Kennismaking

Was ik in mijn atletiekjaren een echte ijzervreter en deed ik veel aan krachttraining, met het fietsen is dat een beetje uit de picture verdwenen. In de winter 2007/2008 ben ik daar weer een beetje mee begonnen en dat resulteerde in goede resultaten en zeker het gewichtsverlies wat in die winter centraal stond is er zeker gunstig door beïnvloed.
Vandaag was het dan ook weer tijd voor de eerste training met het metaal.
Koud en glanzend lag het al weken bij elkaar om gebruikt te worden en vanavond was het de eerste kennismaking met mijn spier"bundels". Na ze aan elkaar te hebben voorgesteld konden ze een uur lang aan elkaar wennen en deed ik voor alle grote spiergroepen 3 series van 20 herhalingen.
De spieren hadden daarna zo het idee van "wat zijn dat voor vreemde snuiters" en "willen wij daar wel vrienden mee worden?". Het zijn wat gevoelige types en dat voelde ik dan ook.
We namen na zo'n 3 kwartier afscheid van de coole guys en sprongen nog even op de Tacx om een uurtje met hoge frequentie te fietsen. Nou dat hoefde ik ze geen 2x te vertellen en ze waren helemaal in hun element! Ze huilden van plezier en de tranen stroomden langs mijn armen en benen.
Ik sprak ze later op de avond nog even en ze hadden genoten. Een lekkere training met een gemiddelde trapfrequentie van 107 en met een gemiddelde belasting van 120 Watt.
We trokken nog even onze agenda's en spraken af voor een volgende keer. Gezellig!

Een leuk rondje

“De reis rond de wereld in 80 dagen” is het bekende boek van Jules Verne, geschreven in 1873. Een boek waarin hij inspeelt op de technologische ontwikkelingen in de 19e eeuw die het mogelijk maakten om steeds sneller te reizen.
Na uitkomst van het boek hebben veel mensen geprobeerd in Phileas Fogg’s voetsporen te treden door de reis zelf te maken. O.a. Michael Palin (van Monthy Python) maakte de reis in 1988 zonder gebruik te maken van vliegtuigen en deed dit in 79 dagen.

De omtrek van de aarde bedraagt 40.074 kilometer en na wat rekenwerk kwam ik er gisteren achter dat ik inclusief woon-werkverkeer de aarde inmiddels heb rondgefietst en wel in iets meer dan 2 en een half jaar tijd. Sinds april 2007 toen ik weer serieus ben gaan fietsen en ook elke gefietste afstand heb bijgehouden heb ik 40.298 kilometer afgelegd!
Ik ben best wel een beetje trots op mezelf hoewel ik ook wel weer kan begrijpen dat er ook veel mensen mij voor gek zullen verklaren. Maar ach, ik kan wel vreemdere hobby’s bedenken.
Ik heb er in ieder geval plezier in en ik ga voor nog een rondje! Volgende update : juni 2012!

In gedachten

Wat een prachtige dag om op de fiets te stappen. Zon, zon, zon! En het verschil met de zaterdag kon haast niet groter. Koud, dat wel, maar met de goede fietskleding was dat "probleem" snel getackeld.

Even voor half 10 vertrok ik voor een ronde via de Hoekse Waard, langs de Binnenmaas en Strijen, via de Kiltunnel langs de Nieuwe Merwede naar de Kop Van Het Land en via Alblasserdam weer terug. Een mooie ronde die heerlijk in een wintertempo werd weggetrapt.

En als je dan in een mooie cadans tussen de kale akkers rijdt dan willen je gedachten nog wel eens afdwalen. In mijn geval is er geen sprake meer van afdwalen omdat er iets is wat constant in mijn kop zit en ik er met geen mogelijkheid meer uitkrijg. Het lijkt alsof ik ben getroffen door de bliksem. Eerst was het een vluchtige damp die ronddwarrelde maar nu is het een dikke stroop die al vaste vormen begint aan te nemen en aan de binnenkant van mijn schedel vastplakt. Alpe d'HuZes.

Volgend jaar fiets ik eens een keer niet voor mezelf maar voor anderen en ik hoop dan ook dat ik mij aan mag sluiten bij Team De Viergang om op 3 juni 2010 de Alpe d'Huez 6x te beklimmen en zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het KWF.
Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend dat je gezond bent en de dingen kunt doen die je wilt. Maar als je nog wat verder nadenkt en om je heen kijkt besef je eigenlijk pas hoeveel geluk je hebt om op deze manier van je sport te kunnen genieten. Dan vergeet je of ben je je niet bewust van het feit dat er op dat zelfde moment iemand voor zijn leven vecht omdat hij door kanker getroffen is. Een ziekte die jaarlijks in Nederland bijna 40.000 slachtoffers eist en wereldwijd zo'n 8 miljoen!
Met een kans van 1 op 3 om kanker te krijgen voel ik mij een geluksvogel dat ik zo gezond mag zijn en ben ik bereid om een stukje van dat geluk in te leveren als ik daarmee iemand anders meer kwaliteit van leven kan bezorgen. Dat ik dan even een dag kapot ga op die Alpe neem ik voor lief en 6x op die top komen zal me lukken want opgeven is geen optie!
Zoals gezegd spookt het dus heel de tijd door mijn hoofd en veel van de mooie natuur ging op deze stralende zondag dan ook een beetje aan mij voorbij.
Dat neemt niet weg dat ik na 108km weer met een goed gevoel van de fiets afstapte. Een mooie fietsdag en met een mooie gedachte dat 2010 een goed fietsjaar gaat worden.
Bij voorbaat hoop ik ook dat alle lezers het een nog mooier fietsjaar kunnen maken door met mij de uitdaging van 6x Alpe d'Huez aan te gaan en mij te steunen. Wordt een van mijn sponsors en steun daarmee het KWF! (details volgen nog).

Een berg is een berg

Gisteren voor de 2e keer op de Tacx deze week. Ik besloot om maar eens een keer virtueel de Alpe d'Huez te beklimmen. De outdoorversie heb ik inmiddels diverse keren gedaan en ik was benieuwd of de indoorversie vergelijkbaar zou zijn.

Een aanloopje genomen van ongeveer 20 minuten vanaf Bouge du Chambon en daarna de Alpe op. Bekende percentages, bekende bochten, zwaar, maar toch iets minder dan in het echie!
Op de video was het een mooie warme dag (schijnt gefilmd te zijn op de dag van de Marmotte vóór de meute uit) en ik begon het na de eerste paar bochten ook heel warm te krijgen. Zonder wind (volgende keer simuleer ik dat maar eens met een grote ventilator voor mijn neus) en dus zonder koeling begon het lichaamsvocht zich gestaag naar buiten te werken en veranderde van een paar druppeltjes tot een kabbelend bergbeekje.
Toen ik zo om en nabij bocht 10 naar beneden keek stond er een plas water onder de fiets van zo'n 30 cm doorsnede. Zelfs mijn handdoek kon het tempo van het water niet bijbenen en het woord "afdrogen" had geheel zijn betekenis verloren. Ik keek, net als in het echt, dan ook uit naar het einde voordat ik tot het kookpunt zou stijgen en er op mijn rug een eitje kon worden gebakken.
Tot aan de top deed ik er ongeveer een uurtje over en ik voelde mijn benen best wel. Ik stapte van de fiets alsof ik net een zwemwedstrijd achter de rug had en natte voetstappen op het laminaat achtervolgde mij richting douche.
Even later toen ik weer fris, uitgerust en helder kon denken kwam ik met mijn benen omhoog op de bank tot de conclusie dat het weinig uitmaakt. Uiteraard met enige nuanceverschillen, maar binnen of buiten, het maakt niet uit.
Een berg is een berg (maar dat geldt dan weer niet voor de afdaling!).

Terheijden

Vorige winters was ik vaak met de MTB te vinden op de Utrechtse Heuvelrug maar dit seizoen is de focus echt verschoven richting het mooie Brabant. 5 op een rij alweer, Den Dungen, Eersel, Esbeek, Dongen en vandaag Terheijden.
Paardenhoofden (geen koppen!) keken verbaasd boven de staldeuren uit toen ik vertrok vanaf Stalhouderij Zeggezicht voor een rit van 50 km. Zoveel volk hadden ze nog nooit gezien op een vroege zondagochtend. Ze waren gewend aan moeders en dochters met vlechtjes in hun haren, nu stikte het ineens van allerlei vreemde gasten met helmpjes!
Het was gelukkig droog en het parcours lag er prima bij zoals al weken het geval is. In Brabant kennen ze geen blubber lijkt het wel! De eerste stukken waren tussen weilanden door en nadat we het dorpje Den Hout en het kanaal waren gepasseerd gingen we dan eindelijk het bos in.
Eerst om de zandwinplas heen en daarna over de Vrachelse heide waar overigens geen heideplantje te bekennen is alleen maar bos. Dat zal er vroeger wel hebben gelegen toen ze alle namen hebben uitgedeeld.
Via de Oosterheide ging het richting de bossen bij Dorst en de uitdagende mountainbikeparcoursen die ik al eerder bij de tocht van Dongen had mogen ervaren. Nu geen groentje meer en het ging als een speer door de korte bochten over de heuveltjes en singletracks met sommige stukken door mul zand. Maar niks nie afstappen hoor! Gewoon met veel snelheid en klein verzet er doorheen.
Precies halverwege, ja na exact 25,00 km op mijn tellertie, was de verversingspost. Thee, warme choco, plakjes cake. Geen haute cuisine en het verlangen naar de alom in Brabant aanwezige suikerwafel bleef onbeantwoord. Er was dus geen reden en bovendien geen tijd om uitgebreid te tafelen en ik was na een kop thee met een plak weer onderweg.
Na opnieuw wat technische stukken en singletracks reed ik op een gegeven moment helemaal alleen in het prachtige herfstbos waarvan de stortvloed aan kleuren nog eens werd versterkt door mijn gele brillenglazen. Ik had alles en iedereen uit het wiel gereden, stil laten staan, geparkeerd en als dode vogeltjes tussen de bomen achtergelaten. Dat er een kwartiertje later eentje als een slechtvalk in duikvlucht over mij heenging is een detail wat ik slechts even in de kantlijn wil vermelden. Ik dacht dat ik er zelf toch een lekker tempo in had, maar die ging echt rap!
Via Teteringen en nogmaals de Vrachelse......bossen kwam ik weer uit bij het kanaal wat werd gevolgd terug richting Terheijden. De witte pijlen volgend (die trouwens niet allemaal even duidelijk te zien waren) passeerde ik een heuse rode driehoek die boven het parcours opgehangen was. Een originele Brabantse boerenzakdoek gaf de laatste kilometer aan. Leuk bedacht!
Na 2 uur en 10 minuten was ik weer terug en 52 kilometers waren onder de wielen gepasseerd.
Weer heerlijk gereden en dat ik met een tevreden gevoel weer huiswaarts ging mag duidelijk zijn, of om het in onvervalst Brabants te zeggen : "Dè snapt unnen boer mee éénen errem nog wel!