Carpe Diem 2

Nog steeds dezelfde doordeweekse dinsdag in november en ik ben op weg naar Haastrecht, in de auto. Op weg naar mijn volgende doel : een nieuwe fiets!
Na wekenlang wikken en wegen, zoektochten op internet en een urenlange beursgang is het tijd om knopen door te hakken. Na een felle strijd is het gevecht op punten gewonnen door een Belg en het moet wel erg gek lopen wil ik nog van gedachten veranderen.
Het is stil bij Slingerland Fietsen. Ik ben de enige klant in de winkel en de verkoper bij de kassa realiseert zich nog niet dat hij een hele makkelijke middag tegemoet gaat. Ik zie er als een standaard “kijken, kijken, niet kopen” klant uit maar hij kan mijn gedachten niet lezen.
Ik loop langs rijen om aandacht schreeuwende fietsen. Cervelo, Trek, Colnago, Cube, Cannondale, ik passeer ze allemaal en zonder enige aarzeling loop ik door, helemaal naar achter waar de Ridleys staan. Daar staat ‘ie, op ooghoogte : de Ridley Noah RS !!

Op de Bike Motion Benelux was ik al 6x langs de stand van Ridley gelopen en had ik ‘m al evenveel keer bewonderd maar nu lijkt ‘ie nog mooier. Het technische verhaal zit al in m’n hoofd. Daar hoeft niets meer aan toegevoegd te worden, eigenlijk weet ik alles al. Een testrit is het enige wat nog ontbreekt. Ik heb ‘m al gedag gezegd maar hij moet nog kennis maken met m’n benen!
Pedalen worden erop geschroefd en even later loop ik vol verwachting de winkel uit. Ik klim op het zadel en rij het smalle straatje in, het is alsof ik een warme jas tegen de kou aantrek. Wat een fantastisch gevoel! Wat een wereldfiets! Zelfs zonder wieleroutfit voel ik dat dit geen moeilijke beslissing gaat worden. Op Twitter meld ik dat samensmelting een goed woord is. En zo voelt het ook, ik ben gelijk 1 met de fiets. Ik schakel wat en ga even op de pedalen staan en elke beweging wordt gelijk omgezet in voorwaartse snelheid. De twijfel, als 'ie er al geweest is, verdwijnt definitief. 10 minuten later zet ik een handtekening op een stuk papier waarvan de meeste tekst me ontgaat. De accessoires zoals zadel, pedalen, bandjes, e.d. zijn besproken en de koop is gesloten. Een weekje in spanning afwachten en dan mag ik een nieuwe wielerperiode inluiden met deze "dreammachine"! Dat worden 6 of 7 lange onrustige dagen en nachten. Lichtelijk in extase rij ik even later terug naar Capelle.
René Froger zong het ooit al : ja alles, alles, kan een mens gelukkig maken. Zelfs een fiets.

Carpe Diem

Een doordeweekse dinsdag in november en met de voorspelde zon in het vooruitzicht leek me dat een uitgelezen moment om eens een dagje vrij te nemen. Zomaar, omdat je soms niet moet nadenken en gewoon op je gevoel af moet gaan. Pluk de dag!
Bij het ontbijt wordt de dagindeling snel gemaakt en als eerste moet er natuurlijk gefietst worden! Om 10.00 uur sta ik buiten, blauwe lucht, weinig wind, verpakt in winterkleding, stuur gedraaid naar het zuiden en klaar voor een overdosis fietsgenot.
Na een stief kwartiertje fietsen kom ik aan in Krimpen a/d Lek waar ik het pontje net voor mijn neus zie wegvaren. Heb ik onbewust te vroeg het tempo laten zakken en “per ongeluk” in m’n remmen geknepen? In de stralende zon geniet ik in ieder geval van de 10 minuten bonus met uitzicht op een glinsterende rivier. Ik voel het broeikaseffect onder mijn Cervelo-jack en vraag me af of ik mij niet te winters heb aangekleed. Straks als ik weer in beweging ben zal het kleffe gevoel wel verdwijnen.
Na een korte overtocht die me slechts € 0,70 kost (maar daarmee toch veruit de duurste vorm van openbaar vervoer is!) rij ik de Alblasserwaard in met zijn wereldberoemde verzameling wieken die tegen een felblauwe achtergrond weer fotogeniek op een rij staan te wachten op repeterend flitslicht.

November is echter een slechte tijd voor touringcars vol met Japanners en het is dan ook lekker rustig op het lange fietspad. Om te voorkomen dat de molens ontwenningsverschijnselen krijgen neem ik er, bij gebrek aan de gebruikelijke stroom toeristen, dan maar even een foto van. Is het een zucht van verlichting die ik aan de overkant van het water hoor? Of is het de wind die langs de rietkragen strijkt?
Het fotomoment is de 2e en voorlopig laatste stop want nu moet er maar eens serieus doorgefietst worden! Ik ben weer onderweg, langs dobberende bootjes en eindeloze weilanden met af en toe een verdwaalde koe. Nederland is vol, behalve hier. Ik zuig de rust en ruimte op als een droge spons en duik 10 kilometer verder de dikke mist in.

Ik had het op het nieuws gehoord maar hoopte dat het verder zuidelijk was blijven steken. De grijze deken heeft zich echter al tot Papendrecht weten op te werken en drukt zwaar op de horizon die ineens tot op 100 meter is genaderd. Bij elke pedaalslag schuift hij wat op en terwijl ik door mijn gekrompen wereld fiets vormen zich kleine waterdruppeltjes op mijn fiets en kleding. Zonder navigatie en beperkt zicht is het makkelijk verdwalen, maar ik ken hier elke meter asfalt, elk putdekseltje en kilometerpaaltje dus maak ik me geen zorgen en ga weer op zoek naar de zon. Bij Strijen heb ik het zuidelijkste puntje van mijn route bereikt en stop ik even om wat gecomprimeerde carbo's naar binnen te werken. Dit is geen dag voor een hongerklop, dit is een dag voor ongelimiteerde energie en levenslust!
Richting Oud-Beijerland wordt de mist langzaam steeds wat dunner en prikken de zonnestralen steeds vaker en in toenemende aantallen door het grijze gordijn heen. Er verschijnt weer een schaduw naast mij en even later kan ik mijn zonnebril weer uit mijn achterzak vissen. Ik droog op, druppels verdwijnen en de temperatuur klimt weer naar een comfortabele waarde. Er staat inmiddels 100 kilometer op de teller, nog zo’n 15 te gaan.
Bovenop de Van Brienenoordbrug zie ik de wazige skyline van werkend Rotterdam en geniet met die gedachte dubbel van de korte snelle afdaling. Nog zo’n 5 kilometer naar Capelle en dan moet ik stoppen. Ik wil eigenlijk verder maar ik moet. Er staan nog meer mooie dingen te gebeuren en na 114 km knijp ik dan ook definitief in de remmen. Ik geniet nog even na van de heerlijke fietsrit maar daarna is het snel douchen en eten. De start van de volgende etappe is al snel.......

Nieuwe start

De verkoudheid eindelijk uit het wiel gereden, het spinnen weer opgepakt en ook het buitenfietsen was vandaag weer eens aan de beurt. Klaar voor een nieuwe start!
Eerst maar eens op zoek naar wat warmere fietskleding want zomer gaat het in ieder geval niet meer worden! De zon die scheen wel maar buien lagen op de loer. Verraderlijk twijfelweer. Regenjack mee?
Met een schone fiets ging ik op weg. Een gepensioneerde fiets eigenlijk want hij heeft al in gedachten plaatsgemaakt voor een andere. In mijn hoofd rijden 2 kandidaten rond waar bij een Belg een lichte voorsprong heeft op een Italiaan. Maar de race is nog niet gereden. "Parijs is nog ver" zou Joop zeggen.
M'n ouwe trouwe Wilier moet dus op zijn ouwe dag nog even zijn diensten verlenen. En dat doet 'ie nog steeds goed.
Het ging richting het Westland want daar zag de lucht er toch het meest veelbelovend uit. En ook de wind kwam uit die richting dus dat kwam goed uit.

Ik heb ooit op m'n blog geschreven dat het aantal lekke banden wat ik in al die fietsjaren heb gehad op 1 hand te tellen waren. Nou, dat gaat sinds vorig jaar niet helemaal meer op. Ik heb nu toch beide handen nodig, misschien zelfs een voet erbij. Vandaag was het al na 10 minuten raak. Jullie hebben het misschien wel gemerkt, ineens meer zuurstof in de lucht. Graag gedaan, want die kwam uit mijn lekke voorband! Op de Bike Motion Benelux was het Open Nederlands Kampioenschap bandje verwisselen afgelast, maar ik had volgens mij toch kans gemaakt op een podiumplek. Supersnel verdween het reservebandje onder het Continentale rubber en was ik na 15 minuten weer op weg. Snel??? Ja, want je moet de 10 minuten voor het beantwoorden van een sms'je er even afhalen. Dat doe ik minder snel.

Zaterdagmiddag is trouwens een slecht fietsmoment. Tenminste als je door stedelijk gebied gaat. Veel mensen op weg, druk bezig om de boodschappen of weet ik veel wat in huis te halen. Met de auto natuurlijk. Druk, druk, druk, en dan letten we maar even niet op fietsers.

Een stukje van een kilometer of 2 door Hillegersberg leverde dus 2 keer een bijna volledig geblokkeerd fietspad op. Zich verontschuldigende bestuurders achter autoglas. Ik kon er nog net omheen dus kon er mee leven. Niet met het feit dat ik op een rotonde door een bejaard echtpaar in een gemotoriseerd koekblik op een haar na omver werd gereden. Kijk, dat zij levensmoe zijn moeten zij weten, maar ik wil graag nog even door als ze het niet erg vinden! Het is soms een wonder dat je zonder kleerscheuren weer thuiskomt. Gevaarlijke hobby hoor dat fietsen!

Gelukkig scheen ondertussen lekker het zonnetje op weg naar het mooie Westland richting Schipluiden. De stad uit, de stilte in, fietsen wordt dan ineens weer genieten, wat het ook is en behoort te zijn. Rust in de Randstad, daar tussen de weilanden kan je het gewoon opsnuiven. Zelfs m'n goed gesmeerde ketting was geruisloos en gunde mij m'n momentje van ontstressen.

Langs de golfbaan scheen de zon nog op de wuivende rietkragen maar even verder begonnen toch de eerste druppels te vallen. Een horizon vol dreigend zwarte wolken beloofde niet veel goeds en even later werd het dreigement dan ook omgezet in daden. Het begon flink te regenen.

Ook daar kon ik mee leven, het is tenslotte herfst. Een buitje moet je dan incalculeren. Gewoon lekker doorfietsen, in beweging blijven.

Via Delft reed ik het Westland (of eigenlijk Delfland) weer uit richting Nootdorp. Daarna Zoetermeer en langs de Rotte om Capelle weer in zicht te krijgen. Daar scheen de zon weer en waren de wegen droog. Over plaatselijke buitjes gesproken! Achter mij nog steeds die dreigende zwarte deken (zie foto) maar ik was binnen. Na 72 kilometer zat het herfstritje er weer op.

Na die lange 'snotperiode' toch weer heerlijk om buiten op de fiets te zitten. Zondag de mountainbike maar eens van stal halen om te kijken of ik dat niet verleerd ben. En even kijken of ik nog wat fietsmaatjes kan regelen om samen mee te modderhappen.

Om met de woorden van Youp van 't Hek te spreken : WE ZIJN BEGONNEN!

DoncCradySter

Gisteravond was een bijzondere avond. Ik mocht live aanwezig zijn bij een heus DoncCradySter-etentje wat door Arend-Jan en Nicolien in hun nieuwe paleisje in Den Haag werd gepresenteerd. Bijzonder want er worden normaal geen buitenstaanders uitgenodigd om mee te genieten van zo'n copieuse maaltijd! De regels zijn streng wat dat betreft.
Maar goed, ik was ook uitgenodigd en dus ging ik op weg naar Den Haag. Even de avond ervoor het adres in Navigon zetten....even....dacht ik. Was ook even vergeten dat het zo'n hopeloos traag programma is en na 3 pogingen sloeg m'n iPhone op tilt en heb ik het opgegeven. Heb het in de auto onderweg tevergeefs nogmaals geprobeerd maar Truus kon geen GPS signaal vinden en bleef sprakeloos. Dan maar op het ouderwetse Ton-Ton richtinggevoel en die bleek maar weer eens feilloos te werken (helaas nog niet beschikbaar voor de iPhone) dus reed ik mooi op tijd de straat van bestemming in.

Amber was er ook net. Ze stond al aan te bellen terwijl ze wat snoep aan een paar schoolkinderen gaf. Ze had een wijnfles in haar hand en ik zag dat ze de schroefdop erop draaide en 'm weer in de verpakking liet zakken. Met haar hand veegde ze haar mond af en stapte door de inmiddels geopende deur naar binnen.

Vreemd, dacht ik, terwijl ik even verderop de auto parkeerde.

Ook voor mij ging de deur na een korte zoem en een klik open en stapte ik naar binnen. Trapreden gingen omhoog en op de 4e ervan zat een muis mij aan te kijken. Ik was blij dat AJ hem nog niet had gevangen toen ik zag dat hij een klein koksmutsje op had. Ik dacht Ratatouille! Met het eten zou het helemaal goed komen!

Uiteraard kregen we gelijk een rondleiding door het huis (AJ liet me later de geheime Heineken-inloopkast nog even zien) en vooral het zien van de racefietsen in de keuken deed m'n fietshart goed. Daar waar ze horen. Bij de primaire levensbehoeften. Eten en fietsen. :-)
Toen ook de dame des huizes, aka Nicolien, aka Nico, was gearriveerd barstte de gezelligheid helemaal los! Toastjes werden er bijgesleept, de drank vloeide rijkelijk en er werd vooral veel gekletst en gelachen. Ook de pastamaaltijd die daarna op tafel (in de ruimste zin van het woord) werd getoverd was "tutto bene" en verdiende zeker bonuspunten voor het DoncCradySter-klassement. Als niet-jurylid mag ik helaas geen punten toekennen maar mag uiteraard de jury wel beïnvloeden!

Uiteraard werd er ook veel over fietsen gepraat en Alpe d'HuZes. Logisch als je elkaar via die 2 dingen hebt leren kennen en natuurlijk gingen de plannen voor de komende editie over tafel tussen de thee, koffie en kruidnoten door. Een mooie avond met mooie mensen en dat soort gezellige avonden kunnen mij niet lang genoeg duren. Alleen kan je dat een chirurg in opleiding met werkdagen van tig uur niet aandoen!
Om een uur of 11 was het dus mooi geweest, zeker weten, en ik zeg : op naar het volgende DoncCradySter-etentje! Ik vond zo'n extra onpartijdig jurylid wel een goed idee! :-)) Ja toch? Niet dan?

P.S.
Door mijn aanhoudende verkoudheid kan het zijn dat ik bepaalde dingen niet helemaal goed heb gezien of gehoord en misschien is het dan ook verstandig om voor een "second opinion" even naar het blog van Amber te surfen.

Metamorfose

Eindelijk weer eens een blogberichtje hoor ik jullie denken. En terecht! Het is alweer veel te lang geleden dat er hier wat nieuws te lezen viel. Heb het ook heel druk gehad met vooral verkouden zijn. Mijn God wat een "martelgang", er is de laatste 3 weken (!) meer vocht uit m'n neus gekomen dan uit de waterkraan (nee, geen grapjes over smurfen, laten we het zereneus houden, haha).
Over het algemeen weinig tot niet gefietst (op een uurtje spinning na die 3 uur leek te duren!) maar gelukkig in een periode waar het niet zo moet maar meer mag. En van mezelf mocht ik dus even niet. Eerst uitzieken, herstellen wat nu eindelijk lijkt te gebeuren. Het zal tijd worden!
Binnenkort dus tijd om op de MTB te gaan kruipen. Mooie toertochten door de Brabantse bossen (mijn favoriete crossgebied) en hopelijk met redelijk herfstweer. Ik heb er zin in!
Ook op korte termijn een complete metamorfose van mijn weblog maar eerst even het teamblog van Team Telstar op de rails zetten. Een nieuw team van 6 supergemotiveerde fietsers die de uitdaging weer aangaan om 6x de Alpe d'Huez te beklimmen om daarmee het KWF te steunen en fondsen te werven voor het onderzoek naar kanker. De actiepagina's van alle teamleden zullen ook binnenkort online staan en dan kan het doneren beginnen! Begin maar vast met sparen! :-)
Alpe d'HuZes 2011 gaat dus op volle kracht van start en volg alles via onderstaande links:

www.opgevenisgeenoptie.nl
www.teamtelstarad6.blogspot.com

Meer info volgt zo snel mogelijk dus kijk regelmatig op mijn weblog. Als je dat al niet deed dan is DIT het moment om er mee te beginnen!