Alarmbel

Je weet dat het tijd is als de helft van je broeken niet meer passen, je t-shirts aanvoelen als dwangbuizen en als de knoopjes spontaan van je overhemd springen. "I don't need therapy, i just need to go CYCLING" staat er op 1 van m'n t-shirts die ik nog wel durf aan te trekken. Een simpele maar heldere conclusie.

Om inspiratie op te doen ben ik teruggekeerd naar m'n blog en heb veel verhalen teruggelezen. Mooie herinneringen kwamen weer terug en ook leuk om te zien dat er blijkbaar nog regelmatig naar mijn blog wordt gekeken. Vorige maand nog zo'n 300 pageviews!
Fietsen en bloggen, dat ging me altijd goed af. Zonder nog duidelijke doelen in het vooruitzicht (behalve die overtollige kilo's kwijtraken dan) zal ik proberen om wat berichtjes te plaatsen. Benieuwd of er nog "oude" lezers terugkeren.

Crossuh door de bossuh!

Als je ergens op tijd moet zijn kan je ook je wekker té vroeg zetten. Dat klinkt tegenstrijdig maar wordt waarheid als je niet gelijk je bed uitstapt als de wekker afgaat. Nog even een keertje omdraaien (je hebt tenslotte tijd zat) is dan funest. Het gevolg: weer in slaap vallen, anderhalf uur later en dus veel te laat wakker worden om naar de MTB-tocht in Prinsenbeek te gaan!
Die plannen kon ik dus eergister gelijk in de prullenbak gooien en ik had geluk dat ik echt alle spullen de avond ervoor al had ingepakt en klaar had staan anders had ik, mede beïnvloed door het mistige koude weer, waarschijnlijk een zondag op de bank doorgebracht.
Het alternatief was een autoritje richting Kaatsheuvel en het rijden van de MTB-route rond de Loonse- en Drunense Duinen. Zo gezegd, zo gedaan.
Het is een drukte van belang als ik de parkeerplaats van Café De Roestelberg oprij. Het sombere weer heeft de wandelaars (met en zonder hond) niet tegengehouden om massaal de wandelschoenen aan te trekken. Het is dan ook even zoeken naar een plekje maar er is gelukkig voldoende parkeerruimte.
Snel de crosser uitladen en 10 min. later rij ik het MTB parcours op. Illegaal, dat wel, want ik heb geen dagvergunning en de bijbehorende sticker a € 2,50 gekocht. Dan maar hopen dat er met deze algehele drukte van wandelaars en fietsers niet gecontroleerd wordt en ik beloof plechtig dat ik de volgende keer gelijk een jaarvergunning aanschaf!
Het parcours begint al gelijk met een paar pittige heuveltjes die pijn doen aan mijn nog niet opgewarmde spieren. Gelukkig wordt het daarna wat vlakker en kan ik een beetje in m'n ritme komen. De route slingert zich door de bossen op een mooie singletrack met een stevige ondergrond van zand dus het is lekker doorrijden. Een klein nadeel van de crosser (t.o.v. een geveerde mountainbike) is wel dat ik elke kuil en hobbel voel maar daar staat tegenover dat 'ie wel wat wendbaarder is.
Het is geen overdreven moeilijk, gevaarlijk of technisch parcours dus ik kom onderweg nogal wat vaders, moeders en kinderen tegen die het ook eens willen proberen. Uiteraard leuk maar af en toe zakt het tempo naar bijna 0 en is het gedwongen in de remmen. Even wachten op een wat breder stuk en er dan snel voorbij, het levert allemaal geen problemen op en zo moet het ook. Respect voor ieders mogelijkheden en tempo!
Het eerste rondje eindigt na 25 km weer bij De Roestelberg in een strook met diep mul zand waar ik in mijn eerste poging niet doorheen kom en van de fiets moet. In het 2e rondje nog maar een keer proberen.
Na 10 min. eet- en drinkpauze ga ik weer verder voor deel 2. Nog even een klein beetje lucht uit de voor- en achterband laten lopen en dan weer in de pedalen. Het is nog een beetje zoeken naar de juiste bandenspanning maar ik voel gelijk dat het nu vooral op de boomwortels e.d. wat comfortabeler rijdt.
Het 2e rondje is qua fietsers duidelijk wat stiller en zonder oponthoud ben ik na ruim een uur weer bij de lastige zandstrook die mij eerder nog van de fiets dwong. Nu lukt het me wel om zonder een voet aan de grond te zetten er doorheen te komen en het is dan ook een mooie afsluiting van de rit.
Het was mijn vuurdoop op deze route maar het is me erg goed bevallen. Zeer goed berijdbaar en in een prachtige omgeving. Hier gaan we zeker nog eens terugkomen maar volgende keer wel met de mountainbike want de spieren in armen, rug en nek hebben aardig op hun donder gekregen.
En voor de degenen die écht tijd over hebben kan je onderstaand de hele route bekijken:

  

Nieuw, nieuw, Nieuwkuijk

Op 1 november was het 20 graden en fietste ik in korte broek en korte mouwtjes. Als de wereld dan zo op z'n kop staat kan ik net zo goed weer gaan bloggen.
Het is ff geleden maar daar zijn we weer. Ik ben benieuwd of er na 4 jaar nog wat lezers zijn overgebleven....

Nieuwkuijk en Vlijmen. 2 Brabantse dorpen, aan elkaar geplakt met de A59 als scheidslijn. De organiserende toerclub was de drukke snelweg overgestoken om vanuit Nieuwkuijk een mooie MTB tocht te organiseren.
Ik ben ruim vóór de officiële starttijd aanwezig maar moet aansluiten in een lange rij die half binnen en half buiten 't Patriaat ongeduldig staat te trappelen. November houdt maar niet op met mooi zijn en ook nu is het weer heerlijk fietsweer die vele mountainbikers op de been heeft gebracht. En iedereen is er vroeg bij.

Een lange rij zou een aantal jaren geleden hopeloos vast hebben gestaan maar deze beweegt gestaag naar voren. "Scan en Go!" is al een tijdje de remedie tegen filevorming bij de inschrijving en dat het werkt merk ik aan het feit dat ik in no time bij de tafel met de vertrouwde invulformuliertjes sta. Geen voorinschrijving en elektronische registratie voor mij maar nog gewoon old school betalen en worstelen met slecht of niet schrijvende pennen. Zonder bril kan ik amper m'n eigen handschrift lezen, ook daar heeft de tand des tijds toegeslagen, maar even later mag ik geregistreerd op weg.
Aardig wat asfalt in het begin, maar ja, het bos is nou eenmaal niet tegen de bebouwing gegroeid dus het duurt even voordat we het gebied van de Loonse en Drunense duinen inrijden. Een goede warming-up.
Het gaat voor geen meter. De vrijwel droge bosgrond lijkt wel vette klei en ik heb het idee dat ik niet vooruit kom. Zijn het m'n benen? M'n fiets?
Nou weet ik dat m'n conditie nog niet om naar huis te schrijven is, maar zo slecht?
Toch maar even m'n fiets checken en een aanlopende voorrem blijkt de boosdoener. Nadat het euvel verholpen is gaat het toch ineens een stuk beter!
Er is een leuke route in de mooie herfstbossen neergelegd, niet al te uitdagend maar met het heerlijke novemberweer is het toch weer genieten.  Draaien en keren, af en toe wat langere stukken, zand en welgeteld 1 modderplas. De winter lijkt nog zo ver weg en dat mag nog wel even zo blijven.
Even ben ik bang dat de Zeeuwse zuinigheid is overgewaaid naar Brabant als de verversingspost maar niet in zicht komt. Gelukkig kan ik na 37 km toch nog genieten van mijn favoriete suikerwafel en sportdrank terwijl ik gelijk even kan bijkletsen met wat bekenden. In de drukte ontdek ik Wim IJpelaar (Dondersgoed) en  René Franssen (Nootdorpse Kippen) en terwijl we bijna uitgerookt worden door een brandende vuurkorf is het leuk om even onze ervaringen uit te wisselen.
Het is nog krap 15 km tot aan de finish en het duurt dan ook niet lang voordat de start/finishboog in zicht komt.
Na de tocht in Dongen 3 weken geleden was ook dit weer de moeite waard en ik begin weer lekker in het mountainbikeritme te komen. Over blogritme kan ik nog niet echt spreken maar misschien komt dat ook wel weer op gang.
Tot de volgende keer!

LEES VERDER OP WWW.TONOPKOERS.BLOGSPOT.COM !!

Het Einde, The End, Das Ende, La Fin.......en tot gauw!

Bloggen ging mij altijd redelijk makkelijk af. Vanaf sept.2007 kon ik er toch regelmatig een aardig verhaal uitpersen en waren de reacties hierop altijd heel positief. De laatste tijd is hier echter zwaar de klad ingekomen en is het hier heel stil geweest en het aantal bezoekers dan ook terecht flink teruggelopen.
Enerzijds omdat de inspiratie ontbrak, en aan de andere kant omdat mijn privéleven dusdanig is veranderd dat het mij gewoonweg aan tijd heeft ontbroken.
Ook het aantal kilometers en toertochten is een stuk minder dan vorige jaren en dat terwijl Alpe d'HuZes 2011 nu toch héééél dichtbij komt. Krijg ik hier de rekening voor gepresenteerd? Op 9 juni zal ik het weten maar hoop dat de vele trainingsritten van voorgaande jaren mij toch een soort van "basis klimvermogen" hebben opgeleverd. Ik heb dan ook nog steeds vertrouwen dat die 6 x omhoog me gaat lukken al zal het zeker niet zo gemakkelijk gaan als vorig jaar! Mijn verslag hiervan zal uiteraard nog te lezen zijn al moeten jullie daarvoor wel even verhuizen naar ons teamblog. Dit is het LAATSTE blogbericht wat hier zal verschijnen en ik wil dan ook gelijk iedereen bedanken voor alle mooie, leuke, inspirerende en emotionele reacties die ik op mijn verhalen heb ontvangen!

Maar niet getreurd..........er komt een nieuw blog. Vanaf augustus/september zal ik beginnen met een nieuw hoofdstuk in mijn fietsleven en dus nog even de zomer door en dan ben ik weer terug. Hoe? Dat laat ik nog even aan jullie verbeelding over..........

Iedereen een fijne vakantie en tot gauw!

Bikkels

Het regent. Grote regendruppels tegen het raam. Ze knallen met windkracht 6 tegen het glas. Fietsweer? Niet echt en het warme dekbed wil me haast niet loslaten. Nou ja, meer degene die er onder ligt. Tot zover m'n privéleven. :-)
Het begint te regenen op m'n iPhone. Afzeggingen. 3Ly is de eerste. Begrijpelijk want het bloed trekt zich al uit haar ledematen terug als ze de zuivelafdeling van AH bezoekt. Dit fietsweer wil ik haar niet eens aandoen!
Teammaatje Arthur meldt zich met een beginnend koudje c.q. griepje af. Met dit weer voelen de bacillen zich als vissen in het water en die moeten we in Art z'n geval dus niet aanmoedigen. Ik weet dat teammaatje Ruud klaar staat, bikkel uit Nootdorp en voor niets of niemand bang, maar stuur 'm voor de zekerheid een sms'je. 15 weggegooide eurocenten want natuurlijk staat hij klaar!
Om kwart voor 9 ga ik op weg. Op de nieuwe Ridley, noodgedwongen want de Wilier staat aan de andere kant van Zuid-Holland. Maar nat worden is niet erg, niet voor mij en niet voor een fiets. Richting Pijnacker staat de wind pal tegen en mijn lichte carbon frame met de brede(re) buizen (al kan je daar bij dit materiaal eigenlijk niet van spreken) wappert onder mijn handen alle kanten op. Met dit weer misschien een nadeel maar het is ook gewoon een kwestie van wennen.
Na precies 20km ben ik bij de 4gang waar ik Ruud uit de warme hal naar buiten moet slepen. Hij checkt nog even zijn banden en ik zeg nog bij vertrek, begeleid met een lach, dat hij het niet moet flikken om vandaag een lekke band te krijgen......
Arriverende binnensporters kijken ons verbaasd aan. Verklaren ons voor gek. Begrijpelijk.
Voor de 2e keer ga ik op weg, nu met Ruud in mijn wiel die duidelijk nog warm moet worden. Waar ben ik aan begonnen is op zijn gezicht te lezen, maar na 5 minuten is de blik veranderd. Op oneindig en het verstand op 0 net als wat ik een uur eerder al heb gedaan. De meeste wind gaat langs ons heen en de meeste regen valt naast ons op de straat. En bovendien doen we het voor onszelf. Heel veel cliché's maar we besluiten dat we met deze kilometers het verschil met de rest gaan maken!
Ondanks het slechte weer gaat het eigenlijk best goed, we hebben het niet koud en we fietsen een lekker tempo. Af en toe is het onduidelijk of we een fietspad opdraaien of de sloot inrijden maar we voelen nog steeds asfalt onder de banden al is het aantal diepe of minder diepe plassen niet te tellen.
Via Hazerswoude, Boskoop en Bodegraven komen we aan bij de Reeuwijkse Plassen waar we voor de wind even richting de 40 gaan. Een paar surfers op het water gaan zelfs nog harder. Altijd baas boven baas.
Ruud heeft goeie benen en af en toe denk ik : moet het nou zo hard. Uiteraard spreek ik mijn gedachten niet uit en doe een tandje bij. Zijn goeie benen komen echter abrupt tot stilstand als hij lek rijdt. Met een lekke voorband is het moeilijk sturen en gaat hij bijna in een bocht rechtuit! In mijn ooghoek zie ik de sloot rechts naast de weg en wacht op de plons ware het niet dat er in de bocht een oprit naar een boerderij is. "Droog" komt Ruud tot stilstand.
 

Het eerste reservebandje gaat om het voorwiel en gezamenlijk trekken we de buitenband om de velg. Toch een soort van gezellig samen iets in de buitenlucht doen! Een graad of 2 kouder en een minuut of 5 later zijn we weer onderweg. Het duurt even voor we weer in ons ritme zitten, Ruud stopt nog even een keer om toch maar weer zijn (natte) handschoentjes aan te doen maar dan zijn we echt weer "en route".
Bij Papekop volgen we de fietsroute naar Woerden, dwars door de weilanden en ook dwars door de wind. Even voordat we de A12 willen passeren slaat de pech voor de 2e keer toe. Lek! Nu is de achterband van Ruud aan de beurt. Op een open plek en we besluiten naar het viaduct te lopen wat we even verderop zien liggen. Hier waaien we uit ons jasje en is bandje verwisselen een lastige maar vooral ijskoude opgave.
Wandelen op fietsschoentjes ziet er raar uit maar met alleen wat ganzen in het weiland en een verdwaalde hardloper als toeschouwers durven we het wel aan. Ons fietsgemiddelde is door de wandeling natuurlijk flink naar de klote (pardon!) maar we nemen het maar voor lief.
Onder het beschermende viaduct gaat het 2e reservebandje om het achterwiel. We werken gelijk wat koolhydraten naar binnen want het kacheltje moet van binnen wat opgestookt worden. Het stilstaan zorgt ervoor dat we het koud krijgen. Ruud bibbert als een juffershondje. Is het de kou die toeslaat, of snakt hij naar een warm sigaretje? Het is in ieder geval lastig om samen met Shaky Shakerson de klus te klaren.
Vlak voor Linschoten rijdt Ruud voor de 3e keer lek en nu is de voorband weer de boosdoener. Zonder reservebandjes is plakken de enige optie, gelukkig heb ik plakspullen bij me, maar waar vind je een droog plekkie om dit te doen? In Linschoten blijkt alle horeca gesloten en voor de pui van de plaatselijke keurslager doen we onder een afdak en poging om het lek te dichten. Echt 100% droog krijgen we de binnenband niet maar het lijkt te lukken al zijn we er niet echt zeker van. Met de kou in onze botten zijn we eigelijk nergens meer zeker van. Blijft die band nou hard of niet?
We gaan weer verder. Onze 4e start als ik snel tel. Hopelijk nu echt de laatste.
Het blijkt ijdele hoop want 2 kilometer later voelt Ruud voor de 4e keer het asfalt door het rubber heen. Wéér de voorband en de moed zinkt zo langzamerhand in onze natte schoenen.

We komen tot stilstand voor een grote boerderij. Achter een raam ziet de boerin (de moderne versie) onze vertwijfelde blikken en laat ons binnen in de warme stal achter het huis. Althans een stuk warmer dan buiten.
Even later komt de eigenaar ook even kijken hoe we aan het worstelen zijn met de bandjes. Voor Ruud, die niet meer lijkt te kunnen stoppen met bibberen, heeft hij een dikke jas en het helpt zowaar. Terwijl we de binnenbandjes droog proberen te krijgen kijken 2 ezels die in de stal bivakkeren ons met verbaasde blikken aan (voor zover je deze dieren dergelijke verstandelijke vermogens kan toedichten). Een blik van : wie in deze stal zijn nu eigenlijk de ezels?
Om het voorwiel gaat weer een geplakt binnenbandje maar volgens Ruud is hij nog steeds lek als hij z’n oor tegen de opgepompte band drukt. Ik hoor niks. Ik hoor alleen de regen die nu nog harder tegen de stalruiten slaat. Ze hebben gelijk. Het zijn 4 ezels in een ouwe stal.

De binnenband gaat er weer uit en een 2e geplakt exemplaar is zijn vervanger. Geldt dit nu als de 5e keer lek of niet?
We gaan weer op weg, de stal uit en de kou en regen in, als blijkt dat de voorband het houdt. Voor hoelang weten we niet maar onze koffiestop in Oudewater is zo dichtbij dat we het erop wagen. Ik gooi gelijk het tempo erin want ik snak naar een warme bak koffie met appeltaart!
Net als ik denk dat het ergste nu voorbij is hoor ik Ruud weer achter mij roepen. Weer gooit de voorband roet in het eten. We zijn het zat want zo komen we nooit thuis. Opgeven is geen optie en dat waren we ook niet van plan maar het materiaal wil vandaag echt niet meewerken.
Bij huisnummer 48 staat een man op zijn oprit te wassen. Gezien de bakken met regen die uit de hemel komt een raar moment voor zo'n klusje. We spreken hem aan en we mogen in zijn garage nog een plakpoging wagen. De 2 binnenbandjes lijken Ruud wil in 1e instantie nog niet met het thuisfront bellen maar gaat uiteindelijk overstag. We krijgen koffie en een paar handdoeken van de eigenaar die erg behulpzaam is. Terwijl Ruud voor de blower in de garage enigszins probeert op te drogen bel ik met Simone die in Zoetermeer met een vriendin aan de lunch zit. Onze reddende engel springt gelijk in de auto richting ons adres wat niet door haar navigatie wordt herkend. Telefonisch binnenloodsen dan maar wat boven verwachting erg goed lukt. Door het ronde raampje van de garagedeur zie ik na een krap half uurtje de grote zwarte Audi A4 station verschijnen. De verlossing is nabij!
Even later zitten Ruud en ik in verwarmde stoelen bij een snelheid van 120km per uur bij te komen. Goed voor het gemiddelde alleen tellen deze kilometers helaas niet mee.
In de achterbak liggen 2 fietsen en zit Simone dubbelgevouwen in de weinige ruimte die overblijft. Ooit een ploegleider gezien die zich zo opoffert? Hulde!! :-)
In no time zijn we weer in Nootdorp waar we bij Ruud nog even een bakkie doen en nog wat verder opwarmen. Hij mag 63km noteren en ik mag 83 bij m'n totaal optellen. We mogen ze eigenlijk wel dubbel rekenen en ik kom tot de eindconclusie dat het toch geen 4 ezels waren in die stal, maar gewoon 2 ezels en 2 bikkels!
Het rondje van 115km blijft staan tot volgende week. Wie gaat er mee?

30 graden

Ja daar verlang ik wel naar zo'n zomers temperatuurtje. Korte-broeken-weer! Bruine-gladgeschoren-benen-weer, want wat er nu uit m'n broekspijpen steekt daar mag wel een grasmaaiertje overheen! Ik verlang naar de zomer maar het is pas februari en al mijn bloglezers zullen wel in een diepe winterslaap zijn gesukkeld. Want het is stil geweest sinds de jaarwisseling. Stilte voor de storm? Wat bloggen betreft moet ik nog ernstig op gang komen, het fietsen is inmiddels lekker opgepakt en gaat de goeie kant op. En dat mag ook wel want ik wordt de laatste tijd zo goed verzorgd en verwend door m'n lief dat ik moet uitkijken dat de kilos er niet ongemerkt bij komen. 

Afgelopen zondag moesten er dan ook kilometers gemaakt worden en dat er een beetje wind stond was slechts een klein detail. En bovendien werd het ook wel weer eens tijd om fietsvriendinnetje Amber op de fiets te krijgen. Die had nog net onthouden dat een fiets 2 wielen heeft maar meer kon ze zich eigenlijk niet herinneren. Dus geen smoesjes (zie haar blog) en om 10 uur klaar staan! Soms moet je als trainer een beetje streng zijn.

Ik ging om half 10 van huis weg uit Leidschendam...........eh......dat moet ik denk ik nog een keer opschrijven. Ik ging dus om half 10 van huis weg uit Leidschendam......potverdikkie nou staat het er weer! Wat is er met Capelle gebeurd? Laten we zeggen dat ik tegenwoordig 2 startplaatsen heb. Het ene weekend.....het andere weekend.....het leven is toch vol leuke verrassingen. 

Maar goed, laten we het hier over fietsen hebben.

Naar Zoetermeer is het dus precies 10km, dat weet ik dan ook sinds zondag. Een mooie warming-up en dan had Amber mooi de tijd om haar Cube af te stoffen......

Ietwat slecht voorbereid kwam ik even voor 10-en aan (geen pompje bij me en de route moest ik ook nog even snel uit mijn database toveren maar daar heeft niemand iets van gemerkt) en even later, toen er nog 3 windschermen (Ruud, Leon en Aad) zich hadden aangesloten, konden we op weg. Het zou een rondje tussen de 60 en 70 km worden zei ik zelfverzekerd.

Hartje winter, een zachte dat wel, maar zeker nog lang geen 30 graden. Alhoewel........het was ongeveer de hoek die we maakten met het asfalt want probeer maar eens rechtop te fietsen met windkracht 7 uit het zuidwesten!! Het viel dan ook niet mee en af en toe zwabberden we alle kanten op. Ongeveer zoals onderstaand filmpje van een onbekend maar stoer groepje fietsers, opgenomen op zaterdag toen het nog wat erger was en de volle kliko's door de straten vlogen!

Maar gelukkig was het zondag wat beter en ondanks dat de sterke wind af en toe een gat in ons groepje blies was het toch goed te doen. Gezien de richting van de storm werd het dus een rondje Westland. Uiteraard eerst afzien en daarna de beloning in ontvangst nemen.
Vanaf Maasland richting Pijnacker kregen we die beloning in de vorm van een geweldige duw in de rug (nee Amber, het was NIET mijn hand!) en kon ik zelfs een keer 62 km/uur op de teller afklokken! Een duidelijke overschrijding van de maximum snelheid, maar goed dat er geen flitspalen op het fietspad staan! Die jongens met die 4 letters hebben me het laatste jaar al meer dan genoeg gepest. Al lijkt het me dan weer wel erg leuk om met zoiets in "Wegmisbruikers" terecht te komen! Een bon voor te hard rijden op de fiets is natuurlijk de ultieme bekeuring voor een fietsfanaat. Ik zou 'm inlijsten en aan de muur hangen!
Na zo'n 60km arriveerden we lekker uitgewaaid in de Viergang waar we onze welverdiende koffie en (voor sommigen) pannenkoek naar binnen werkten. Maar duidelijk geen pannenkoeken die op de fiets hadden gezeten! Met dit weer gaan fietsen is gewoon stoer!
Nog hartje winter en nog geen 30 graden maar wel lekker gefietst en ik vind alles best als die verrekte sneeuw in ieder geval nu maar definitief wegblijft. Een beetje wind neem ik dan op de koop toe. In Leidschendam had ik mijn eigen pannenkoekenbakster die met heel veel liefde ondertussen stond te bakken. Uiteraard kon ik haar niet te lang laten wachten en vertrok ik even later voor een toetje van 12km. Alles bij elkaar opgeteld kwam ik uiteindelijk uit op 82km en kon ik aanvallen!
Is het nou dat fietsen of de liefde die zo hongerig maakt.....ik ben er nog niet uit en blijf het onderzoeken! :-) Ik hou jullie op de hoogte en vanaf nu, en dat beloof ik, weer regelmatig.

Een ijskoude start

IEDEREEN EEN GEWELDIG 2011 TOEGEWENST !!!
En om maar ijskoud met de deur in huis te vallen hier vast wat foto's van de nieuwjaarsduik.

Op de grens

Zal je net zien. Koop ik een nieuwe racefiets, barst vadertje Winter in alle hevigheid los met hoeveelheden sneeuw die niet zouden misstaan in het gemiddelde wintersportland!

Pekel, zout, zand op de weg. Dikke lagen sneeuw met centimeters diepe en bevroren sporen. Platgereden spekgladde stukken. Op m'n mountainbike naar het werk toe was het al dagelijks een drama dus laat staan op het smalle rubber van de racefiets! Huisarrest dus voor mijn Ridley. Voordeel : hij staat er nog steeds glimmend en fonkelnieuw bij!

Maar het winterse sneeuwlandschap levert ook mooie plaatjes op! 2e kerstdag gingen we met 18 mannen en vrouwen op stap met de MTB in en rond Pijnacker. Een goed alternatief voor het traditionele Schaijk dat we deze keer links (of rechts) lieten liggen.

En het werd een heerlijke rit in een koud maar prachtig landschap met een heerlijk zonnetje erbij! Over het algemeen was er prima te fietsen met af en toe wat moeilijker stukken maar zelfs het vallen was geen probleem, sneeuw is een prima schokbreker!
Na afloop lekker soep en stokbrood met een groot deel van de groep aan een lange tafel. Wil je het nog gezelliger maken zo'n 2e Kerstdag?

Op oudejaarsdag stond er nog even een fotoshoot op het programma van ons team bij onze hoofdsponsor Telstar Uitgeverij. Voordat we ons op de oliebollen en het vuurwerk zouden storten moesten we nog even onze beste eigenschappen als fotomodel tonen. In onze supermooie nieuwe kleding werden we gezamenlijk of solo in verschillende standjes en van verschillende kanten genomen. Eh........fototechnisch gezien is dit een hele normale zin maar ik realiseer me dat dit voor bepaalde lezers rare beelden oproept! :-)
Maar even serieus, allemaal prachtige mensen natuurlijk maar hoe je ook ga staan, voor- of achteruit of desnoods op je kop er was natuurlijk maar 1 echte ster deze middag! Ik zal een hint geven : op de groepsfoto staat hij vooraan.......... :-)

Het lijkt natuurlijk alsof ik mijn fiets heb uitgezocht om goed bij de teamkleding te passen. Maar het zou zomaar kunnen dat het gewoon andersom is. Heb mijn teamleden natuurlijk zonder dat ze het door hadden richting de kleuren van mijn fiets gepushed, haha!

De laatste actie van 2010. Een fantastisch mooi 2010 waarin ik zonder het winnen van de Staatsloterij zo ongelooflijk veel rijker ben geworden. Sportief gezien een geweldig jaar en daarbij ook nog veel mooie lieve mensen ontmoet en geweldige vrienden erbij gekregen. En als klap op de vuurpijl ook nog een nieuwe liefde in m'n armen mogen sluiten. Een jaar wat moeilijk te evenaren lijkt maar m'n gevoel zegt me dat 2011 misschien wel nóg mooier wordt!

De eerste rit

Twee dagen na dato en ik weet nog steeds niet hoe ik het onder woorden moet brengen. Ik stotter en hakkel al 35 uur op m'n toetsenbord en alle letters komen er uit alsof ik zwaar dyslectisch ben geworden!
Wat een ritje op een fiets al niet teweeg kan brengen!
Afgelopen vrijdagavond m'n nieuwe Ridley opgehaald in Haastrecht bij Slingerland Fietsen. Hele fijne zaak trouwens, veel keus, goede service en ze hebben gewoon verstand van zaken! Een aanrader!
Daarna snel naar huis en de rest van de avond met opengevallen bek zitten staren. Allemaal natte plekken op het tapijt van het kwijlen zag ik later. Apathisch, flabbergasted, in totale verwarring daarna naar m'n bed gestrompeld en in slaap gevallen. Totaal gehypnotiseerd door een fiets! Daar kan Rasti Rostelli nog een puntje aan zuigen!
Zaterdag enigzins weer bij m'n positieven wakker geworden. Eerste reflex was het gordijn opentrekken. Bewolkt weer maar wel droog. Geen sneeuw zoals in de rest van Nederland. Toch sprake van een microklimaat in Capelle? De wijnboeren komen in lange rijen straks de (stads)grenzen over!
Maar goed, we hadden het over fietsen. Of nee, eigenlijk nog niet maar dat stond wel in de planning voor de zaterdag. Twijfel borrelde een beetje op (of ik had nog niet ontbeten, dat kan ook) en daar is maar 1 remedie voor : de Buienradar! Snel de laptop aan, surfplank uit de kelder gehaald en surfen maar op het web! (de verwarring van de avond daarvoor was nog niet geheel verdwenen)
Op het beeld cirkelden de sneeuwwolken een beetje om de Randstad heen maar na een kritische blik naar buiten en de geconstateerde pekel op de fietspaden besloot ik toch maar een ritje te gaan maken op de Wilier. M'n ouwe trouwe makker. Zoals ze ouwe paarden een mooie laatste oude dag geven zo is mijn Wilier ook gepensioneerd en dient nu als winterfiets voor nog een paar mooie laatste ritjes door mooi Nederlandsch winterlandschap.
Het duurde wel tot (te) laat in de middag om de beslissing te nemen. Een Ridley die me smekend aankeek en een Wilier met een blik van : hé gaan we nou nog? Het was een moeilijke keuze. En er was een ongelofelijke hoeveelheid zelfbeheersing nodig maar om kwart voor 3 stond ik dan uiteindelijk met de AOW'er buiten. Nog net niet als een rollade maar wel goed ingepakt tegen de koude wind en klaar voor een rondje.

Ik zal geen uitgebreide routebeschrijving geven want ik zit hier in de nachtelijke uren te bloggen en anders kan ik morgenochtend gelijk door naar m'n werk. Ik kwam in ieder geval op 61km uit na ruim 2 uur rijden.
Had me een beetje verkeken op de wintertijd en dat het snel donker wordt. De laatste 20 minuten het noodlot ietwat getart of beter gezegd oom agent een beetje uitgedaagd door zonder licht over 's heren wegen te fietsen. Gelukkig ben ik boetevrij thuisgekomen. Ridley kwaad en beledigd thuis aangetroffen. Veel sussende en liefkozende woorden nodig gehad die avond.
Gelukkig duurde het weekend ook deze keer weer 2 dagen en zondag was het bovendien stralend helder blauw en zonnig weer dus er stond een blij fietsje al vroeg naast m'n bed. Wanneer gaan we? Wanneer gaan we? Opstaan! Huphuphup!
Uiteraard niet aan toegegeven en eerst een bakkie en een ontbijtje. Nog een beetje pesten door nóg een bakkie te nemen en wat te mailen e.d. maar om even over 12-en was het dan zover. De "maiden trip" van misschien wel de 1e Ridley Noah RS op het Hollandse asfalt ging van start!
Ja, en nu ik er over moet gaan vertellen val ik weer stil........................m'n vingers haperen bij de gedachte aan het moment dat de eerste pedaalslagen werden gemaakt. Wat een waanzinnig gevoel! Elke trap was raak en werd omgezet in voorwaartse snelheid. Flitspalen langs de weg schoten volledig in de stress. Wat kwam daar in Godsnaam voorbij? Het schakelen ging zo soepel dat iemand met Parkinson er absoluut gek van zou worden op deze fiets! Klein tikkie, kort klikkie en RAM daar vloog 'ie weer een dijk op!
Later las ik op weeronline.nl dat het buiten -2 graden was geweest. Niks van gemerkt! Ik had net zo goed in korte broek en korte mouwtjes kunnen gaan rijden zo'n warm gevoel kreeg ik. This bike is hotter than HOT!
Het werd bijna 1 lange intervaltraining want ik kon het niet laten om steeds effen een sprintje te trekken. Even op de pedalen staan en zoefff daar ging 'ie al weer! Alles wat je doet op deze fiets wordt omgezet in snelheid. Ik moest zelfs niet teveel m'n tenen bewegen want dan ging het te hard!
In één woord geweldig! Wat een geweldige fiets en wat een genot om hier de komende tijd op te mogen rijden. Hoezo twijfelen of ik die Bianchi moest nemen. Bianchi wie??? Nooit van gehoord!
Superlatieven te kort dus maar wel 1 nadeel. Ja, toch moet dat ook wel even genoemd worden. Er is 1 nadeel en dat is dat je er spierpijn van in je nek krijgt. Maar ik weet hoe het komt. Ik zal het uitleggen.
De route die ik reed ging langs de IJssel naar Gouda en dan via Krimpen weer terug. En daar heb je allemaal van die leuke dijkhuisjes die net iets lager liggen dan het asfalt, waar ik dus reed. De ramen van de huizen komen zo precies op rijhoogte te liggen. En jullie voelen hem al aankomen..........bij elk huis dat ik passeerde was 't constant naar links kijken en de weerspiegeling van mijzelf en de fiets bewonderen. Ik werd gek van mezelf! Maar kon me niet beheersen. Oooh wat mooi.........oooh wat mooi..........oooh wat mooi..enz.enz. Ik kwam langs een autoshowroom met zo'n hele lange van glas voorziene gevel. Ik ben geloof ik 4 keer heen en weer gereden. Hééééérlijk. Narcisme in ultima forma!
Maar aan elk rondje komt uiteindelijk een einde en hoewel ik eigenlijk nooit meer wilde afstappen en direct wou doorfietsen tot aan de poolcirkel, moesten de remmen uiteindelijk ook nu weer ingeknepen worden.
Na 60km en weer ruim 2 uur fietsen was ik klaar. Wow, wow, wow. Meer woorden heb ik niet voor nodig. Wat een gevoel. Beter dan sex? Ik begin (bijna) te twijfelen! :-)

Het is nu bijna 36 uur later en eindelijk is het me dan gelukt om het op papier te zetten. Een blog met de meeste uitroeptekens ooit geloof ik en misschien denken jullie wel : die is gek! Ik neem het jullie niet kwalijk en misschien is het wel wat overdreven neergezet maar het benaderd beangstigend dicht de werkelijkheid! Ik hou nou eenmaal van fietsen en als je dan op zo'n mooie dag op zo'n mooi stukje techniek mag rijden dan is dat bijna kunst en daar kan ik mateloos en eindeloos van genieten. Geluk zit in hele kleine dingen en op zo'n zonnige zondagmiddag voel ik me dan even heel gelukkig!
Het is dan uiteindelijk ook hier gaan sneeuwen en de wijnboeren hebben Capelle inmiddels met de eerste TGV weer rap verlaten. De Ridley staat ontspannen tegen een muurtje in m'n woonkamer. Wachtend op het volgende ritje. Dat dát met dit weer nog even kan duren zal ik 'm maar niet vertellen.

Bijna zover

De donkere dagen voor Kerst. Hoeveel zijn dat er eigenlijk? Ik rij nu al 's ochtends in het donker op de fiets naar het werk en 's avonds in het donker weer terug naar huis. En het is nog november!
Ik heb ook helemaal geen zin in de winter. Tenminste niet zo'n winter zoals de afgelopen keer met sneeuw tot eind maart. Koud is niet erg, maar al die rotzooi op de weg daar zit ik deze keer echt niet op te wachten!
Ik ben natuurlijk lichtelijk bevooroordeeld met de nieuwe Ridley bijna in m'n bezit. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik daar 4 maanden lang alleen maar naar moet staren met kwijl in de mondhoeken en onrustige benen! Ik wil vliegen, ik wil dansen op de pedalen in een koude ochtendzon met het rijp op de bomen en een stille droge weg voor me. Witte wolken die bij elke ademstoot ontsnappen en ver achter mij langzaam oplossen.
Vrijdagavond is het dan zover. Ik mag mijn nieuwe "dreammachine" gaan ophalen. Dat zal een onrustig dagje worden op het werk. Op hete kolen zoals ze dat noemen.
Er komen trouwens nog een paar strakke wielen in. De standaard wielen die er nu in zitten zijn helemaal niet slecht maar die gaan op de reservebank en mogen alleen invallen bij een blessure van het vaste duo. Het zou zomaar kunnen dat er een paar mooie Reynolds-wielen in de basis komen te staan, maar er zijn nog meer opties. Het heeft nog geen haast, ik kijk rustig verder.
Het is dus aftellen geblazen, eerst in dagen maar nu gaan het langzaam aan uren worden en daarna minuten en dan............
Geld uitgeven. En dan denk ik ook ineens aan m'n Alpe d'HuZes actiepagina die sinds zaterdag in de lucht is. Rechts boven de link er naartoe. "Steun mij" staat er. Ja, duidelijker kan het niet worden. Ik heb de steun nodig om straks minimaal 6x de Alpe d'Huez te beklimmen maar nog meer is die steun van levensbelang voor alle kankerpatiënten en daarom moet er veel geld binnenkomen voor het onderzoek naar kanker. En of die geldstroom nu binnenkomt via mijn blog, via mijn actiepagina, via een ander teamlid van Team Telstar. Het maakt allemaal niet uit. Geef op de manier zoals jij wilt en geef met je hart, een klein of groot bedrag. Allemaal bijzaak, maar GEEF en laat iedereen die zich met hart en ziel voor dit goede doel inzet niet in de kou staan. Zeker nu de weersverwachtingen aangeven dat het gaat vriezen.......
Ik reken op jullie steun en dan zal ik vliegen, dansen op de pedalen van mijn nieuwe Ridley. Tot op het bot gemotiveerd zal ik dan mijn droomfiets de flanken van de Alpe d'Huez opjagen en doorgaan tot het allerlaatste einde want OPGEVEN IS GEEN OPTIE!

Carpe Diem 2

Nog steeds dezelfde doordeweekse dinsdag in november en ik ben op weg naar Haastrecht, in de auto. Op weg naar mijn volgende doel : een nieuwe fiets!
Na wekenlang wikken en wegen, zoektochten op internet en een urenlange beursgang is het tijd om knopen door te hakken. Na een felle strijd is het gevecht op punten gewonnen door een Belg en het moet wel erg gek lopen wil ik nog van gedachten veranderen.
Het is stil bij Slingerland Fietsen. Ik ben de enige klant in de winkel en de verkoper bij de kassa realiseert zich nog niet dat hij een hele makkelijke middag tegemoet gaat. Ik zie er als een standaard “kijken, kijken, niet kopen” klant uit maar hij kan mijn gedachten niet lezen.
Ik loop langs rijen om aandacht schreeuwende fietsen. Cervelo, Trek, Colnago, Cube, Cannondale, ik passeer ze allemaal en zonder enige aarzeling loop ik door, helemaal naar achter waar de Ridleys staan. Daar staat ‘ie, op ooghoogte : de Ridley Noah RS !!

Op de Bike Motion Benelux was ik al 6x langs de stand van Ridley gelopen en had ik ‘m al evenveel keer bewonderd maar nu lijkt ‘ie nog mooier. Het technische verhaal zit al in m’n hoofd. Daar hoeft niets meer aan toegevoegd te worden, eigenlijk weet ik alles al. Een testrit is het enige wat nog ontbreekt. Ik heb ‘m al gedag gezegd maar hij moet nog kennis maken met m’n benen!
Pedalen worden erop geschroefd en even later loop ik vol verwachting de winkel uit. Ik klim op het zadel en rij het smalle straatje in, het is alsof ik een warme jas tegen de kou aantrek. Wat een fantastisch gevoel! Wat een wereldfiets! Zelfs zonder wieleroutfit voel ik dat dit geen moeilijke beslissing gaat worden. Op Twitter meld ik dat samensmelting een goed woord is. En zo voelt het ook, ik ben gelijk 1 met de fiets. Ik schakel wat en ga even op de pedalen staan en elke beweging wordt gelijk omgezet in voorwaartse snelheid. De twijfel, als 'ie er al geweest is, verdwijnt definitief. 10 minuten later zet ik een handtekening op een stuk papier waarvan de meeste tekst me ontgaat. De accessoires zoals zadel, pedalen, bandjes, e.d. zijn besproken en de koop is gesloten. Een weekje in spanning afwachten en dan mag ik een nieuwe wielerperiode inluiden met deze "dreammachine"! Dat worden 6 of 7 lange onrustige dagen en nachten. Lichtelijk in extase rij ik even later terug naar Capelle.
René Froger zong het ooit al : ja alles, alles, kan een mens gelukkig maken. Zelfs een fiets.

Carpe Diem

Een doordeweekse dinsdag in november en met de voorspelde zon in het vooruitzicht leek me dat een uitgelezen moment om eens een dagje vrij te nemen. Zomaar, omdat je soms niet moet nadenken en gewoon op je gevoel af moet gaan. Pluk de dag!
Bij het ontbijt wordt de dagindeling snel gemaakt en als eerste moet er natuurlijk gefietst worden! Om 10.00 uur sta ik buiten, blauwe lucht, weinig wind, verpakt in winterkleding, stuur gedraaid naar het zuiden en klaar voor een overdosis fietsgenot.
Na een stief kwartiertje fietsen kom ik aan in Krimpen a/d Lek waar ik het pontje net voor mijn neus zie wegvaren. Heb ik onbewust te vroeg het tempo laten zakken en “per ongeluk” in m’n remmen geknepen? In de stralende zon geniet ik in ieder geval van de 10 minuten bonus met uitzicht op een glinsterende rivier. Ik voel het broeikaseffect onder mijn Cervelo-jack en vraag me af of ik mij niet te winters heb aangekleed. Straks als ik weer in beweging ben zal het kleffe gevoel wel verdwijnen.
Na een korte overtocht die me slechts € 0,70 kost (maar daarmee toch veruit de duurste vorm van openbaar vervoer is!) rij ik de Alblasserwaard in met zijn wereldberoemde verzameling wieken die tegen een felblauwe achtergrond weer fotogeniek op een rij staan te wachten op repeterend flitslicht.

November is echter een slechte tijd voor touringcars vol met Japanners en het is dan ook lekker rustig op het lange fietspad. Om te voorkomen dat de molens ontwenningsverschijnselen krijgen neem ik er, bij gebrek aan de gebruikelijke stroom toeristen, dan maar even een foto van. Is het een zucht van verlichting die ik aan de overkant van het water hoor? Of is het de wind die langs de rietkragen strijkt?
Het fotomoment is de 2e en voorlopig laatste stop want nu moet er maar eens serieus doorgefietst worden! Ik ben weer onderweg, langs dobberende bootjes en eindeloze weilanden met af en toe een verdwaalde koe. Nederland is vol, behalve hier. Ik zuig de rust en ruimte op als een droge spons en duik 10 kilometer verder de dikke mist in.

Ik had het op het nieuws gehoord maar hoopte dat het verder zuidelijk was blijven steken. De grijze deken heeft zich echter al tot Papendrecht weten op te werken en drukt zwaar op de horizon die ineens tot op 100 meter is genaderd. Bij elke pedaalslag schuift hij wat op en terwijl ik door mijn gekrompen wereld fiets vormen zich kleine waterdruppeltjes op mijn fiets en kleding. Zonder navigatie en beperkt zicht is het makkelijk verdwalen, maar ik ken hier elke meter asfalt, elk putdekseltje en kilometerpaaltje dus maak ik me geen zorgen en ga weer op zoek naar de zon. Bij Strijen heb ik het zuidelijkste puntje van mijn route bereikt en stop ik even om wat gecomprimeerde carbo's naar binnen te werken. Dit is geen dag voor een hongerklop, dit is een dag voor ongelimiteerde energie en levenslust!
Richting Oud-Beijerland wordt de mist langzaam steeds wat dunner en prikken de zonnestralen steeds vaker en in toenemende aantallen door het grijze gordijn heen. Er verschijnt weer een schaduw naast mij en even later kan ik mijn zonnebril weer uit mijn achterzak vissen. Ik droog op, druppels verdwijnen en de temperatuur klimt weer naar een comfortabele waarde. Er staat inmiddels 100 kilometer op de teller, nog zo’n 15 te gaan.
Bovenop de Van Brienenoordbrug zie ik de wazige skyline van werkend Rotterdam en geniet met die gedachte dubbel van de korte snelle afdaling. Nog zo’n 5 kilometer naar Capelle en dan moet ik stoppen. Ik wil eigenlijk verder maar ik moet. Er staan nog meer mooie dingen te gebeuren en na 114 km knijp ik dan ook definitief in de remmen. Ik geniet nog even na van de heerlijke fietsrit maar daarna is het snel douchen en eten. De start van de volgende etappe is al snel.......

Nieuwe start

De verkoudheid eindelijk uit het wiel gereden, het spinnen weer opgepakt en ook het buitenfietsen was vandaag weer eens aan de beurt. Klaar voor een nieuwe start!
Eerst maar eens op zoek naar wat warmere fietskleding want zomer gaat het in ieder geval niet meer worden! De zon die scheen wel maar buien lagen op de loer. Verraderlijk twijfelweer. Regenjack mee?
Met een schone fiets ging ik op weg. Een gepensioneerde fiets eigenlijk want hij heeft al in gedachten plaatsgemaakt voor een andere. In mijn hoofd rijden 2 kandidaten rond waar bij een Belg een lichte voorsprong heeft op een Italiaan. Maar de race is nog niet gereden. "Parijs is nog ver" zou Joop zeggen.
M'n ouwe trouwe Wilier moet dus op zijn ouwe dag nog even zijn diensten verlenen. En dat doet 'ie nog steeds goed.
Het ging richting het Westland want daar zag de lucht er toch het meest veelbelovend uit. En ook de wind kwam uit die richting dus dat kwam goed uit.

Ik heb ooit op m'n blog geschreven dat het aantal lekke banden wat ik in al die fietsjaren heb gehad op 1 hand te tellen waren. Nou, dat gaat sinds vorig jaar niet helemaal meer op. Ik heb nu toch beide handen nodig, misschien zelfs een voet erbij. Vandaag was het al na 10 minuten raak. Jullie hebben het misschien wel gemerkt, ineens meer zuurstof in de lucht. Graag gedaan, want die kwam uit mijn lekke voorband! Op de Bike Motion Benelux was het Open Nederlands Kampioenschap bandje verwisselen afgelast, maar ik had volgens mij toch kans gemaakt op een podiumplek. Supersnel verdween het reservebandje onder het Continentale rubber en was ik na 15 minuten weer op weg. Snel??? Ja, want je moet de 10 minuten voor het beantwoorden van een sms'je er even afhalen. Dat doe ik minder snel.

Zaterdagmiddag is trouwens een slecht fietsmoment. Tenminste als je door stedelijk gebied gaat. Veel mensen op weg, druk bezig om de boodschappen of weet ik veel wat in huis te halen. Met de auto natuurlijk. Druk, druk, druk, en dan letten we maar even niet op fietsers.

Een stukje van een kilometer of 2 door Hillegersberg leverde dus 2 keer een bijna volledig geblokkeerd fietspad op. Zich verontschuldigende bestuurders achter autoglas. Ik kon er nog net omheen dus kon er mee leven. Niet met het feit dat ik op een rotonde door een bejaard echtpaar in een gemotoriseerd koekblik op een haar na omver werd gereden. Kijk, dat zij levensmoe zijn moeten zij weten, maar ik wil graag nog even door als ze het niet erg vinden! Het is soms een wonder dat je zonder kleerscheuren weer thuiskomt. Gevaarlijke hobby hoor dat fietsen!

Gelukkig scheen ondertussen lekker het zonnetje op weg naar het mooie Westland richting Schipluiden. De stad uit, de stilte in, fietsen wordt dan ineens weer genieten, wat het ook is en behoort te zijn. Rust in de Randstad, daar tussen de weilanden kan je het gewoon opsnuiven. Zelfs m'n goed gesmeerde ketting was geruisloos en gunde mij m'n momentje van ontstressen.

Langs de golfbaan scheen de zon nog op de wuivende rietkragen maar even verder begonnen toch de eerste druppels te vallen. Een horizon vol dreigend zwarte wolken beloofde niet veel goeds en even later werd het dreigement dan ook omgezet in daden. Het begon flink te regenen.

Ook daar kon ik mee leven, het is tenslotte herfst. Een buitje moet je dan incalculeren. Gewoon lekker doorfietsen, in beweging blijven.

Via Delft reed ik het Westland (of eigenlijk Delfland) weer uit richting Nootdorp. Daarna Zoetermeer en langs de Rotte om Capelle weer in zicht te krijgen. Daar scheen de zon weer en waren de wegen droog. Over plaatselijke buitjes gesproken! Achter mij nog steeds die dreigende zwarte deken (zie foto) maar ik was binnen. Na 72 kilometer zat het herfstritje er weer op.

Na die lange 'snotperiode' toch weer heerlijk om buiten op de fiets te zitten. Zondag de mountainbike maar eens van stal halen om te kijken of ik dat niet verleerd ben. En even kijken of ik nog wat fietsmaatjes kan regelen om samen mee te modderhappen.

Om met de woorden van Youp van 't Hek te spreken : WE ZIJN BEGONNEN!

DoncCradySter

Gisteravond was een bijzondere avond. Ik mocht live aanwezig zijn bij een heus DoncCradySter-etentje wat door Arend-Jan en Nicolien in hun nieuwe paleisje in Den Haag werd gepresenteerd. Bijzonder want er worden normaal geen buitenstaanders uitgenodigd om mee te genieten van zo'n copieuse maaltijd! De regels zijn streng wat dat betreft.
Maar goed, ik was ook uitgenodigd en dus ging ik op weg naar Den Haag. Even de avond ervoor het adres in Navigon zetten....even....dacht ik. Was ook even vergeten dat het zo'n hopeloos traag programma is en na 3 pogingen sloeg m'n iPhone op tilt en heb ik het opgegeven. Heb het in de auto onderweg tevergeefs nogmaals geprobeerd maar Truus kon geen GPS signaal vinden en bleef sprakeloos. Dan maar op het ouderwetse Ton-Ton richtinggevoel en die bleek maar weer eens feilloos te werken (helaas nog niet beschikbaar voor de iPhone) dus reed ik mooi op tijd de straat van bestemming in.

Amber was er ook net. Ze stond al aan te bellen terwijl ze wat snoep aan een paar schoolkinderen gaf. Ze had een wijnfles in haar hand en ik zag dat ze de schroefdop erop draaide en 'm weer in de verpakking liet zakken. Met haar hand veegde ze haar mond af en stapte door de inmiddels geopende deur naar binnen.

Vreemd, dacht ik, terwijl ik even verderop de auto parkeerde.

Ook voor mij ging de deur na een korte zoem en een klik open en stapte ik naar binnen. Trapreden gingen omhoog en op de 4e ervan zat een muis mij aan te kijken. Ik was blij dat AJ hem nog niet had gevangen toen ik zag dat hij een klein koksmutsje op had. Ik dacht Ratatouille! Met het eten zou het helemaal goed komen!

Uiteraard kregen we gelijk een rondleiding door het huis (AJ liet me later de geheime Heineken-inloopkast nog even zien) en vooral het zien van de racefietsen in de keuken deed m'n fietshart goed. Daar waar ze horen. Bij de primaire levensbehoeften. Eten en fietsen. :-)
Toen ook de dame des huizes, aka Nicolien, aka Nico, was gearriveerd barstte de gezelligheid helemaal los! Toastjes werden er bijgesleept, de drank vloeide rijkelijk en er werd vooral veel gekletst en gelachen. Ook de pastamaaltijd die daarna op tafel (in de ruimste zin van het woord) werd getoverd was "tutto bene" en verdiende zeker bonuspunten voor het DoncCradySter-klassement. Als niet-jurylid mag ik helaas geen punten toekennen maar mag uiteraard de jury wel beïnvloeden!

Uiteraard werd er ook veel over fietsen gepraat en Alpe d'HuZes. Logisch als je elkaar via die 2 dingen hebt leren kennen en natuurlijk gingen de plannen voor de komende editie over tafel tussen de thee, koffie en kruidnoten door. Een mooie avond met mooie mensen en dat soort gezellige avonden kunnen mij niet lang genoeg duren. Alleen kan je dat een chirurg in opleiding met werkdagen van tig uur niet aandoen!
Om een uur of 11 was het dus mooi geweest, zeker weten, en ik zeg : op naar het volgende DoncCradySter-etentje! Ik vond zo'n extra onpartijdig jurylid wel een goed idee! :-)) Ja toch? Niet dan?

P.S.
Door mijn aanhoudende verkoudheid kan het zijn dat ik bepaalde dingen niet helemaal goed heb gezien of gehoord en misschien is het dan ook verstandig om voor een "second opinion" even naar het blog van Amber te surfen.

Metamorfose

Eindelijk weer eens een blogberichtje hoor ik jullie denken. En terecht! Het is alweer veel te lang geleden dat er hier wat nieuws te lezen viel. Heb het ook heel druk gehad met vooral verkouden zijn. Mijn God wat een "martelgang", er is de laatste 3 weken (!) meer vocht uit m'n neus gekomen dan uit de waterkraan (nee, geen grapjes over smurfen, laten we het zereneus houden, haha).
Over het algemeen weinig tot niet gefietst (op een uurtje spinning na die 3 uur leek te duren!) maar gelukkig in een periode waar het niet zo moet maar meer mag. En van mezelf mocht ik dus even niet. Eerst uitzieken, herstellen wat nu eindelijk lijkt te gebeuren. Het zal tijd worden!
Binnenkort dus tijd om op de MTB te gaan kruipen. Mooie toertochten door de Brabantse bossen (mijn favoriete crossgebied) en hopelijk met redelijk herfstweer. Ik heb er zin in!
Ook op korte termijn een complete metamorfose van mijn weblog maar eerst even het teamblog van Team Telstar op de rails zetten. Een nieuw team van 6 supergemotiveerde fietsers die de uitdaging weer aangaan om 6x de Alpe d'Huez te beklimmen om daarmee het KWF te steunen en fondsen te werven voor het onderzoek naar kanker. De actiepagina's van alle teamleden zullen ook binnenkort online staan en dan kan het doneren beginnen! Begin maar vast met sparen! :-)
Alpe d'HuZes 2011 gaat dus op volle kracht van start en volg alles via onderstaande links:

www.opgevenisgeenoptie.nl
www.teamtelstarad6.blogspot.com

Meer info volgt zo snel mogelijk dus kijk regelmatig op mijn weblog. Als je dat al niet deed dan is DIT het moment om er mee te beginnen!

Solo en een duet

Na het NK is het even stil geweest en dat vooral omdat ik even een vervelend virusje op bezoek heb gehad die me een paar dagen van de fiets en in bed gehouden heeft. Afgelopen maandag was ik gelukkig net op tijd "hersteld" om de tijdrit van de Nootdorpse Kippen te rijden. Op uitnodiging konden we meedoen met deze gezellige club die jaarlijks een mooi parcours uitzet om je eens lekker helemaal kapot op te rijden! Ingeklemd tussen Nootdorp en Pijnacker was het dus afgelopen maandag een individueel gevecht tegen de klok en de elementen (windkracht 5!) en vandaag mochten de koppels hetzelfde rondje rijden (zie kaart).

Fiets route 706696 - powered by Bikemap 

Eerst dus in m'n uppie. Een afstand van 12,4 km en dat is normaal gesproken een klein rotstukkie, zeker voor zo'n kilometervreter als ik, maar als tijdrit lijkt er geen eind aan te komen! Geen moment van herstel, constant vrijwel voluit en met een hartslag in de rode, diep donkerrode zone is dit ineens een hele andere vorm van fietsen dan je gewend bent. Verschrikkelijk zwaar maar wel ontzettend gaaf en wielrennen in zijn puurste vorm!
Het waren wel de 19 zwaarste minuten uit mijn fietsleven denk ik en met m'n bloed op een pH waarde van ongeveer 3 was de finishlijn een echte verlossing. Toch herstel je ook wel weer vrij snel zodat je na afloop toch kan zeggen dat het klopt : pijn is fijn! :-) Uiteindelijk als 4e in mijn categorie geëindigd en daar was ik best tevreden mee gezien de voorbereiding en eigenlijk zat ik qua tijd niet eens zover achter de eerste 3. Had ik bovendien geweten wie later de rondemiss zou zijn dan had ik ongetwijfeld nog een tandje harder kunnen rijden! :-)
Vandaag werd er in 2-tallen gestart. Een koppeltijdrit zogezegd. Het was bij het inschrijven een beetje onduidelijk hoe de koppels nu eigenlijk werden samengesteld en omdat ik toch wel erg graag met mijn vaste trainingsmaatje, fietsvriendin Amber wilde starten nam ik het zekere voor het onzekere. Op miraculeuze wijze kwam uit de "loting" tevoorschijn dat wij inderdaad samen en ook als eerste mochten starten. Toeval? Ik kan alleen vertellen dat ik morgen even aan m'n baas een voorschot op m'n salaris moet vragen. :-)
Als eerste gingen we dus op weg met de afgesproken tactiek en commando's in ons hoofd. Ik voorop en Amber in het wiel geplakt. Af en toe best lastig om de juiste snelheid te kiezen want samen fietsen is 1 maar in dit tempo is het toch wel anders. Maar voor zo'n eerste keer ging het eigenlijk hartstikke goed. Met een gemiddelde van 35,9 km/uur werden de 12,4 km afgeraffeld en eindigden we op een mooie 13e plaats (dit getal achtervolgd mij al weken,haha) in een veld van 26 koppels. In 1 week 2 zware tijdritten rijden valt niet mee maar was een hele leuke ervaring en zeker voor herhaling vatbaar.
De verbruikte calorieën konden na afloop nog even worden aangevuld op de prima barbecue die op ons stond te wachten. Nee, het is goed georganiseerd daar bij die Nootdorpse Kippen, dat kan je wel aan ze overlaten en het is vooral ook heel gezellig. Een mooie afsluiting van het wegseizoen dat toch al bol stond van prachtige momenten.
Volgend weekend gezellig nog even los gaan in Limburg en daarna mag de mountainbike weer van stal. Even het stof eraf blazen, beetje poetsen en smeren en dan de blubber in. Ook leuk!
Kan het nu al zeggen : 2010 was een topjaar! En volgend jaar doen we er gewoon nog eentje achteraan. Met al die plannen die we hebben en al die leuke mensen bij elkaar moet dat zeker lukken!
Voor foto's en de andere kant van het verhaal surf je natuurlijk even naar het blog van Amber!
Irene en Art bedankt voor de aanmoedigingen, Ruud bedankt dat ik even je tweelingbroer mocht zijn en de rondemiss bedankt voor het thuisbrengen (en dat moeten al die profs nog maar eens voor elkaar zien te krijgen, haha).  

NK Someren

Someren-Heide. Het regent. Ik zit in de achterbak van mijn auto en kijk tussen de vastgeplakte regendruppels door naar buiten. Er lopen mensen rond met parapluies of hangen over een hek langs het parcours met hun hoofd diep onder een capuchon. Het zijn er zowiezo weinig die de nattigheid trotseren. Dit is niet echt het uitgelezen weer om naar een wielerkoers te gaan kijken, zelfs niet als het een Nederlands Kampioenschap is.
In Brabant verwacht je toch minstens het halve dorp langs de zijlijn maar nu zit iedereen achter de geraniums, tv aan en bij een enkeling misschien zelfs wel de kachel.
Mijn fiets staat naast me. Schoon, glimmend, ketting gesmeerd. Klaar voor zijn 1e en tevens laatste NK. Na 8 jaar trouwe dienst is het tijd voor een nieuwe en gun ik hem een mooie afscheidskoers. Nog één keer zal hij de kracht van mijn benen op de pedalen voelen, mijn handen die trekken aan het stuur, het schuiven op het zadel. Nog één keer de wind die langs het frame suist, regen die opspuit van de wielen en uiteen spat op het rood dat langzaam verdwijnt onder een dun laagje modder. Zijn laatste kunstje.
Terwijl ik mijn spullen bij elkaar zoek zie ik renners voorbijkomen, lopend met de fiets aan de hand, tas over de schouder. Ik zie alleen maar onbekende gezichten, niemand kent mij. De 1e schooldag op een nieuwe school. Of het een voordeel of een nadeel is moet nog blijken straks in de wedstrijd die over een uurtje gaat beginnen.
De Masters 50-59 en 60+ zijn nog bezig met hun koers. Grijs haar komt onder de nieuwe helmen uit. Gerimpelde gezichten, door de tijd en de wedstrijd getekend. Taaie mannen die mij met een verbazingwekkende snelheid passeren, de bocht in gaan en weer uit het zicht verdwijnen.
Ik steek over op weg naar de permanence (een prachtig woord voor een tafeltje met 2 personen in een achterafzaaltje van een plaatselijk horecabedrijf) om mijn startnummers op te halen. Renners vóór mij hebben hun licentie achtergelaten en die staan verzameld in een grote bak met nummers. Als fietstoerist, recreatiefietser of cyclosportieveling (geef de niet-wedstrijdrijder maar een naampje) mag ik op een daglicentie starten. Ik sta al ingeschreven maar moet nog even een gele kaart met mijn persoonlijke gegevens invullen om definitief voor een paar uur toe te treden tot het "echte" wielerpeloton. Ik krijg startnummer 112 toegewezen, betaal de borg voor de 2 stukken bedrukt textiel inclusief 2 (?) spelden en wandel na een hoognodig toiletbezoek weer onder mijn Saxo Bank parapluie (je moet toch ergens indruk mee maken) naar de auto terug.
Ik ben m'n sokken vergeten! Verdomme, ik ben m'n sokken vergeten! Ik haal alles uit m'n tas maar er zitten geen wielersokken bij. Ik draai even de film in m'n hoofd terug naar de ochtend waar ik het beeld voor me zie dat ik met een paar zwarte sokken in m'n hand sta. Hoe ik ook zoek op het stuk gedachte-celluloid, het beeld van de sokken IN de tas komt er niet op voor. Blote voeten in m'n raceschoenen is geen optie, zeker niet met dit weer, en ik besluit mijn gewone sportsokken dan maar aan te houden. Witte. Nu nog wel.
Alle andere benodigde kledingstukken zijn gelukkig wel aanwezig en een half uurtje later begeef ik mij dan ook in een complete wieleroutfit naar de start. De benen goed in het vet.
Het infietsen stelt niet veel voor, een beetje heen en weer rijden en daarna snel schuilen onder het afdak bij een benzinestation vlakbij de start. Met z'n allen dichtbij elkaar staan we te wachten tot we naar de streep worden geroepen. Het is opgehouden met zachtjes regenen en het komt nu met bakken naar beneden. Het wachten duurt allemaal te lang, ongeduldig gemompel in de groep, een bel klinkt en we zijn onderweg! 12 ronden van 5,7 km, het aftellen is begonnen.
Er is weinig tijd om na te denken want binnen 10 seconden lig ik in volle sprint om de groep bij te benen op weg naar de eerste bocht. Na 100 meter zit m'n hartslag al in de rode zone. In de bocht zakt het tempo bijna naar 0 als we er 3-dik doorheen sturen. Dan gelijk weer vol op de pedalen, sprint nummer 2! Mijn God, als dit zo heel de tijd doorgaat, pfffff.
Een lange weg voor ons, zo'n 2,5 km denk ik, smal en af en toe met veel troep op het wegdek afkomstig van de omliggende weilanden. Een straal water vermengd met zand en modder, opgeworpen door het achterwiel van mijn afwisselende voorgangers, spuit tussen mijn ogen en vertroebeld de blik door mijn gele brillenglazen. Na een halve ronde zie ik al bijna niks meer en besluit 'm af en te doen. De lichte kunststof bril, die precies 2 seconden schoon is gebleven, verdwijnt met een redelijk vloeiende beweging in mijn achterzak. Met helder zicht zie ik dat de meeste renners geen bril ophebben. Ervaring.
Er wordt gedemarreerd dat het een lieve lust is maar ik hou me voorlopig nog rustig. Ik heb al moeite genoeg om het tempo bij te houden en hoewel mijn benen reeds op bedrijfstemperatuur zijn moeten mijn hart en ademhaling nog in elkaars ritme komen, dus van onbezonnen acties is nog geen sprake.
Ondanks alle vluchtpogingen vloeit de groep toch steeds weer samen en het peloton voltooit dan ook compleet de eerste ronde al weet ik natuurlijk niet wat er achter mij al afgewapperd is. Ik hoef het ook niet te weten, wat er voor mij gebeurt is belangrijker. En dat wordt al gelijk bij het ingaan van de tweede ronde benadrukt als er zo'n 10 meter voor mij een valpartij is. 4 of 5 renners klappen op het natte asfalt en ik moet vol in de remmen. Ik blijf overeind en kom tussen de brokkenpiloten tot stilstand. Er wordt gescholden, verwijten vliegen heen en weer en haastig worden de schoenen weer in de pedaaltjes geklikt en de achtervolging ingezet op de groep die ongeschonden door heeft kunnen rijden. Ik moet ook weer vol in de sprint om me bij het groepje aan te sluiten wat in achtervolging gaat. Het duurt bijna een ronde en heel veel moeite en kracht voordat we weer aan kunnen sluiten. Nadat ik een beetje van de extra inspanning ben bijgekomen besluit ik om me wat naar voren te werken om dit soort overbodige energieverspilling te vermijden.
Het tempo is ondanks het slechte weer en de moeilijke omstandigheden moordend in de eerste paar ronden en ik zie de snelheid op mijn tellertje constant tussen de 45 en 50 km per uur schommelen. De benen zijn nog steeds prima en doen hun werk uitstekend maar ik twijfel of ik dit tot het einde vol ga houden want de overige essentiële onderdelen voelen aan alsof ze op ontploffen staan. De ademhaling giert door m'n keel en geselt m'n longen terwijl mijn hart in overdrive is en bijna door mijn borstkas naar buiten komt. Dit is geen rustig toerritje of een regelmatige klim op een Alpentop. Zelfs een stevige cyclo benadert niet de inspanning die ik aan het leveren ben. De Ronde van Nootdorp was brugklas MAVO en ik heb misschien wat teveel klassen overgeslagen want dit is eindexamen VWO. Ik moet nog 8 ronden, het zand knarst tussen mijn tanden, ik heb geen droge draad meer aan mijn lichaam en toch geniet ik op een of andere manier! Wielrennen is een vorm van masochisme.
In ronde 6 of zoiets stabiliseert het tempo zich enigzins en kan ik snel even een energiedrankje naar binnen werken. Even een kort momentje van herstel voordat het tempo weer omhoog wordt geschroefd.
Zonder het bewust te hebben gepland kom ik ineens in een groepje van 5 voorop te zitten. Als ik omkijk zie ik dat we een gaatje van zo'n 50 meter hebben en we proberen een soort van samenwerking tot stand te brengen. Het lukt niet echt en het gaatje wordt dan ook snel weer dicht gereden door het peloton die nog steeds geen vluchters toelaat. De wil van de massa wordt aan ons opgedrongen en ik laat me dan ook weer wat terugzakken naar het midden van de groep.
Nog 5 ronden te gaan en ik constateer al 7 ronden lang dat er heel voorzichtig en langzaam door de bochten gereden wordt. Te langzaam voor mijn gevoel en ik besluit dan ook eens te testen of ik dat sneller kan en of dit eventueel een voordeeltje op kan gaan leveren. Ik werk mij naar voren en nestel mij aan kop als we 1 van de 4 bochten naderen (het is een mooi rechthoekig parcours). Ik hou snelheid, rem niet teveel af en draai de bocht in, armen onder in de beugel, rechter been gestrekt en druk op het pedaal. Halverwege de bocht aanzetten, overeind komen, op de pedalen staan en hard doortrekken. De discipline die ik al heel de tijd volg maar deze keer in mijn tempo! Ik kijk achter mij om het resultaat te zien en merk dat ik zomaar een meter of 6 a 7 los ben van de rest. Ik rij niet door want dat staat gelijk aan een zelfmoordactie maar het is goed om te onthouden!
Het lijkt wel of ik met mijn actie de groep een beetje heb wakker geschud want er wordt de rest van de ronde aan alle kanten gedemarreerd. Ik ga een keer mee maar weer in een groep zonder lang bestaansrecht.
Aan het eind van ronde 8 knijpen er een aantal mannen tussenuit. Over de hoofden van mijn voorgangers in het peloton zie ik dat ze snel een aardig gaatje hebben. Er wordt getwijfeld en de afstand wordt groter. Ik blijf zitten zoals er zoveel blijven zitten. Teveel, want het blijkt uiteindelijk de juiste ontsnapping te zijn.
De voorsprong wordt niet groot maar de grote groep heeft niet meer de kracht of de wil en de saamhorigheid om het gat dicht te rijden. Na een bocht kan ik de groep voor ons goed zien en tel dat het er totaal 11 zijn. Voor mij en de rest wordt plaats 12 dus het hoogst haalbare.
De laatste ronde gaat in en het tempo zakt wat en het lijkt dat iedereen zich aan het voorbereiden is voor de laatste sprint. Ik probeer me wat naar voren te werken wat aardig lukt. De laatste bocht is nog zo'n 100 meter voor ons en ik zet rechts van de weg aan als ik een gaatje zie en schiet naar voren. Ik ga als eerste de bocht in en kom er net als een paar rondes eerder met zeker 5 meter voorsprong op de rest weer uit. Ik schakel en zet voluit aan. Alle laatste restjes kracht die ik nog in mijn benen heb zitten worden opgeroepen en ik vlieg langs de eerste paar vluchtheuvels. Ik zie in mijn ooghoeken nog steeds niemand verschijnen als de laatste 100 meter ingaat. Ik hoor de stem van de speaker al klinken en krijg de pedalen steeds moeilijker rond. Toch gaat het nog hard genoeg maar als ik nog 50 meter te gaan heb zie ik rechts van mij een voorwiel in beeld komen. Eéntje maar, dat valt mee. Ik heb geen kracht meer om te versnellen en zie langzaam ook de rest van een fiets verschijnen. De finish is nog 20 meter van mij verwijderd en m'n benen branden ongeveer uit m'n broek. De energievoorraad is nu definitief opgesoupeerd en ik verwacht in de laatste meters niet alleen de man naast mij maar ook de rest van het peloton over mij heen te krijgen. Net vóór de witte lijn op het wegdek schiet er een renner (de eigenaar en bestuurder van de eerder genoemde fiets) langs mij maar tot mijn opluchting blijft het daarbij. Als ik mijn rekenwerk goed heb gedaan finish ik dus als 13e.
Someren-Heide. Het is inmiddels droog geworden en ik zit weer in de achterbak van mijn auto. Nat, vuil, vermoeid maar met een voldaan en tevreden gevoel. Ik zoek mijn droge, warme kleren en besef me tegelijkertijd dat ik een mooie klassering heb behaald in een moeilijke wedstrijd.
Mijn fiets staat tegen de auto. Met een doek wrijf ik het zand en het meeste andere vuil van het frame en de wielen voordat ik hem naar binnen til. Ik klop hem even op het zadel als ware het een bedankje voor het geleverde werk.
Nadat ik mijn rugnummers weer heb ingeleverd en mijn prijs in ontvangst heb genomen (ja, ja, de 13e plek heeft mij 5 hele euris opgeleverd!) is het tijd om weer naar huis te gaan. Een mooie, zware wedstrijd achter de rug en weer een ervaring rijker. Op mijn 47e zit mijn 1e Nederlands Kampioenschap erop. Beter laat dan nooit. Net als de zon, die als ik op de snelweg richting Capelle rijd eindelijk tussen de wolken door verschijnt.

Ereronde

Vanmiddag heeft Bas Mulder zijn lange en heldhaftige strijd tegen kanker definitief verloren. Hij was een van de boegbeelden van Alpe d'HuZes, iemand die het leven omarmde, een begenadigd fietser en met zijn niet aflatende vechtlust, optimisme, moed en doorzettingsvermogen een voorbeeld voor velen.
Ik kende hem niet persoonlijk maar zijn levensverhaal en zijn gevecht heeft diepe indruk op mij gemaakt en zijn liefde voor het leven is een onuitputtelijke inspiratiebron.
Met Bas in mijn gedachten stapte ik vanavond op de racefiets om samen met Harm een rondje door het Groene Hart te fietsen. Na een paar regenachtige dagen was het weer lekker om in het zonnetje te rijden. Ik voelde al snel dat dat de benen goed waren en het tempo ging dan ook snel omhoog. Via Moerkapelle naar Hazerswoude en daarna tegen de wind in richting Zoeterwoude. Wind die ik niet voelde, niet wílde voelen net als het opgestookte vuurtje in mijn bovenbenen. Pijn is een emotie die je met genoeg wilskracht uit kan schakelen en in dit geval was het niet eens pijn maar een gevoel van macht. De energie stroomde door m'n aderen en overmoeibaar stampte ik op de pedalen. Het kan haast geen toeval zijn dat juist op deze dag, op deze avond het fietsen zo makkelijk ging. Je voelt je machteloos als je berichten leest zoals vandaag maar het omzetten van die machteloosheid in kracht is één van de peilers waarop de Alpe d'HuZes gedachte steunt.
Via Benthuizen en de Rottemeren ging het weer naar huis terwijl een mooie zonsondergang de laatste kilometers van een gouden randje voorzag. Na ruim 2 uur en een kwartier door het mooie nazomerlandschap en na een ronde van 72 km kwamen de benen tot stilstand.
Een ereronde voor Bas Mulder, Alpe d'HuZes kanjer en een mooi mens.