De 0 is eraf!

Vandaag voor de 1e maal dit jaar (!) op de mountainbike gezeten. De hatelijke 0 die bijna 9 maanden lang op de kilometerteller stond is er eindelijk af! Ik had daar natuurlijk al lang wat aan kunnen doen maar zoals het altijd gaat : het kwam er niet van! Den Dungen had de primeur en was het toneel voor deze feestelijke gebeurtenis!
Het Brabantse land was nog gehuld in de mist toen ik om 9.00 klaar stond voor de start van de 60km en de twijfel was duidelijk te zien aan de fietsers die ook op weg gingen. De helft in lange broek en lange mouwen, de andere helft in korte broek en met blote armen. Het zou inderdaad wederom prachtig weer worden, maar de vraag was hoe laat? Ik besloot "in het lang" te vertrekken en zou daar later toch een beetje spijt van krijgen.
Het was weer even wennen aan de noppenbanden en de losse ondergrond en het bochtenwerk zag er het eerste uur dan ook niet uit! Dat resulteerde natuurlijk in de onvermijdelijke val die echter niet mijn schuld was. De fietser voor mij remde af voor een bocht naar rechts en stuurde ook die kant op. Tot zover niets abnormaals. Totdat hij besloot om midden in de bocht stil te gaan staan! Ik zat ongeveer 2 meter achter hem, kneep te snel en te hard in vooral mijn voorrem waardoor het achterwiel omhoog kwam en ik met een fraaie boog over mijn stuur heen ging. Alles bleek nog heel, zowel lichamelijk als de fiets, dus ik kon verder. Gelukkig, want anders was deze 1e mtb-rit een hele korte geworden.
Intussen was de mist verdwenen en kwam de herfst tevoorschijn in het stralende zonnetje. En of het nou daardoor kwam weet ik niet maar het ging daarna eigenlijk steeds beter en het oude ritme begon langzaam weer terug te komen. Ik was helemaal vergeten hoe leuk dit eigenlijk is! Een beetje regen is echter welkom want het was wel stofhappen en ik heb liever modder achter m'n oren dan stof in m'n longen. Zeker toen er ook nog eens 3 quads voorbij kwamen scheuren die in 1x de hele omgeving lieten verdwijnen in een grote Sahara-wolk. Een noodstop was nodig want ik zag geen hand meer voor ogen, dit was nog erger dan mist! Het geelbruine gordijn werd langzaam opgetrokken en even later waren de routepijlen weer zichtbaar, kon ik weer ademen en weer verder fietsen. Nu kan ik mij een beetje voorstellen hoe Parijs-Dakar moet zijn.
Na iets meer dan 30 km verscheen de eerste en enige verversingspost. Het was uitgebreid tafelen met bananen en ander fruit, suikerwafels, ontbijtkoek, Marsen, soep, thee en sportdrank. Met 2 handen en de mond vol lekkers stond ik in het zonnetje. Zonder rijwind liep het zweet nu met straaltjes over mijn rug en wist ik dat ik bij de start dus de verkeerde kledingkeuze had gemaakt. Om niet tot het kookpunt te stijgen ging ik dus nadat de thee op was maar weer snel verder.
De route bleef droog en ging verder tussen de weilanden door, afgewisseld met kleine stukken bos en stroken asfalt. Geen wereldschokkende route maar zeker mooi en inspannend genoeg voor zo'n eerste mtb-rit.
Het laatste uur pikte ik aan bij een groepje van 5. Brabanders, dat was goed te horen, en goed op de hoogte van de onverharde paden in deze omgeving. Ze reden een flink tempo maar ik kon het goed volgen al was het wel in het laatste wiel. Voor kopwerk ben ik nog niet zover.
Na bijna 2 en een half uur reed ik een dorp binnen en langs de weg stond een groot blauw plaatsnamenbord "Maaskantje" en ik dacht nog : wat een grappige plaatsnaam! Bleek dus gewoon Den Dungen en dus het einde van de route te zijn. Ineens was het voorbij en ik had best nog wel even door willen gaan.
Na 62 km en precies 2 en een half uur was ik weer terug bij mijn auto. De fiets grijs van het stof, het gezicht van een mijnwerker maar super naar mijn zin gehad. Heerlijk gereden en dit smaakt naar veel meer! Volgende week waarschijnlijk de Contente Marathon in Eersel, 100km dus dat wordt lekker lang stuiteren op het zadel! Ik kan haast niet wachten.

LSD en chips.

Nee, ik ben niet aan de drugs. Alhoewel ik gisteren wel in hoger sferen was. Wat een zeldzaam lekker fietsweertje was het! Vergelijkbaar met vorig jaar toen ik in dit weekend de IJsselmeerronde reed. Zon, weinig tot geen wind en een aangenaam temperatuurtje van zo'n 20 graden.
Tel daar ook nog eens 2 dagen tv met het WK wielrennen bij op en je kan zomaar spreken over een ultiem fietsweekend.
LSD dus, en dan niet de drug Lyserginezuurdiëthylamide, maar de trainingsmethode (oorspronkelijk voor hardlopers) die door Joe Henderson in 1969 werd geïntroduceerd, de Long Slow Distance.
Een lange "trip" in rustig tempo en vertaald naar deze dag betekende dat dus een rondje Brielse Meer in herstel- en/of D1-zone.
Je zou zeggen dat is een makkie maar eigenlijk valt dat heel erg tegen, vooral als je goede benen hebt en het zulk prachtig weer is. Dan wil je al gauw te hard, tenminste, dat is bij mij zo.
Het steekwoord was dus zelfbeheersing, niet teveel naar de snelheid kijken maar gewoon lekker fietsen en een beetje om je heen van de natuur genieten.
Om 8.45 uur ging ik op pad, lekker vroeg, lekker rustig, de weg (bijna) alleen voor mij. Nog een beetje fris in het begin maar de zon was sterk en de laatste restjes nevel waren al halverwege het stukje in de Hoekse Waard, ter hoogte van Klaaswaal, verdwenen. En toen voelde ik dus gelijk dat ik mij nog wat te warm had aangekleed.
Na het pontje bij Nieuw-Beijerland ging het langs de altijd mooie Bernisse, zeker in de herfstzon met de al verkleurende bomen die hun verdorde bladeren in grote getale op het fietspad hadden gedeponeerd. Met m'n ogen dicht (niet echt natuurlijk) leek het alsof ik door een reclame van Lays Chips heen reed. Paprika, Cheese-Onion, Bolognese Originale. Hmmm.
In Brielle was het al druk. Op de markt in het centrum was het al schuifelen. Mijn weg liep gelukkig om het centrum heen en zonder opstoppingen kwam ik op het fietspad, de Heindijk, richting Kruiningergors terecht.
Daarna om het Oostvoornse Meer heen, waarmee ik het verste punt van de route had bereikt. Rechts van mij de natuur met het water, de zandduinen en watervogels. Links de industrie van de Rotterdamse Havens met de hoge kranen, containers en olieopslag.
Via de mooie groenstrook en recreatiegebied langs het Brielse Meer en het Brielse Rak (rechts) en de Botlek (links) met de windmolens, ging het naar Spijkenisse waar ik voor de zoveelste keer voor een open brug stond. Ik heb daar dit jaar nog geen enkele keer kunnen doorrijden. Toeval?
Op de hoogte van de golfbaan langs de Oude Maas begon het overige recreatieverkeer inmiddels ook op gang te komen maar het werd er waarschijnlijk pas echt druk toen ik al lang en breed weer terug in Capelle was.
Superlekker gereden, precies 150km in 5 uur, nog wel iets te snel voor een officieel LSD'tje maar gevoelsmatig was het er een.
Daarna snel eten en douchen voor deel 2, het fietsen op tv.

Het WK

Het jaarlijkse WK-weekje is weer aangebroken. Gisteren mochten de beloften en de vrouwen het eerst van start in de tijdrit. Australië en de Verenigde Staten waren de winnaars. "Nieuwe" wielerlanden gingen er in de personen van Jack Bobridge (volgend jaar bij Garmin) en Kristin Armstrong (volgend jaar thuis op de bank, ze stopt ermee) met de regenboogtrui vandoor.

Ik zat 's middags even een stukje live te volgen op internet en zag de (in wielertermen) hoogbejaarde Jeannie Longo-Ciprelli weer voorbij komen. Een 10e plek is een prachtige reden om er nu eindelijk eens mee op te houden. Kom op zeg! Ze is inmiddels 50 jaar en kan nu gewoon met de Senior Games meedoen. Opzouten nu!

Vandaag zijn de profs aan de beurt en het schijnt dat ze maar 1 trui hebben laten maken. Maatje Cancellara.

En hij wil meer dan alleen de tijdrit winnen. Hij heeft ook zijn zinnen gezet op de wegwedstrijd en het zal me niks verbazen als hij het ook daar ver gaat schoppen!

En dan natuurlijk de Nederlanders. Gaan wij zogezegd nog enkele potten breken? Kan Marianne Vos na 2x zilver nu het goud pakken en wat zijn de kansen van Gesink bij de mannen?

Er staan bij de mannen in ieder geval 6 goede renners aan de start die denk ik langer meekunnen dan de 9 van voorgaande jaren. We zullen het zondag allemaal gaan zien en ik zal zeker weer op het puntje van mijn stoel (of bank) zitten.

In 2012 is het circus trouwens weer live te volgen in ons eigen kikkerlandje. Valkenburg is, net als de laatste keer in 1998, weer het decor. Toen stond ik in de regen aan de kant van de weg, over 3 jaar wil ik er weer staan en hopelijk in wat beter weer.

Het ken nog net

Na het werk snel naar huis, alle spullen die 's ochtends al klaar zijn gelegd aandoen en/of meenemen, bidon vullen, helm op, fietsschoentjes aan en wegwezen! In 12 minuten stond ik weer buiten, normaal doe ik er wat langer over, maar haast is geboden om nog van het zonlicht te kunnen profiteren.
Onder een strakblauwe hemel op weg voor een rondje Puttershoek.
De avonden worden snel korter en ook frisser dus langs de Oude Maas geen rokende barbecues meer, geen rondrennende kinderen in zwemkleding, groepjes hangjongeren of andere zomertaferelen. Nog een enkel verliefd stelletje aan de wandel en voor de rest een paar wandelaars met 1 of meer honden. Alle ruimte op het fietspad weer voor de fietsers! En dat waren er aardig wat vanavond, allemaal nog aan het profiteren van het mooie nazomerweer.
Het gedeelte van de route in de Hoekse Waard had ik gereserveerd voor wat korte tempo's en de eerste begon met de klim de Heinenoordtunnel uit. Daarna nog een stuk of zes en het eindigde ook weer met een klim vanuit de tunnel terug naar de andere kant. De benen voelden goed aan. Kracht!
Daarna in rustig tempo terug naar huis met de avondzon die een steeds feller oranje licht over de akkers liet schijnen. Bomen en huizen kleurden als op een Hollandse voetbalavond en lange schaduwen kropen over de weg.
Bij de Van Brienenoordbrug stonden de bovenbenen, net als de lucht, nog 1 keer in vuur en vlam. En daarna nog een keer en....nog een keer, want de brug stond open. Ik had geen zin om stil te gaan staan wachten en om warm te blijven ging ik dus nog maar 2x op en neer.
Precies toen ik de derde keer weer boven kwam, was de brug weer dicht en kon ik doorrijden naar de andere kant van het water. De laatste 5 km ging het voor de wind, en was ik precies op tijd weer terug, net vóórdat het begon te schemeren. Het laatste stuk moest wel de zonnebril af (en natuurlijk prompt een vlieg in m'n oog) om het allemaal helder te kunnen blijven zien.
Ik kon weer 65 km bij het jaartotaal optellen en het had me weer 2 uur fietsplezier opgeleverd.
Dus met helder weer, en als ik niet teveel treuzel bij vertrek, ken het nog net (zonder licht op fiets)!

Speelgoed

Af en toe moet je jezelf eens kietelen en gisteren heb ik dat dan maar eens gedaan. Een nieuw speeltje, de Kona Paddy Wagon, voor op en neer naar het werk. Of zoals de Amerikanen het noemen een "commuter bike".

Ik had 'm vorig jaar al bij Bike2build in Vlaardingen zien staan, maar dat was de laatste en niet in mijn maat. Dit weekend kwam ik er een tegen op Marktplaats.nl, 2e hands maar nog in perfecte conditie en voor een zacht prijsje en het was nog lekker dichtbij ook, in Krimpen aan de andere kant van de IJssel. Gisteravond de knoop doorgehakt en 'm op wezen halen.

Ziet er strak uit, simpel, zonder veel poespas en gewoon mooi. Racemodel maar niet te vergelijken met een "echte". De afmontage is eenvoudig en het is natuurlijk een "single speed" (42x16) dus ook geen derailleur of schakelgrepen maar gewone remgrepen. Wel mooie velgjes en een prima zadel, een WTB en die kwam me bekend voor.

Vanochtend de eerste rit naar Rotterdam en ik moet zeggen dat 'ie lekker rijdt. Voelt wel anders aan dan mijn racefiets of mountainbike, reageert niet al te snel maar voldoet prima waarvoor 'ie bedoeld is.

Ga ik toch elke ochtend met net even een ietsiepietsie meer plezier naar het werk!