Ik mag weer!

Vanaf dit weekend mag ik weer alles doen van de dokter! Fietsen, bloggen, ik mag me weer helemaal uitleven. 2 weken verplichte rust had ik mijzelf voorgeschreven, want die fietsdokter was ik natuurlijk zelf. 14 lange dagen zonder racefiets of MTB, ik mocht er alleen maar naar kijken, ruiken, maar aanraken was verboden.
Helemaal niet verkeerd hoor zo'n verplichte rustperiode want ik barstte dit weekend van de energie en de zin om te gaan fietsen! Het weer hielp natuurlijk ook mee, 2 prachtige zonnige dagen en alleen de watjes vonden het te koud om te gaan fietsen. Nou, als al m'n winterkleren in de was hadden gezeten was ik desnoods ik korte broek gaan fietsen want ik was niet te houden!
Zaterdag lekker door het Delfland gefietst op de racefiets. Genieten! Ik had de hele tijd de neiging om naar iedereen te zwaaien en gedag te zeggen. De winter is begonnen maar in m'n kop leek het wel lente en m'n benen sloegen af en toe op hol als een paar jonge paarden. Zonder het te beseffen lag ik af en toe in volle sprint! Nota bene op de dag van mijn 47e verjaardag voelde ik mij als een jonge God en moest ik mijzelf regelmatig tot de orde roepen. Gekkenwerk!
Ik had na 85 km nog wel zo'n rondje weg willen trappen maar met een jaar ouder was ik ook weer een beetje wijzer geworden en was zo verstandig om in de remmen te knijpen. Precies 3 uur onderweg geweest. Moe? Dacht het niet hè!
Vandaag gingen we met een aantal van Team de Viergang richting Heeswijk-Dinther voor een lekkere MTB-tocht. De start was vroeg, koud en donker maar we hadden er allemaal zin in!
En ja hoor, u leest het goed, Ton in groepstraining! Het moet niet gekker worden! De 6 helden die vandaag de Brabantse bossen onveilig maakten:

Amber - multitalent en ik verdenk haar ervan dat ze TIJDENS het mountainbiken op Twitter heeft gezeten en minstens 3 mailtjes heeft verstuurd!
Rob - dagchauffeur die na 20 km op de fiets eindelijk wakker schrok en zich afvroeg "waar ben ik?"
Hans - hondenoppas die ruzie had met zijn pedalen, er niet in of uit kon en af een toe een heuveltje achteruit deed
Jaap - gastrijder en behalve hijzelf was alles aan Jaap niet ouder dan een week, doorstond zijn mtb-ontgroening met verve!
Richard - met zijn Rohloff naaf het buitenbeentje, grotendeels kopman en zichtbaar tot op 400 meter
Ton - dagfotograaf, wilde na 45km warming-up eindelijk beginnen maar moest met de rest mee naar huis

Om niet gelijk al het respect van mijn teamleden te verliezen moet ik zeggen dat dat laatste natuurlijk niet helemaal waar is. Ik moet jullie zelfs bedanken want eindelijk kon ik me eens een beetje beheersen want vaak train ik te intensief en gezweten heb ik heus wel, geloof mij maar!
Een superleuke dag en ik kijk al uit naar onze volgende tocht op 2e Kerstdag in Schaijk.
Alle foto's kun je hier bekijken en voor de ervaringen van de rest kun je even hier naar toe, of hier, en jullie weten het, als je daar toch bent en je voelt die dikke portemonnaie in je broekzak : DONEER! Zo blijven wij van het team allemaal supergemotiveerd om te trainen voor het goede doel.
Na terugkomst nog even een broodje genuttigd in De Viergang en daarna echt naar huis.
Een heerlijk fietsweekend en ik ben blij dat ik weer in het zadel zit!

Nr.1 en het einde

Na het weekje Limburg stond afgelopen week in het teken van het opladen voor de 11-Bergen Cyclo in Apeldoorn. Dus op dinsdag een intensieve interval op de Tacx en op donderdag een uurtje losrijden op de Tacx. Even de puntjes op de i gezet om fris en gemotiveerd aan de start te staan.
Ik had nog wat goed te maken t.o.v. vorig jaar toen ik onvoorbereid en na een weekje kwakkelen met een verkoudheid aan de start stond. Dit jaar stond ik vooraan met startnummer 1 en een ideaal wintergewicht van 75kg, met een goede conditie en gemotiveerd tot op het bot! Ik zou ze wel eens even laten zien dat vorig jaar een vergissing was. Dat het moeilijk zou worden stond al bij voorbaat vast. De vele regen van de afgelopen week had voor een "sappige" ondergrond gezorgd en die zou ongetwijfeld met elke ronde zwaarder worden. Eigenlijk net als vorig jaar, toen was het de sneeuw, nu was het de regen.
Om 11.00 uur klonk het startschot en mochten we los. Duwen en dringen om een goede plek te vinden voordat de singletracks eraan kwamen en we het bos indoken.
Het regende pijpenstelen en het water kwam van alle kanten, soms vermengd met aarde, soms met zand, na 5 minuten wedstrijd hadden we allemaal hetzelfde tenue en waren we alleen nog maar nummers. Het was zwaar, diepe geulen en plassen, pittige glibberige heuvels, zuigende bosgrond en spekgladde wortels en vooral modder, heel veel modder! Concentratie en stuurmanskunst waren een eerste vereiste.
Na een snelle start met de hartslag in het rood kon ik redelijk herstellen gedurende het rondje, de benen waren goed en ik kon goed snelheid blijven houden. Moest ik vorig jaar naarmate de wedstrijd vorderde steeds meer naar het kleinste blad voor schakelen, nu kon ik alles op het middelste voorblad blijven rijden ondanks een paar steile heuvels. De conditie was dus prima en ondanks de zware omstandigheden ging het best goed, af en toe een glijpartij maar verder kon ik mij zo rond de 25e plaats goed handhaven tussen al die jonge gasten.
De 7 oorspronkelijke rondjes werden er uiteindelijk 5 anders had de organisatie de laatste deelnemers 's avonds ergens in het bos onder de modder vandaan moeten peuteren. Uiteindelijk hadden 72 deelnemers deze aanslag op lijf en leden overleefd en kon de balans en het klassement opgemaakt worden. Met een 24e plaats overall en een 7e plaats in mijn categorie was ik helemaal tevreden aan de finish en kon ik even later mijn zwartepietenpak weer uitdoen. Ik had natuurlijk zo aan kunnen sluiten bij een plaatselijke Sinterklaas en wat pepernoten kunnen strooien maar ik had veel meer zin om een lekkere douche te pakken. De details hoe alles weer schoon is geworden zal ik jullie besparen maar ik kan vertellen dat echt overal, ja OVERAL, modder uit kwam! Met een paar pijnlijke ogen als aandenken kon ik mijn verlengde fietsseizoen afsluiten. Dit was het einde van een mooi fietsjaar en nu ga ik proberen om 2 weken te leven zonder fiets. Of dat gaat lukken is de vraag maar in principe zal ik op de 13 december, de eerste dag na het begin van mijn 48e levensjaar (!) weer op de fiets stappen voor een nieuwe periode.
Misschien dat het nu tijdelijk even wat rustiger wordt op mijn blog maar blijf lezen dan kunnen jullie ook volgend jaar weer meegenieten van alle zin en onzin in het dagboek van een fietser.

25 graden

Een lekker temperatuurtje om te overwinteren bijvoorbeeld in Zuid-Spanje of op Gran Canaria. Als ik 65 (of 67) ben neem ik mijn racefietsje mee, een Pinarello Geriatum met beryllium frame en een spraakgestuurde elektronische Campagnolo 14-speed groep. Ik zoek de zon op en ga dan heel de winter rondtoeren.
Vandaag was het in ons winderige polderland ook 25 graden, nee niet de temperatuur maar de slagzij die ik maakte met de storm in de zij. Ik en mijn fiets bewogen ons de helft van de route onder een hoek met het asfalt vooruit. Een ontspannen ritje was het niet en het eerste uur lag m'n hartslag dan ook ver boven de gewenste D1-zone. Het kwam niet eens door de snelheid of de kracht die ik moest leveren maar meer door de wind die mijn adem afsneed. Je moet eens een stukje gaan fietsen zonder adem dan zal je zien dat je hartslag ook van streek raakt!
M'n favoriete rondje door de Hoekse Waard was dan ook erg onregelmatig vandaag. Werken op de heenweg en tijd om de krant te lezen op de terugweg, want dat had ik misschien zonder trappen zelfs gehaald. Alhoewel, de Van Brienenoordbrug over zonder trappen, daarvoor moet het wel erg hard waaien!
Ik heb trouwens wel wat stukken onderweg gemist ("goh, ben ik hier al?") omdat er nogal wat gedachten door mijn hoofd schoten die de opname van de omgeving verstoorden. Een beetje zoals op "record" drukken zonder dat de video erin zit (ja, jongens en meisjes, vraag maar aan je vader of moeder wat dat was : "video").
Ik had vanochtend nog wat websites gelezen met betrekking op het KWF en Alpe d'HuZes en blogs van kankerpatiënten. Elke keer wordt ik weer getroffen door de strijdlust en het doorzettingsvermogen en is het ongelooflijk om te lezen wat een gevecht het is tegen deze verschrikkelijke ziekte. Het is een strijd op leven en dood en daarom is het zo ontzettend belangrijk dat er heel veel geld vrijkomt voor het onderzoek tegen kanker zodat het geen dodelijke ziekte meer is. Onderzoek naar medicijnen die het leven met kanker draaglijk kunnen maken en dat het "slechts"een chronische ziekte genoemd kan worden.
"Mijn" team De Viergang gaat op 3 juni 2010 de uitdaging aan om 6x de Alpe d'Huez te beklimmen en ik vraag dan ook alle lezers van mijn weblog om deze uitdaging te steunen door een mooi bedrag (elke euro telt!) te doneren via 1 van de deelnemers. Dit kunnen jullie doen door het volgen van onderstaande link :

Deelnemers pagina Alpe d'HuZes Team de Viergang

Hoe u precies geld kunt doneren wordt uitgelegd op de betreffende pagina en namens de deelnemers van het team bedanken wij u bij voorbaat voor uw steun en hulp in de strijd tegen kanker! Opgeven is geen optie, geld geven wel!

En al dit soort overdenkingen scheelde aardig wat kilometers in mijn fietsbeleving vandaag. De benen deden 61km, het hoofd deed een korter rondje.
Na ruim 2 uur was ik uitgefietst, uitgewaaid, uitgedacht en uitgehongerd. Nou ja, ik had lekkere trek zullen we maar zeggen.
Even later na het douchen stond ik voor de spiegel en het was gek, het was net of ik een beetje scheef stond.........

Limburg 2

Na het uitzwaaien van Team de Viergang stond ik er weer alleen voor. Achtergelaten door jaloerse blikken had ik nog wat dagen te gaan in het Limburgse land en ik was niet van plan om mij te vervelen!
Op de maandag de gladde bandjes maar eens gemonteerd om een lekker rondje op de weg te fietsen. Even geen modder om mijn oren of in mijn neusgaten, alleen maar zuurstof, pure Limburgse zuurstof. En daar fiets je, in combinatie met de vlaaien, goed op.
Inmiddels ben ik aardig bekend met de wegen in deze omgeving en zonder van tevoren vastgestelde route ging ik op weg. Eerst richting Valkenburg en Meersen, daarna via Ulestraten en Schimmert naar Wijnandsrade en vervolgens naar Klimmen en Ransdaal. Een route zonder al te veel hoogteverschillen, een soort van halve rustdag dus. Maar de benen schreeuwden om wat stijgingspercentage dus daarna via de Gulperberg toch maar richting Mechelen en Epen. Bij Epen omhoog naar Heijenrath kon ik het toch niet laten om even wat foto's te nemen en te versturen richting Zuid-Holland. Effen pesten en het werd me niet in dank afgenomen, haha.
Via Slenaken was het lekker uitfietsen richting Euverem en had ik er een mooi ritje van ruim 70km opzitten. Geen druppel regen gehad onderweg, dat werd bewaard tot de avond toen het bakken naar beneden kwam.
Onverwacht maar ook overwacht léuk kreeg ik de volgende dag fietsgezelschap. De Mergellandroute zou ik niet alleen gaan rijden maar met m'n oude fietsmaatje uit Rotterdam. De regen was inmiddels weer voorbij getrokken en we gingen droog op weg voor 130 pittige kilometers. Het zwaartepunt lag al in de eerste helft dus we gingen nog fris achtereenvolgens de Loorberg, Camerig, Vaalserberg (even een uitstapje naar het 3-landenpunt), Eyserbosweg, Fromberg en Keutenberg op. Op zo'n klein gebied aardig wat hoogtemeters en de 2e helft van de route waren we uiteraard wat minder fris. Het weer werd alleen maar beter, de weg droogde helemaal op, weinig wind en zo'n 12 graden, kortom ideale weersomstandigheden voor een lange rit en voor november zeldzaam goed. Bij Eckelrade besloten we om direct naar St.Geertruid te rijden en het vlakke stuk onder Maastricht over te slaan en het stuiteren op de grote keien bij Eijsden maar een keertje niet te doen hoe lekker dat ook is (!). We hadden alleen nog zin in de Wolfsberg en de kilometers begonnen inmiddels aardig te tellen. Na deze laatste korte puist ging het via Slenaken weer terug naar Euverem. Uiteindelijk kwamen we op 135 km uit (na correctie van de wielomtrek want mijn teller stond op 142) in precies 5 en een half uur.
15 jaar na dato hadden we hetzelfde ritje weer volbracht. Bedankt Harm voor het idee om deze rit weer te fietsen! Alleen afspreken voor 2024 is natuurlijk onzin, dus we gaan dit meer en eerder doen.
Na een broodnodige rustdag op woensdag stond er op donderdag nog een ritje gepland op de MTB.
Om 9.30 uur stapte ik op de fiets met stralend weer, absurd gewoon voor de 19e november, en dook na een stukje opwarmen op de weg na Gulpen het veld/bos in! Na 100 meter al gelijk stoppen om een paar foto's te nemen. Met de zon en de prachtige herfstkleuren waren de uitzichten fotogeniek. Dit zou gedurende de rit nog meerdere malen gebeuren dus het was een ritje van hollen en stilstaan!
Prachtige route door het Gulpdal en via de vaste route van Vijlen ging het ook o.a. door het Vijlenerbos en de moeilijke en steile afdaling naar Epen. Het was, ondanks de houten poten die uit m'n schoenen staken, genieten en het leek op sommige stukken uit de wind wel lente. De 45 km die er uiteindelijk werden gereden waren er eigenlijk veel te weinig en ik had de hele dag wel zo rond willen blijven fietsen. Maar de benen besliste anders en hadden het wel een beetje gehad na 5 dagen fietsen. Het einde van een hele mooie fietsweek in Zuid-Limburg die voor herhaling vatbaar is zoals 'ie elk jaar voor herhaling vatbaar is! Ik heb het geloof ik al eens eerder gezegd maar ontstressen hebben ze hier denk ik uitgevonden. Voor wie twijfelt om hier ook eens te gaan fietsen zou ik zeggen : kijk even naar onderstaande foto's dan weet je volgens mij genoeg.

Limburg 1

Lekker even een weekje ertussen uit naar het mooie Zuid-Limburg. Daar was ik wel even aan toe zeg! Zaterdagochtend vertrokken richting Gulpen en natuurlijk 's middags gelijk even op de Mtb gestapt! Een ronde in de volle zon over de vaste routes van Margraten en Gulpen. Af en toe veel modder (onderweg van broek gewisseld, van zwart naar Limburgs bruin) maar ook hele droge stukken en een prachtige route. 62 km gereden in bijna 3 uur en echt genieten!
Vandaag was het weer iets minder maar het gezelschap des te leuker! Er stond een afspraak met 4 leden van Team de Viergang die dit weekend Heijenrath onveilig maakten. Nieuwe gezichten op 1 na dacht ik, want de mooie Amber kende ik al. Blijkt teamcaptain Johan een oud klasgenoot te zijn van de H.A.L.O.! Hoezo klein wereldje? Dat was dus even leuk bijkletsen.
Na ook kennis gemaakt te hebben met Rob en Hans moest er natuurlijk nog wel even gefietst worden!
Lekker rondje gereden, voornamelijk op de weg, en een paar pittige heuvels gepakt (o.a. Fromberg en Cauberg). Wat blijkt? Het zijn 4 regelrechte toppers! Het vlees in de kuip bleek gewoon van de keurslager. Kwaliteit. En als de overige teamleden ook zo zijn (waar ik alle vertrouwen in heb) dan is Team de Viergang gewoon een topteam! Ik heb jullie achterkanten al op de foto gezet dus ik dacht ik stop die veren er ook gelijk maar in.
Inclusief koffiestop ruim 3 uur onderweg geweest en als toetje werd ik in mijn laatste soloafdaling nog even getrakteerd op een lekke band. Potverdikkie op exact hetzelfde stuk als waar ik ooit mijn enige (!) eerdere lekke mtb-band kreeg. Toeval? Op deze manier zou je daar haast niet meer in geloven. De binnenbandwissel kostte me een extra 5 minuten (ja Amber, zo snel en makkelijk kan dat!) maar kon absoluut de dikke pret van vandaag niet drukken. Mannen en dame bedankt voor de leuke rit en dit smaakt naar meer! Jullie weer aan het werk (kom, ik wrijf het er nog even in) dan maak ik dit fietsweekje nog even alleen af.
Topdag! Over en sluiten.