Een ijskoude start

IEDEREEN EEN GEWELDIG 2011 TOEGEWENST !!!
En om maar ijskoud met de deur in huis te vallen hier vast wat foto's van de nieuwjaarsduik.

Op de grens

Zal je net zien. Koop ik een nieuwe racefiets, barst vadertje Winter in alle hevigheid los met hoeveelheden sneeuw die niet zouden misstaan in het gemiddelde wintersportland!

Pekel, zout, zand op de weg. Dikke lagen sneeuw met centimeters diepe en bevroren sporen. Platgereden spekgladde stukken. Op m'n mountainbike naar het werk toe was het al dagelijks een drama dus laat staan op het smalle rubber van de racefiets! Huisarrest dus voor mijn Ridley. Voordeel : hij staat er nog steeds glimmend en fonkelnieuw bij!

Maar het winterse sneeuwlandschap levert ook mooie plaatjes op! 2e kerstdag gingen we met 18 mannen en vrouwen op stap met de MTB in en rond Pijnacker. Een goed alternatief voor het traditionele Schaijk dat we deze keer links (of rechts) lieten liggen.

En het werd een heerlijke rit in een koud maar prachtig landschap met een heerlijk zonnetje erbij! Over het algemeen was er prima te fietsen met af en toe wat moeilijker stukken maar zelfs het vallen was geen probleem, sneeuw is een prima schokbreker!
Na afloop lekker soep en stokbrood met een groot deel van de groep aan een lange tafel. Wil je het nog gezelliger maken zo'n 2e Kerstdag?

Op oudejaarsdag stond er nog even een fotoshoot op het programma van ons team bij onze hoofdsponsor Telstar Uitgeverij. Voordat we ons op de oliebollen en het vuurwerk zouden storten moesten we nog even onze beste eigenschappen als fotomodel tonen. In onze supermooie nieuwe kleding werden we gezamenlijk of solo in verschillende standjes en van verschillende kanten genomen. Eh........fototechnisch gezien is dit een hele normale zin maar ik realiseer me dat dit voor bepaalde lezers rare beelden oproept! :-)
Maar even serieus, allemaal prachtige mensen natuurlijk maar hoe je ook ga staan, voor- of achteruit of desnoods op je kop er was natuurlijk maar 1 echte ster deze middag! Ik zal een hint geven : op de groepsfoto staat hij vooraan.......... :-)

Het lijkt natuurlijk alsof ik mijn fiets heb uitgezocht om goed bij de teamkleding te passen. Maar het zou zomaar kunnen dat het gewoon andersom is. Heb mijn teamleden natuurlijk zonder dat ze het door hadden richting de kleuren van mijn fiets gepushed, haha!

De laatste actie van 2010. Een fantastisch mooi 2010 waarin ik zonder het winnen van de Staatsloterij zo ongelooflijk veel rijker ben geworden. Sportief gezien een geweldig jaar en daarbij ook nog veel mooie lieve mensen ontmoet en geweldige vrienden erbij gekregen. En als klap op de vuurpijl ook nog een nieuwe liefde in m'n armen mogen sluiten. Een jaar wat moeilijk te evenaren lijkt maar m'n gevoel zegt me dat 2011 misschien wel nóg mooier wordt!

De eerste rit

Twee dagen na dato en ik weet nog steeds niet hoe ik het onder woorden moet brengen. Ik stotter en hakkel al 35 uur op m'n toetsenbord en alle letters komen er uit alsof ik zwaar dyslectisch ben geworden!
Wat een ritje op een fiets al niet teweeg kan brengen!
Afgelopen vrijdagavond m'n nieuwe Ridley opgehaald in Haastrecht bij Slingerland Fietsen. Hele fijne zaak trouwens, veel keus, goede service en ze hebben gewoon verstand van zaken! Een aanrader!
Daarna snel naar huis en de rest van de avond met opengevallen bek zitten staren. Allemaal natte plekken op het tapijt van het kwijlen zag ik later. Apathisch, flabbergasted, in totale verwarring daarna naar m'n bed gestrompeld en in slaap gevallen. Totaal gehypnotiseerd door een fiets! Daar kan Rasti Rostelli nog een puntje aan zuigen!
Zaterdag enigzins weer bij m'n positieven wakker geworden. Eerste reflex was het gordijn opentrekken. Bewolkt weer maar wel droog. Geen sneeuw zoals in de rest van Nederland. Toch sprake van een microklimaat in Capelle? De wijnboeren komen in lange rijen straks de (stads)grenzen over!
Maar goed, we hadden het over fietsen. Of nee, eigenlijk nog niet maar dat stond wel in de planning voor de zaterdag. Twijfel borrelde een beetje op (of ik had nog niet ontbeten, dat kan ook) en daar is maar 1 remedie voor : de Buienradar! Snel de laptop aan, surfplank uit de kelder gehaald en surfen maar op het web! (de verwarring van de avond daarvoor was nog niet geheel verdwenen)
Op het beeld cirkelden de sneeuwwolken een beetje om de Randstad heen maar na een kritische blik naar buiten en de geconstateerde pekel op de fietspaden besloot ik toch maar een ritje te gaan maken op de Wilier. M'n ouwe trouwe makker. Zoals ze ouwe paarden een mooie laatste oude dag geven zo is mijn Wilier ook gepensioneerd en dient nu als winterfiets voor nog een paar mooie laatste ritjes door mooi Nederlandsch winterlandschap.
Het duurde wel tot (te) laat in de middag om de beslissing te nemen. Een Ridley die me smekend aankeek en een Wilier met een blik van : hé gaan we nou nog? Het was een moeilijke keuze. En er was een ongelofelijke hoeveelheid zelfbeheersing nodig maar om kwart voor 3 stond ik dan uiteindelijk met de AOW'er buiten. Nog net niet als een rollade maar wel goed ingepakt tegen de koude wind en klaar voor een rondje.

Ik zal geen uitgebreide routebeschrijving geven want ik zit hier in de nachtelijke uren te bloggen en anders kan ik morgenochtend gelijk door naar m'n werk. Ik kwam in ieder geval op 61km uit na ruim 2 uur rijden.
Had me een beetje verkeken op de wintertijd en dat het snel donker wordt. De laatste 20 minuten het noodlot ietwat getart of beter gezegd oom agent een beetje uitgedaagd door zonder licht over 's heren wegen te fietsen. Gelukkig ben ik boetevrij thuisgekomen. Ridley kwaad en beledigd thuis aangetroffen. Veel sussende en liefkozende woorden nodig gehad die avond.
Gelukkig duurde het weekend ook deze keer weer 2 dagen en zondag was het bovendien stralend helder blauw en zonnig weer dus er stond een blij fietsje al vroeg naast m'n bed. Wanneer gaan we? Wanneer gaan we? Opstaan! Huphuphup!
Uiteraard niet aan toegegeven en eerst een bakkie en een ontbijtje. Nog een beetje pesten door nóg een bakkie te nemen en wat te mailen e.d. maar om even over 12-en was het dan zover. De "maiden trip" van misschien wel de 1e Ridley Noah RS op het Hollandse asfalt ging van start!
Ja, en nu ik er over moet gaan vertellen val ik weer stil........................m'n vingers haperen bij de gedachte aan het moment dat de eerste pedaalslagen werden gemaakt. Wat een waanzinnig gevoel! Elke trap was raak en werd omgezet in voorwaartse snelheid. Flitspalen langs de weg schoten volledig in de stress. Wat kwam daar in Godsnaam voorbij? Het schakelen ging zo soepel dat iemand met Parkinson er absoluut gek van zou worden op deze fiets! Klein tikkie, kort klikkie en RAM daar vloog 'ie weer een dijk op!
Later las ik op weeronline.nl dat het buiten -2 graden was geweest. Niks van gemerkt! Ik had net zo goed in korte broek en korte mouwtjes kunnen gaan rijden zo'n warm gevoel kreeg ik. This bike is hotter than HOT!
Het werd bijna 1 lange intervaltraining want ik kon het niet laten om steeds effen een sprintje te trekken. Even op de pedalen staan en zoefff daar ging 'ie al weer! Alles wat je doet op deze fiets wordt omgezet in snelheid. Ik moest zelfs niet teveel m'n tenen bewegen want dan ging het te hard!
In één woord geweldig! Wat een geweldige fiets en wat een genot om hier de komende tijd op te mogen rijden. Hoezo twijfelen of ik die Bianchi moest nemen. Bianchi wie??? Nooit van gehoord!
Superlatieven te kort dus maar wel 1 nadeel. Ja, toch moet dat ook wel even genoemd worden. Er is 1 nadeel en dat is dat je er spierpijn van in je nek krijgt. Maar ik weet hoe het komt. Ik zal het uitleggen.
De route die ik reed ging langs de IJssel naar Gouda en dan via Krimpen weer terug. En daar heb je allemaal van die leuke dijkhuisjes die net iets lager liggen dan het asfalt, waar ik dus reed. De ramen van de huizen komen zo precies op rijhoogte te liggen. En jullie voelen hem al aankomen..........bij elk huis dat ik passeerde was 't constant naar links kijken en de weerspiegeling van mijzelf en de fiets bewonderen. Ik werd gek van mezelf! Maar kon me niet beheersen. Oooh wat mooi.........oooh wat mooi..........oooh wat mooi..enz.enz. Ik kwam langs een autoshowroom met zo'n hele lange van glas voorziene gevel. Ik ben geloof ik 4 keer heen en weer gereden. Hééééérlijk. Narcisme in ultima forma!
Maar aan elk rondje komt uiteindelijk een einde en hoewel ik eigenlijk nooit meer wilde afstappen en direct wou doorfietsen tot aan de poolcirkel, moesten de remmen uiteindelijk ook nu weer ingeknepen worden.
Na 60km en weer ruim 2 uur fietsen was ik klaar. Wow, wow, wow. Meer woorden heb ik niet voor nodig. Wat een gevoel. Beter dan sex? Ik begin (bijna) te twijfelen! :-)

Het is nu bijna 36 uur later en eindelijk is het me dan gelukt om het op papier te zetten. Een blog met de meeste uitroeptekens ooit geloof ik en misschien denken jullie wel : die is gek! Ik neem het jullie niet kwalijk en misschien is het wel wat overdreven neergezet maar het benaderd beangstigend dicht de werkelijkheid! Ik hou nou eenmaal van fietsen en als je dan op zo'n mooie dag op zo'n mooi stukje techniek mag rijden dan is dat bijna kunst en daar kan ik mateloos en eindeloos van genieten. Geluk zit in hele kleine dingen en op zo'n zonnige zondagmiddag voel ik me dan even heel gelukkig!
Het is dan uiteindelijk ook hier gaan sneeuwen en de wijnboeren hebben Capelle inmiddels met de eerste TGV weer rap verlaten. De Ridley staat ontspannen tegen een muurtje in m'n woonkamer. Wachtend op het volgende ritje. Dat dát met dit weer nog even kan duren zal ik 'm maar niet vertellen.

Bijna zover

De donkere dagen voor Kerst. Hoeveel zijn dat er eigenlijk? Ik rij nu al 's ochtends in het donker op de fiets naar het werk en 's avonds in het donker weer terug naar huis. En het is nog november!
Ik heb ook helemaal geen zin in de winter. Tenminste niet zo'n winter zoals de afgelopen keer met sneeuw tot eind maart. Koud is niet erg, maar al die rotzooi op de weg daar zit ik deze keer echt niet op te wachten!
Ik ben natuurlijk lichtelijk bevooroordeeld met de nieuwe Ridley bijna in m'n bezit. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik daar 4 maanden lang alleen maar naar moet staren met kwijl in de mondhoeken en onrustige benen! Ik wil vliegen, ik wil dansen op de pedalen in een koude ochtendzon met het rijp op de bomen en een stille droge weg voor me. Witte wolken die bij elke ademstoot ontsnappen en ver achter mij langzaam oplossen.
Vrijdagavond is het dan zover. Ik mag mijn nieuwe "dreammachine" gaan ophalen. Dat zal een onrustig dagje worden op het werk. Op hete kolen zoals ze dat noemen.
Er komen trouwens nog een paar strakke wielen in. De standaard wielen die er nu in zitten zijn helemaal niet slecht maar die gaan op de reservebank en mogen alleen invallen bij een blessure van het vaste duo. Het zou zomaar kunnen dat er een paar mooie Reynolds-wielen in de basis komen te staan, maar er zijn nog meer opties. Het heeft nog geen haast, ik kijk rustig verder.
Het is dus aftellen geblazen, eerst in dagen maar nu gaan het langzaam aan uren worden en daarna minuten en dan............
Geld uitgeven. En dan denk ik ook ineens aan m'n Alpe d'HuZes actiepagina die sinds zaterdag in de lucht is. Rechts boven de link er naartoe. "Steun mij" staat er. Ja, duidelijker kan het niet worden. Ik heb de steun nodig om straks minimaal 6x de Alpe d'Huez te beklimmen maar nog meer is die steun van levensbelang voor alle kankerpatiënten en daarom moet er veel geld binnenkomen voor het onderzoek naar kanker. En of die geldstroom nu binnenkomt via mijn blog, via mijn actiepagina, via een ander teamlid van Team Telstar. Het maakt allemaal niet uit. Geef op de manier zoals jij wilt en geef met je hart, een klein of groot bedrag. Allemaal bijzaak, maar GEEF en laat iedereen die zich met hart en ziel voor dit goede doel inzet niet in de kou staan. Zeker nu de weersverwachtingen aangeven dat het gaat vriezen.......
Ik reken op jullie steun en dan zal ik vliegen, dansen op de pedalen van mijn nieuwe Ridley. Tot op het bot gemotiveerd zal ik dan mijn droomfiets de flanken van de Alpe d'Huez opjagen en doorgaan tot het allerlaatste einde want OPGEVEN IS GEEN OPTIE!

Carpe Diem 2

Nog steeds dezelfde doordeweekse dinsdag in november en ik ben op weg naar Haastrecht, in de auto. Op weg naar mijn volgende doel : een nieuwe fiets!
Na wekenlang wikken en wegen, zoektochten op internet en een urenlange beursgang is het tijd om knopen door te hakken. Na een felle strijd is het gevecht op punten gewonnen door een Belg en het moet wel erg gek lopen wil ik nog van gedachten veranderen.
Het is stil bij Slingerland Fietsen. Ik ben de enige klant in de winkel en de verkoper bij de kassa realiseert zich nog niet dat hij een hele makkelijke middag tegemoet gaat. Ik zie er als een standaard “kijken, kijken, niet kopen” klant uit maar hij kan mijn gedachten niet lezen.
Ik loop langs rijen om aandacht schreeuwende fietsen. Cervelo, Trek, Colnago, Cube, Cannondale, ik passeer ze allemaal en zonder enige aarzeling loop ik door, helemaal naar achter waar de Ridleys staan. Daar staat ‘ie, op ooghoogte : de Ridley Noah RS !!

Op de Bike Motion Benelux was ik al 6x langs de stand van Ridley gelopen en had ik ‘m al evenveel keer bewonderd maar nu lijkt ‘ie nog mooier. Het technische verhaal zit al in m’n hoofd. Daar hoeft niets meer aan toegevoegd te worden, eigenlijk weet ik alles al. Een testrit is het enige wat nog ontbreekt. Ik heb ‘m al gedag gezegd maar hij moet nog kennis maken met m’n benen!
Pedalen worden erop geschroefd en even later loop ik vol verwachting de winkel uit. Ik klim op het zadel en rij het smalle straatje in, het is alsof ik een warme jas tegen de kou aantrek. Wat een fantastisch gevoel! Wat een wereldfiets! Zelfs zonder wieleroutfit voel ik dat dit geen moeilijke beslissing gaat worden. Op Twitter meld ik dat samensmelting een goed woord is. En zo voelt het ook, ik ben gelijk 1 met de fiets. Ik schakel wat en ga even op de pedalen staan en elke beweging wordt gelijk omgezet in voorwaartse snelheid. De twijfel, als 'ie er al geweest is, verdwijnt definitief. 10 minuten later zet ik een handtekening op een stuk papier waarvan de meeste tekst me ontgaat. De accessoires zoals zadel, pedalen, bandjes, e.d. zijn besproken en de koop is gesloten. Een weekje in spanning afwachten en dan mag ik een nieuwe wielerperiode inluiden met deze "dreammachine"! Dat worden 6 of 7 lange onrustige dagen en nachten. Lichtelijk in extase rij ik even later terug naar Capelle.
René Froger zong het ooit al : ja alles, alles, kan een mens gelukkig maken. Zelfs een fiets.