dit weer misschien een nadeel maar het is ook gewoon een kwestie van wennen.
Na precies 20km ben ik bij de 4gang waar ik Ruud uit de warme hal naar buiten moet slepen. Hij checkt nog even zijn banden en ik zeg nog bij vertrek, begeleid met een lach, dat hij het niet moet flikken om vandaag een lekke band te krijgen......
Arriverende binnensporters kijken ons verbaasd aan. Verklaren ons voor gek. Begrijpelijk.
Voor de 2e keer ga ik op weg, nu met Ruud in mijn wiel die duidelijk nog warm moet worden. Waar ben ik aan begonnen is op zijn gezicht te lezen, maar na 5 minuten is de blik veranderd. Op oneindig en het verstand op 0 net als wat ik een uur eerder al heb gedaan. De meeste wind gaat langs ons heen en de meeste regen valt naast ons op de straat. En bovendien doen we het voor onszelf. Heel veel cliché's maar we besluiten dat we met deze kilometers het verschil met de rest gaan maken!
Ondanks het slechte weer gaat het eigenlijk best goed, we hebben het niet koud en we fietsen een lekker tempo. Af en toe is het onduidelijk of we een fietspad opdraaien of de sloot inrijden maar we voelen nog steeds asfalt onder de banden al is het aantal diepe of minder diepe plassen niet te tellen.
Via Hazerswoude, Boskoop en Bodegraven komen we aan bij de Reeuwijkse Plassen waar we voor de wind even richting de 40 gaan. Een paar surfers op het water gaan zelfs nog harder. Altijd baas boven baas.
Ruud heeft goeie benen en af en toe denk ik : moet het nou zo hard. Uiteraard spreek ik mijn gedachten niet uit en doe een tandje bij. Zijn goeie benen komen echter abrupt tot stilstand als hij lek rijdt. Met een lekke voorband is het moeilijk sturen en gaat hij bijna in een bocht rechtuit! In mijn ooghoek zie ik de sloot rechts naast de weg en wacht op de plons ware het niet dat er in de bocht een oprit naar een boerderij is. "Droog" komt Ruud tot stilstand.
 

Het eerste reservebandje gaat om het voorwiel en gezamenlijk trekken we de buitenband om de velg. Toch een soort van gezellig samen iets in de buitenlucht doen! Een graad of 2 kouder en een minuut of 5 later zijn we weer onderweg. Het duurt even voor we weer in ons ritme zitten, Ruud stopt nog even een keer om toch maar weer zijn (natte) handschoentjes aan te doen maar dan zijn we echt weer "en route".
Bij Papekop volgen we de fietsroute naar Woerden, dwars door de weilanden en ook dwars door de wind. Even voordat we de A12 willen passeren slaat de pech voor de 2e keer toe. Lek! Nu is de achterband van Ruud aan de beurt. Op een open plek en we besluiten naar het viaduct te lopen wat we even verderop zien liggen. Hier waaien we uit ons jasje en is bandje verwisselen een lastige maar vooral ijskoude opgave.
Wandelen op fietsschoentjes ziet er raar uit maar met alleen wat ganzen in het weiland en een verdwaalde hardloper als toeschouwers durven we het wel aan. Ons fietsgemiddelde is door de wandeling natuurlijk flink naar de klote (pardon!) maar we nemen het maar voor lief.
Onder het beschermende viaduct gaat het 2e reservebandje om het achterwiel. We werken gelijk wat koolhydraten naar binnen want het kacheltje moet van binnen wat opgestookt worden. Het stilstaan zorgt ervoor dat we het koud krijgen. Ruud bibbert als een juffershondje. Is het de kou die toeslaat, of snakt hij naar een warm sigaretje? Het is in ieder geval lastig om samen met Shaky Shakerson de klus te klaren.
Vlak voor Linschoten rijdt Ruud voor de 3e keer lek en nu is de voorband weer de boosdoener. Zonder reservebandjes is plakken de enige optie, gelukkig heb ik plakspullen bij me, maar waar vind je een droog plekkie om dit te doen? In Linschoten blijkt alle horeca gesloten en voor de pui van de plaatselijke keurslager doen we onder een afdak en poging om het lek te dichten. Echt 100% droog krijgen we de binnenband niet maar het lijkt te lukken al zijn we er niet echt zeker van. Met de kou in onze botten zijn we eigelijk nergens meer zeker van. Blijft die band nou hard of niet?
We gaan weer verder. Onze 4e start als ik snel tel. Hopelijk nu echt de laatste.
Het blijkt ijdele hoop want 2 kilometer later voelt Ruud voor de 4e keer het asfalt door het rubber heen. Wéér de voorband en de moed zinkt zo langzamerhand in onze natte schoenen.

We komen tot stilstand voor een grote boerderij. Achter een raam ziet de boerin (de moderne versie) onze vertwijfelde blikken en laat ons binnen in de warme stal achter het huis. Althans een stuk warmer dan buiten.
Even later komt de eigenaar ook even kijken hoe we aan het worstelen zijn met de bandjes. Voor Ruud, die niet meer lijkt te kunnen stoppen met bibberen, heeft hij een dikke jas en het helpt zowaar. Terwijl we de binnenbandjes droog proberen te krijgen kijken 2 ezels die in de stal bivakkeren ons met verbaasde blikken aan (voor zover je deze dieren dergelijke verstandelijke vermogens kan toedichten). Een blik van : wie in deze stal zijn nu eigenlijk de ezels?
Om het voorwiel gaat weer een geplakt binnenbandje maar volgens Ruud is hij nog steeds lek als hij z’n oor tegen de opgepompte band drukt. Ik hoor niks. Ik hoor alleen de regen die nu nog harder tegen de stalruiten slaat. Ze hebben gelijk. Het zijn 4 ezels in een ouwe stal.

De binnenband gaat er weer uit en een 2e geplakt exemplaar is zijn vervanger. Geldt dit nu als de 5e keer lek of niet?
We gaan weer op weg, de stal uit en de kou en regen in, als blijkt dat de voorband het houdt. Voor hoelang weten we niet maar onze koffiestop in Oudewater is zo dichtbij dat we het erop wagen. Ik gooi gelijk het tempo erin want ik snak naar een warme bak koffie met appeltaart!
Net als ik denk dat het ergste nu voorbij is hoor ik Ruud weer achter mij roepen. Weer gooit de voorband roet in het eten. We zijn het zat want zo komen we nooit thuis. Opgeven is geen optie en dat waren we ook niet van plan maar het materiaal wil vandaag echt niet meewerken.
Bij huisnummer 48 staat een man op zijn oprit te wassen. Gezien de bakken met regen die uit de hemel komt een raar moment voor zo'n klusje. We spreken hem aan en we mogen in zijn garage nog een plakpoging wagen. De 2 binnenbandjes lijken Ruud wil in 1e instantie nog niet met het thuisfront bellen maar gaat uiteindelijk overstag. We krijgen koffie en een paar handdoeken van de eigenaar die erg behulpzaam is. Terwijl Ruud voor de blower in de garage enigszins probeert op te drogen bel ik met Simone die in Zoetermeer met een vriendin aan de lunch zit. Onze reddende engel springt gelijk in de auto richting ons adres wat niet door haar navigatie wordt herkend. Telefonisch binnenloodsen dan maar wat boven verwachting erg goed lukt. Door het ronde raampje van de garagedeur zie ik na een krap half uurtje de grote zwarte Audi A4 station verschijnen. De verlossing is nabij!
Even later zitten Ruud en ik in verwarmde stoelen bij een snelheid van 120km per uur bij te komen. Goed voor het gemiddelde alleen tellen deze kilometers helaas niet mee.
In de achterbak liggen 2 fietsen en zit Simone dubbelgevouwen in de weinige ruimte die overblijft. Ooit een ploegleider gezien die zich zo opoffert? Hulde!! :-)
In no time zijn we weer in Nootdorp waar we bij Ruud nog even een bakkie doen en nog wat verder opwarmen. Hij mag 63km noteren en ik mag 83 bij m'n totaal optellen. We mogen ze eigenlijk wel dubbel rekenen en ik kom tot de eindconclusie dat het toch geen 4 ezels waren in die stal, maar gewoon 2 ezels en 2 bikkels!
Het rondje van 115km blijft staan tot volgende week. Wie gaat er mee?