Dagboek van een Fietser

2011-08-22T15:06:00.000+02:00

LEES VERDER OP WWW.TONOPKOERS.BLOGSPOT.COM !!

Het Einde, The End, Das Ende, La Fin.......en tot gauw!

2011-05-26T12:33:00.000+02:00

Bloggen ging mij altijd redelijk makkelijk af. Vanaf sept.2007 kon ik er toch regelmatig een aardig verhaal uitpersen en waren de reacties hierop altijd heel positief. De laatste tijd is hier echter zwaar de klad ingekomen en is het hier heel stil geweest en het aantal bezoekers dan ook terecht flink teruggelopen.
Enerzijds omdat de inspiratie ontbrak, en aan de andere kant omdat mijn privéleven dusdanig is veranderd dat het mij gewoonweg aan tijd heeft ontbroken.
Ook het aantal kilometers en toertochten is een stuk minder dan vorige jaren en dat terwijl Alpe d'HuZes 2011 nu toch héééél dichtbij komt. Krijg ik hier de rekening voor gepresenteerd? Op 9 juni zal ik het weten maar hoop dat de vele trainingsritten van voorgaande jaren mij toch een soort van "basis klimvermogen" hebben opgeleverd. Ik heb dan ook nog steeds vertrouwen dat die 6 x omhoog me gaat lukken al zal het zeker niet zo gemakkelijk gaan als vorig jaar! Mijn verslag hiervan zal uiteraard nog te lezen zijn al moeten jullie daarvoor wel even verhuizen naar ons teamblog. Dit is het LAATSTE blogbericht wat hier zal verschijnen en ik wil dan ook gelijk iedereen bedanken voor alle mooie, leuke, inspirerende en emotionele reacties die ik op mijn verhalen heb ontvangen!

Maar niet getreurd..........er komt een nieuw blog. Vanaf augustus/september zal ik beginnen met een nieuw hoofdstuk in mijn fietsleven en dus nog even de zomer door en dan ben ik weer terug. Hoe? Dat laat ik nog even aan jullie verbeelding over..........

Iedereen een fijne vakantie en tot gauw!

Bikkels

2011-02-28T23:01:00.001+01:00

Het regent. Grote regendruppels tegen het raam. Ze knallen met windkracht 6 tegen het glas. Fietsweer? Niet echt en het warme dekbed wil me haast niet loslaten. Nou ja, meer degene die er onder ligt. Tot zover m'n privéleven. :-)
Het begint te regenen op m'n iPhone. Afzeggingen. 3Ly is de eerste. Begrijpelijk want het bloed trekt zich al uit haar ledematen terug als ze de zuivelafdeling van AH bezoekt. Dit fietsweer wil ik haar niet eens aandoen!
Teammaatje Arthur meldt zich met een beginnend koudje c.q. griepje af. Met dit weer voelen de bacillen zich als vissen in het water en die moeten we in Art z'n geval dus niet aanmoedigen. Ik weet dat teammaatje Ruud klaar staat, bikkel uit Nootdorp en voor niets of niemand bang, maar stuur 'm voor de zekerheid een sms'je. 15 weggegooide eurocenten want natuurlijk staat hij klaar!
Om kwart voor 9 ga ik op weg. Op de nieuwe Ridley, noodgedwongen want de Wilier staat aan de andere kant van Zuid-Holland. Maar nat worden is niet erg, niet voor mij en niet voor een fiets. Richting Pijnacker staat de wind pal tegen en mijn lichte carbon frame met de brede(re) buizen (al kan je daar bij dit materiaal eigenlijk niet van spreken) wappert onder mijn handen alle kanten op. Met dit weer misschien een nadeel maar het is ook gewoon een kwestie van wennen.
Na precies 20km ben ik bij de 4gang waar ik Ruud uit de warme hal naar buiten moet slepen. Hij checkt nog even zijn banden en ik zeg nog bij vertrek, begeleid met een lach, dat hij het niet moet flikken om vandaag een lekke band te krijgen......
Arriverende binnensporters kijken ons verbaasd aan. Verklaren ons voor gek. Begrijpelijk.
Voor de 2e keer ga ik op weg, nu met Ruud in mijn wiel die duidelijk nog warm moet worden. Waar ben ik aan begonnen is op zijn gezicht te lezen, maar na 5 minuten is de blik veranderd. Op oneindig en het verstand op 0 net als wat ik een uur eerder al heb gedaan. De meeste wind gaat langs ons heen en de meeste regen valt naast ons op de straat. En bovendien doen we het voor onszelf. Heel veel cliché's maar we besluiten dat we met deze kilometers het verschil met de rest gaan maken!
Ondanks het slechte weer gaat het eigenlijk best goed, we hebben het niet koud en we fietsen een lekker tempo. Af en toe is het onduidelijk of we een fietspad opdraaien of de sloot inrijden maar we voelen nog steeds asfalt onder de banden al is het aantal diepe of minder diepe plassen niet te tellen.
Via Hazerswoude, Boskoop en Bodegraven komen we aan bij de Reeuwijkse Plassen waar we voor de wind even richting de 40 gaan. Een paar surfers op het water gaan zelfs nog harder. Altijd baas boven baas.
Ruud heeft goeie benen en af en toe denk ik : moet het nou zo hard. Uiteraard spreek ik mijn gedachten niet uit en doe een tandje bij. Zijn goeie benen komen echter abrupt tot stilstand als hij lek rijdt. Met een lekke voorband is het moeilijk sturen en gaat hij bijna in een bocht rechtuit! In mijn ooghoek zie ik de sloot rechts naast de weg en wacht op de plons ware het niet dat er in de bocht een oprit naar een boerderij is. "Droog" komt Ruud tot stilstand.

Het eerste reservebandje gaat om het voorwiel en gezamenlijk trekken we de buitenband om de velg. Toch een soort van gezellig samen iets in de buitenlucht doen! Een graad of 2 kouder en een minuut of 5 later zijn we weer onderweg. Het duurt even voor we weer in ons ritme zitten, Ruud stopt nog even een keer om toch maar weer zijn (natte) handschoentjes aan te doen maar dan zijn we echt weer "en route".
Bij Papekop volgen we de fietsroute naar Woerden, dwars door de weilanden en ook dwars door de wind. Even voordat we de A12 willen passeren slaat de pech voor de 2e keer toe. Lek! Nu is de achterband van Ruud aan de beurt. Op een open plek en we besluiten naar het viaduct te lopen wat we even verderop zien liggen. Hier waaien we uit ons jasje en is bandje verwisselen een lastige maar vooral ijskoude opgave.
Wandelen op fietsschoentjes ziet er raar uit maar met alleen wat ganzen in het weiland en een verdwaalde hardloper als toeschouwers durven we het wel aan. Ons fietsgemiddelde is door de wandeling natuurlijk flink naar de klote (pardon!) maar we nemen het maar voor lief.
Onder het beschermende viaduct gaat het 2e reservebandje om het achterwiel. We werken gelijk wat koolhydraten naar binnen want het kacheltje moet van binnen wat opgestookt worden. Het stilstaan zorgt ervoor dat we het koud krijgen. Ruud bibbert als een juffershondje. Is het de kou die toeslaat, of snakt hij naar een warm sigaretje? Het is in ieder geval lastig om samen met Shaky Shakerson de klus te klaren.
Vlak voor Linschoten rijdt Ruud voor de 3e keer lek en nu is de voorband weer de boosdoener. Zonder reservebandjes is plakken de enige optie, gelukkig heb ik plakspullen bij me, maar waar vind je een droog plekkie om dit te doen? In Linschoten blijkt alle horeca gesloten en voor de pui van de plaatselijke keurslager doen we onder een afdak en poging om het lek te dichten. Echt 100% droog krijgen we de binnenband niet maar het lijkt te lukken al zijn we er niet echt zeker van. Met de kou in onze botten zijn we eigelijk nergens meer zeker van. Blijft die band nou hard of niet?
We gaan weer verder. Onze 4e start als ik snel tel. Hopelijk nu echt de laatste.
Het blijkt ijdele hoop want 2 kilometer later voelt Ruud voor de 4e keer het asfalt door het rubber heen. Wéér de voorband en de moed zinkt zo langzamerhand in onze natte schoenen.

We komen tot stilstand voor een grote boerderij. Achter een raam ziet de boerin (de moderne versie) onze vertwijfelde blikken en laat ons binnen in de warme stal achter het huis. Althans een stuk warmer dan buiten.
Even later komt de eigenaar ook even kijken hoe we aan het worstelen zijn met de bandjes. Voor Ruud, die niet meer lijkt te kunnen stoppen met bibberen, heeft hij een dikke jas en het helpt zowaar. Terwijl we de binnenbandjes droog proberen te krijgen kijken 2 ezels die in de stal bivakkeren ons met verbaasde blikken aan (voor zover je deze dieren dergelijke verstandelijke vermogens kan toedichten). Een blik van : wie in deze stal zijn nu eigenlijk de ezels?
Om het voorwiel gaat weer een geplakt binnenbandje maar volgens Ruud is hij nog steeds lek als hij z’n oor tegen de opgepompte band drukt. Ik hoor niks. Ik hoor alleen de regen die nu nog harder tegen de stalruiten slaat. Ze hebben gelijk. Het zijn 4 ezels in een ouwe stal.

De binnenband gaat er weer uit en een 2e geplakt exemplaar is zijn vervanger. Geldt dit nu als de 5e keer lek of niet?
We gaan weer op weg, de stal uit en de kou en regen in, als blijkt dat de voorband het houdt. Voor hoelang weten we niet maar onze koffiestop in Oudewater is zo dichtbij dat we het erop wagen. Ik gooi gelijk het tempo erin want ik snak naar een warme bak koffie met appeltaart!
Net als ik denk dat het ergste nu voorbij is hoor ik Ruud weer achter mij roepen. Weer gooit de voorband roet in het eten. We zijn het zat want zo komen we nooit thuis. Opgeven is geen optie en dat waren we ook niet van plan maar het materiaal wil vandaag echt niet meewerken.
Bij huisnummer 48 staat een man op zijn oprit te wassen. Gezien de bakken met regen die uit de hemel komt een raar moment voor zo'n klusje. We spreken hem aan en we mogen in zijn garage nog een plakpoging wagen. De 2 binnenbandjes lijken Ruud wil in 1e instantie nog niet met het thuisfront bellen maar gaat uiteindelijk overstag. We krijgen koffie en een paar handdoeken van de eigenaar die erg behulpzaam is. Terwijl Ruud voor de blower in de garage enigszins probeert op te drogen bel ik met Simone die in Zoetermeer met een vriendin aan de lunch zit. Onze reddende engel springt gelijk in de auto richting ons adres wat niet door haar navigatie wordt herkend. Telefonisch binnenloodsen dan maar wat boven verwachting erg goed lukt. Door het ronde raampje van de garagedeur zie ik na een krap half uurtje de grote zwarte Audi A4 station verschijnen. De verlossing is nabij!
Even later zitten Ruud en ik in verwarmde stoelen bij een snelheid van 120km per uur bij te komen. Goed voor het gemiddelde alleen tellen deze kilometers helaas niet mee.
In de achterbak liggen 2 fietsen en zit Simone dubbelgevouwen in de weinige ruimte die overblijft. Ooit een ploegleider gezien die zich zo opoffert? Hulde!! :-)
In no time zijn we weer in Nootdorp waar we bij Ruud nog even een bakkie doen en nog wat verder opwarmen. Hij mag 63km noteren en ik mag 83 bij m'n totaal optellen. We mogen ze eigenlijk wel dubbel rekenen en ik kom tot de eindconclusie dat het toch geen 4 ezels waren in die stal, maar gewoon 2 ezels en 2 bikkels!
Het rondje van 115km blijft staan tot volgende week. Wie gaat er mee?

30 graden

2011-02-08T01:18:00.001+01:00

Ja daar verlang ik wel naar zo'n zomers temperatuurtje. Korte-broeken-weer! Bruine-gladgeschoren-benen-weer, want wat er nu uit m'n broekspijpen steekt daar mag wel een grasmaaiertje overheen! Ik verlang naar de zomer maar het is pas februari en al mijn bloglezers zullen wel in een diepe winterslaap zijn gesukkeld. Want het is stil geweest sinds de jaarwisseling. Stilte voor de storm? Wat bloggen betreft moet ik nog ernstig op gang komen, het fietsen is inmiddels lekker opgepakt en gaat de goeie kant op. En dat mag ook wel want ik wordt de laatste tijd zo goed verzorgd en verwend door m'n lief dat ik moet uitkijken dat de kilos er niet ongemerkt bij komen.

Afgelopen zondag moesten er dan ook kilometers gemaakt worden en dat er een beetje wind stond was slechts een klein detail. En bovendien werd het ook wel weer eens tijd om fietsvriendinnetje Amber op de fiets te krijgen. Die had nog net onthouden dat een fiets 2 wielen heeft maar meer kon ze zich eigenlijk niet herinneren. Dus geen smoesjes (zie haar blog) en om 10 uur klaar staan! Soms moet je als trainer een beetje streng zijn.

Ik ging om half 10 van huis weg uit Leidschendam...........eh......dat moet ik denk ik nog een keer opschrijven. Ik ging dus om half 10 van huis weg uit Leidschendam......potverdikkie nou staat het er weer! Wat is er met Capelle gebeurd? Laten we zeggen dat ik tegenwoordig 2 startplaatsen heb. Het ene weekend.....het andere weekend.....het leven is toch vol leuke verrassingen.

Maar goed, laten we het hier over fietsen hebben.

Naar Zoetermeer is het dus precies 10km, dat weet ik dan ook sinds zondag. Een mooie warming-up en dan had Amber mooi de tijd om haar Cube af te stoffen......

Ietwat slecht voorbereid kwam ik even voor 10-en aan (geen pompje bij me en de route moest ik ook nog even snel uit mijn database toveren maar daar heeft niemand iets van gemerkt) en even later, toen er nog 3 windschermen (Ruud, Leon en Aad) zich hadden aangesloten, konden we op weg. Het zou een rondje tussen de 60 en 70 km worden zei ik zelfverzekerd.

Hartje winter, een zachte dat wel, maar zeker nog lang geen 30 graden. Alhoewel........het was ongeveer de hoek die we maakten met het asfalt want probeer maar eens rechtop te fietsen met windkracht 7 uit het zuidwesten!! Het viel dan ook niet mee en af en toe zwabberden we alle kanten op. Ongeveer zoals onderstaand filmpje van een onbekend maar stoer groepje fietsers, opgenomen op zaterdag toen het nog wat erger was en de volle kliko's door de straten vlogen!

Maar gelukkig was het zondag wat beter en ondanks dat de sterke wind af en toe een gat in ons groepje blies was het toch goed te doen. Gezien de richting van de storm werd het dus een rondje Westland. Uiteraard eerst afzien en daarna de beloning in ontvangst nemen.
Vanaf Maasland richting Pijnacker kregen we die beloning in de vorm van een geweldige duw in de rug (nee Amber, het was NIET mijn hand!) en kon ik zelfs een keer 62 km/uur op de teller afklokken! Een duidelijke overschrijding van de maximum snelheid, maar goed dat er geen flitspalen op het fietspad staan! Die jongens met die 4 letters hebben me het laatste jaar al meer dan genoeg gepest. Al lijkt het me dan weer wel erg leuk om met zoiets in "Wegmisbruikers" terecht te komen! Een bon voor te hard rijden op de fiets is natuurlijk de ultieme bekeuring voor een fietsfanaat. Ik zou 'm inlijsten en aan de muur hangen!
Na zo'n 60km arriveerden we lekker uitgewaaid in de Viergang waar we onze welverdiende koffie en (voor sommigen) pannenkoek naar binnen werkten. Maar duidelijk geen pannenkoeken die op de fiets hadden gezeten! Met dit weer gaan fietsen is gewoon stoer!
Nog hartje winter en nog geen 30 graden maar wel lekker gefietst en ik vind alles best als die verrekte sneeuw in ieder geval nu maar definitief wegblijft. Een beetje wind neem ik dan op de koop toe. In Leidschendam had ik mijn eigen pannenkoekenbakster die met heel veel liefde ondertussen stond te bakken. Uiteraard kon ik haar niet te lang laten wachten en vertrok ik even later voor een toetje van 12km. Alles bij elkaar opgeteld kwam ik uiteindelijk uit op 82km en kon ik aanvallen!
Is het nou dat fietsen of de liefde die zo hongerig maakt.....ik ben er nog niet uit en blijf het onderzoeken! :-) Ik hou jullie op de hoogte en vanaf nu, en dat beloof ik, weer regelmatig.

Een ijskoude start

2011-01-01T23:00:00.004+01:00

IEDEREEN EEN GEWELDIG 2011 TOEGEWENST !!!
En om maar ijskoud met de deur in huis te vallen hier vast wat foto's van de nieuwjaarsduik.

Op de grens

2011-01-01T21:57:00.000+01:00

Zal je net zien. Koop ik een nieuwe racefiets, barst vadertje Winter in alle hevigheid los met hoeveelheden sneeuw die niet zouden misstaan in het gemiddelde wintersportland!

Pekel, zout, zand op de weg. Dikke lagen sneeuw met centimeters diepe en bevroren sporen. Platgereden spekgladde stukken. Op m'n mountainbike naar het werk toe was het al dagelijks een drama dus laat staan op het smalle rubber van de racefiets! Huisarrest dus voor mijn Ridley. Voordeel : hij staat er nog steeds glimmend en fonkelnieuw bij!

Maar het winterse sneeuwlandschap levert ook mooie plaatjes op! 2e kerstdag gingen we met 18 mannen en vrouwen op stap met de MTB in en rond Pijnacker. Een goed alternatief voor het traditionele Schaijk dat we deze keer links (of rechts) lieten liggen.

En het werd een heerlijke rit in een koud maar prachtig landschap met een heerlijk zonnetje erbij! Over het algemeen was er prima te fietsen met af en toe wat moeilijker stukken maar zelfs het vallen was geen probleem, sneeuw is een prima schokbreker!
Na afloop lekker soep en stokbrood met een groot deel van de groep aan een lange tafel. Wil je het nog gezelliger maken zo'n 2e Kerstdag?

Op oudejaarsdag stond er nog even een fotoshoot op het programma van ons team bij onze hoofdsponsor Telstar Uitgeverij. Voordat we ons op de oliebollen en het vuurwerk zouden storten moesten we nog even onze beste eigenschappen als fotomodel tonen. In onze supermooie nieuwe kleding werden we gezamenlijk of solo in verschillende standjes en van verschillende kanten genomen. Eh........fototechnisch gezien is dit een hele normale zin maar ik realiseer me dat dit voor bepaalde lezers rare beelden oproept! :-)
Maar even serieus, allemaal prachtige mensen natuurlijk maar hoe je ook ga staan, voor- of achteruit of desnoods op je kop er was natuurlijk maar 1 echte ster deze middag! Ik zal een hint geven : op de groepsfoto staat hij vooraan.......... :-)

Het lijkt natuurlijk alsof ik mijn fiets heb uitgezocht om goed bij de teamkleding te passen. Maar het zou zomaar kunnen dat het gewoon andersom is. Heb mijn teamleden natuurlijk zonder dat ze het door hadden richting de kleuren van mijn fiets gepushed, haha!

De laatste actie van 2010. Een fantastisch mooi 2010 waarin ik zonder het winnen van de Staatsloterij zo ongelooflijk veel rijker ben geworden. Sportief gezien een geweldig jaar en daarbij ook nog veel mooie lieve mensen ontmoet en geweldige vrienden erbij gekregen. En als klap op de vuurpijl ook nog een nieuwe liefde in m'n armen mogen sluiten. Een jaar wat moeilijk te evenaren lijkt maar m'n gevoel zegt me dat 2011 misschien wel nóg mooier wordt!

De eerste rit

2010-11-30T01:32:00.002+01:00

Twee dagen na dato en ik weet nog steeds niet hoe ik het onder woorden moet brengen. Ik stotter en hakkel al 35 uur op m'n toetsenbord en alle letters komen er uit alsof ik zwaar dyslectisch ben geworden!
Wat een ritje op een fiets al niet teweeg kan brengen!
Afgelopen vrijdagavond m'n nieuwe Ridley opgehaald in Haastrecht bij Slingerland Fietsen. Hele fijne zaak trouwens, veel keus, goede service en ze hebben gewoon verstand van zaken! Een aanrader!
Daarna snel naar huis en de rest van de avond met opengevallen bek zitten staren. Allemaal natte plekken op het tapijt van het kwijlen zag ik later. Apathisch, flabbergasted, in totale verwarring daarna naar m'n bed gestrompeld en in slaap gevallen. Totaal gehypnotiseerd door een fiets! Daar kan Rasti Rostelli nog een puntje aan zuigen!
Zaterdag enigzins weer bij m'n positieven wakker geworden. Eerste reflex was het gordijn opentrekken. Bewolkt weer maar wel droog. Geen sneeuw zoals in de rest van Nederland. Toch sprake van een microklimaat in Capelle? De wijnboeren komen in lange rijen straks de (stads)grenzen over!
Maar goed, we hadden het over fietsen. Of nee, eigenlijk nog niet maar dat stond wel in de planning voor de zaterdag. Twijfel borrelde een beetje op (of ik had nog niet ontbeten, dat kan ook) en daar is maar 1 remedie voor : de Buienradar! Snel de laptop aan, surfplank uit de kelder gehaald en surfen maar op het web! (de verwarring van de avond daarvoor was nog niet geheel verdwenen)
Op het beeld cirkelden de sneeuwwolken een beetje om de Randstad heen maar na een kritische blik naar buiten en de geconstateerde pekel op de fietspaden besloot ik toch maar een ritje te gaan maken op de Wilier. M'n ouwe trouwe makker. Zoals ze ouwe paarden een mooie laatste oude dag geven zo is mijn Wilier ook gepensioneerd en dient nu als winterfiets voor nog een paar mooie laatste ritjes door mooi Nederlandsch winterlandschap.
Het duurde wel tot (te) laat in de middag om de beslissing te nemen. Een Ridley die me smekend aankeek en een Wilier met een blik van : hé gaan we nou nog? Het was een moeilijke keuze. En er was een ongelofelijke hoeveelheid zelfbeheersing nodig maar om kwart voor 3 stond ik dan uiteindelijk met de AOW'er buiten. Nog net niet als een rollade maar wel goed ingepakt tegen de koude wind en klaar voor een rondje.

Ik zal geen uitgebreide routebeschrijving geven want ik zit hier in de nachtelijke uren te bloggen en anders kan ik morgenochtend gelijk door naar m'n werk. Ik kwam in ieder geval op 61km uit na ruim 2 uur rijden.
Had me een beetje verkeken op de wintertijd en dat het snel donker wordt. De laatste 20 minuten het noodlot ietwat getart of beter gezegd oom agent een beetje uitgedaagd door zonder licht over 's heren wegen te fietsen. Gelukkig ben ik boetevrij thuisgekomen. Ridley kwaad en beledigd thuis aangetroffen. Veel sussende en liefkozende woorden nodig gehad die avond.
Gelukkig duurde het weekend ook deze keer weer 2 dagen en zondag was het bovendien stralend helder blauw en zonnig weer dus er stond een blij fietsje al vroeg naast m'n bed. Wanneer gaan we? Wanneer gaan we? Opstaan! Huphuphup!
Uiteraard niet aan toegegeven en eerst een bakkie en een ontbijtje. Nog een beetje pesten door nóg een bakkie te nemen en wat te mailen e.d. maar om even over 12-en was het dan zover. De "maiden trip" van misschien wel de 1e Ridley Noah RS op het Hollandse asfalt ging van start!
Ja, en nu ik er over moet gaan vertellen val ik weer stil........................m'n vingers haperen bij de gedachte aan het moment dat de eerste pedaalslagen werden gemaakt. Wat een waanzinnig gevoel! Elke trap was raak en werd omgezet in voorwaartse snelheid. Flitspalen langs de weg schoten volledig in de stress. Wat kwam daar in Godsnaam voorbij? Het schakelen ging zo soepel dat iemand met Parkinson er absoluut gek van zou worden op deze fiets! Klein tikkie, kort klikkie en RAM daar vloog 'ie weer een dijk op!
Later las ik op weeronline.nl dat het buiten -2 graden was geweest. Niks van gemerkt! Ik had net zo goed in korte broek en korte mouwtjes kunnen gaan rijden zo'n warm gevoel kreeg ik. This bike is hotter than HOT!
Het werd bijna 1 lange intervaltraining want ik kon het niet laten om steeds effen een sprintje te trekken. Even op de pedalen staan en zoefff daar ging 'ie al weer! Alles wat je doet op deze fiets wordt omgezet in snelheid. Ik moest zelfs niet teveel m'n tenen bewegen want dan ging het te hard!
In één woord geweldig! Wat een geweldige fiets en wat een genot om hier de komende tijd op te mogen rijden. Hoezo twijfelen of ik die Bianchi moest nemen. Bianchi wie??? Nooit van gehoord!
Superlatieven te kort dus maar wel 1 nadeel. Ja, toch moet dat ook wel even genoemd worden. Er is 1 nadeel en dat is dat je er spierpijn van in je nek krijgt. Maar ik weet hoe het komt. Ik zal het uitleggen.
De route die ik reed ging langs de IJssel naar Gouda en dan via Krimpen weer terug. En daar heb je allemaal van die leuke dijkhuisjes die net iets lager liggen dan het asfalt, waar ik dus reed. De ramen van de huizen komen zo precies op rijhoogte te liggen. En jullie voelen hem al aankomen..........bij elk huis dat ik passeerde was 't constant naar links kijken en de weerspiegeling van mijzelf en de fiets bewonderen. Ik werd gek van mezelf! Maar kon me niet beheersen. Oooh wat mooi.........oooh wat mooi..........oooh wat mooi..enz.enz. Ik kwam langs een autoshowroom met zo'n hele lange van glas voorziene gevel. Ik ben geloof ik 4 keer heen en weer gereden. Hééééérlijk. Narcisme in ultima forma!
Maar aan elk rondje komt uiteindelijk een einde en hoewel ik eigenlijk nooit meer wilde afstappen en direct wou doorfietsen tot aan de poolcirkel, moesten de remmen uiteindelijk ook nu weer ingeknepen worden.
Na 60km en weer ruim 2 uur fietsen was ik klaar. Wow, wow, wow. Meer woorden heb ik niet voor nodig. Wat een gevoel. Beter dan sex? Ik begin (bijna) te twijfelen! :-)

Het is nu bijna 36 uur later en eindelijk is het me dan gelukt om het op papier te zetten. Een blog met de meeste uitroeptekens ooit geloof ik en misschien denken jullie wel : die is gek! Ik neem het jullie niet kwalijk en misschien is het wel wat overdreven neergezet maar het benaderd beangstigend dicht de werkelijkheid! Ik hou nou eenmaal van fietsen en als je dan op zo'n mooie dag op zo'n mooi stukje techniek mag rijden dan is dat bijna kunst en daar kan ik mateloos en eindeloos van genieten. Geluk zit in hele kleine dingen en op zo'n zonnige zondagmiddag voel ik me dan even heel gelukkig!
Het is dan uiteindelijk ook hier gaan sneeuwen en de wijnboeren hebben Capelle inmiddels met de eerste TGV weer rap verlaten. De Ridley staat ontspannen tegen een muurtje in m'n woonkamer. Wachtend op het volgende ritje. Dat dát met dit weer nog even kan duren zal ik 'm maar niet vertellen.

Bijna zover

2010-11-24T23:45:00.001+01:00

De donkere dagen voor Kerst. Hoeveel zijn dat er eigenlijk? Ik rij nu al 's ochtends in het donker op de fiets naar het werk en 's avonds in het donker weer terug naar huis. En het is nog november!
Ik heb ook helemaal geen zin in de winter. Tenminste niet zo'n winter zoals de afgelopen keer met sneeuw tot eind maart. Koud is niet erg, maar al die rotzooi op de weg daar zit ik deze keer echt niet op te wachten!
Ik ben natuurlijk lichtelijk bevooroordeeld met de nieuwe Ridley bijna in m'n bezit. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik daar 4 maanden lang alleen maar naar moet staren met kwijl in de mondhoeken en onrustige benen! Ik wil vliegen, ik wil dansen op de pedalen in een koude ochtendzon met het rijp op de bomen en een stille droge weg voor me. Witte wolken die bij elke ademstoot ontsnappen en ver achter mij langzaam oplossen.
Vrijdagavond is het dan zover. Ik mag mijn nieuwe "dreammachine" gaan ophalen. Dat zal een onrustig dagje worden op het werk. Op hete kolen zoals ze dat noemen.
Er komen trouwens nog een paar strakke wielen in. De standaard wielen die er nu in zitten zijn helemaal niet slecht maar die gaan op de reservebank en mogen alleen invallen bij een blessure van het vaste duo. Het zou zomaar kunnen dat er een paar mooie Reynolds-wielen in de basis komen te staan, maar er zijn nog meer opties. Het heeft nog geen haast, ik kijk rustig verder.
Het is dus aftellen geblazen, eerst in dagen maar nu gaan het langzaam aan uren worden en daarna minuten en dan............
Geld uitgeven. En dan denk ik ook ineens aan m'n Alpe d'HuZes actiepagina die sinds zaterdag in de lucht is. Rechts boven de link er naartoe. "Steun mij" staat er. Ja, duidelijker kan het niet worden. Ik heb de steun nodig om straks minimaal 6x de Alpe d'Huez te beklimmen maar nog meer is die steun van levensbelang voor alle kankerpatiënten en daarom moet er veel geld binnenkomen voor het onderzoek naar kanker. En of die geldstroom nu binnenkomt via mijn blog, via mijn actiepagina, via een ander teamlid van Team Telstar. Het maakt allemaal niet uit. Geef op de manier zoals jij wilt en geef met je hart, een klein of groot bedrag. Allemaal bijzaak, maar GEEF en laat iedereen die zich met hart en ziel voor dit goede doel inzet niet in de kou staan. Zeker nu de weersverwachtingen aangeven dat het gaat vriezen.......
Ik reken op jullie steun en dan zal ik vliegen, dansen op de pedalen van mijn nieuwe Ridley. Tot op het bot gemotiveerd zal ik dan mijn droomfiets de flanken van de Alpe d'Huez opjagen en doorgaan tot het allerlaatste einde want OPGEVEN IS GEEN OPTIE!

Carpe Diem 2

2010-11-18T23:05:00.000+01:00

Nog steeds dezelfde doordeweekse dinsdag in november en ik ben op weg naar Haastrecht, in de auto. Op weg naar mijn volgende doel : een nieuwe fiets!
Na wekenlang wikken en wegen, zoektochten op internet en een urenlange beursgang is het tijd om knopen door te hakken. Na een felle strijd is het gevecht op punten gewonnen door een Belg en het moet wel erg gek lopen wil ik nog van gedachten veranderen.
Het is stil bij Slingerland Fietsen. Ik ben de enige klant in de winkel en de verkoper bij de kassa realiseert zich nog niet dat hij een hele makkelijke middag tegemoet gaat. Ik zie er als een standaard “kijken, kijken, niet kopen” klant uit maar hij kan mijn gedachten niet lezen.
Ik loop langs rijen om aandacht schreeuwende fietsen. Cervelo, Trek, Colnago, Cube, Cannondale, ik passeer ze allemaal en zonder enige aarzeling loop ik door, helemaal naar achter waar de Ridleys staan. Daar staat ‘ie, op ooghoogte : de Ridley Noah RS !!

Op de Bike Motion Benelux was ik al 6x langs de stand van Ridley gelopen en had ik ‘m al evenveel keer bewonderd maar nu lijkt ‘ie nog mooier. Het technische verhaal zit al in m’n hoofd. Daar hoeft niets meer aan toegevoegd te worden, eigenlijk weet ik alles al. Een testrit is het enige wat nog ontbreekt. Ik heb ‘m al gedag gezegd maar hij moet nog kennis maken met m’n benen!
Pedalen worden erop geschroefd en even later loop ik vol verwachting de winkel uit. Ik klim op het zadel en rij het smalle straatje in, het is alsof ik een warme jas tegen de kou aantrek. Wat een fantastisch gevoel! Wat een wereldfiets! Zelfs zonder wieleroutfit voel ik dat dit geen moeilijke beslissing gaat worden. Op Twitter meld ik dat samensmelting een goed woord is. En zo voelt het ook, ik ben gelijk 1 met de fiets. Ik schakel wat en ga even op de pedalen staan en elke beweging wordt gelijk omgezet in voorwaartse snelheid. De twijfel, als 'ie er al geweest is, verdwijnt definitief. 10 minuten later zet ik een handtekening op een stuk papier waarvan de meeste tekst me ontgaat. De accessoires zoals zadel, pedalen, bandjes, e.d. zijn besproken en de koop is gesloten. Een weekje in spanning afwachten en dan mag ik een nieuwe wielerperiode inluiden met deze "dreammachine"! Dat worden 6 of 7 lange onrustige dagen en nachten. Lichtelijk in extase rij ik even later terug naar Capelle.
René Froger zong het ooit al : ja alles, alles, kan een mens gelukkig maken. Zelfs een fiets.

Carpe Diem

2010-11-18T22:27:00.000+01:00

Een doordeweekse dinsdag in november en met de voorspelde zon in het vooruitzicht leek me dat een uitgelezen moment om eens een dagje vrij te nemen. Zomaar, omdat je soms niet moet nadenken en gewoon op je gevoel af moet gaan. Pluk de dag!
Bij het ontbijt wordt de dagindeling snel gemaakt en als eerste moet er natuurlijk gefietst worden! Om 10.00 uur sta ik buiten, blauwe lucht, weinig wind, verpakt in winterkleding, stuur gedraaid naar het zuiden en klaar voor een overdosis fietsgenot.
Na een stief kwartiertje fietsen kom ik aan in Krimpen a/d Lek waar ik het pontje net voor mijn neus zie wegvaren. Heb ik onbewust te vroeg het tempo laten zakken en “per ongeluk” in m’n remmen geknepen? In de stralende zon geniet ik in ieder geval van de 10 minuten bonus met uitzicht op een glinsterende rivier. Ik voel het broeikaseffect onder mijn Cervelo-jack en vraag me af of ik mij niet te winters heb aangekleed. Straks als ik weer in beweging ben zal het kleffe gevoel wel verdwijnen.
Na een korte overtocht die me slechts € 0,70 kost (maar daarmee toch veruit de duurste vorm van openbaar vervoer is!) rij ik de Alblasserwaard in met zijn wereldberoemde verzameling wieken die tegen een felblauwe achtergrond weer fotogeniek op een rij staan te wachten op repeterend flitslicht.

November is echter een slechte tijd voor touringcars vol met Japanners en het is dan ook lekker rustig op het lange fietspad. Om te voorkomen dat de molens ontwenningsverschijnselen krijgen neem ik er, bij gebrek aan de gebruikelijke stroom toeristen, dan maar even een foto van. Is het een zucht van verlichting die ik aan de overkant van het water hoor? Of is het de wind die langs de rietkragen strijkt?
Het fotomoment is de 2e en voorlopig laatste stop want nu moet er maar eens serieus doorgefietst worden! Ik ben weer onderweg, langs dobberende bootjes en eindeloze weilanden met af en toe een verdwaalde koe. Nederland is vol, behalve hier. Ik zuig de rust en ruimte op als een droge spons en duik 10 kilometer verder de dikke mist in.

Ik had het op het nieuws gehoord maar hoopte dat het verder zuidelijk was blijven steken. De grijze deken heeft zich echter al tot Papendrecht weten op te werken en drukt zwaar op de horizon die ineens tot op 100 meter is genaderd. Bij elke pedaalslag schuift hij wat op en terwijl ik door mijn gekrompen wereld fiets vormen zich kleine waterdruppeltjes op mijn fiets en kleding. Zonder navigatie en beperkt zicht is het makkelijk verdwalen, maar ik ken hier elke meter asfalt, elk putdekseltje en kilometerpaaltje dus maak ik me geen zorgen en ga weer op zoek naar de zon. Bij Strijen heb ik het zuidelijkste puntje van mijn route bereikt en stop ik even om wat gecomprimeerde carbo's naar binnen te werken. Dit is geen dag voor een hongerklop, dit is een dag voor ongelimiteerde energie en levenslust!
Richting Oud-Beijerland wordt de mist langzaam steeds wat dunner en prikken de zonnestralen steeds vaker en in toenemende aantallen door het grijze gordijn heen. Er verschijnt weer een schaduw naast mij en even later kan ik mijn zonnebril weer uit mijn achterzak vissen. Ik droog op, druppels verdwijnen en de temperatuur klimt weer naar een comfortabele waarde. Er staat inmiddels 100 kilometer op de teller, nog zo’n 15 te gaan.
Bovenop de Van Brienenoordbrug zie ik de wazige skyline van werkend Rotterdam en geniet met die gedachte dubbel van de korte snelle afdaling. Nog zo’n 5 kilometer naar Capelle en dan moet ik stoppen. Ik wil eigenlijk verder maar ik moet. Er staan nog meer mooie dingen te gebeuren en na 114 km knijp ik dan ook definitief in de remmen. Ik geniet nog even na van de heerlijke fietsrit maar daarna is het snel douchen en eten. De start van de volgende etappe is al snel.......

Nieuwe start

2010-11-07T01:01:00.000+01:00

De verkoudheid eindelijk uit het wiel gereden, het spinnen weer opgepakt en ook het buitenfietsen was vandaag weer eens aan de beurt. Klaar voor een nieuwe start!
Eerst maar eens op zoek naar wat warmere fietskleding want zomer gaat het in ieder geval niet meer worden! De zon die scheen wel maar buien lagen op de loer. Verraderlijk twijfelweer. Regenjack mee?
Met een schone fiets ging ik op weg. Een gepensioneerde fiets eigenlijk want hij heeft al in gedachten plaatsgemaakt voor een andere. In mijn hoofd rijden 2 kandidaten rond waar bij een Belg een lichte voorsprong heeft op een Italiaan. Maar de race is nog niet gereden. "Parijs is nog ver" zou Joop zeggen.
M'n ouwe trouwe Wilier moet dus op zijn ouwe dag nog even zijn diensten verlenen. En dat doet 'ie nog steeds goed.
Het ging richting het Westland want daar zag de lucht er toch het meest veelbelovend uit. En ook de wind kwam uit die richting dus dat kwam goed uit.

Ik heb ooit op m'n blog geschreven dat het aantal lekke banden wat ik in al die fietsjaren heb gehad op 1 hand te tellen waren. Nou, dat gaat sinds vorig jaar niet helemaal meer op. Ik heb nu toch beide handen nodig, misschien zelfs een voet erbij. Vandaag was het al na 10 minuten raak. Jullie hebben het misschien wel gemerkt, ineens meer zuurstof in de lucht. Graag gedaan, want die kwam uit mijn lekke voorband! Op de Bike Motion Benelux was het Open Nederlands Kampioenschap bandje verwisselen afgelast, maar ik had volgens mij toch kans gemaakt op een podiumplek. Supersnel verdween het reservebandje onder het Continentale rubber en was ik na 15 minuten weer op weg. Snel??? Ja, want je moet de 10 minuten voor het beantwoorden van een sms'je er even afhalen. Dat doe ik minder snel.

Zaterdagmiddag is trouwens een slecht fietsmoment. Tenminste als je door stedelijk gebied gaat. Veel mensen op weg, druk bezig om de boodschappen of weet ik veel wat in huis te halen. Met de auto natuurlijk. Druk, druk, druk, en dan letten we maar even niet op fietsers.

Een stukje van een kilometer of 2 door Hillegersberg leverde dus 2 keer een bijna volledig geblokkeerd fietspad op. Zich verontschuldigende bestuurders achter autoglas. Ik kon er nog net omheen dus kon er mee leven. Niet met het feit dat ik op een rotonde door een bejaard echtpaar in een gemotoriseerd koekblik op een haar na omver werd gereden. Kijk, dat zij levensmoe zijn moeten zij weten, maar ik wil graag nog even door als ze het niet erg vinden! Het is soms een wonder dat je zonder kleerscheuren weer thuiskomt. Gevaarlijke hobby hoor dat fietsen!

Gelukkig scheen ondertussen lekker het zonnetje op weg naar het mooie Westland richting Schipluiden. De stad uit, de stilte in, fietsen wordt dan ineens weer genieten, wat het ook is en behoort te zijn. Rust in de Randstad, daar tussen de weilanden kan je het gewoon opsnuiven. Zelfs m'n goed gesmeerde ketting was geruisloos en gunde mij m'n momentje van ontstressen.

Langs de golfbaan scheen de zon nog op de wuivende rietkragen maar even verder begonnen toch de eerste druppels te vallen. Een horizon vol dreigend zwarte wolken beloofde niet veel goeds en even later werd het dreigement dan ook omgezet in daden. Het begon flink te regenen.

Ook daar kon ik mee leven, het is tenslotte herfst. Een buitje moet je dan incalculeren. Gewoon lekker doorfietsen, in beweging blijven.

Via Delft reed ik het Westland (of eigenlijk Delfland) weer uit richting Nootdorp. Daarna Zoetermeer en langs de Rotte om Capelle weer in zicht te krijgen. Daar scheen de zon weer en waren de wegen droog. Over plaatselijke buitjes gesproken! Achter mij nog steeds die dreigende zwarte deken (zie foto) maar ik was binnen. Na 72 kilometer zat het herfstritje er weer op.

Na die lange 'snotperiode' toch weer heerlijk om buiten op de fiets te zitten. Zondag de mountainbike maar eens van stal halen om te kijken of ik dat niet verleerd ben. En even kijken of ik nog wat fietsmaatjes kan regelen om samen mee te modderhappen.

Om met de woorden van Youp van 't Hek te spreken : WE ZIJN BEGONNEN!

DoncCradySter

2010-10-20T19:24:00.004+02:00

Gisteravond was een bijzondere avond. Ik mocht live aanwezig zijn bij een heus DoncCradySter-etentje wat door Arend-Jan en Nicolien in hun nieuwe paleisje in Den Haag werd gepresenteerd. Bijzonder want er worden normaal geen buitenstaanders uitgenodigd om mee te genieten van zo'n copieuse maaltijd! De regels zijn streng wat dat betreft.
Maar goed, ik was ook uitgenodigd en dus ging ik op weg naar Den Haag. Even de avond ervoor het adres in Navigon zetten....even....dacht ik. Was ook even vergeten dat het zo'n hopeloos traag programma is en na 3 pogingen sloeg m'n iPhone op tilt en heb ik het opgegeven. Heb het in de auto onderweg tevergeefs nogmaals geprobeerd maar Truus kon geen GPS signaal vinden en bleef sprakeloos. Dan maar op het ouderwetse Ton-Ton richtinggevoel en die bleek maar weer eens feilloos te werken (helaas nog niet beschikbaar voor de iPhone) dus reed ik mooi op tijd de straat van bestemming in.

Amber was er ook net. Ze stond al aan te bellen terwijl ze wat snoep aan een paar schoolkinderen gaf. Ze had een wijnfles in haar hand en ik zag dat ze de schroefdop erop draaide en 'm weer in de verpakking liet zakken. Met haar hand veegde ze haar mond af en stapte door de inmiddels geopende deur naar binnen.

Vreemd, dacht ik, terwijl ik even verderop de auto parkeerde.

Ook voor mij ging de deur na een korte zoem en een klik open en stapte ik naar binnen. Trapreden gingen omhoog en op de 4e ervan zat een muis mij aan te kijken. Ik was blij dat AJ hem nog niet had gevangen toen ik zag dat hij een klein koksmutsje op had. Ik dacht Ratatouille! Met het eten zou het helemaal goed komen!

Uiteraard kregen we gelijk een rondleiding door het huis (AJ liet me later de geheime Heineken-inloopkast nog even zien) en vooral het zien van de racefietsen in de keuken deed m'n fietshart goed. Daar waar ze horen. Bij de primaire levensbehoeften. Eten en fietsen. :-)
Toen ook de dame des huizes, aka Nicolien, aka Nico, was gearriveerd barstte de gezelligheid helemaal los! Toastjes werden er bijgesleept, de drank vloeide rijkelijk en er werd vooral veel gekletst en gelachen. Ook de pastamaaltijd die daarna op tafel (in de ruimste zin van het woord) werd getoverd was "tutto bene" en verdiende zeker bonuspunten voor het DoncCradySter-klassement. Als niet-jurylid mag ik helaas geen punten toekennen maar mag uiteraard de jury wel beïnvloeden!

Uiteraard werd er ook veel over fietsen gepraat en Alpe d'HuZes. Logisch als je elkaar via die 2 dingen hebt leren kennen en natuurlijk gingen de plannen voor de komende editie over tafel tussen de thee, koffie en kruidnoten door. Een mooie avond met mooie mensen en dat soort gezellige avonden kunnen mij niet lang genoeg duren. Alleen kan je dat een chirurg in opleiding met werkdagen van tig uur niet aandoen!
Om een uur of 11 was het dus mooi geweest, zeker weten, en ik zeg : op naar het volgende DoncCradySter-etentje! Ik vond zo'n extra onpartijdig jurylid wel een goed idee! :-)) Ja toch? Niet dan?

P.S.
Door mijn aanhoudende verkoudheid kan het zijn dat ik bepaalde dingen niet helemaal goed heb gezien of gehoord en misschien is het dan ook verstandig om voor een "second opinion" even naar het blog van Amber te surfen.

Metamorfose

2010-10-14T18:24:00.000+02:00

Eindelijk weer eens een blogberichtje hoor ik jullie denken. En terecht! Het is alweer veel te lang geleden dat er hier wat nieuws te lezen viel. Heb het ook heel druk gehad met vooral verkouden zijn. Mijn God wat een "martelgang", er is de laatste 3 weken (!) meer vocht uit m'n neus gekomen dan uit de waterkraan (nee, geen grapjes over smurfen, laten we het zereneus houden, haha).
Over het algemeen weinig tot niet gefietst (op een uurtje spinning na die 3 uur leek te duren!) maar gelukkig in een periode waar het niet zo moet maar meer mag. En van mezelf mocht ik dus even niet. Eerst uitzieken, herstellen wat nu eindelijk lijkt te gebeuren. Het zal tijd worden!
Binnenkort dus tijd om op de MTB te gaan kruipen. Mooie toertochten door de Brabantse bossen (mijn favoriete crossgebied) en hopelijk met redelijk herfstweer. Ik heb er zin in!
Ook op korte termijn een complete metamorfose van mijn weblog maar eerst even het teamblog van Team Telstar op de rails zetten. Een nieuw team van 6 supergemotiveerde fietsers die de uitdaging weer aangaan om 6x de Alpe d'Huez te beklimmen om daarmee het KWF te steunen en fondsen te werven voor het onderzoek naar kanker. De actiepagina's van alle teamleden zullen ook binnenkort online staan en dan kan het doneren beginnen! Begin maar vast met sparen! :-)
Alpe d'HuZes 2011 gaat dus op volle kracht van start en volg alles via onderstaande links:

www.opgevenisgeenoptie.nl
www.teamtelstarad6.blogspot.com

Meer info volgt zo snel mogelijk dus kijk regelmatig op mijn weblog. Als je dat al niet deed dan is DIT het moment om er mee te beginnen!

Solo en een duet

2010-09-26T23:06:00.002+02:00

Na het NK is het even stil geweest en dat vooral omdat ik even een vervelend virusje op bezoek heb gehad die me een paar dagen van de fiets en in bed gehouden heeft. Afgelopen maandag was ik gelukkig net op tijd "hersteld" om de tijdrit van de Nootdorpse Kippen te rijden. Op uitnodiging konden we meedoen met deze gezellige club die jaarlijks een mooi parcours uitzet om je eens lekker helemaal kapot op te rijden! Ingeklemd tussen Nootdorp en Pijnacker was het dus afgelopen maandag een individueel gevecht tegen de klok en de elementen (windkracht 5!) en vandaag mochten de koppels hetzelfde rondje rijden (zie kaart).

Fiets route 706696 - powered by Bikemap

Eerst dus in m'n uppie. Een afstand van 12,4 km en dat is normaal gesproken een klein rotstukkie, zeker voor zo'n kilometervreter als ik, maar als tijdrit lijkt er geen eind aan te komen! Geen moment van herstel, constant vrijwel voluit en met een hartslag in de rode, diep donkerrode zone is dit ineens een hele andere vorm van fietsen dan je gewend bent. Verschrikkelijk zwaar maar wel ontzettend gaaf en wielrennen in zijn puurste vorm!
Het waren wel de 19 zwaarste minuten uit mijn fietsleven denk ik en met m'n bloed op een pH waarde van ongeveer 3 was de finishlijn een echte verlossing. Toch herstel je ook wel weer vrij snel zodat je na afloop toch kan zeggen dat het klopt : pijn is fijn! :-) Uiteindelijk als 4e in mijn categorie geëindigd en daar was ik best tevreden mee gezien de voorbereiding en eigenlijk zat ik qua tijd niet eens zover achter de eerste 3. Had ik bovendien geweten wie later de rondemiss zou zijn dan had ik ongetwijfeld nog een tandje harder kunnen rijden! :-)
Vandaag werd er in 2-tallen gestart. Een koppeltijdrit zogezegd. Het was bij het inschrijven een beetje onduidelijk hoe de koppels nu eigenlijk werden samengesteld en omdat ik toch wel erg graag met mijn vaste trainingsmaatje, fietsvriendin Amber wilde starten nam ik het zekere voor het onzekere. Op miraculeuze wijze kwam uit de "loting" tevoorschijn dat wij inderdaad samen en ook als eerste mochten starten. Toeval? Ik kan alleen vertellen dat ik morgen even aan m'n baas een voorschot op m'n salaris moet vragen. :-)
Als eerste gingen we dus op weg met de afgesproken tactiek en commando's in ons hoofd. Ik voorop en Amber in het wiel geplakt. Af en toe best lastig om de juiste snelheid te kiezen want samen fietsen is 1 maar in dit tempo is het toch wel anders. Maar voor zo'n eerste keer ging het eigenlijk hartstikke goed. Met een gemiddelde van 35,9 km/uur werden de 12,4 km afgeraffeld en eindigden we op een mooie 13e plaats (dit getal achtervolgd mij al weken,haha) in een veld van 26 koppels. In 1 week 2 zware tijdritten rijden valt niet mee maar was een hele leuke ervaring en zeker voor herhaling vatbaar.
De verbruikte calorieën konden na afloop nog even worden aangevuld op de prima barbecue die op ons stond te wachten. Nee, het is goed georganiseerd daar bij die Nootdorpse Kippen, dat kan je wel aan ze overlaten en het is vooral ook heel gezellig. Een mooie afsluiting van het wegseizoen dat toch al bol stond van prachtige momenten.
Volgend weekend gezellig nog even los gaan in Limburg en daarna mag de mountainbike weer van stal. Even het stof eraf blazen, beetje poetsen en smeren en dan de blubber in. Ook leuk!
Kan het nu al zeggen : 2010 was een topjaar! En volgend jaar doen we er gewoon nog eentje achteraan. Met al die plannen die we hebben en al die leuke mensen bij elkaar moet dat zeker lukken!
Voor foto's en de andere kant van het verhaal surf je natuurlijk even naar het blog van Amber!
Irene en Art bedankt voor de aanmoedigingen, Ruud bedankt dat ik even je tweelingbroer mocht zijn en de rondemiss bedankt voor het thuisbrengen (en dat moeten al die profs nog maar eens voor elkaar zien te krijgen, haha).

NK Someren

2010-09-12T23:09:00.005+02:00

Someren-Heide. Het regent. Ik zit in de achterbak van mijn auto en kijk tussen de vastgeplakte regendruppels door naar buiten. Er lopen mensen rond met parapluies of hangen over een hek langs het parcours met hun hoofd diep onder een capuchon. Het zijn er zowiezo weinig die de nattigheid trotseren. Dit is niet echt het uitgelezen weer om naar een wielerkoers te gaan kijken, zelfs niet als het een Nederlands Kampioenschap is.
In Brabant verwacht je toch minstens het halve dorp langs de zijlijn maar nu zit iedereen achter de geraniums, tv aan en bij een enkeling misschien zelfs wel de kachel.
Mijn fiets staat naast me. Schoon, glimmend, ketting gesmeerd. Klaar voor zijn 1e en tevens laatste NK. Na 8 jaar trouwe dienst is het tijd voor een nieuwe en gun ik hem een mooie afscheidskoers. Nog één keer zal hij de kracht van mijn benen op de pedalen voelen, mijn handen die trekken aan het stuur, het schuiven op het zadel. Nog één keer de wind die langs het frame suist, regen die opspuit van de wielen en uiteen spat op het rood dat langzaam verdwijnt onder een dun laagje modder. Zijn laatste kunstje.
Terwijl ik mijn spullen bij elkaar zoek zie ik renners voorbijkomen, lopend met de fiets aan de hand, tas over de schouder. Ik zie alleen maar onbekende gezichten, niemand kent mij. De 1e schooldag op een nieuwe school. Of het een voordeel of een nadeel is moet nog blijken straks in de wedstrijd die over een uurtje gaat beginnen.
De Masters 50-59 en 60+ zijn nog bezig met hun koers. Grijs haar komt onder de nieuwe helmen uit. Gerimpelde gezichten, door de tijd en de wedstrijd getekend. Taaie mannen die mij met een verbazingwekkende snelheid passeren, de bocht in gaan en weer uit het zicht verdwijnen.
Ik steek over op weg naar de permanence (een prachtig woord voor een tafeltje met 2 personen in een achterafzaaltje van een plaatselijk horecabedrijf) om mijn startnummers op te halen. Renners vóór mij hebben hun licentie achtergelaten en die staan verzameld in een grote bak met nummers. Als fietstoerist, recreatiefietser of cyclosportieveling (geef de niet-wedstrijdrijder maar een naampje) mag ik op een daglicentie starten. Ik sta al ingeschreven maar moet nog even een gele kaart met mijn persoonlijke gegevens invullen om definitief voor een paar uur toe te treden tot het "echte" wielerpeloton. Ik krijg startnummer 112 toegewezen, betaal de borg voor de 2 stukken bedrukt textiel inclusief 2 (?) spelden en wandel na een hoognodig toiletbezoek weer onder mijn Saxo Bank parapluie (je moet toch ergens indruk mee maken) naar de auto terug.
Ik ben m'n sokken vergeten! Verdomme, ik ben m'n sokken vergeten! Ik haal alles uit m'n tas maar er zitten geen wielersokken bij. Ik draai even de film in m'n hoofd terug naar de ochtend waar ik het beeld voor me zie dat ik met een paar zwarte sokken in m'n hand sta. Hoe ik ook zoek op het stuk gedachte-celluloid, het beeld van de sokken IN de tas komt er niet op voor. Blote voeten in m'n raceschoenen is geen optie, zeker niet met dit weer, en ik besluit mijn gewone sportsokken dan maar aan te houden. Witte. Nu nog wel.
Alle andere benodigde kledingstukken zijn gelukkig wel aanwezig en een half uurtje later begeef ik mij dan ook in een complete wieleroutfit naar de start. De benen goed in het vet.
Het infietsen stelt niet veel voor, een beetje heen en weer rijden en daarna snel schuilen onder het afdak bij een benzinestation vlakbij de start. Met z'n allen dichtbij elkaar staan we te wachten tot we naar de streep worden geroepen. Het is opgehouden met zachtjes regenen en het komt nu met bakken naar beneden. Het wachten duurt allemaal te lang, ongeduldig gemompel in de groep, een bel klinkt en we zijn onderweg! 12 ronden van 5,7 km, het aftellen is begonnen.
Er is weinig tijd om na te denken want binnen 10 seconden lig ik in volle sprint om de groep bij te benen op weg naar de eerste bocht. Na 100 meter zit m'n hartslag al in de rode zone. In de bocht zakt het tempo bijna naar 0 als we er 3-dik doorheen sturen. Dan gelijk weer vol op de pedalen, sprint nummer 2! Mijn God, als dit zo heel de tijd doorgaat, pfffff.
Een lange weg voor ons, zo'n 2,5 km denk ik, smal en af en toe met veel troep op het wegdek afkomstig van de omliggende weilanden. Een straal water vermengd met zand en modder, opgeworpen door het achterwiel van mijn afwisselende voorgangers, spuit tussen mijn ogen en vertroebeld de blik door mijn gele brillenglazen. Na een halve ronde zie ik al bijna niks meer en besluit 'm af en te doen. De lichte kunststof bril, die precies 2 seconden schoon is gebleven, verdwijnt met een redelijk vloeiende beweging in mijn achterzak. Met helder zicht zie ik dat de meeste renners geen bril ophebben. Ervaring.
Er wordt gedemarreerd dat het een lieve lust is maar ik hou me voorlopig nog rustig. Ik heb al moeite genoeg om het tempo bij te houden en hoewel mijn benen reeds op bedrijfstemperatuur zijn moeten mijn hart en ademhaling nog in elkaars ritme komen, dus van onbezonnen acties is nog geen sprake.
Ondanks alle vluchtpogingen vloeit de groep toch steeds weer samen en het peloton voltooit dan ook compleet de eerste ronde al weet ik natuurlijk niet wat er achter mij al afgewapperd is. Ik hoef het ook niet te weten, wat er voor mij gebeurt is belangrijker. En dat wordt al gelijk bij het ingaan van de tweede ronde benadrukt als er zo'n 10 meter voor mij een valpartij is. 4 of 5 renners klappen op het natte asfalt en ik moet vol in de remmen. Ik blijf overeind en kom tussen de brokkenpiloten tot stilstand. Er wordt gescholden, verwijten vliegen heen en weer en haastig worden de schoenen weer in de pedaaltjes geklikt en de achtervolging ingezet op de groep die ongeschonden door heeft kunnen rijden. Ik moet ook weer vol in de sprint om me bij het groepje aan te sluiten wat in achtervolging gaat. Het duurt bijna een ronde en heel veel moeite en kracht voordat we weer aan kunnen sluiten. Nadat ik een beetje van de extra inspanning ben bijgekomen besluit ik om me wat naar voren te werken om dit soort overbodige energieverspilling te vermijden.
Het tempo is ondanks het slechte weer en de moeilijke omstandigheden moordend in de eerste paar ronden en ik zie de snelheid op mijn tellertje constant tussen de 45 en 50 km per uur schommelen. De benen zijn nog steeds prima en doen hun werk uitstekend maar ik twijfel of ik dit tot het einde vol ga houden want de overige essentiële onderdelen voelen aan alsof ze op ontploffen staan. De ademhaling giert door m'n keel en geselt m'n longen terwijl mijn hart in overdrive is en bijna door mijn borstkas naar buiten komt. Dit is geen rustig toerritje of een regelmatige klim op een Alpentop. Zelfs een stevige cyclo benadert niet de inspanning die ik aan het leveren ben. De Ronde van Nootdorp was brugklas MAVO en ik heb misschien wat teveel klassen overgeslagen want dit is eindexamen VWO. Ik moet nog 8 ronden, het zand knarst tussen mijn tanden, ik heb geen droge draad meer aan mijn lichaam en toch geniet ik op een of andere manier! Wielrennen is een vorm van masochisme.
In ronde 6 of zoiets stabiliseert het tempo zich enigzins en kan ik snel even een energiedrankje naar binnen werken. Even een kort momentje van herstel voordat het tempo weer omhoog wordt geschroefd.
Zonder het bewust te hebben gepland kom ik ineens in een groepje van 5 voorop te zitten. Als ik omkijk zie ik dat we een gaatje van zo'n 50 meter hebben en we proberen een soort van samenwerking tot stand te brengen. Het lukt niet echt en het gaatje wordt dan ook snel weer dicht gereden door het peloton die nog steeds geen vluchters toelaat. De wil van de massa wordt aan ons opgedrongen en ik laat me dan ook weer wat terugzakken naar het midden van de groep.
Nog 5 ronden te gaan en ik constateer al 7 ronden lang dat er heel voorzichtig en langzaam door de bochten gereden wordt. Te langzaam voor mijn gevoel en ik besluit dan ook eens te testen of ik dat sneller kan en of dit eventueel een voordeeltje op kan gaan leveren. Ik werk mij naar voren en nestel mij aan kop als we 1 van de 4 bochten naderen (het is een mooi rechthoekig parcours). Ik hou snelheid, rem niet teveel af en draai de bocht in, armen onder in de beugel, rechter been gestrekt en druk op het pedaal. Halverwege de bocht aanzetten, overeind komen, op de pedalen staan en hard doortrekken. De discipline die ik al heel de tijd volg maar deze keer in mijn tempo! Ik kijk achter mij om het resultaat te zien en merk dat ik zomaar een meter of 6 a 7 los ben van de rest. Ik rij niet door want dat staat gelijk aan een zelfmoordactie maar het is goed om te onthouden!
Het lijkt wel of ik met mijn actie de groep een beetje heb wakker geschud want er wordt de rest van de ronde aan alle kanten gedemarreerd. Ik ga een keer mee maar weer in een groep zonder lang bestaansrecht.
Aan het eind van ronde 8 knijpen er een aantal mannen tussenuit. Over de hoofden van mijn voorgangers in het peloton zie ik dat ze snel een aardig gaatje hebben. Er wordt getwijfeld en de afstand wordt groter. Ik blijf zitten zoals er zoveel blijven zitten. Teveel, want het blijkt uiteindelijk de juiste ontsnapping te zijn.
De voorsprong wordt niet groot maar de grote groep heeft niet meer de kracht of de wil en de saamhorigheid om het gat dicht te rijden. Na een bocht kan ik de groep voor ons goed zien en tel dat het er totaal 11 zijn. Voor mij en de rest wordt plaats 12 dus het hoogst haalbare.
De laatste ronde gaat in en het tempo zakt wat en het lijkt dat iedereen zich aan het voorbereiden is voor de laatste sprint. Ik probeer me wat naar voren te werken wat aardig lukt. De laatste bocht is nog zo'n 100 meter voor ons en ik zet rechts van de weg aan als ik een gaatje zie en schiet naar voren. Ik ga als eerste de bocht in en kom er net als een paar rondes eerder met zeker 5 meter voorsprong op de rest weer uit. Ik schakel en zet voluit aan. Alle laatste restjes kracht die ik nog in mijn benen heb zitten worden opgeroepen en ik vlieg langs de eerste paar vluchtheuvels. Ik zie in mijn ooghoeken nog steeds niemand verschijnen als de laatste 100 meter ingaat. Ik hoor de stem van de speaker al klinken en krijg de pedalen steeds moeilijker rond. Toch gaat het nog hard genoeg maar als ik nog 50 meter te gaan heb zie ik rechts van mij een voorwiel in beeld komen. Eéntje maar, dat valt mee. Ik heb geen kracht meer om te versnellen en zie langzaam ook de rest van een fiets verschijnen. De finish is nog 20 meter van mij verwijderd en m'n benen branden ongeveer uit m'n broek. De energievoorraad is nu definitief opgesoupeerd en ik verwacht in de laatste meters niet alleen de man naast mij maar ook de rest van het peloton over mij heen te krijgen. Net vóór de witte lijn op het wegdek schiet er een renner (de eigenaar en bestuurder van de eerder genoemde fiets) langs mij maar tot mijn opluchting blijft het daarbij. Als ik mijn rekenwerk goed heb gedaan finish ik dus als 13e.
Someren-Heide. Het is inmiddels droog geworden en ik zit weer in de achterbak van mijn auto. Nat, vuil, vermoeid maar met een voldaan en tevreden gevoel. Ik zoek mijn droge, warme kleren en besef me tegelijkertijd dat ik een mooie klassering heb behaald in een moeilijke wedstrijd.
Mijn fiets staat tegen de auto. Met een doek wrijf ik het zand en het meeste andere vuil van het frame en de wielen voordat ik hem naar binnen til. Ik klop hem even op het zadel als ware het een bedankje voor het geleverde werk.
Nadat ik mijn rugnummers weer heb ingeleverd en mijn prijs in ontvangst heb genomen (ja, ja, de 13e plek heeft mij 5 hele euris opgeleverd!) is het tijd om weer naar huis te gaan. Een mooie, zware wedstrijd achter de rug en weer een ervaring rijker. Op mijn 47e zit mijn 1e Nederlands Kampioenschap erop. Beter laat dan nooit. Net als de zon, die als ik op de snelweg richting Capelle rijd eindelijk tussen de wolken door verschijnt.

Ereronde

2010-09-09T22:34:00.000+02:00

Vanmiddag heeft Bas Mulder zijn lange en heldhaftige strijd tegen kanker definitief verloren. Hij was een van de boegbeelden van Alpe d'HuZes, iemand die het leven omarmde, een begenadigd fietser en met zijn niet aflatende vechtlust, optimisme, moed en doorzettingsvermogen een voorbeeld voor velen.
Ik kende hem niet persoonlijk maar zijn levensverhaal en zijn gevecht heeft diepe indruk op mij gemaakt en zijn liefde voor het leven is een onuitputtelijke inspiratiebron.
Met Bas in mijn gedachten stapte ik vanavond op de racefiets om samen met Harm een rondje door het Groene Hart te fietsen. Na een paar regenachtige dagen was het weer lekker om in het zonnetje te rijden. Ik voelde al snel dat dat de benen goed waren en het tempo ging dan ook snel omhoog. Via Moerkapelle naar Hazerswoude en daarna tegen de wind in richting Zoeterwoude. Wind die ik niet voelde, niet wílde voelen net als het opgestookte vuurtje in mijn bovenbenen. Pijn is een emotie die je met genoeg wilskracht uit kan schakelen en in dit geval was het niet eens pijn maar een gevoel van macht. De energie stroomde door m'n aderen en overmoeibaar stampte ik op de pedalen. Het kan haast geen toeval zijn dat juist op deze dag, op deze avond het fietsen zo makkelijk ging. Je voelt je machteloos als je berichten leest zoals vandaag maar het omzetten van die machteloosheid in kracht is één van de peilers waarop de Alpe d'HuZes gedachte steunt.
Via Benthuizen en de Rottemeren ging het weer naar huis terwijl een mooie zonsondergang de laatste kilometers van een gouden randje voorzag. Na ruim 2 uur en een kwartier door het mooie nazomerlandschap en na een ronde van 72 km kwamen de benen tot stilstand.
Een ereronde voor Bas Mulder, Alpe d'HuZes kanjer en een mooi mens.

100 keer

2010-09-08T12:47:00.000+02:00

Ik hou zo'n beetje alles bij wat ik op fietsgebied doe en daaruit bleek dat ik gisteravond alweer mijn 100e fietsrit van het jaar heb gemaakt. 100 keer nadenken over wat je gaat aantrekken, 100 keer de bidon(s) vullen, 100 keer bedenken waar je naartoe gaat fietsen (ja zelfs op de Tacx).
Het kan bijna geen toeval zijn dat ik gister onbewust exact hetzelfde rondje en afstand heb gereden als vorig jaar tijdens mijn "jubileumrit". Het was nu wel 11 dagen eerder en precies 1 minuut sneller! Ook alweer een bevestiging dat ik dit jaar aardig vooruit ben gegaan, haha. Alleen het weer was nu wel wat minder, een frisse dinsdagavond tegen een zonnige nazomer-vrijdagavond vorig jaar.
Het was dus weer een mooi rondje langs de Vlist en de beentjes (in het kort gestoken maar ook in de olie) draaiden lekker rond. Een goed gevoel wat ik graag nog even tot zondag wil vasthouden wanneer ik mijn laatste kunstje wil opvoeren van dit wegseizoen. Zeg nog even niet wat en laat de spanning er nog even in maar uiteraard zal ik er weer een aardig verhaal over te vertellen hebben, ongeacht de uitkomst!
Een lekker windje kwam gisteravond ook goed van pas om alle negatieve gedachten uit m'n hoofd te blazen en plaats te maken voor mooie nieuwe dingen zoals Alpe d'HuZes 2011. Maandagavond na een uurtje spinnen (was ook wel weer eens lekker) de kick-off gehad van het nieuwe team wat nog niet compleet is maar nu al enthousiast en vol goeie ideeën. Lees het blog van Amber over deze eerste bijeenkomst.
De avonden worden alweer een stuk korter en het zal niet lang meer duren of de lampjes moeten weer uit de kast gehaald worden. Nu ging het nog en even voor 8-en stapte ik na 57 mooie kilometers weer naar binnen.
Donderdag (bij goed weer) nog een ritje en dan zondag alles uit de kast. Nog 1x de Wilier op volle snelheid brengen (zijn definitief laatste kunstje) en het hart op hol. Heerlijk. Kannie wachten!

Henk Lubberding Classic 2010

2010-09-05T23:03:00.003+02:00

's Heerenberg. Ik kom er niet vaak. Hooguit 1x per jaar voor de Henk Lubberding Classic en ook dit jaar stond ik weer aan de start. Met snode plannen.

Zat ik vorig jaar nog te slapen halverwege het peloton en was ik nog druk bezig met het verorberen van een energiedrankje, dit jaar zou ik het kaas niet van mijn brood laten eten en attent voorin gaan rijden. Makkelijker gezegd dan gedaan zou later blijken.

Na het vaste praatje voor de start door Henk Lubberding gaan we met een heerlijk zonnetje maar mét armstukken van start. Het is nog een b.b..b..b..b.b..beetje fris!

Een peloton van minstens 600 man trekt zich achter de wagen langzaam op gang. Minimaal 20 man politie op de motor voor en achter de massa en ook nog diverse auto's en een ambulance. Al het verkeer wordt aan de kant gezet en het lijkt warempel wel of ik in het tourpeloton zit.

De eerste 90 km zijn geneutraliseerd en dus wordt er meer gepraat dan getrapt. Een uit de kluiten gewassen theekransje maar wel eentje waarbij je goed moet opletten dan je niet met je hete kopje thee van je stoel dondert! Met zoveel zo dicht bij elkaar is het concentreren geblazen.

Henk Lubberding spreekt!

Ik heb mijn goede voornemen gestalte gegeven en rij 2 meter achter de wagen. Hier blijf ik voorlopig lekker zitten.

Langs de weg staan veel mensen te kijken. Klappen als we voorbij komen en nemen foto's. Ik verbaas me dat er zoveel hun bed uit zijn gestapt of achter de koffie vandaan zijn gekomen om een peloton te bekijken wat toch voor 90% uit voornamelijk nobody's bestaat. Misschien wat goede amateurs (op de startnummers staan de namen en ik denk er wat te herkennen) maar toch heel veel onbekenden en ook genoeg fietstoeristen. Wel een bontgekleurd gezelschap en misschien verklaart dat de aantrekkingskracht.

Voor we de Posbank gaan beklimmen besluit ik een sanitaire stop te houden. Toch een vrij gevoel om 1x per jaar legaal te kunnen wildplassen! Het gedoogbeleid van de politie is voor 1 dag aangepast. Ik zoek een mooie boom uit en geef de wortels een warme douche. Het duurt al met al een minuut of 2 en ik mag even later achteraan beginnen met mijn inhaalrace.

Met de 2 klimmetjes op de Posbank is het wat makkelijker om weer vooraan te komen en het kost me dan ook weinig moeite om mij weer op de eerste rijen te melden. Ik eet en drink wat en concentreer me weer op de rijders voor me. Er is 60km gereden en de spanning stijgt.

Na 85 km zal de wedstrijd worden vrijgegeven en het wordt langzaam een nerveuze bedoening. Renners proberen op allerlei manieren naar voren te komen en niet altijd op een even vriendelijke of nette manier. Het is lastig om vooraan te blijven maar met wat kunst en vliegwerk lukt het voorlopig mijn plek te verdedigen. Wel een verschil met vorig jaar want toen had ik daar helemaal geen last van. In de buik van het peloton heerste er toen relatieve rust. Nu lijkt het meer op buikkramp.

Over het fietspad proberen er wat renners naar voren te komen. Het fietspad buigt af en verdwijnt achter de struiken. Het peloton lacht als er piepende remmen en gevloek achter het groen vandaan klinken. Gegokt en verloren. Terug naar af en u ontvangt geen 200 euro.

En dan is het ineens zover. De auto geeft gas en 5 seconden later lig ik in volle sprint om in de voorste groep terecht te komen en te blijven. We draaien een dijk op en richting de Eltenberg gaat het hard, hééél hard. Dit herken ik dan weer wel van vorig jaar en het gaat weer ruim boven de 50 over de dijk bij Lobith.

Ik begin als 10e of 15e met klimmen als we de Eltenberg bereiken, het gaat makkelijk, het hooggebergte zit nog in m'n benen en ik ga als 2e de afdaling in. Op de steentjes is het even stuiteren en oppassen maar na 100 meter is het gladde asfalt weer terug. Er vormt zich een vrij grote groep in achtervolging op 1 ontsnapte dappere dodo.

't Peeske is het volgende klimmetje, zo'n 1300 meter lang en niet al te steil. Er wordt dan ook aan alle kanten gedemarreerd maar de hobbel in het landschap is niet lastig genoeg om de groep uit elkaar te scheuren. In de afdaling en net voordat we voor de 1e keer 's Heerenberg en de finish passeren vloeit alles weer samen. Het tempo zakt even en geeft me tijd om wat te drinken want m'n keel voelt aan als de Sahara tijdens een zandstorm. We dalen weer wat af en het tempo gaat weer omhoog. Het is gaatjes en achterwielen zoeken om vooraan te blijven maar wonder boven wonder lukt het me aardig tussen alle ervaren wedstrijdrijders.

Onderaan een afdaling duiken we een bocht in naar links. In het midden van de weg licht een vluchtheuvel en de groep moet zich gedwongen splitsen. Ik ga voorlangs en zie in mijn ooghoeken dat een renner vol op het obstakel klapt. Een fiets vliegt 2 meter door de lucht, een schreeuw.

Er is geen tijd om er over na te denken, zelfs niet eens om even om te kijken. Wielersport is keihard.

In Zeddam (tenminste ik denk dat we daar zijn) gaat het even kort en steil omhoog over kasseien. Lastig, klimmen en klappertanden tegelijk, maar ook dit duurt gelukkig maar kort. Op weg naar de 2e beklimming van 't Peeske zit ik nog steeds voorin de groep. Met de hartslag al ruim 3/4 uur in het rood, dat wel. Kan ik nog mee als het straks weer omhoog gaat?

Ik weet het niet helemaal zeker maar als we weer omhoog gaan is alles weer bijeen. Geen eenzame koploper meer maar een grote groep op kop. Ik zit nog steeds in die groep.

We dalen voor de laatste keer af, de laatste paar kilometer en we schieten het bos weer uit. De eerste huizen van 's Heerenberg komen al snel dichtbij. Ik ben ongemerkt wat achter in de groep geraakt en het lukt me niet meer om me naar voren te werken mede omdat de straat voor de laatste bocht is volgebouwd met chicanes! Het lijkt de formule 1 wel. Ook qua snelheid voelt het zo aan. Ik ga de laatste bocht door met zeker 20 man voor me. Sprinten voor de overwinning zit er niet in maar ik verdedig mijn plek tot op de finishlijn. Onder het oog van het vele publiek gooi ik nog even alles uit de kast en daarna mag ik mijn benen stil houden.

Geen idee wat m'n uiteindelijke klassering is maar ik ben supertevreden. Dit was echt koersen en ik heb me goed staande gehouden tussen al het licentiegeweld!

Op de weg terug naar de sporthal zie ik even later 2 renners wandelen met een gekreukeld wiel in hun handen. Ik realiseer me dat het niet meevalt om te rijden in een grote groep op hoge snelheid en ik kijk na deze rit dan ook met hele andere ogen naar een peloton.

Conclusie :

-de Henk Lubberding Classic is een gekke maar leuke koers

-wielrennen is fantastisch maar gevaarlijk

-ik mis 20 jaar wedstrijdervaring

-er zijn dames die vreselijk hard kunnen fietsen (zeker 1 in de kopgroep!)

-wedstrijdrijders zijn gestresst of gestoord of allebei (nou ja, niet allemaal natuurlijk)

-nog steeds goeie benen, hoe lang nog?

-het laatste uur met 42 gemiddeld inclusief 3 klimmetjes. Verbaas me dat ik dat kan!

-de HLC is top georganiseerd, dikke pluim voor alle betrokken mensen/instanties.

-volgend jaar weer? Dacht het wel!

Poldermodel

2010-09-01T15:30:00.002+02:00

Nu het Franse hooggebergte voor dit jaar definitief achter mij ligt moeten de klimmersbenen weer plaatsmaken voor een paar die tegen de wind in kunnen stoepen. Er moet zogezegd weer een poldermodelletje ingeslepen worden. Na 2 dagen rust om de restanten van het belgische bier te verwerken kroop ik dus gisteravond maar weer in het zadel voor een rondje Puttershoek. M'n vaste rondje door de Hoekse Waard waar het land vol staat met producten die rijp zijn om in de potjes van HAK te worden verwerkt en waar het maïs al bijna op knappen staat. Een prima omgeving dus om die polderbenen gestalte te geven.
Ook het warme vakantieweer lijkt op z'n einde dus het was ook even zoeken naar de juiste kleding. Er scheen wel een zonnetje maar de temperatuur was niet om naar huis te schrijven. Dat kon ik de afgelopen 2 weken nog wel en dan kon ik aan het thuisfront melden dat het bloody hot was! Nu was het ronduit fris en dus gingen de armstukken in ieder geval mee.
Het valt zowiezo niet mee om weer in het dagelijkse ritme te komen. Eigenlijk zeg ik het verkeerd want je zit juist wel gelijk weer in dat ritme (ik wil het nou niet direct een sleur noemen) en je hebt de draad zonder dat je het echt wil zo weer opgepakt. Maar het valt absoluut niet mee om het te accepteren en ik heb de neiging om steeds uit de pas te lopen! Die zomerse cadans beviel me wat dat betreft veel beter. Ontbijtje in de zon, bakkie koffie in de zon, lekker stukkie fietsen in de zon, aan het zwembad in de zon, avondeten in de zon, met de krekeltjes op de achtergrond kijken naar de ondergaande zon en daarna slapen en wachten op weer een dag met zon. Dat is een ritme wat ik veel langer volhou! :-)
Maar dat vakantiegevoel is moeilijk vast te houden en lijkt alweer zover weg als je staat te kiezen tussen een lange of korte broek aantrekken. Het werd toch maar de korte versie want dat bruin wil je ook niet 1, 2, 3 kwijtraken.
Ik had eerst hele andere plannen maar het werd toch maar een rustige duurtraining. Gewoon lekker 2 uurtjes fietsen langs al die bekende plekjes die ik dit jaar al regelmatig gezien had maar toch gek genoeg niet gaan vervelen. Komt ook omdat het gewoon een mooie route is. Afwisselend qua omgeving en, door de Van Brienenoordbrug en de Heinenoordtunnel, zelfs in hoogte dus wat wil je nog meer als je in die drukke Randstad woont?! Gewoon een mooi rondje en eentje die zeker geen sleur wordt.
Kijk, dat er niet zoveel nieuws te melden is over m'n vaste trainingsrondje staat daar natuurlijk buiten. Er gebeurden geen rare of onverwachte dingen onderweg en het enige vermeldenswaardige feit is misschien dat m'n Polar volledig van slag was. Althans het hartslaggedeelte. Constant waarden van boven de 200 alsof ik iemand op m'n bagagedrager had zitten waarvan de slagen ook meegeteld werden! Heb er wel eens vaker last van, heel irritant en onduidelijk waar het aan ligt.
Na 61km en net even iets meer dan 2 uur was ik weer terug. Lekker gereden al waren de benen nog niet echt helemaal top maar die zullen ook nog wel even aan het Hollandse klimaat moeten wennen. Ook nog in de zomerstand en aan dat poldermodel moet dus nog even gewerkt worden.
Daarna een schandalig groot bord pasta naar binnen gewerkt want ik heb sinds de CC honger als een paard en moet mij ontzettend bedwingen om niet ongeremd te gaan vreten. Het lukte gisteren maar gedeeltelijk en bracht de avond door met m'n 2 vrienden die ik al een tijdje niet had gezien. Ben en Jerry. Gezellig.

Velomédiane Claude Criquielion

2010-08-29T16:00:00.000+02:00

Na een nachtje op de doorreiscamping bij Nancy vertrok ik vrijdagochtend naar La-Roche-En-Ardenne. Buiten was het 18 graden en ik was dus niet alleen halverwege de terugreis maar de temperatuur was ook gelijk gehalveerd! Even wennen maar voor een cyclo van 170km misschien helemaal niet verkeerd. Nu maar hopen dat het ook een beetje droog wilde blijven.
Om ongeveer 2 uur kwam ik in het pittoreske maar zwaar toeristische stadje aan en ging op zoek naar een geschikte parkeerplek voor de camper. Vlakbij de sporthal, waar ook de volgende dag de finish zou zijn, vond ik een perfecte plek en dus niet meer verder gezocht. Handrem erop en klaar!
Dat het een mooi plekkie was bleek wel uit het feit dat ik links en rechts van mij een paar uur later ook camperburen had gekregen. Ook fietsers en ook Nederlanders. Het lijkt wel of ze elkaar opzoeken!
Diezelfde middag nog even m'n startnummer in de sporthal opgehaald waar ik heel toevallig Richard, m'n Ad6-teammaatje tegenkwam. Alhoewel....niet echt toevallig natuurlijk want hij deed ook mee! Daarna even samen met de bijna hele groep uit Pijnacker/Nootdorp een bakkie in het dorp gedronken en een beetje bijgepraat. Daar hadden we trouwens alle tijd voor want de "ober" (een jochie van misschien 16) had verbazend veel problemen met het vinden van onze tafel.
De avond buiten was koud en nat maar binnen in de camper gelukkig een stuk aangenamer. De weersvoorspellingen waren gelukkig redelijk positief en met dat vooruitzicht gingen de luiken om 23.00 uur dicht.

De wekker rukte mij om 7.00 ruw uit mijn dromen weg maar echt wakker worden duurde nog even. Het vreemde feit deed zich namelijk voor dat ik totaal geen fietszin had en mij liever nog een keer had omgedraaid. Tussen m'n oren zat het dus nog even niet goed maar de benen voelden in ieder geval soepeltjes aan toen ik toch maar uit bed stapte. De start was om 9.00 dus ik had gelukkig alle tijd om de motivatie ergens vandaan te halen. En met honderdduizend opbergkastjes en hoekjes in zo'n camper duurt dat even!
Om 10 voor half 9 stapte ik vanuit de camper met m'n fiets de frisse ochtend in. De lucht was bewolkt maar het was droog en er kwamen zelfs al wat plukjes blauw tevoorschijn. In zomerkleding (zoals ik gewend was de afgelopen weken) ging ik even een stukje inrijden, even een stukje klimmen om de spieren op te warmen. Terug afdalend merkte ik dat de armstukken toch wel nodig waren en reed dus terug naar de camper waar ik ze in de redelijke chaos toch aardig snel gevonden had. Vandaar ging ik naar de start en sloot aan bij het lange lint gekleurde fietsers wat op de smalle kade langs de Ourthe stond opgesteld.
Ik probeerde me wat over de stoep naar voren te werken maar al gauw liep het vast en kon ik niet verder. Veel te veel fietsers voor me en dat zou dus een hele inhaalrace worden voor een goed klassement. Het startschot naderde en het bloed begon nu toch wel lekker te stromen en ik kreeg er wel zin in om weer een paar uur volle bak te gaan! De motivatie was er dus toch. Goeie timing!
Na de start was het gelijk klimmen geblazen en daar had ik dan een voordeeltje. Met m'n franse klimmersbenen zat ik eigenlijk gelijk al in een lekker tempo en kon me goed naar voren werken.
Ook op het "vlakke" gedeelte (volgens mij was er geen meter vlak die dag) en de afdaling kon ik van groepje naar groepje rijden totdat ik na zo'n kilometer of 30 in een mooie groep met bijna allemaal gele nummers zat. Bevoorrechte renners die in de eerste startgroep waren vertrokken. Een mooi gezelschap om voorlopig even in te blijven rijden. Zonder dat het misschien tot ze doordrong had ik zo'n 3 minuten reëele tijd voorsprong op ze!
Het ging dus zogezegd constant op en neer en het heeft weinig zin om van alle 21 heuveltjes een beschrijving te geven maar de volgende 3 wil ik toch wel even noemen.
De "Mur de la Velomédiane", de eerste echte steile van het stel die een beetje onverwacht kwam en er aardig inhakte en een stuk langer was dan ik had gedacht.
De "Col de Haussire", de 3-traps raket vanuit La-Roche. Elke keer als je dacht dat je er was dan kwam er weer een volgend steil stuk. Was zwaar maar ging wel erg goed. Werd bovendien getimed en een klassement van gemaakt.
De "Côte de Beffe", de laatste zware op zo'n 20km voor de finish (had bij de naam hele andere gedachten, dat krijg je als je zo lang op een zadel zit, maar bleek veel minder plezierig haha), volgens het kaartje was ze 16% maar volgens mij was dat een tikfoutje. Zij viel me uiteindelijk mee maar dat kwam misschien ook omdat het einde in zicht was.
Ondertussen waren er wel een paar flinke buien naar beneden gekomen en even was ik bang om kramp te krijgen. Gelukkig kwam de zon ook steeds weer tevoorschijn en uiteindelijk kwam ik zelfs droog aan de finish. Na een lange afdaling naar La-Roche, waar we met 4 man en kop over kop loeihard naar beneden gingen, was het nog even afsprinten en ging ik na 5 uur en 22 min. over de piepende eindstreep.

Het resultaat mocht er weer zijn : 132e in het totaalklassement en 31e in mijn leeftijdscategorie volgens de bruto tijd (= vanaf het startschot tot aan moment van finish) en zelfs 107e totaal en 19e in mijn categorie volgens de netto tijd (=werkelijk moment over start en finish).

bij gebrek aan foto's maar even m'n Polar uitgelezen, ook interessant !

Het voordeel van de camper zo dichtbij de finish kon gelijk worden uitgebuit en een kwartiertje later stond ik al weer fris en fruitig bij de après-fiets. Een grote tent waar het bier rijkelijk vloeide, maar ja, we waren dan ook wel in het gebied waar dat geestrijke vocht volgens mij gewoon uit de kraan komt! Ook de broodjes warme worst waren erg populair en ook ik kon de verleiding niet weerstaan en zette mijn tanden in de niet zo gezonde maar o zo lekkere hap. Na al die zoete rommel die er op de fiets was ingegooid verdiende het hartige broodje qua smaak een Michelin-ster en misschien zelfs een DoncCradySter al zijn de eisen daarvoor wel erg streng ! :-)

Alle mannen waren intussen binnen en even later stonden we gezellig tegen de schuimkraag aan te kijken van 1 of meer Chimay's. Die gaan lekker in je benen zitten en Richard en ik besloten op een gegeven moment dan ook maar om op de grond te gaan zitten. Nog even onze ervaringen uitgewisseld over de mooie cyclo en daarna was het tijd om te gaan. Richting Nederland, richting huis en het einde van een prachtige vakantie die een mooi slot kreeg. Na iets meer dan 2 weken zon en warmte, ± 1000 fietskilometers en ongelofelijk veel gezelligheid en plezier zal het niet meevallen om maandag weer gewoon aan het werk te gaan. Gelukkig hebben we de foto's nog.......

En route

2010-08-26T22:26:00.000+02:00

Met pijn in het hart liet ik het warme, warme zuiden vanochtend achter me en vertrok met de camper richting de noordelijke helft van dit heerlijke land. Geen nachtelijke vertrektijden hoor zoals op de heenreis maar gewoon eerst relaxt opstaan, naar de boulangerie slenteren, lekker ontbijtje in het ochtendzonnetje en daarna op het gemak de luifel indraaien, tafel en stoel erin en wegrijden. Kijk dat is nou het voordeel van een camper!
Om even voor 10-en reed ik weg op zoek naar de snelweg die ik "old school" zo had gevonden. Het plan was om ergens tussen Dijon en Nancy neer te strijken voor een overnachting. Door het gebrek aan www-mogelijkheden had ik uiteraard niet kunnen zoeken naar een geschikte plaats. Maar daar kwam het backup-team van Ton om de hoek kijken! In Bousquet stonden minimaal 4 computers c.q. laptops en evenveel personen warm te draaien om aan de zoekopdracht te beginnen. Met het ontbijt nog amper doorgeslikt zaten zij achter het toetsenbord in opperste concentratie. De voorwaarden (o.a. Wifi!) werden door mij doorgegeven en het team ging aan de slag!
Ondertussen zette ik de camper op de cruise control en stopte een heerlijk muziekje in de cd-speler. Een lekker koel drankje binnen handbereik en ondertussen rustig het mooie landschap bestuderend wat aan mij voorbijtrok.
In Bousquet liet iedereen zijn koffie onderhand bijna koud worden in de race om als eerste een geschikte camping voor Ton te vinden. Die race werd uiteindelijk gewonnen door Amber's moeder die dan ook binnenkort een mooie prijs tegemoet kan zien! Dat er een prijs aan vast zat had ik vantevoren verteld toch? Oh, vergeten. :-)
Een uurtje in de file voor Lyon zorgde ondertussen voor wat oponthoud maar uiteindelijk kwam ik toch op de plaats van bestemming : Camping le Barbois in Villers-les-Nancy.
Ik weet niet of ook de rest van de Nederlandse vakantiegangers contact hebben gehad met het team in Bousquet maar er stond in ieder geval een rij van hier tot Saint Juttemis te wachten voor de receptie. En ja hoor, allemaal voor 1 nachie! Het duurde ruim een uur (!) voordat ik mijn plaats kreeg toegewezen maar dan heb je ook wat. Wifi in en om de camper dus ik kon mij eindelijk weer digitaal uitleven. Heeerrrrrrlijk!
Morgenochtend vroeg hier even een een klein rondje fietsen en daarna richting La Roche in België. De Claude Criquielion ligt op me te wachten. Le Grand Finale de vacance!

De kale berg

2010-08-25T17:40:00.001+02:00

September 2007. Net weer een paar maanden serieus aan het fietsen sta ik onder aan de Mt.Ventoux. 88 kilo schoon aan de haak (ik heb er inmiddels al 4 afgetraind!), een Michelin-mannetje in een geel fietsshirt. Ik kom uiteindelijk boven na 1 uur en 52 min. en ben daar op dat moment erg blij mee.
Augustus 2010. De haak of weegschaal ontbreekt maar ik denk dat ik op dit moment zo'n 71kg onder mijn fietskleren heb zitten en ik mag denk ik zeggen dat ik in de vorm van mijn leven steek.

Het is 7.50 uur als ik de camping verlaat. Vroeg voor een fietsritje maar er staat nog geen wind en de temperatuur is ongeveer 20 graden. Perfect om nogmaals die kale berg te gaan beklimmen.

Eerst even wat losfietsen, een kilometer of 10. Een beetje heen en weer en op en neer en ik passeer de vroege dorpelingen meerdere keren. Geen mens die er raar van opkijkt want dat zijn ze hier wel gewend. Malloten, cinglés, die 'm bijvoorbeeld 3x op een dag beklimmen. Zonder doel (zoals de Alpe d'HuZes) in mijn ogen een nutteloze actie maar wel een die respect verdiend. Anderen zullen dat weer van mijn enige poging zeggen. Zo snel mogelijk. Waarom zou je? Zo beleeft iedereen zijn sport weer anders en dat is maar goed ook.

Om 10 voor half 9 rij ik over de permanente startstreep die in het asfalt is gelegd. Ik druk mijn stopwatch en mijn Polar in en ben begonnen.

De zon is nog helemaal niet zo lang boven de gegolfde horizon en schijnt de eerste kilometers recht in mijn gezicht. Een beetje lastig maar ik stoor me er verder niet aan. De groenblauwe vlek die even later voor mijn netvlies danst neem ik maar op de koop toe. Die gaat vanzelf weer weg.

Het eerste stuk tot St.Esteve is niet al te moeilijk en nodigt uit tot (te) hard rijden maar ik weet wel beter. Opblazen vóórdat het echte werk gaat beginnen is heeeeel onverstandig!

Dé bocht naar links komt na 5,5km en dan is het terugschakelen geblazen en het bos in. Ik concentreer mij op mijn hartslag op het schermpje van mijn fietscomputer. Van de omgeving neem ik weinig in mij op en zie slechts in mijn ooghoeken wat bomen komen en verdwijnen. Misschien zijn er hele kuddes olifanten en rondrennende struisvogels gepasseerd. Ik heb het niet gezien.

Recht voor mijn netvlies liggen mijn handen op het stuur met op de achtergrond het gestaag ronddraaiende voorwiel en het verschuivende asfalt. De zuigers van mijn motor gaan regelmatig en ritmisch op een neer en zorgen voor een mooi tempo van 13-14 per uur. Wonderbaarlijk eigenlijk hoeveel kracht er uit wat botten, pezen en spieren kan komen.

Er staan kilometerpaaltjes langs de kant. Dat weet ik, maar ik kijk er niet naar. Er staat veel info op wat vooral heel handig is als je jezelf nog meer wil pijnigen. Lezen hoe lang het nog is of hoe steil het wel niet is. Die kilometerinfo staat ongetwijfeld op een mooie website en die lees ik thuis wel. Ik weet dat het in het bos constant 9 of 10% is en dat het 16km klimmen is naar Chalet Reynard maar daar hoef ik niet heel de tijd aan herinnerd te worden al kan ik ook wel weer begrijpen dat al die info voor anderen weer een steuntje is.

Voor mij is op dit moment alleen info over mijn lichaam interessant en in het bijzonder mijn rikketik. Die probeer ik rond de 165 te laten kloppen en dat lukt me prima. Af en toe een uitschiertje naar boven is niet zo erg maar niet teveel.
Chalet Reynard komt in zicht. De weg begint langzaam wat af te vlakken. Ik drink snel wat en kijk links omhoog waar het ogenschijnlijk kale maar met witgele stenen bedekte gedeelte van de berg ligt. De roodwitte piek op de top steekt fel af tegen het knalharde blauw van de wolkenloze ochtendlucht. Ik draai met een ruime bocht voor het Chalet langs en passeer de eerste zo kenmerkende zwartgeel gestreepte paaltjes die mij de laatste 6km zullen vergezellen. Het moeilijkste gedeelte heeft precies 59min. geduurd. Ik verbaas me. Ging het zo goed? Ik had me voorgenomen om in ieder geval binnen de 1 uur 40 boven te komen, maar als ik snel reken (en wonderbaarlijk genoeg lukt me dat ook nog) merk ik dat het nog veel sneller gaat!
Er staat gelukkig hier boven niet veel wind. Een licht briesje duwt me afwisselend na elke bocht vooruit of probeert me in een vruchteloze poging tegen te werken. Het is een ongelijke strijd die ik op dit moment van de dag makkelijk win.
Ik schiet langs de fotograaf die echt zijn best moet doen om mij weer in te halen zodat hij zijn kaartje kan aangeven. Bijna glijdt hij uit over het gruis en de losse steentjes aan de kant van de weg maar het lukt hem. Bravo!

Nog 3km te gaan en ik weet al dat ik binnen 1.30 uur ga finishen en daar kan de laatste kilometer van 11% niets meer aan veranderen. Ik zit al te genieten voordat het zover is en kan zelfs even het magnifieke uitzicht bewonderen. Ik passeer het monument van Tom Simpson en in gedachten groet ik hem. Nog 1,5 kilometer.

Ik begin mijn benen nu toch wel een beetje te voelen maar ik heb m'n krachten goed verdeeld want de top is binnen handbereik en de laatste kilometer is al geen 1000 meter meer. Ik ga op de pedalen staan en zie de laatste korte steile bocht voor mij opdoemen. Ik draai mijn stuur naar rechts en met een laatste krachtsinspanning ga ik over de streep. Ik druk eerst de Polar in en daarna stop ik gelijk mijn stopwatch. Ik rij rustig wat rondjes voor de kraampjes met zoetigheden en souvenirs langs om de benen en ademhaling wat tot rust te laten komen. Op m'n horloge staan de cijfers, de resultaten van de inspanning die ik heb geleverd om op 1912 meter boven zeeniveau te eindigen.

Bijna 3 jaar later en bijna 20kg lichter heb ik mijn beste tijd verpulverd, fijngestampt en weggeblazen! Ik heb de Mt.Ventoux vanuit Bedoin beklommen in 1 uur 26 min. en 13 sec. Een tijd waar ik niet van had durven dromen maar de realiteit knippert mij vanaf mijn horloge tegemoet! Echt super en ik verbaas mezelf wederom.

Het is even voor 10 uur en er zijn nog niet zoveel fietsers boven maar een Fransman die samen met zijn zoon naar boven is gefietst wil wel even een foto van mij nemen. Zelf neem ik daarna ook nog wat foto's van het grandioze panorama voor me en sta nog zeker 15 minuten na te genieten.
Ik stuur even een sms'je naar Amber die met spanning aan het ontbijt op mijn berichtje blijkt te zitten wachten. Ze krijgt geen brok (stokbrood) door haal keel en ik verlos haar dan ook met het nieuws wat zij uiteraard gelijk op Twitter gooit. De wereld zal het weten, haha!
Ik stuur nog wat meer berichtjes en daarna begin ik aan de afdaling. Niet gelijk terug naar Bedoin maar een terugweg via Sault en de Gorges de la Nesque.
Terug naar de camping is het al een stuk warmer, de wind steekt op en ik rij door prachtig natuurschoon en gezellige met marktkramen volgepropte dorpjes. Ontspannen, want de prestatie is geleverd en nu mag ik weer genieten. Na totaal 102km ben ik weer terug.
Wat een mooi begin van de dag. Zo lust ik er nog wel een paar. De rest van de dag ontstijgt amper het niveau van de gemiddelde vakantiedag. Ook lekker, maar kan niet opboksen tegen het verhaal van de ochtend. Dat hoeft ook niet. Het kan niet altijd feest zijn.

Partir c'est mourir un peu

2010-08-25T15:11:00.002+02:00

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan dus liet ik gisterochtend de meisjes in vertwijfeling achter. Weg fietsvriendje, weg mecanicien, weg kookhulpje, weg vlakschuurder. Tranen met tuiten werden er natuurlijk gehuild en ik had echt allebei m'n schouders nodig om ze te troosten. Na innig afscheid te hebben genomen gingen ze om hun verdriet te verwerken maar samen een rondje om het Lac de Salagou fietsen. Van fietsen is waarschijnlijk weinig gekomen, vooral veel praten en emoties verwerken want hoe moest dat nou verder met de vakantie?
Gelukkig hebben ze nog steun aan elkaar, de schatten. :-)

Ik ging na afscheid te hebben genomen van de voortreffelijke gastvrouw en gastheer in de camper op weg naar Bedoin. De Mont Ventoux moest er maar weer eens een keertje aan geloven.

Ik moet gelijk even melden dat dit echt de laatste keer is geweest dat ik het navigatieprogramma Navigon heb gebruikt in mijn vakantie. Ik ga de volgende keer gewoon weer ouderwets met de wegenkaart naast me in de auto zitten met eventueel nog een printje van de route. De dame in mijn iPhone schotelde mij een onvervalste franse stedentrip voor terwijl ik haar toch duidelijk had laten weten de snelste route te kiezen. Ik heb half Montpellier, Avignon en Carpentras gezien. Mooi hoor, als je daar voor naar Frankrijk komt maar ik had andere prioriteiten en ik heb haar dan ook onderweg flink uitgescholden. Alweer tranen met tuiten waarschijnlijk. Andere tranen, dat wel.

Nadat ik haar het zwijgen had opgelegd was ik er uiteraard in een vloek en een scheet en reed ik het gezellige Bedoin binnen op zoek naar de camping. Het was er druk maar er werd gewoon even een plaats voor mij vrij gemaakt! Even een caravannetje verplaatsen en het was geregeld. Goeie service. Het was dan ook maar voor 3 dagen.
Het was warm. Dik boven de 30 graden maar wel met een lekker windje dus goed uit te houden. Even in het dorp rondgewandeld waar de terrasjes gezellig bezet waren. Wat boodschappen gehaald en daarna wat gelezen voor de camper. Een paar bladzijden maar want hoe goed ik ook mijn best deed, ik kon mijn ogen niet openhouden. Ik gaf er dan ook maar aan toe en deed een heerlijk middagdutje buiten in de campingstoel.
's Avonds een flinke pastamaaltijd naar binnen gewerkt en de fiets klaargemaakt voor de aanval. Die ging vanochtend al vroeg plaatsvinden en ik hoopte in ieder geval op weinig wind. De avond was dan ook niet zo lang en het was al snel bedtijd.
De beklimming van de Mont Ventoux. Hoe zou dat zijn afgelopen..........

Dode hoek

2010-08-24T20:20:00.002+02:00

Het is helaas even wachten op mijn volgende blogverhaal. Geen internetmogelijkheden hier op de camping in Bedoin waar ik inmiddels zit met de constante dreigende blik van de Mt.Ventoux in m'n rug. Het is een beetje net als de dode hoek van je autospiegel. Je ziet effe niks maar je moet blijven opletten! Zodra de mogelijkheden er weer zijn zal ik uiteraard weer wat van mij laten horen. Wens jullie alle sterkte met het in spanning afwachten. Tot gauw!

Cyclo La Laurent Jalabert

2010-08-22T21:04:00.001+02:00

De wekker gaat om 6.20 uur. Ik spring uit m'n bed. Klaarwakker. In the mood voor een mooie cyclodag!
2 meter verder klinkt een zwak goeiemorgen. Er wordt nog een keer omgedraaid. Nog half in dromenland. Moet nog niet aan fietsen denken.
Ontbijtje klaarmaken, wassen, nog even naar de wc, fietsen controleren, eten en drinken mee voor onderweg. Het gaat allemaal in een ritme wat ik wel gewend ben en ik neem dan ook de meeste taken op me. Cycloritme.
Om 7.25 uur zijn we onderweg naar Mazamet. Een kilometertje of 15 inrijden om de spieren wakker laten worden. Noodzakelijk en zeker voor de diesel die in mijn wiel zit. :-)
Het gaat licht bergafwaarts en we arriveren ruim op tijd bij de start. Het départ zal om 8.20 uur plaatsvinden.

Met nog 5 minuten voor de start begint de spanning toe te nemen. Ik voel me alsof ik klaar zit voor een examen. Amber kijkt opzij naar de nerveuze fietser. Verbaasd. Voor haar is het de eerste schooldag. Ook wel een heel klein beetje spannend maar vooral een leuke dag in het vooruitzicht.

Na het startschot van de burgemeester, wat geen startschot is maar klinkt als trois, deux, un, allez!, wensen we elkaar succes en ik probeer me gelijk langs de meute naar voren te werken. De eerste kilometers zijn geneutraliseerd en voor we de stad uit zijn wil ik wel een beetje vooraan zitten. Het lukt me met snelheden die af en toe dik boven de 50 stijgen. En dan gebeurt er zo maar iets wat ik altijd al heb willen doen. Ik rij vooraan, doe een trap extra en mijn voorwiel is het eerste in de "wedstrijd"! Ze zeggen dat je op je hoogtepunt in de sport moet stoppen. Is dit het dan? Ik twijfel een nanoseconde maar rij uiteraard door. Haha, ze zien me al thuiskomen!

We gaan de eerste klim op naar het monument van Fontbruno. Een klim van 11km, maar niet al te steil.

M'n benen voelen super aan en misschien ga ik wel te hard maar het is een heerlijk gevoel om in de eerste groep, met de "echte" mannen/klimmers mee omhoog te fietsen. Halverwege de klim na totaal zo'n 17km beginnen ze echter vooraan te demarreren en moet ik ze uiteraard laten gaan. Een illusie armer maar een ervaring rijker zie ik een man of 30 van me wegrijden. Ik blijf bij de achtervolgers om mijzelf niet al na 20km op te blazen.

In de afdaling naar de eerste verversingspost gaat het hard. Soms héééél hard en het is concentreren geblazen. Onder de bomen, die de ergste warmte voorlopig prima tegenhouden, kan ik al die kamikazefransozen echter prima bijhouden en ik handhaaf mij makkelijk voorin de groep.

Na de eerste verversingspost brokkelt de groep een beetje uiteen. Sommigen krijgen van familie/vrienden een bidon aangereikt en kunnen doorrijden maar de rest, en ik dus ook, moet gewoon stoppen en bijtanken. Echter na een nóg snellere afdaling kom ik er weer bij en voor het volgende klimmetje is vrijwel de hele groep (van een man of 20) weer compleet.

Ik leid (met e i want van lijden is geen sprake) de groep in de beklimming die ongeveer 5km lang is. 20 door de klimwol geverfde franse bergmannen in het wiel geplakt van een hollandse plattepolderjongen! Het moet niet gekker worden! Dat ik ze zo rond de 75km na een onverwachte megadip uit m'n beeld zie verdwijnen doet echter aan de mooie inspanning niets af!

De kracht is ineens weg uit m'n bovenbenen. Ik baal want het is nog geen 200 meter voordat we weer gaan afdalen. Ik zie mijn windscherm langzaam steeds verder weg fietsen en ik kom helemaal alleen te zitten precies op het punt waar de meeste wind tegen staat. Gelukkig gaat de weg wel naar beneden dus ik kan de snelheid nog redelijk hoog houden. Ik eet snel en gooi de nodige koolhydraten in de tank.

Zo'n 10km lang fiets ik moederziel alleen in niemandsland. Glooiende boomloze heuvels met wat gras en hei. Het laatste dorp voordat we aan de finale klim beginnen doemt op. Ik baal weer en misschien nog een beetje harder dan de eerste keer als ik de groep amper 500 meter voor mij zie rijden. Zoveel harder zijn ze dus niet gegaan! Ik gooi het van mij af, ik accepteer de plek waar ik rij en ga ik in mijn eigen tempo door.

Bij de verversingspost vul ik de bidons weer tot het randje en begin aan de laatste 22km. De klim van de Pic de Nore waar ik op de top en op 1200 meter hoogte zal finishen. Al snel zie ik in de verte de herkenbare rood/witte piek staan die ik al eerder in de week van dichtbij heb gezien. Toen samen met Amber van de andere kant, nu moet ik het van deze kant alleen opknappen.

Het gaat gelukkig weer prima en de benen voelen weer goed. Ik voel me ondanks de warmte nog fris en het gaat makkelijk omhoog in de eerste kilometers. Ik rij met een versnelling van 38x21. Hoeveel keer moet ik dan trappen om de 22km naar boven vol te maken? Een onmogelijke rekensom met een hartslag tegen de 160 en een koperen ploert die de inhoud van je helm geselt. Ik concentreer me dus maar even op m'n voeten die nogal irritant beginnen te branden. Pijnscheuten schieten door m'n voeten als ik staande probeer te fietsen en het wordt met de kilometer erger. Met nog zo'n 10km voor de boeg moet ik gewoon even stoppen, de pijn is niet meer uit te houden. Ik doe snel mijn schoenen even uit, masseer mijn voeten en doe ze daarna snel weer aan. Waarom haasten zou je zeggen? Nou om het simpele feit dat er ondertussen 10 man passeren!

Ik doe de schoenen nu een stuk strakker en dat blijkt perfect te helpen. De pijn is sneller weg dan dat 'ie gekomen is en in no time zit ik weer in een lekker tempo. Ik begin ook weer mensen in te halen en elke keer vind ik weer een nieuw richtpunt.

Nog 3km tot de top, het wordt wat zwaarder en ook voel ik de warmte nu wel een beetje. Het tempo zakt iets maar niet noemenswaardig. Ik drink nog wat (de voorraad is nog OK) en richt mijn blik schuin naar boven waar de Pic steeds groter wordt. Nog 1km en ik zie dat mijn plaats vast staat. Voor en achter mij grote wielergaten en het laatste stuk rij ik dan ook ontspannen omhoog. Na 4 uur en 11 minuten ga ik over de finishstreep en de speaker heeft opmerkelijk weinig moeite met het uitspreken van mijn hollandse achternaam.

De cyclo is volbracht en ik ben dik, dik tevreden als ik even later zie dat ik 55e ben geworden in het totaalklassement en 13e in mijn leeftijdscategorie.

Op de lijst zie ik dat ik een paar plaatsen vóór Nicolas Jalabert (de broer van en ook ex-prof) ben geëindigd. Het kleine blauwe uitgebluste dwergje wat ik zo'n 3 km voor de top passeerde komt zo'n 4 min. later binnen.

Toch een leuk idee om voor een toch gerenommeerde ex-prof te eindigen (vorig jaar was hij nog 2e in deze cyclo!).

Na een half uurtje ben ik bijgekomen en stuur een sms'je naar Amber en vraag waar ze zit. Ze gaat net aan de laatste klim beginnen. Ik daal weer af want had afgesproken dat ik de laatse klim met haar mee zou rijden. Halverwege vul ik nog 2 bidons zodat ze niet zonder water komt te zitten. Ongeveer de laatste 11km rij ik met haar mee tot aan de finish. Haar verhaal is uiteraard hier te vinden.

De Laurent Jalabert is een mooie cyclo met een mooi parcours met niet al te zware beklimmingen (op het weer heb je uiteraard geen invloed) en door een mooie streek. Goed georganiseerd met onderweg veel motoren die alles in de gaten houden en veel ambulances standby (deze keer uiteraard ook vanwege de hitte). Kortom een aanrader!

Nu op naar de volgende uitdaging van deze vakantie. De Mont Ventoux. Maar nog even niet. Eerst herstellen, relaxen en lekker slapen. Tot morgen!

Smeltkaas

2010-08-21T20:46:00.000+02:00

Poe, poe, wat was het warm vandaag. Het kwik liep vanmiddag toch wel naar de 36 graden en ik kreeg zelfs berichten uit de bakoven van Le Bousquet van 38,4! Lekker weer ok, maar dit vind ik toch wel iets teveel van het goede. Prima voor de gemiddelde Sahara-bewoner maar niet voor een Hollandse jongen uit de polder. Het was dus een kwestie van pappen en nathouden. Wat dat pappen betekent weet ik eigenlijk niet maar dat nathouden hoefde ze me geen 2x te vertellen! Zowel de binnen- als de buitenkant van zoveel mogelijk vocht voorzien. Als een soort SpongeBob moest ik de dag zien door te komen.

Er zat een kleine kink in de kabel want ik moest nog wel even de startnummers gaan ophalen in Mazamet. En ook nog op zo'n beetje het heetst van de dag want het kon van 13.00 tot 18.00 uur! Maar als het moet dan moet het dus Ton zat onder de brandende zon op zijn fiets terwijl om hem heen de reigers dood van het dak vielen en de drieteendiksnavelmezen (ja, ze bestaan echt) spontaan al vliegend in brand vlogen.

In het Palais des Congres waar de startnummers moesten worden afgehaald was het een stuk koeler. Op de lijst zag ik dat wij nrs.82 en 86 hadden en ik begaf mij naar het tafeltje met het bordje nummers 1 t/m 150 waar 2 halfingedutte dames wakker schrokken toen ik met mijn vuist op tafel sloeg en riep : les dossards s'il vous plait! Ze vlogen uit hun stoel en grepen zenuwachtig 2 tasjes met de betreffende cijfers erop geschreven. In elk tasje verdween tevens een fles wijn waarbij 1 van de dames lachend vertelde dat dat voor ná de fietstocht was. Een dijenkletser van jewelste en lachsalvo's galmde door de grote zaal. Hier had zij waarschijnlijk heel de ochtend op geoefend om dit bij elke deelnemer te vertellen. Het hoogtepunt van het jaar! Ik lachte uit beleefdheid mee en deed net of ik het daaropvolgende gebrabbel verstond. Opgelucht stond ik even later weer buiten waarbij het leek alsof ik in een heteluchtover was gestapt. Nog even wachten op "ping!" en ik was gaar.

Eenmaal op de fiets ging het wel weer en het kleine vleugje wind wat er stond bracht zelfs iets van verkoeling voor zover je dat met deze temperaturen zo kan noemen.
Na een 2e ritje van 15 km kwam ik als een pakje smeltkaas aan op de camping en was geneigd om met racefiets en al het zwembad in te rijden. Dat was echter gevuld met kinderen waarvan ik de moeders in gedachten al met messen en hakbijlen zag klaar staan!
M'n fiets dus maar netjes bij de camper geparkeerd, snel wat gegeten en op een beschaafde manier het water in gegaan waar ik de rest van de middag ben gebleven.
Nu heb ik net gegeten en wat pannenkoeken gebakken voor morgen, Amber is onderweg hierheen en morgen staan we vroeg op om naar Mazamet te fietsen waar we om 8.20 uur starten. Het wordt een warme rit dat zeker.
Morgen het verslag van de cyclo, hopelijk met een mooi verhaal. Tot dan!

Vakantiegedachten

2010-08-20T17:36:00.001+02:00

Vandaag weer onder de luifel van de camper. Wel even gezwommen maar niet teveel in de zon gezeten om de spieren niet de indruk te geven dat ze op vakantie zijn. M'n hoofd weet dat wel maar ik moet mijn lichaam en dan specifiek mijn benen minimaal t/m zondag voor de domme houden. De cyclo "Laurent Jalabert" is namelijk geen vakantieritje waar ik alle bezienswaardigheden en mooie natuur in me op ga nemen of in het ergste geval onderweg gepicknickt wordt. Uiteraard ga ik zeker veel plezier beleven aan het hele evenement maar er moet wel gepresteerd worden! Van de afgelopen dagen heb ik genoten en waren in meerdere opzichten helemaal geslaagd maar straks is het even verstand op (bijna) nul en blik op oneindig!

Vandaag veel gelezen. M'n boek van Dean Koontz "De gave" uitgelezen (standaard thriller maar met een mooi einde) maar de ochtend begonnen met de indrukwekkende weblog van Niek van de Adel die alleen door het lezen ervan al heel veel inspiratie oplevert. Het intrigeerde en raakte me zo dat ik geloof ik pas om een uur of 11 eens dacht aan wassen, ontbijten en koffiezetten!

Het zet je ook aan het denken, tot introspectie en zelfreflectie. Misschien wat zware termen voor deze weblog maar het heeft me wel beziggehouden vandaag. Bij een temperatuurtje van boven de 30 graden heb ik de laatste maanden nog eens aan me voorbij laten gaan en nagedacht wat de toekomst gaat brengen en hoe ik die zelf kan maken. Eén vakantiedag is uiteraard niet genoeg en misschien ook niet helemaal geschikt om daar al helemaal uit te komen maar het is een begin.

Betekent natuurlijk niet dat ik de hele middag als een zwaarmoedige vleesgeworden denker van Rodin in mijn vakantiestoel heb gezeten. Daar is het zoete leven in Frankrijk veels te mooi voor! Nog even een rondje rond het meer gewandeld en aan veel leuke dingen gedacht die er aan komen. Het LEF-etentje, het mountainbikeweekend in Limburg, concert van Simply Red, Alpe d'HuZes 2011. Genoeg om met veel plezier naar uit te kijken dus.

Nu wordt het nog even tijd om een duik te nemen want ik zie dat de gemiddelde leeftijd bij het zwembad sterk is gestegen. Niet omdat er een hele oude-van-dagen club in het water dobbert (een grijze golf die tegen de badrand klotst) maar vooral omdat het percentage luierdragend dwergvolk sterk is afgenomen. En hiermee bedoel ik dan dat hele jonge grut terwijl ik me tegelijkertijd realiseer dat er ook wellicht een aantal grijsaards in deze categorie vallen!
Daarna ga ik me nog even culinair uitleven in mijn 5-sterren restaurant (eerder de kwalificatie van de camper dan van mijn kookkunsten) en ga ik eten voordat het muggenleger vanaf het meer de aanval op de onschuldige campinggasten inzet. De hele afgelopen week geen last van gehad maar sinds gisteravond zijn ze in aardige getallen aanwezig. Het heeft me tot nu toe slechts 1 eenzame muggenbult opgeleverd en ik mag en kan nog niet in de schaduw staan van het aantal wat Amber inmiddels heeft verzameld, maar het is wel een waarschuwing om mij te wapenen tegen verdere uitbreiding van mijn collectie.
Verder vanavond gewoon lekker doorgaan met relaxen en wat intelligent of slap ouwehoeren via de daarvoor bestemde digitale middelen. Dat is vakantie anno 2010 and I love it!!! Wooeehhhoooeee!!

Klein maar fijn

2010-08-19T21:49:00.001+02:00

Gisteravond geen zin om naar huis=camper te gaan dus het werd een ouderwets logeerpartijtje in Le Bousquet en dat scheelde weer ruim 2 uur heen en weer rijden. Vandaag zouden we namelijk nog een kort ritje maken, als laatste voorbereiding op de cyclo, en een 2e poging wagen om de Pic de Tantajo te vinden én te beklimmen. Zeg maar de kers op de trainingstaart. Of de slagroom, dat mag ook.
Als 1e was ik uit bed dus ik nam weer de taak van bezorgbakker (deze keer lopend) op me. Lekker ontbijten in het Franse ochtendzonnetje is zeker geen straf maar het maakt het er ook niet makkelijker op om fietszin op te wekken.

De enige remedie is gewoon omkleden en gaan! Dat deden we dan ook en met in ons hoofd het vooruitzicht op een lekker ontspannen ritje gingen we op weg richting Bedarieux.

Amber uitgeteld

Deze keer vonden we het weggetje wél wat naar de Pic zou leiden en net even vóór het tunneltje, wat we al een keer aan de binnenkant hadden bekeken, sloegen we linksaf. Het ontspannen ritje was meteen geschiedenis want het ging steil omhoog. Dit hadden we niet verwacht en behalve de tandwielen moesten we ook even mentaal omschakelen! Korte steile bochtjes, lossen steentjes en percentages van 14, 15% verschenen in beeld. Ik probeerde nog even al rijdend wat foto's te maken maar moest die pogingen al snel staken want ik had het al knap moeilijk genoeg met fietsen alleen! Ruim 1,5 km duurde deze marteling en met een hartslag ook duidelijk in een "pic" kwamen we boven.

Daar lukte het een stuk beter om de camera stil te houden en er stond ook weer zo'n handig tableau waar je op kunt gaan liggen of op kunt gaan staan met je fiets. En als het kan wie houdt je dan tegen om het ook te doen. Juist! Niemand. Dat zeg ik.

De Pic de Tantajo was zogezegd een klein ettertje. Heel vervelend, zo een waar ik er hier bij het zwembad genoeg van rond zie rennen. Zelfs de afdaling was heel irritant en lastig en we waren dan ook weer blij dat we de prachtige brede gladde zwierende asfaltbochten van de D909 in mochten duiken terug naar beneden. Hoe blij kan je zijn met een mooie asfaltweg!

Terug naar Le Bousquet waar het zwembad al verleidelijk lag te lonken was nog maar een peuleschilletje en het was voorbij voor we er erg in hadden. 33km en anderhalf uur onderweg geweest, kort maar krachtig, klein maar fijn!

Over de rest van de middag kan ik kort zijn. Die bestond voornamelijk uit dobberen, dobberen op de azuurblauwe golfjes van het zwembad. Beetje wegdromen in de zon met een koel drankje binnen handbereik. Vakantie. Zooooo lekker!

Bigger than BIG

2010-08-18T22:59:00.000+02:00

Vandaag stond er weer een BIG-tocht op het programma. De Mont St.Baudille moest er aan gaan geloven. Startplaats : Le Bousquet. Inschrijfgeld : 1 baguette en 4 pains au raisins.
Op weg naar het vertrekpunt dus even een stop bij de boulangerie en met nog warm brood onder m'n arm had ik na ruim een uur rijden mijn 1e taak van de dag, als bezorgbakker, volbracht.
Na de gebruikelijke en noodzakelijke bak koffie was het tijd om op de fiets te stappen. Met toch wel ietwat stramme benen want de restanten van de kilo- en hoogtemeters van de afgelopen dagen waren duidelijk nog aanwezig in de spieren. En als je dan al na een kilometer of 5 de Col de Baraque de Bral om je oren krijgt geslagen dan valt dat niet echt mee. Dat de zon al niet gelijk meedogenloos door de gaten in onze helmen probeerde te branden was dan weer een meevalller. Een restantje bewolking filterde de ergste hitte en zorgde ervoor dat het asfalt niet gelijk een bakplaat werd.
Op het hoogste punt bij het bord even wat foto's gemaakt voor het nageslacht al zullen de woorden : "Kijk hier stond opa met zijn fiets bovenop een berg van 600 meter" waarschijnlijk nooit door mij uitgesproken worden. De 1e beklimming van de dag zat erop al was deze om onverklaarbare redenen niet groot genoeg om "BIG" genoemd te mogen worden.
De inspanningen werden zoals gewoonlijk beloond met een mooie afdaling over een brede asfaltweg en met de neus op het stuur vlogen we Lodève binnen. Het enige jammere van afdalen is dat het altijd veeeeels te snel voorbij is!
Bij Soubes, een klein plaatsje verderop, ging het dan echt beginnen. Op naar de Mont St.Baudille, een puist van ruim 800 meter hoog aan het eind van een doodlopende weg. Wederom geen echt moeilijke klim maar wel weer lang, ruim 22km, en mooi. Als je zo naar de route kijkt en je gaat van tevoren een beetje rekenen dan kom je op een gemiddeld stijgingspercentage uit van nog geen 4% geloof ik. Een eitje denk je dan. Alleen als niemand je vertelt of je nergens kunt lezen dat de laatste kilometer constant met 13-14% omhoog gaat dan blijkt het in werkelijkheid een struisvogelei te zijn! Het was dus zwoegen het laatste stuk maar we werden beloond met een magnifiek uitzicht wat werd toegelicht met een heus "table d'orientation". Een soort van uitleg wat je nou eigenlijk in de verte allemaal ziet.
Een paar verdwaalde toeristen werden voorzichtig maar overduidelijk weggekeken want Amber had de ruimte nodig. Bovenop het plateau geklommen wilde ze nog beter uitzicht! Zonder fiets, met fiets, in allerlei standjes werden er foto's gemaakt om duidelijk te maken dat de BIG weer geclaimd was!
Hoe ik me heb laten overhalen om óók op dat plateau te klimmen en notabene met een damesfiets voor me op de foto te gaan is me een raadsel.
Uitgefotografeerd gingen we weer terug richting Lodève, eindpunt van een lange afdaling en beginpunt van de laatste klim van de dag.
De Col de Baraque de Bral was eerder die dag nog aardig voor ons geweest maar nu leek hij uit te zijn op wraak. De hitte dwarrelde omhoog van het zwarte asfalt en maakte het nog extra zwaar bovenop de 8 of 9% die ons werden voorgeschoteld. Nee hoor, volgens het lijstje geen BIG maar voor mijn gevoel was hij bigger than BIG! Hij viel me in ieder geval zwaar tegen en ik was blij dat ik, nog net niet gesmolten, boven was! Nog even teruggereden naar Amber om te checken of ze niet was opgeslokt door het smeltende teer maar dat bleek gelukkig mee te vallen. Samen het laatste stukje omhoog gereden waar we gaar gekookt en klaar om opgediend te worden arriveerden.
Er restte ons nog 1 laatste afdaling waar we op de heenweg grote plannen mee hadden. Snelheidsrecords e.d. zouden gaan sneuvelen, de weg scheen er geschikt voor te zijn. Vermoeidheid, gebrek aan steilte en tegenwind stonden het in de weg dus toch maar ontspannen naar beneden. Ook lekker!
Na 90km waren we weer terug. Redelijk afgeserveerd na een paar inspannende fietsdagen en nu dus tijd om wat rustiger aan te doen richting zondag. Dan mag het weer, alles uit de kast, volle bak. Vlammen bij de Laurent Jalabert. Nu was het voornamelijk brandje blussen en een duik in het zwembad deed z'n werk. Een echte cooling down na toch weer een mooie fietsdag!

Tante Jo en Mamaloe

2010-08-17T10:32:00.002+02:00

De plaatselijke bezorgbakker is sinds zondag op vakantie dus bestond gisteren het ontbijt uit een oerhollands bordje havermout en een banaan. Ook niet verkeerd hoor en kon m'n verhemelte gelijk een beetje herstellen van de eerste dagen (overigens heerlijk) vers Frans stokbrood.

Het zag er onzomers bewolkt en donker uit toen ik om 8.40 uur vertrok op de fiets richting Le Bousquet. Een ritje van 75km voornamelijk licht afdalen en met het windje in de rug. Een eitje dus en om 11.00 uur precies stond ik dan ook op de plaats van bestemming voor............een gesloten poort!

Niet erg gastvrij zou je zeggen maar Amber was nog op de terugweg na 14 bakkers (al dan niet gesloten) te hebben bezocht op zoek naar lekkere croissantjes voor Ton. Kijk, dat maakt het natuurlijk weer héééél anders. :-)

De croissantjes werden trouwens niet gevonden, maar dat is slechts een detail. De koffie en vers stokbrood met kaas smaakten heerlijk!

Inmiddels was het donkere, sombere weer verdwenen en had plaats gemaakt voor een heldere, blije zon die tussen de wolken doorscheen. Blijven liggen aan de rand van het mooie zwembad was dan ook aantrekkelijk maar er moest nog meer gefietst worden. Onze BIG verzameling moest uitgebreid worden met de Col de l'Espinouse en als "opwarmertje" zouden we de Pic de Tantajo even doen!

De route er naartoe leek zo makkelijk maar hoe we ook zochten en hoe mijn interne navigatie ook zijn best deed. We zagen tante Jo (zo had ik haar maar even omgedoopt) wel liggen met haar 2 zendmasten bovenop maar de weg ernaar toe was niet te vinden. Iets wat mij nogal irriteerde want dat ben ik niet gewend!

We gaven het uiteindelijk op en gingen op weg naar ons eigenlijke doel van vandaag : de Col de l'Espinouse.

Een klim van 22km naar 1124 meter hoogte die begon in Le Poujol sur Orb. Een mooie klim, in het begin lastig maar daarna toch goed te doen en we gingen dan ook gestaag omhoog waarbij de natuur om ons heen steeds ruiger en mooier werd. Prachtige vergezichten en indrukwekkende rotspartijen. Het was dan ook logisch dat er met zo'n achtergrond even flink geposeerd moest worden voor de camera. Iets wat de 1 duidelijker beter afgaat dan de ander (kies zelf uw favoriete fotomodel)! :-)

Na precies 2 uur klimmen konden wij beiden een nieuwe BIG claimen en na de verplichte foto's kon de afdaling ingezet worden. Het afdaalbeest in Amber kwam gelijk los en ik moest af en toe echt m'n best doen om haar bij te houden. In haar enthousiasme vloog ze 1x bijna en 1x echt de bocht uit het gras in maar we kwamen heelhuids beneden. Zelf had ik ook bijna een intiem momentje met een witte Jeep die om de bocht kwam zeilen maar kon gelukkig met enige moeite corrigeren en mezelf op de weg houden. Zo blijkt maar weer dat afdalen altijd opletten is en 100% concentratie vereist!

Na de afdaling reden we Lamalou-les-Bains binnen (na tante Jo noemde ik deze maar Mamaloe) en gingen op zoek naar een terrasje. Daar verbaasden we ons over het publiek wat er door de straten strompelde, rolde of hinkte. Het leek wel of we in een aflevering van M.A.S.H. terecht waren gekomen. De plaatselijke thermale (zwavel)baden bleken een aardige aantrekkingskracht te hebben op de min of meer gehandicapte fransoos. Alsof het plaatselijke ziekenhuis bij een brandoefening het hele patiëntenbestand de straat op had gestuurd. Dit klinkt overdreven maar ik zou zeggen : ga er zelf een keer heen en overtuig jezelf!

Na een cola en een cappuccino, waarbij Amber's moeder en Theo ook nog gezellig aanschoven, was het tijd voor het laatste stuk terug. En dat valt nog niet mee als je even hebt stilgezeten. We kwamen aardig leeggereden (een bijna hongerklopje) in Bousquet aan en de pasta vond dan ook z'n weg wel later op de avond! Het was erg gezellig maar aan alles komt een eind en ik moest nog terug naar de camping. Fietsend zou lastig en ook een beetje overdreven zijn geweest na zo'n dag en ik mocht dan ook de auto van Amber lenen om terug te rijden. Over gastvrijheid gesproken!

Met de fiets achterop de drager ging het door het stikkedonker en met veel lastig bochtenwerk terug naar Albine. Ik vond het moeilijker dan de heenweg op de fiets!
Op de camping aangekomen (de dinsdag was inmiddels 5 minuten oud) bleek iedereen al aan de nacht(rust) te zijn begonnen. Het baldadige idee om even te toeteren en hard te roepen : "Hallo allemaal, ik ben er weer!!!" liet ik maar varen en parkeerde de auto op de bezoekersparkeerplaats. Het was aardedonker en een blindegeleidehond om de camper terug te vinden was handig geweest maar het lukte me uiteindelijk.
Een mooie fietsvakantiedag was er weer voorbij en zo lust ik er nog wel een paar. Morgen weer terug naar Bousquet en klaar voor de volgende beklimming samen met die Zoetermeerse klimgeit. Dit hou ik nog wel even vol!

Oh ja, nog even wat cijfers:
totaal 168km (76 + 92) en 1675 hoogtemeters (375 + 1300)

Pic de Nore

2010-08-14T20:15:00.002+02:00

Een frisse ochtend met veel bewolking. Waar zijn de zon en de zomer gebleven? Natuurlijk snel even de weersverwachtingen bekeken en het is gelukkig maar een klein dipje. Vanaf maandag gaat het richting de 30 graden dus geen reden voor paniek. En gefietst wordt er toch wel, reken maar.
Vandaag werd Amber door haar moeder bij me op de camping gedumpt. Waren ze haar nu al zat en moest ik haar vandaag dan maar bezig houden? Maar ik herinnerde me ineens de afspraak dat we samen een rondje Mazamet inclusief de Pic de Nore zouden gaan fietsen. Bibberend vluchtte ze de camper in en er was duidelijk eerst behoefte aan een warm bakkie koffie. Dat ze daarbij ook nog één van mijn heerlijke pains au raisins inpikte is haar vergeven, haha!
Geen idee hoe laat we zijn gaan fietsen maar op een gegeven moment, het zal om een uur of 11 geweest zijn, waren we dus onderweg naar Mazamet. Op een drukke D612 was het ongeveer 15km opletten, maar met Amber in m'n wiel (what's new? :-)) was het goed te doen ondanks de voorbijrazende auto's en vrachtwagens.

Na een korte tussenstop gingen we eerst richting het Lac de Montagnès, een kilometer of 6 klimmen. Onderweg even wat actiefoto's / filmpje gemaakt en daarna even bij het mooie meer van het uitzicht genoten. Trouwens een prima plek om ook te mountainbiken. Heel veel routes en Amber opperde al gelijk het idee om er met een groep in het najaar of winter eens naar toe te gaan.
Ik zeg : DOEN! Mogelijkheden genoeg om je uit te leven en helemaal kapot te gaan. Heerlijk! :-)
Een stukje afdalen en de weg naar de Pic de Nore gezocht. Maar waar was het ook alweer? Amber had er 5 of 6 jaar over gedaan om de goeie route te vinden zei ze en dat moest Ton nu dus in 1 middag opknappen?
De weg ging op een gegeven moment weer omhoog, dat was in ieder geval al goed. Na een kilometer of 5 linksaf geslagen bij een bord met een vaag "Pic de Nore" erop. Dat kon niet missen, toch? Het viel me nog mee dat we op asfalt bleven rijden want het was duidelijk niet de meest voor de hand liggende route die we hadden genomen. Wel mooi, veel groen en een kabbelend beekje en doodstil. Ik verwachte elk moment dat het zou overgaan in een smal geitepaadje maar er is waarschijnlijk toch een wethouder geweest die een paar miljoen over had en dacht : laat ik eens gek doen, ik asfalteer gewoon het hele stuk! Het weggetje kwam gelukkig uit op de meer gebruikelijke route omhoog en op een gegeven moment kwam de Pic dan ook in zicht!

Het was koud bovenop en op 1200 meter hoogte stond er een koude wind die ons bij het vereeuwigen van onze prestatie bijna van het muurtje blies! Snel foto's nemen dus, armstukken weer aan en nog sneller weer naar beneden. Het afdalen viel trouwens niet mee want de weg zat vol gaten en slechte stukken asfalt. Best vermoeiend en je krijgt er kramp van in je handen, schouders, nek en alle andere lichaamsdelen waar je normaal met fietsen toch weinig last van hebt. Om van het feit dat m'n ballen ongeveer achter m'n oren zaten van het stuiteren nog maar te zwijgen!
Het laatste stuk van 3 km tot aan Mazamet was gelukkig een stuk beter en Amber liet even een stukje daalkunst zien waar veel mannen nog wat van kunnen leren. Soepel en snel en vooral onverschrokken! En het scheelt al een heel stuk als je echt dúrft te dalen!
Van al dat klimmen en spoorzoeken hadden we wel ontzettende trek gekregen en als 2 hongerige wolven (die er volgens zeggen ook echt blijken te zitten in de bossen rond de Pic!) vielen we aan op de gesmeerde boterhammen. Met enige haast werden ze naar binnen gewerkt want de nieuwe huurders van de door Amber's moeder en Theo verhuurde supermooie vakantiewoning in Mazamet stonden al bijna op de stoep.
Het was weer een mooi fietstochtje geweest en als toetje mocht ik er solo nog 15km naar de camping bij doen. Totaal 82 km en de zon was uiteindelijk toch nog begonnen met schijnen. Scheelde zomaar even een graadje of 10! Cooling down werd dus eigenlijk warming-up.
Morgen maar eens even een rustdagje en dan maandag op herhaling. Gezellig!

Terug na 18 jaar

2010-08-13T20:58:00.001+02:00

Vannacht geslapen als een baby en de vallende sterren heb ik even overgeslagen (misschien vanavond). Daarna lekker ontbijten in het ochtendzonnetje met zeldzaam lekkere pain au raisins. Weet niet wat de plaatselijke bakker ermee heeft gedaan maar ze waren super!

De rest van de ochtend een beetje rond en in de camper gerommeld en lekker in het zonnetje gezeten. Een beetje de witte gedeelten (niet allemaal, haha) een kleurtje geven. Ik sta hier al bekend als "Duo Penotti", de mensen zijn waarschijnlijk geen wielrenners gewend! :-)

Om even voor half 1 stapte ik op de fiets voor de eerste rit. De route zat in mijn hoofd en alle D-wegen en plaatsnamen waren opgeslagen in de grijze massa. Na 2 km "warming-up" oftewel afdalen vanaf de camping naar het dorp kon ik al gelijk beginnen met klimmen. Niet steil hoor, een procentje of 5, dus het was toch een soort van warm trappen. Na 10km was ik boven na een stuk door het bos met een prachtige asfaltweg en zo stil dat je een speld (als die er was geweest) kon horen vallen. Veel roofvogels onderweg gezien en op een gegeven moment ben ik maar gestopt met tellen. Met het tellen van de hagedisjes die voor m'n wielen wegschoten was ik al veel eerder gestopt, zoveel waren het er!

Dit is MIJN col!! Nou ja, BIJNA dan toch??

De eerste klim eindigde op de Col de Serière en in de afdaling was daar al de volgende de Col de St.Colombe. Die kreeg ik zomaar even gratis en voor niks! In St.Pons de Thomiéres was de afdaling afgelopen en stopte ik even voor het naar binnen werken van 2 broodjes. Even wat energie voor de beklimming van de Col de Cabarétou. Geen lullig ding merkte ik al gauw en de harde wind zorgde voor een paar extra procentjes. Na 11km klimmen draaide ik de laatste bocht door voor het laatste stuk van ongeveer 100 meter en stond gelijk geparkeerd. Niet dat m'n benen niet meer wilden maar op de top blies een stormwindje recht in m'n gezicht. Snel even wat foto's gemaakt en daarna rap weer verder want de wind was niet alleen hard maar ook dubbelfrisss!

Ook precies 11km was het afdalen naar Salvetat-sur-Agout. Daar had ik al eens eerder gestaan op de camping. Kan me niet zoveel meer van die vakantie herinneren maar wel dat het in september was, met koud regenachtig weer en dat we als enige met auto en klein tentje op de camping stonden. Ook kan ik me nog herinneren dat ik daar een kleine donatie heb gedaan. Na het bezoek aan Carcassonne en het eten van een zeer stevige cassoulet protesteerden mijn maag en darmen zo hevig dat ik die avond (of nacht) het grasveld gratis heb bemest! Maar goed, die "misdaad" is al lang verjaard want dat is al weer heeeeel lang geleden (zo'n 18 jaar schat ik).

Terug richting Albine ging het vooral door minder goede binnenwegen, waar de plaatselijke bewoners het asfalteren als hobby beoefenen. Slechte stukken met veel grind en af en toe nog plakkende teer. Het was slalommen geblazen om de slechtste stukken heen. Ondanks dat toch een prachtige route en na ruim 4 uur en 112km fietsen (met 2065 hoogtemeters) was ik weer terug.

Ik voelde de beentjes wel want het eerste ritje na zo'n lange reis was eigenlijk iets langer en zwaarder dan gepland maar dat mag de pret niet drukken. Het was de moeite waard geweest.
Op naar de volgende!

Op reis

2010-08-12T22:01:00.000+02:00

Om 3 uur de wekker af laten lopen en om kwart voor 4 in een camper op een stille Nederlandse snelweg rijden. Geen beschrijving van een normale doordeweekse dag maar wel als je 1200km in het vooruitzicht hebt over voornamelijk Franse tolwegen! Maar ik zit blij achter het stuur want het is vakantie!!
Het is natuurlijk een ongelijke strijd tegen een snelle C4 en Amber, die een half uur later is vertrokken en nog zo'n 25km meer heeft af te leggen, haalt me dan ook een stukje voor Parijs in. Zij is ook op weg naar Zuid-Frankrijk en we drinken gezellig even een een bakkie. Gezelligheid die trouwens niet wordt bepaald door het interieur of de lelijke koppen van buitenlandse vrachtwagenchauffeurs in de koffiehoek van een Frans Shell-station.
Effe kletsen en daarna weer op weg. Ieder z'n eigen kant op en in zijn eigen tempo. De "race" wordt uiteraard later op de dag op z'n sloffen (zonder spijkers) gewonnen door de C4.

Het stuk door Parijs gaat eindelijk een keertje vlot en daarna is het gewoon lekker doorkachelen want het is rustig op de A20 en een stuk eerder dan verwacht passeer ik Limoges en daarna Toulouse. Om kwart voor 6 arriveer ik in de "wereldstad" Albine (een klein ingeslapen Frans dorp waar absoluut verder niets te doen is) en op de mooie Camping l'Estap. De gastvrouw en gastheer zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam en even later sta ik dan ook op een mooie plek waar ik de komende 10 dagen zal blijven.
Ik maak even een rondje door het dorp en over de camping maar na wat eten en een bakkie koffie met uitzicht stap ik moe de camper in. Slapen zal vannacht wel lukken, nog snel een kort blogje schrijven en daarna gaan de luiken dicht! Morgen lekker fietsen!

Zwemles

2010-08-08T22:52:00.001+02:00

Vandaag maar weer eens richting de Utrechtse Heuvelrug getrokken om weer wat hoogtemeters te maken ter voorbereiding op....(zie eerdere blogs, ik word een beetje lui!).
De Hel van de Heuvelrug had ik in 2008 al een keer gereden en ik was dus benieuwd welke ontberingen ons nu weer te wachten stond. Met fietsmaat en vriend Harm begonnen we om even voor half 10 aan onze helletocht. Klaar om ons te laten verrassen.
Nou is het wel zo dat de aanlooproute van DTC zo'n beetje altijd hetzelfde is dus weinig verrassing wat dat betreft en de pijlen waren eigenlijk een beetje overbodig. Misschien was het zelfs geblinddoekt gelukt maar het risico dat ik onder de ruitenwissers van een auto terecht zou komen was geen prettig vooruitzicht. Gewoon dus maar de vele, vele, pijlen volgen. Even snel rekenen : 6 afstanden x 34 kruisingen x 55 bochten x 5 splitsingen is......eh.......een boel pijlen!
Het weer zat in ieder geval mee. Mooie Hollandse luchten met veel indrukwekkende stapelwolken geschilderd op een blauw doek en een felle zon er tussendoor. Gaf ook mooie lichteffecten in het bos met de nevel tussen de bomen. Ik miste eigenlijk de schildersezels en de bijbehorende kunstenaars. Gemiste kansen.
Ik zei al, ik ben een beetje bloglui vanavond dus ga niet alle heuveltjes opnoemen die we zijn gepasseerd. Ik zou zeggen lees m'n blog vanaf dec.2007 en je komt ze allemaal tegen. Er is toch niks op tv op zondagavond (wanneer wel eigenlijk?) dus wat let je?
Het waren er in ieder geval veel en volgens mij hebben ze er geen eentje overgeslagen. Het was echter net als 2 jaar geleden toen ik 'm reed niet echt genoeg om het een "hel" te noemen. Tenzij de grootste ellende natuurlijk in het niet door ons gereden deel van de 170km-route heeft gezeten. Wij deden namelijk de 145km want ik was.................inderdaad lui vandaag! :-)
Volgens de info vooraf was de route 135km maar we kregen er bij de start al gelijk gratis 10km bij. Geweldige service van DTC en het is nog niet eens Sinterklaas! Ik werd er gewoon ontroerd van zoveel liefdadigheid!
Maar goed, ik dwaal af. Geen 170km dus voor ons maar 145km en je zou dus kunnen zeggen dat we voor de poorten van de hel zijn gekeerd. Bij Heelsum ongeveer geloof ik. Of bij Heveadorp, het is me om 't even. Even off the record : elke keer als ik daar langs rij en het plaatsnamenbord snel passeer denk ik dat er "Niveadorp" staat. Op de fiets maken je hersens soms rare kronkels!
Inmiddels waren we dus weer richting Driebergen aan het fietsen en waren de stapelwolken veranderd in donkergrijze regenwolken klaar om aan te vallen met hun munitie. Het duurde dan ook niet lang of we werden gebombardeerd met een regenbui waar de tropen een puntje aan kunnen zuigen.
De kikkers, vissen en eenden verplaatsten zich naar het asfalt want daar was het natter dan in de sloot! Bij de controleposten werd gecontroleerd of we een zwemdiploma hadden en mijn achterwiel was veranderd in een hogedrukspuit waarmee ik Harm bijna van de weg blaasde (of is het nou blies?). In het wiel zitten blijkt ook z'n nadelen te hebben! Ik hoef verder niet uit te leggen dat het behoorlijk hard regende, toch?
Het was gelukkig een tijdelijke afstraffing van Moeder Natuur en even later scheen de zon weer, werden we drooggeblazen door de wind in afwachting van de volgende hoosbui.
Als je het zo leest lijkt het inderdaad toch een beetje een hel maar dat is natuurlijk niet waar want het fietsen ging heerlijk en de temperatuur was goed genoeg om niet te verkleumen.
De regen en de fietspaden door het bos zorgden er wel voor dat we tijdens die 145 fietskilometers onze fietskleding een makeover hadden gegeven. We fietsten ineens in hetzelfde team "De gespikkelde beren" en hoe verder we kwamen hoe meer leden zich aansloten bij onze club. Gezellig!
Hoosbui nummer 2, die er uiteraard kwam, was minstens zo heftig als de 1e maar je gaat er aan wennen hè! Net als bij de heuveltjes die we op de terugweg van achteren namen (dit stukje is even voor boven de 18) was de tweede lading water geen verrassing meer.
Na precies 5 uur fietsen waren we weer terug bij de auto. Verrassend of niet, het blijft toch steeds een mooie route zo over die Utrechtse heuvels. Een hel? Nou nee, dat niet, tenzij je het ongetraind op de fiets van je oma, met een pak sigaretten achter je kiezen en een fles whisky in je kraag doet.
Nee, geen hel dus. De naam van de tocht had voor mij ook mogen zijn :
"Zwemles op de Utrechtse Heuvelrug"
Maar had de DTC dat in zijn programmaboekje vooraf gezet dan waren er waarschijnlijk weinig fietsers op af gekomen. Tot de volgende hel!

Droomdebuut

2010-08-06T14:58:00.003+02:00

Overwinningsbloemen, bekers, ronde miss, winstpremies. Allemaal dingen die wel eens in mijn zeldzame wielerdromen zijn voorgekomen maar weer verdwenen als ik, eenmaal wakker, op de fiets stapte voor een leuk rondje door de Hollandse polders. Ik was tenslotte, en ben nog steeds, een toerfietser.

Met de start in mijn allereerste echte wielerkoers, de Ronde van Nootdorp, kwam het gisteravond ineens een heel klein stukje dichterbij. De spanning lag dan ook al heel de dag als een blok op m'n maag. Als een verjaardagstaart. Hij was zogezegd om te snijden.

Een uur voor de start stond ik ingeschreven en kon ik mijn startnummer opspelden. Een nummer wat heel de dag al in mijn hoofd zat. Op 5 augustus, 5-8, was het onvermijdelijk dat ik dit nummer zou krijgen want fietsen en getallen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vergezocht zullen sommigen zeggen maar ook nu bleek het weer zo te zijn. Ik stond aan de start met......nummer 13!

Tijdens het infietsen vertelde teammaatje Irene dat haar zoon Lars met dat nummer ooit gelijk de hekken in was gereden, maar Amber vertelde dan weer dat het haar geluksgetal was. Of het dus ongeluk of juist geluk zou brengen moest nog blijken.
Eerst waren de "jonge honden" (categorie 45-) aan de beurt met teammaat Richard aan de start. Eén minuut later mochten wij, de 45-plussers, van start. Samen met teammaat Rob en nog zo'n 20 andere blauwbenummerde renners. De dames, met teammaatjes Amber en Irene, mochten daar dan weer zo'n zelfde minuut later achteraan. Ad6-team de Viergang was goed vertegenwoordigd!

Al direct na het startschot gaan er een paar vandoor en eigenlijk zonder na te denken spring ik er achteraan. Onbezonnen? Ik zit vol energie en zie wel hoe lang ik het ga volhouden.

Met z'n 5-en wat later met z'n 3-en kunnen we een aantal rondes voorop blijven totdat we worden ingehaald door de eerste groep met witte nummers. Ik voel dat de benen erg goed zijn en neem me voor achter elke renner aan te gaan met een blauw nummer. Het gaat makkelijk en ik kan het hoge tempo moeiteloos volgen en zelfs af en toe bepalen. Het zelfvertrouwen groeit dan ook na elke bocht en niet in de laatste plaats door de vele enthousiaste aanmoedigingen die ik onderweg en verspreid over het hele parcours krijg. Echt supermotiverend!

Zo'n 5 of 6 rondjes voor het einde gaat, op het stuk van het parcours met klinkers, nummer 10 er hard en op de grote plaat vandoor. Al stuiterend kan ik met enige moeite in zijn wiel komen en als ik even later omkijk zie ik dat we met z'n 2-en los zijn van de rest. Een paar rondes goed samenwerken heeft tot resultaat dat ik bij het luiden van de bel voor de laatste ronde zie dat we vooruit zullen blijven en begint het aardig te kriebelen en vliegen de vragen als bliksemflitsen in een razend tempo door m'n hoofd. Ik voel me nog steeds sterk maar kan ik dit winnen en hoe moet ik dat dan aan gaan pakken? Wachten tot een sprint met 2 of demarreren?

Ik heb weinig tijd om te beslissen (een echt rationele keuze maken is volgens mij toch niet echt mogelijk als het bloed op racesnelheid door je aderen spuit) dus sta ik als door een wesp gestoken ineens voluit op de pedalen en probeer op de ongelijke steentjes en 2 bochten voor de finish een gat te slaan. Ik duik de voorlaatste en kort daarna de laatste bocht in en vlieg het laatste rechte stuk op. Omkijken heeft geen zin en zal alleen maar vertragen. Het is alles of niks. Zal ik nog worden gepasseerd of is het gaatje groot genoeg? Heb ik überhaupt wel afstand genomen of zit hij gewoon in mijn wiel? Het finishdoek komt steeds dichterbij. Mensen schreeuwen langs de kant. Nog 50 meter. Ik pers alles uit m'n benen wat er nog in zit en trek m'n stuur zowat krom. Dan toch maar een keer omkijken? Onder mijn linkerarm door zie ik het geel/blauw van mijn medevluchter ver genoeg achter me. Nog 20 meter. Ik kom overeind, duw me van het stuur af en steek m'n handen in de lucht als ik de finishlijn passeer. GEWONNEN!

Ik wil niet beweren dat m'n hele sportieve carrière aan me voorbijflitst maar een soort van gelukzalig gevoel daalt over me neer. Wat is dit gaaf! Wie had dat kunnen denken. In m'n eerste wedstrijd gelijk op de hoogste tree van het podium! Ik rij een rondje rustig door om een beetje bij te komen terwijl de witte nummers in een waas langs me heen schieten. Zij moeten nog knokken voor de bloemen.

Terug bij de finish wordt ik van alle kanten gefeliciteerd en ondergedompeld in complimentjes. Temeer daar blijkt dat ik de plaatselijke held, Hans Post, heb verslagen. Het dringt langzaam tot me door dat ik best trots mag zijn op deze prestatie en dat ben ik ook!

Even later sta ik wat onwennig op het podium. Overwinningsbloemen, bekers, kussen van de ronde miss. Droom ik? Nee, het is echt. Net als de winstpremie die ik inderdaad ook later mag ophalen als ik mijn geluks(!)nummer inlever (Amber bedankt!).

Nog even napraten, een biertje, handen schudden en daarna rij ik terug. Eerst naar de Viergang om het zweet eraf te spoelen en daarna naar huis. In gedachten verzonken achter het stuur. Overwinningsroes.

Wat een mooie fietsavond was het gisteren! En ons Ad6-team de Viergang (speciaal samengesteld maar voor altijd aan elkaar verbonden) ging er met een boel ereplaatsen vandoor. Richard werd 2e in zijn groep, Irene werd 3e bij de dames en kwam dus ook in haar eerste koers op het podium en Amber werd uiteindelijk 5e. (kijk hier naar de huldiging).
Allemaal super gepresteerd en wat ben ik onwijs trots op mijn teamleden! Ook op Rob, die in het peloton eindigt, al was het alleen maar om het feit dat zijn vrouw Petra ons zo hard heeft aangemoedigd! :-)
Iedereen trouwens bedankt voor de support. En dan vooral m'n trotse moeder, m'n zus Petra en m'n zwager (maar dat is niet Rob.......) die de longen uit hun lijf hebben geschreeuwd. Super!

Ik ben en blijf een toerfietser en volgende week donderdag vertrek ik naar Zuid-Frankrijk om me daar in de bergen uit te leven op de fiets. Toch gaat de gedachte naar het aanvragen van een wedstrijdlicentie door m'n hoofd want dit succes smaakt naar meer!
Ik hoop zo snel mogelijk foto's en videobeelden te kunnen plaatsen dus hou m'n blog in de gaten. Lees ondertussen de blogs van Irene en Amber voor hun verslag. Tot later!

Kermis

2010-07-30T01:08:00.000+02:00

Gisteravond even passief de wielersport beoefend en wezen kijken bij de wielerronde van Wateringen. Renners die zich een weg banen over klinkers en door een walm van bier en patat. Grote namen die eindeloos rondjes om de kerk en door de achtertuinen van samengeklonterde dorpsgenoten rijden. Na 3 weken Tour de France nog onvermoeibaar en sprintend voor een premie van de plaatselijke horeca. De gevulde kalkoen van slager Gerritsen en het verrassingspakket van drogisterij De Jong in de achterbak van Petacchi mee naar Italië. Samen met de dikke envelop in de binnenzak van zijn Armani maatpak.
Met topsport heeft het weinig te maken maar toch is het leuk om over het hek te hangen met de camera in je hand. Renners flitsen voorbij. Foto mislukt. Nog 51 kansen.
De draaimolen draait op volle toeren zijn rondjes mee, de harde housebeats klinken uit manshoge boxen en Koos Moerenhout wint. Kermiskoers.
Na de finish loopt het parcours leeg als een omgevallen flesje Heineken. Fietsliefhebbers zoeken hun auto's op, tuinstoelen verdwijnen weer naar binnen, de kermisgangers feesten eindeloos door.

Dit weekend zelf weer op de fiets en volgende week donderdag aan de start in de Ronde van Nootdorp. Meedoen met de trimmers in mijn eigen eerste serieuze kermiskoers. Ik heb er zin in, spannend, maar optimistisch als altijd en misschien tegen beter weten in heb ik de achterbank in mijn auto vast neergeklapt......:-)

Trofeo Baracchi Revisited

2010-07-25T21:21:00.002+02:00

De Trofeo Baracchi was een wielerwedstrijd die van 1941 tot 1991 werd georganiseerd in Italië, in de buurt van Bergamo. De wedstrijd was een initiatief van Mino Baracchi, een zakenman uit Bergamo, als eerbetoon aan zijn vader die een groot wielerliefhebber was. Vanaf 1949 was het een koppeltijdrit voor beroepsrenners; tot 1958 bestond het uit twee delen, een op de weg en een op de wielerbaan. De laatste editie van de koppeltijdrit was in 1990 (bron : Wikipedia).
Vandaag was het tijd om deze beroemde koppeltijdrit nieuw leven in te blazen en wel in de uitvoering "mixed teams". Het deelnemersveld was klein maar van goede kwaliteit : het koppel Van Driel - Cabaret was het enige deelnemende team voor de rit van 63 km. Een misschien wat teleurstellende opkomst maar er was in de media dan ook maar weinig aandacht aan besteed (het was tenslotte ook de slotdag van de Tour de France). Niet getreurd want elke grote koers is ooit klein begonnen.
De start was in Zoetermeer en het parcours liep verder via Hazerswoude, Koudekerk a/d Rijn, Woubrugge, Ter Aar, Alphen a/d Rijn, Boskoop en Benthuizen weer terug naar Zoetermeer.
De iets te hard achter ons dichtgeslagen deur was het startschot en we waren op weg!
Een lastig parcours lag voor ons uitgevouwen en dat begon al gelijk met een beklimming van de "Col de Baly". Een kuitenbijter waarvan de beklimming met nog koude spieren geen sinecure is!
Na de net zo lastige afdaling, met verraderlijke haarspeldbochten die er na de regen gevaarlijk glad bijlagen, draaiden we het fietspad op langs de A12 en werd het tempo flink opgeschroefd. De eerste kilometers werd er nog veel gepraat en fietsten we (te) veel naast elkaar. Misschien niet goed voor de snelheid, maar omdat de einduitslag toch al vaststond namen we de tijd om de tactiek even door te nemen. Dat er tussendoor ook nog wat over koetjes en kalfjes werd gepraat is een detail wat er eigenlijk niet toe doet en is ook niet van invloed geweest op het eindresultaat. Het was in ieder geval sfeerbevorderend en dus een soort mentale doping zullen we maar zeggen.
Het wegdek was dus zogezegd nat en Amber moest dan ook haar best doen om de waterstraal die van mijn achterwiel omhoog spoot te ontwijken. Zo hadden we ieder onze handicap, ik de wind en Amber het water. We hadden gelukkig 4 goeie benen en het tempo zat er goed in.
Na Woubrugge en op een mooi en lang recht stuk richting Ter Aar riep Amber dat het best wat harder mocht en dat ze een stukje 40 per uur wel zag zitten. Ik schakelde een paar tandjes bij (=af) en voerde het tempo nog verder op terwijl ik, onder mijn linkerarm door, af en toe naar achter keek of het blauw/zwarte voorwiel nog in beeld was. We draaiden tegen de wind in en m'n benen begonnen onderhand aardig te branden (daar was na de wind en het water ook het vuur) maar m'n partner in crime wist van geen wijken en hield het vol totdat we verplicht in de remmen moesten knijpen om een voorrangsweg over te steken. Het devies voor een tijdrit is vooral doorrijden maar in dit geval was het beter voor onze gezondheid om niet onze voorwielen in een voorbijrazende vrachtwagen te parkeren!
Richting Boskoop konden we een mooi tempo blijven draaien en pas op weg naar Benthuizen, met de stevige wind vol op de kop, hadden we enige haperingen. De communicatie viel even weg (waarschijnlijk zaten onze oortjes niet op dezelfde frequentie) en er ontstonden af en toe wat gaatjes. Richting Zoetermeer draaiden we weer van de wind af en was het ritme terug wat we volhielden tot aan de finish.
In Parijs stond het rijen dik met toeschouwers en was het na de eindstreep een chaos met opdringerige journalisten. Wij hadden daar geen last van en konden na 2 uur en 6 minuten buffelen gewoon relaxed aan de thee met sandwiches (eigen fabrikaat).
Een mooie rit en goed samengewerkt en dus een verdiende 1e plaats, dat is logisch, ja toch?

Uitslag "Trofeo Baracchi Revisited" afstand 63,5 km :

1. Van Driel-Cabaret 2 uur en 6 min. (gem. 30,24 km/uur)

In een Tour zonder Nederlandse overwinning is er gelukkig nog hoop voor het vaderlandse wielrennen met deze 1e plaats in een koers die naar onze mening weer een plaats verdiend op de kalender van het professionele cyclisme. Volgend jaar misschien?

Fiets route 611968 - powered by Bikemap

Elk nadeel heeft z'n voordeel

2010-07-25T17:38:00.000+02:00

Zaterdag 24 juli 2010. Vandaag een ritje alleen en dat is niet zo verwonderlijk want welke andere gek stapt er nou om half 7 op z'n vrije zaterdagochtend op een racefiets. Niet veel, want zeker het eerste uur en ook nog het tweede is er geen kip op straat te bekennen.
Geen kippen maar wel fazanten, patrijzen, eenden, konijnen en hazen kom ik in het Loetbos op dit vroege tijdstip tegen en hele kerstdiners springen op het laatste moment voor mijn wiel weg.
Een lange duurtraining van 150km staat op het programma en ondanks het vroege uur voelen de benen direct al goed aan. Ik bestempel mezelf niet echt als een ochtendmens maar ik heb wel gemerkt dat presteren in de eerste uurtjes van de dag mij altijd goed afgaat. Ook de Alpe d'HuZes-kleding die ik heb aangetrokken zal wel van invloed zijn op het goeie ochtendgevoel want die kleding is tenslotte gemaakt om heel vroeg en lang goed te presteren! :-)
De zon is nog maar net boven de horizon tevoorschijn gekomen en schijnt recht in m'n gezicht als ik richting Schoonhoven fiets. Ik dans op de pedalen, ik voel de trappers amper en de snelheid gaat lekker omhoog, geholpen door een heel zacht briesje wat in mijn rug blaast. Ook de duizenden muggen dansen op en neer boven de rietkragen links en rechts in de sloten langs de weg. Gelukkig niet boven het asfalt, ik heb al een stevig ontbijt achter de rug, en ze vormen een soort erehaag als ik tussen het vliegend gezelschap doorfiets. De natuur is mooi zo op een zonnige zaterdagmorgen.
Na 45 km ga ik de brug over bij Vianen. Een enkele auto raast voorbij aan de andere kant van de vangrail. Zelfs op de snelweg is het nog rustig.
Op de lange weg richting Leerdam voer ik het tempo nog wat op. De wind waait nog wat rechter in mijn achterwiel en 10km lang kan ik de 40 op de teller houden. Ik kijk tussen mijn armen door naar beneden en bekijk de benen die vrijwel onvermoeibaar op en neer blijven gaan. Ongelofelijk eigenlijk hoeveel kracht en uithoudingsvermogen in de dunne spiervezels zit opgeslagen. De zon heeft na weken mooi weer eindelijk kleur op de benen gebracht en het gladde bruin steekt mooi af tegen het wit van de fietsbroek. Een vleugje narcisme waait in mijn hoofd en een kort moment bewonder ik mijn benen. Het waait er ook net zo snel weer uit als ik mij op de weg moet concentreren als ik de winkelstraat van Leerdam binnenrij. Een lege winkelstraat want ik passeer gelukkig nog net vóór 9 uur en dus vóór het winkelende publiek. Langs de wereldbekende glasfabriek rij ik de dijk op langs de Linge richting Arkel.
Ik ben halverwege en prop even een Powerbar naar binnen. Stopverf met kokossmaak. Het is weer eens wat anders en met veel water spoel ik het mijn slokdarm in. Geen culinair hoogstandje maar wel goed voor veel koolhydraten die ik met een terugweg vol tegenwind wel kan gebruiken.
In de Alblasserwaard begint het toch flink te waaien en ik moet alle zeilen bijzetten om het tempo erin te houden. Een grappige uitdrukking die in werkelijkheid op dit moment alleen maar averechts zou werken!
De benen blijven hun werk doen en langs de mooie Graafstroom rij ik Alblasserdam binnen. Even tijd voor nog wat meer tempowerk en ik ga voluit en staand op de pedalen de brug op over de Noord. Linksaf richting Zwijndrecht draai ik de dijk op en krijg de wind weer schuin in de rug en kan ik mooi bijkomen van de extra inspanning.
Richting Heerjansdam wordt het nu toch al flink wat drukker op het fietspad met trimmers en fietsers. Sportend Nederland is ontwaakt en naar buiten gegaan om ook van de zon te genieten.
De laatste 20km krijg ik de wind weer van voren en moet ik nog flink mijn best doen. De Van Brienenoordbrug is de laatste hindernis die ik moet verwerken maar daarna mag ik het de laatste 5km rustig aan doen richting Capelle. Na 151km en iets meer dan 4,5 uur ben ik weer terug. Een mooie rit en ik heb de heeeeeele zaterdag nog voor me. Elk nadeel heeft z'n voordeel.

Oververhit

2010-07-15T00:02:00.000+02:00

Het is allemaal leuk dat warme weer maar mijn hersenpan raakt er dusdanig van oververhit dat er haast geen blog meer uitkomt. En ik zie dat ik alweer zo'n 10 dagen in te halen heb dus ik ben ernstig aan het verzaken als ik zo naar de titel van mijn weblog kijk.
En er is inmiddels al weer genoeg gebeurt, daar ligt het niet aan, maar ik heb het tot vandaag niet voor elkaar gekregen om het vanuit de wirwar van mijn hersenspinsels via mijn armen en vingers op het toetsenbord te krijgen. De kans is dan natuurlijk groot dat het er ineens weer als een stortvloed uitkomt en voor je het weet zitten al je bloglezers zich weer tot diep in de nacht met slaperige ogen door een eindeloos stuk heen te bijten. En dat leidt dan weer voor velen tot een slechte nachtrust, lusteloosheid en weinig productiviteit op het werk de dag erna dus je zou kunnen zeggen dat de economie gebaat is bij regelmatige kortere blogjes van mijn kant.
Om maar met de fietsdeur in huis te vallen : met het fietsen gaat het prima en de benen beginnen langzaam maar gestaag weer naar de oude vorm te groeien. Dat moet ook wel want voor eind augustus / begin september heb ik nog snode plannen! Allereerst een vakantie in de Pyreneëen en de Montagnes Noir waar ik toch weer wat beklimmingen en bergen aan mijn lijstje wil toevoegen. Op 22/08 rij ik dan de "Laurent Jalabert" een cyclo vanuit Mazamet met finish op de Pic de Nore, waar ik ouderwets wil knallen! Daarna op 28/08 de "Vélomédiane Claudy Criquielion" en dan nog op 05/09 de "Henk Lubberding Classic". Ruim 3 weken presteren op (persoonlijk) topniveau dus Ton is weer serieus aan het trainen geslagen.

Afgelopen zondag een lekker rondje rond de Posbank gereden van 77 km met een stuk of 5 klimmetjes die buiten verwachting goed gingen. Er is nog aardig wat klimvermogen in de spieren blijven hangen na het voorjaar en het kunststukje in de Alpen. Ik had eigenlijk nog wel wat meer willen rijden maar ik was 's ochtends zo aan het treuzelen dat ik pas om even voor 11-en het tropisch regenwoud binnenreed. Ik waande mij rond de evenaar met een nat bos, natte weg en een brandende zon die door het bladerdak heen prikte. De stoom steeg van het asfalt op en bleef twijfelend zweven tussen de tot enorme proporties uitgegroeide varens die langs de weg stonden. De restanten van de onweersbuien zorgden dus voor een broeierige sfeer rond de Posbank maar dat nam niet weg dat de natuur er voor het overige er weer allemachtig prachtig bij lag.
Ik had daar dus nog best wel wat langer rond willen rijden maar ik had nog een afspraak staan in Giesbeek om 14.00 dus moest ik echt met tegenzin na bijna 2,5 uur verplicht in mijn remmen knijpen. Gelukkig dat ik op dat moment bij m'n auto stond en niet ergens in the middle of nowhere. Nou ja, auto......hij stond lekker in de volle zon en was dus tijdelijk omgebouwd tot privé-sauna en een golf hete lucht van minstens een graadje of 50 spoelde over mij heen toen ik de portieren opendeed. Ik heb 'm maar even laten luchten voordat ik er in ging zitten. Ik had 's avonds nog een BBQ in de planning staan en wilde niet alvast voorgebraden aankomen. Voor je het weet schuiven ze je op een stokkie en gooien ze je op het rooster. Voor sommigen ben ik misschien om op te vreten (willen die zich trouwens dan gelijk even melden) maar dit vond ik net iets te ver gaan. Bovendien had ik mooi de tijd om me even op te frissen.

Op weg naar Giesbeek begon ik in mijn rijdende hete-lucht-oven al weer aardig peentjes te zweten. Zeg maar gerust winterwortelen want ik voelde het aan alle kanten naar beneden stromen. Een beetje onnodig als je bedenkt dat ik gewoon airco in de auto heb (ja, ja, ik heb dan wel een pausmobiel maar wel een hele "coole") maar dan moet je natuurlijk niet vergeten dat je 'm hebt! Ik zat dan ook op de bank bij mijn afspraak nog flink na te stromen en ik hoop dat ik geen natte plek heb achtergelaten. Zo ja, dan hierbij alsnog excuses en ik hoop niet dat de hond ervoor op z'n lazer heeft gekregen.

Wat euri lichter maar een stuk blijer met mijn Easton EA90SL's (want daar was ik voor gekomen!) was ik een half uurtje later weer op weg (nu wel airco-gekoeld en al) richting Capelle.
Nu nog even een nieuwe groep op mijn fiets laten zetten en dan is 'ie met zo'n mooi wielsetje weer helemaal klaar voor de rest van het jaar. Ik kannie wachtuhh!

Réunion incomplet

2010-07-05T20:51:00.002+02:00

Het is even stil geweest op mijn weblog. Na het lange Ad6-verhaal was de koek even op. Ik zat waarschijnlijk aan m'n tax wat het aantal woorden betrof en ik kreeg niks leesbaars meer uit m'n toetsenbord. Er is inmiddels al weer flink gefietst en ook de goeie benen zijn weer teruggevonden dus wat dat betreft geen reden tot klagen. En dat geldt ook voor het afgelopen Tour de France weekend waar ik als gast van Team Saxo Bank het echte werk van heel dichtbij heb kunnen meemaken. Wat wil je nog meer als fietsliefhebber? Een mooi weekend dat werd afgesloten met de 1e Team de Viergang BBQ!

Het was gisteren een mooie avond voor de 1e Alpe d'HuZes reunie en bijna iedereen was aanwezig. Het "chaletgevoel" was weer terug al ontbrak de krakende vloer. De 4 weken duurden lang maar leken voorbijgevlogen met alle teammaatjes zo weer bij elkaar. Het was net alsof we weer op de Alpe waren.

Prachtig weer om te barbecuen al stond er aardig wat wind op het terras waardoor we bijna het water in waaiden. Gelukkig was er een reddingsboot aanwezig die dan ook even door Irene en mij werd getest. Zogezegd was de reunie niet helemaal compleet omdat Domenica en de 2 honden er niet bij waren. Dave, onze mede Ad6-er uit Castricum, en zijn vrouw Ineke en dochter Noa waren gelukkig bereid gevonden om dit gat op te vullen. Eén plek op het terras bleef echter leeg, een plek naast een stoel of een plekje onder een tafel, de plek waar Crady had moeten zitten. Omhoog kijkend naar haar baasje en wachtend op iets lekkers wat op een bord was achtergebleven. Helaas heeft Crady de strijd tegen haar ziekte niet gewonnen en is zij afgelopen vrijdag ingeslapen met de herinnering aan een prachtige week in Frankrijk en een mooi leven samen met haar baasje Amber.

In de 9 maanden sinds het begin van het Ad6-avontuur heeft ze mijn hart gestolen en een lievere hond kan je je bijna niet voorstellen. Nooit zal ik echter meer het geblaf horen achter de deur na het aanbellen, enthousiast begroet worden en zal ik geen "wasbeurt" meer van haar krijgen. Het zal vreemd zijn en ik ga haar heel erg missen, zoals iedereen haar zal missen. Maar de mooie herinneringen blijven achter en met plezier zal ik aan haar terugdenken (lees hier het verhaal van Crady).

Crady

Crady zal trouwens van boven ook goedkeurend naar beneden hebben gekeken en tevreden hebben geblaft omdat zij haar baasje heeft zien lachen. Het verdriet werd op deze avond even naar de achtergrond verschoven en er werd veel gelachen en de onderwerpen waren weer van het gebruikelijke niveau. Het bleef dan ook nog lang gezellig en nieuwe fietsdoelen werden in de groep gegooid. Want al is het Ad6-verhaal bijna voorbij, het team blijft uiteraard bestaan en zal ook volgend jaar ongetwijfeld ergens op een berg fietsend in actie zijn.

Nu is het voor mezelf tijd om plannen te maken voor de rest van de zomer en het najaar. Een cyclo in Zuid-Frankrijk en de Henk Lubberding Classic staan zeker op het programma en voor de rest zien we wel wat er voorbij komt. Dat het een mooie zomer wordt is zeker!

Gevonden voorwerpen

2010-06-20T11:05:00.003+02:00

Na zo'n Alpe d'HuZes-weekje met 17 mensen in een chalet en minimaal het dubbele aantal aan koffers, tassen en dozen verwacht je natuurlijk dat er spullen in verkeerde verpakking weer terug naar Nederland gaan. Ik had dan ook al lang berichtjes, mailtjes en telefoontjes verwacht van teamleden over vermiste eigendommen maar het is wat dat betreft verbazingwekkend stil gebleven. Ook in m'n eigen tassen heb ik niks vreemds kunnen ontdekken. Ik had ook geen hoge hakken of krultang van een van de dames verwacht maar een verkeerd shirtje of vreemde maat sokken had toch gekund! Dat ik 's ochtends naast de pot pindakaas greep is een detail.
Als je dan ook op de website van Alpe d'HuZes leest dat ook de afdeling gevonden voorwerpen erg minimaal was, en dat met 2700 deelnemers en een dubbel aantal supporters, dan lijken we toch wel een erg opgeruimd volkje.
Dat ik helemáál niks kwijt ben is trouwens niet waar. Ik loop al wel sinds 3 juni naar 2 dingen te zoeken die ik 100% zeker weten bij me heb gehad. Ik heb ze ook in die week verschillende keren gebruikt en weet zeker dat ze ook in de camper mee terug zijn gegaan. Het was me trouwens thuis nog niet direct opgevallen dat ik ze miste omdat ik ze verder nog niet nodig had gehad. Maar nu ik ze wel weer kan gebruiken blijken ze toch spoorloos verdwenen. Misschien moet ik er eens een teammailtje uitgooien om te zien of een van de anderen ze toevallig heeft.
Gisteren trouwens weer mijn eerste korte fietsritje gemaakt sinds 03/06, een rondje van ongeveer 40km tussen de buien door. Echt lekker ging het helemaal niet. Het was harken tegen de wind in, zwoegend de brug over en zelfs met de wind mee was het behelpen.
Dat het mijn eerste rondje sinds Ad6 was is ook weer niet helemáál waar. Ik kan me vaag een ritje herinneren op de dinsdag erna. Eten en een vrouwenhand zijn de woorden die me te binnen schieten maar verder heb ik er niet zoveel van onthouden. Ik zal het wel om een of andere reden verdrongen hebben........
Maar goed, ik had dus gisteren onderweg genoeg tijd om te verzinnen waar ik die dingen had gelaten. Heb de hele week nog even laten passeren om te kijken of dat iets zou helpen maar na verloop van tijd heb ik het opgegeven. Ze zijn gewoon pleite en ik moet maar gewoon een paar nieuwe zien te kweken in de komende weken want een paar goeie benen fietst toch veel beter.

Alpe d'HuZes - de afterparty

2010-06-11T13:58:00.000+02:00

Geen irritant wekkergeluidje wat me wakker maakt maar de vogels buiten halen me uit m'n slaap. Het is de day-after en ik heb geen idee hoe laat het is. 7 uur? 8 uur? misschien wel 9 uur? Ik heb de nacht als in coma doorgebracht en lig waarschijnlijk nog steeds in dezelfde houding als op het moment dat ik de avond ervoor mijn kussen raakte. In het bed naast me is nog geen beweging te zien maar ik hoor wel dat er al enkelen echt aan de vrijdagochtend zijn begonnen. Badkamer- en ontbijtgeluiden zoeken hun weg door het chalet en worstelen zich in gedempte vorm door de dunne slaapkamermuren heen.
Buiten schijnt de zon al uitbundig en door het openstaande raam zie ik weer de heldere wolkenloze lucht en de nog besneeuwde bergtoppen die scherp tegen het blauw afsteken. Het doet bijna zeer aan m'n ogen. Het wordt weer een mooie warme dag zo te zien en dat komt goed uit want er staat vanavond een feestelijke barbecue op het programma!
Ik zwaai mijn benen over de rand van het bed, sta op en merk dat er geen kans op instortingsgevaar is. De benen voelen goed, geen spierpijn, en zelfs de plank in mijn rug is verdwenen. Even douchen en een stevige ochtendmaaltijd en ik ben weer als nieuw! Toch opmerkelijk hoe snel je hersteld van een zware lichamelijke inspanning zoals het 6x beklimmen van de Alpe d'Huez. M'n gedachten dwalen nog even terug naar de dag ervoor. Wat een ongelofelijke dag is het geweest en het zal ook vandaag ongetwijfeld onderwerp van gesprek blijven! De tijd heeft een nieuw referentiepunt gekregen. Het is vandaag 1 dag na Alpe d'HuZes en straks praten en denken we in termen als 1 week of 1 maand ná Alpe d'HuZes.
Als ik beneden kom lijkt het wel of er een bom ontploft is. De chaos van kleding, mandjes, fietsen en andere spullen is compleet en het wordt voor iedereen nog een hele toer om z'n eigen dingen eruit te vissen. Maar vandaag zijn we vrij van verplichtingen en dat komt dus goed uit.
Een aantal van ons heeft besloten om vandaag al te vertrekken ondanks verwoede pogingen van de rest om ze te overtuigen dat vertrekken op zaterdag veel leuker is! Ze weigeren en er wordt even overwogen om ze aan stoelen en bedden vast te binden maar we willen het thuisfront, waar kids en familie ongeduldig wachten, niet tegen de haren in strijken. We laten Irene & Art, Jolanda & Johan en Carla & Richard dan ook met pijn in onze harten vertrekken. "Partir c'est mourir un peu" en zo voelt het ook.
Die middag doet iedereen zijn ding. Er wordt gewandeld, geshopt en boodschappen gedaan voor de barbecue. 's Avonds zijn we nog met 11 over, vlees wordt met kilo's tegelijk verwerkt en zorgt met de overheerlijke tiramisu ervoor dat mijn 7373 volgens mijn Polar verbruikte Ad6-kcal weer wat worden aangevuld. De alcohol doet de rest en zorgt ervoor dat de meligheid hoogtij viert. Denk trouwens niet dat hier kratten en flessen vol voor nodig zijn, want al die afgetrainde fietsers staan al op hun benen te wankelen als ze het etiket op de fles lezen! Er wordt zoveel gelachen dat sommigen moeite hebben om te stoppen en het is tot in de late uurtjes nog beregezellig. De volgende dag is alweer een uur onderweg als de laatste lachsalvo's verstommen en iedereen zijn bed weer opzoekt.
In tegenstelling tot de nacht ervoor heb ik nu voor geen meter geslapen! Onrustig en misschien wel omdat de zaterdag dan toch de dag is dat iedereen volgens plan weer richting Nederland afreist. Uiteindelijk verdwijnt dit plan ook weer gedeeltelijk van tafel, want Petra & Rob hebben besloten om er nog 24 uur aan vast te plakken. Tijdens de koffie wordt het voorstel om nog langer te blijven in de afgeslankte groep gegooid en Amber heeft er ook wel zin in. Ik twijfel, want ik vind het altijd wel lekker om de dag voordat ik weer aan het werk moet thuis te zijn om een beetje bij te komen. Het is echter zulk fantastisch weer dat ik het ook wel zonde vind om bij deze temperaturen een hele dag in de camper te zitten. Er is zoals gewoonlijk niet veel voor nodig om mij te overtuigen. Eén onweerstaanbare glimlach is genoeg en trekt me, niet erg verrassend, definitief over de streep (het vlees is na een 6-voudige afstraffing ontzettend zwak, haha). We sluiten aan bij de polonaise die dus nog een dag langer doorgaat.
We nemen afscheid van Inge & Ilona, Edwin, Hans H. en zijn zoon Vincent die in de warme auto's stappen voor de lange rit terug naar huis.
Domenica en Hans zullen wat later vertrekken. We gunnen de honden ook een mooie afsluiting van de week en gaan eerst nog naar de bergmeren boven Alpe d'Huez waar ze zich nog een keertje kunnen uitleven.
Via Villard-Reculas rijden we deze keer en slaan zo 15 bochten en nummerborden over. Tellen hebben we inmiddels genoeg gedaan! De hobbelige Route des Lacs is niet de meest comfortabele maar je krijgt er wel wat voor terug! Een prachtig uitzicht, ruige rotspartijen met af en toe nog sneeuw en met het vele water een mooie plek voor de honden om te zwemmen. Er worden veel foto's gemaakt en na een uurtje klimmen en klauteren hebben we toch wel trek gekregen, keren we terug en strijken neer op een terras. De eerste van de dag, en we beginnen toch weer te tellen!
Met de auto's dalen we wat later af en nadat we onze zwarte polsbandjes in bocht 10 aan het metalen gaas hebben gehangen nemen we afscheid van Do en Hans die naar hun F1-hotel in de buurt van Metz vertrekken. Een goede benaming voor een plek waar je niet veel langer dan de duur van een snelle F1 pitsstop wil verblijven! Wij gaan door naar terras nummer 2 in Mizoen (of Mizoën, zelfs de inwoners van het dorp kunnen aan de borden te zien niet beslissen). Het wordt een dagje genieten van de zon en de mooie omgeving, toch een stuk beter dan het ruim 1000 km volgen van een witte stippellijn! Terras nummer 3 volgt in Bourg d'Oisans en het kwartet wordt voltooid bij het hotel terug in Oz.
's Avonds tovert Petra uit de restjes nog een lekkere pastamaaltijd, worden er alvast wat spullen in de camper geladen en nog wat geblogt en gesurft. Daarna is het extraatje definitief voorbij en wordt het aftellen in dagen verruild voor het aftellen in uren. Met nog maar 4 bewoners is het stil in het chalet, onwerkelijk stil en het afkicken begint.
Van uitstel komt afstel. Een aantrekkelijk idee. En hoe graag we dat ook zouden willen, we moeten vandaag toch echt vertrekken. Het liefst een beetje vroeg maar onbewust lopen we te treuzelen en de zondagochtend komt maar traag op gang.
Het is al vroeg warm en als ik voor de 15e keer de 86 treden tussen de camper en het chalet overbrug met de eindeloze stroom bagage begint het zweet me aardig uit te breken. Op wonderbaarlijke wijze krijgen we alle spullen in de auto en camper. Vooral van Rob een aardige prestatie die na een uitzichtloos begin aan het eind opmerkelijk veel ruimte ter grootte van een zitplaats overhoudt! We zijn toch niemand vergeten?
Om half 11 vertrekken we en dalen we voor de laatste keer af. Eerst naar Oz-en-Oisans Village en nog verder naar Allemont. Uiteraard pakken we hier nog even een terras en de eerste koffiestop is al na 10km! Komen we ooit nog thuis op deze manier? :-)
Als de cappuccino uit de kopjes is verdwenen komt niet alleen de bodem maar ook het afscheid in zicht. Een kwartet wordt 2 duo's, het vertrek is onomkeerbaar en de laatste restanten van Team de Viergang laten Oz en omgeving om half 12 definitief achter zich.
De Alpe d'HuZes-week is afgesloten, we trappen het gaspedaal in voor de lange terugweg. Mooie herinneringen nemen we mee terug richting Nederland met de zon in de rug en regen en onweersbuien in het vooruitzicht. Back to business en op zoek naar een nieuwe uitdaging. Het boek mag dicht, het is mooi geweest.

Alpe d'HuZes - de apotheose

2010-06-10T13:13:00.004+02:00

Donderdag 3 juni 2010
De grote dag! Om even voor 3 uur gaat de wekker. Het wakker worden is een kunst op zich en niet voor iedereen even makkelijk maar al gauw volgen de krakende voetstappen elkaar steeds sneller op. Het chalet komt langzaam tot leven. Zenuwachtig heen en weer geloop. Heb ik alle spullen bij me? Nog even naar de WC?
Ontbijten in het holst van de nacht is een aardige opgave en geen dagelijkse bezigheid maar toch wordt het nodige naar binnen gewerkt. De havermoutpap is altijd goed te verteren en dat tezamen met een banaantje, een pannenkoek en wat plakken ontbijtkoek vormt de bodem voor alle zoete zooi die er gedurende de dag nog ingekieperd zal worden.
Mooi op tijd vertrekken we met z'n allen naar beneden waar de fietsen uit de bus en auto's worden geladen. De 8 officiële deelnemers gaan fietsend richting de start om zo een beetje de spieren los te rijden. Ook wel "warm rijden" genoemd maar dit is in dit geval niet echt de goede uitdrukking met temperaturen niet ver boven het vriespunt. Onder een heldere hemel vertrekken de 8 helden op hun als kerstbomen verlichte fietsen richting Bourg d'Oisans. Met een lege bus ga ik snel richting Alpe d'Huez en naar de camper die al de avond ervoor op een mooie plek achter de finish is geparkeerd. Om kwart over 4 sluit ik aan bij de colonne auto's die langs de nog in duisternis gehulde berg omhoog kruipt. Veel brandende kaarsen in de bochten bezorgen me zelfs in de verwarmde cabine koude rillingen. Dat het een bijzondere fietsdag zal gaan worden staat al vast en ik kan niet wachten om er aan te beginnen.
Bovenop de Alpe is het nog kouder en er zit zelfs ijs op de ruiten van de auto's! Dat wordt goed aankleden in de afdaling en de rugzak van Edwin gaat mee om alle dikke kleding van m'n teammaatjes weer mee omhoog te nemen. Fietsend wel te verstaan, want ondanks het feit dat ik geen geregistreerde deelnemer ben zal ik ook proberen om de berg 6x te bedwingen!
De verdeling van de taken is in ieder geval goed geregeld : Carla en Edwin zorgen voor de verzorging bij de camper, Jolanda en Petra staan beneden om daar de nodige hulp te bieden.
Om 5.20 uur is het zover. In gedachten hoor ik het startschot onderaan de berg. It giet oan!!!
Michael Boogerd komt uiteraard als 1e fietser boven. Richard zit goed vooraan en als ook Johan boven is stap ik op mijn fiets. Even later suis ik met 60 km/uur langs de lange rij verlichte fietsers naar beneden. Ruim 2700 mannen en vrouwen zijn begonnen met een klim, ik begin met een afdaling. Verschil moet er wezen.
Het is vreselijk koud en ik kom ondanks de 4 lagen kleding verkleumd beneden. Met mijn half bevroren vingers kan ik nog net een sms'je naar Carla sturen en melden dat iedereen zich boven dik moet aankleden. Nadat iedereen beneden is en alle overbodige kleding in de rugzak op mijn rug is gestopt ga ik om 8.00 uur ook aan de eerste klim beginnen.
klim 1 : Enthousiast ga ik van start en rol met een klein verzetje en met een hoog tempo, om een beetje op temperatuur te komen, richting de "bocht van de ratelende kettingen". Iedereen schakelt hier naar een passend verzet om het eerste stuk van ruim 10% goed te doorstaan. Mijn kleinste versnelling is 38x27. Misschien wat overmoedig met m'n "double" richting Frankrijk afgereisd maar ik weet niet beter. Het is me met dit verzet altijd gelukt dus waarom vandaag niet?
Met een aantal extra kilo's die op m'n rug drukken gaat het eerste stuk nog niet echt makkelijk en moet ik duidelijk in m'n ritme komen. Koude spieren of moet ik er gewoon door het extra gewicht een procentje bijtellen? Na zo'n 10 minuten begint het te lopen (geen paniek, ik ben niet van de fiets gestapt!) en kan ik het tempo wat opvoeren. De ergste kou is uit de lucht en de zon komt al bijna boven de bergtoppen uit. Het zal best warm worden en in mijn herinneringen zie ik weer de groepjes fietsers samengeklonterd rond de bergstroompjes die langs de wanden naar beneden komen. Verzamelplaatsen voor verhitte zielen bij temperaturen die hier met al dat asfalt makkelijk zomaar de 35 graden kunnen bereiken. Hoe warm en ongemakkelijk het nog zal worden is van later zorg. Voorlopig let ik op mijn hartslag die netjes rond de 145 schommelt. Ontspanning.
Ondanks de extra ballast passeer ik veel fietsers en wordt ook ík flink aangemoedigd door de vele enthousiaste supporters langs de kant. Vooral in de genummerde bochten is het druk en een gezellige boel met veel muziek. Het stimuleert enorm, zelfs iets teveel en af en toe betrap ik mijzelf erop dat ik versnel zodra er veel mensen in beeld verschijnen. Het levert bewonderende blikken en opmerkingen op die ik 100 meter verder moet bekopen met een ademhaling die even op hol slaat. Ik laat me opnaaien en mijn gestreelde ego brengt me uit m'n ritme. Ik roep mezelf tot de orde en keer weer terug in het ritme dat me 6x omhoog moet brengen.
Een door mij gepasseerde Ad6-er doet een trapje bij en komt naast me rijden. Hij is toch wel erg benieuwd wat er in de rugzak zit. Er fietsen wel meer deelnemers met een rugzakje op maar het formaat wat op mijn rug ritmisch heen en weer beweegt roept toch vragen op. Begrijpelijk want hij steekt zelfs boven m'n helm uit als ik in Huez mijzelf in een ruit weerspiegeld zie. Ik vertel hem dat ik de kleding van mijn teammaatjes weer omhoog breng. De vergelijking met een sherpa op een zware bergexpeditie, die Arend-Jan later maakt, is niet eens zo ver naast de waarheid. Hij knikt en wenst me succes, ik doe hetzelfde en zie hem langzaam in mijn ooghoeken uit het beeld wegzakken.
Leuke opmerkingen worden vanachter de vangrail mijn kant op geslingerd. "Ga je kamperen?" of "Heb je al je eten meegenomen?". Ik doe ze met een glimlach af en concentreer mij op de volgende bocht. De nummers lopen snel terug, het gaat lekker.
Onderweg haal ik mijn teammaatjes 1 voor 1 in (niet allemaal want Richard en Johan zijn al te ver vooruit) en geef ze in het voorbijgaan een bemoedigend schouderklopje of een paar opbeurende woorden. Voor hen fiets ik deze eerste klim. Ik ben nog lang niet aan het afzien dus mag ik van mijzelf deze eerste beproeving opdragen aan een groep fantastische, gemotiveerde, gezonde mensen die zich inzetten voor het goede doel. Stuk voor stuk kanjers en ik ben nu al trots op "mijn" team! Op m'n bagagedrager is het krap en misschien wat oncomfortabel met z'n achten. Het is maar tijdelijk want straks als ik boven ben mogen ze plaatsmaken voor Theo die dan alle ruimte krijgt inclusief een luxe ligstoel boven mijn achterwiel.
Het laatste stuk zet ik nog even aan en ik passeer Dave, onze kanjer uit Castricum, vlak voor de laatste rotonde naar de finish. We roepen elkaar even wat bemoedigende woorden toe en gaan in eigen tempo door. De sfeer op het finishplein is fantastisch, een groot feest is zich aan het ontwikkelen en hier wil ik nog wel 5 x bovenkomen! Kippenvel! Ik flits langs roze en blauw over de matten die voor mij echter niet piepen. Het valt niemand op want ik ben net als alle anderen in Alpe d'HuZes kleding gehuld en ondanks dat ik mijn missie in anonimiteit probeer te volbrengen wordt ik net zo hard toegejuicht. Mijn eerste klim gaat in 1 uur en 5 minuten. Net zo hard of rustig als de maandag ervoor dus ik ben tevreden. Bij de camper doe ik snel de rugzak af, neem wat te eten, vul mijn bidon en ga rap weer naar beneden. De temperatuur is inmiddels een stuk aangenamer en onder een strak blauwe hemel suist de wind om m'n oren.
klim 2 : Afdalen heeft altijd een risico en gelukkig ben ik altijd nog zonder kleerscheuren beneden gekomen iets wat helaas vandaag niet iedereen lukt. In bocht 10 passeer ik een fietser die in de berm ligt met zo te zien flinke verwondingen en veel bloed. We worden door politie en omstanders gemaand om rustig af te dalen. Ik knijp toch ook wel een beetje geschrokken in m'n remmen en ga voorzichtig de bocht door. Beneden even een kort praatje met Jolanda en Petra en daarna weer omkeren voor een herhaling van zetten. Bij het schaken zouden ze uitgespeeld naar huis gaan maar ik ben net begonnen! Nu zonder rugzak gaat het al een stuk beter en de bochten komen snel. Ik denk aan Theo die vermoeid thuis zit na een stamceltransplantatie en die een paar dagen eerder uit het ziekenhuis is ontslagen. Ook hij staat onderaan zijn berg die hij weer moet beklimmen op weg naar een gezonde toekomst. Hij gaat deze 2e klim mee op de bagagedrager en hij mag even uitrusten. Ik ga door en zal voor hem door de pijn heen fietsen die ongetwijfeld langzaam in mijn benen zal kruipen. Ook denk ik aan zijn vrouw Elly en moeder van Amber die er graag bij was geweest om ons te steunen en aan te moedigen. Ook haar gezondheid laat haar momenteel in de steek en ik doe voor haar ook een trapje extra om haar te steunen. Geen webcam, bikechip of twitteraar die het registreert en ik ben onzichtbaar op de website. Ik heb wel eens wat gelezen over een collectief bewustzijn en ik hoop dan ook dat mijn inspanningen en gedachten op die manier hun weg vinden. Ik ben op zich vrij nuchter en misschien wel wat sceptisch maar vandaag weet ik zeker dat de "gedachtenkracht" helpt! In bocht 6 of 7 zie ik bekende gezichten langs de route. M'n oom en tante zijn op weg naar hun meer zuidelijke vakantie speciaal langsgekomen om het team aan te moedigen. Ik heb geen naambordje aan mijn stuur hangen maar eindelijk wordt ik bij naam aangemoedigd! Nu weet ik wat de overige fietsers ervaren, het stimuleert enorm en ik vlieg de laatste bochten door richting top. Na iets minder dan 1 uur en 4 minuten ga ik weer over de matten en kom iets verderop voor de 2e keer tot stilstand voor onze camper waar het inmiddels een stuk drukker is geworden met supporters en aanhang.
klim 3 : Ik probeer de stops niet te lang te maken omdat ik daar in principe slecht tegen kan. De benen lopen vol en het duurt altijd weer wat langer voordat het ritme er weer in zit. Alle voorraden worden dus weer aangevuld en ik vertrek weer naar het beginpunt. Een repeterend déjà-vu en telkens begint het tellen weer opnieuw. Het lijkt wel of ik Monopoly aan het spelen ben, telkens weer terug naar Start en als ik dan ook nog eens steeds 200 euro zou ontvangen voor het goede doel zou dat helemaal top zijn. Maar helaas wil niemand dit spelletje met me meespelen. In de afdaling zie ik weer wat teamleden voorbijkomen maar de herkenning is soms te kort of te laat om wat te roepen. In een van de laatste bochten zie ik Amber die al geconcentreerd met haar 3e klim bezig is. Ik daal verder en laat het gas het laatste stuk even helemaal los als ik zie dat er relatief weinig verkeer en fietsers zijn. Met ruim 60 in het uur neem ik de laatste bocht en trap de benen even los op het stuk naar de rotonde. Ik eet wat en keer weer snel in de richting van de berg om de 3e klim te beginnen.
Het is inmiddels al 11.00 uur geweest en het begint al een stuk warmer te worden. Korte broeken en korte mouwtjes verschijnen steeds meer en de grote familie met de rood/wit/blauwe Ad6-kleding komt steeds meer tevoorschijn. Een lang lint van bewegende ruggen in dezelfde kleur slingert zich langzaam omhoog. Een mooi gezicht en de eensgezindheid en motivatie straalt er vanaf!
Ik denk even aan het thuisfront en zelfs aan m'n werk. Iets wat me normaal nooit overkomt in een vakantie. Meestal ben ik alles vergeten als ik een meter over de drempel ben gestapt maar nu is het net even anders. Vlak voor mijn vertrek hoorde ik dat bij de vrouw van 1 van mijn collega's voor de 2e maal borstkanker was geconstateerd. Net weer terug in het normale dagelijkse ritme van het gezinsleven na een borstamputatie komt de klap hard aan. Hoewel ik haar niet goed ken fiets ik toch deze 3e keer voor haar, mijn collega en alle andere voor mij onbekende kankerpatiënten en hun naasten omhoog.
Na zo'n 25 minuten klimmen, bij bocht 14, haal ik Amber in die ik al in mijn afdaling had gespot. Mijn beenritme gaat omlaag als ik mij aanpas aan haar tempo. Ik kan moeilijk van haar verwachten dat zij aanpikt in mijn wiel en ik moet dus even zoeken naar de juiste cadans en balans. Haar helm bungelt onhandig aan haar stuur voor haar naambordje. Dat scheelt een berg aanmoedigingen (in negatieve zin) en ik neem dan ook de helm van haar over en besluit de rest van de klim met haar mee te fietsen. En het scheelt echt, ze wordt gelijk weer van alle kanten aangemoedigd en we moeten er om lachen. De muziek en de enthousiaste aanmoedigingen geven ons een denkbeeldig duwtje in de rug en hoewel de inspanningen al duidelijk te voelen zijn gaan we goed omhoog en verdwijnen de bochten gestaag in de diepte. Het uitzicht is trouwens fantastisch en het is opvallend hoe je in vrij korte tijd al zo ver boven de daken van Bourg d'Oisans uitstijgt.
In de laatste bochten tussen de weilanden met koeien door worden we lastig gevallen door vliegen. Herinneringen aan het bos op de Mont Ventoux schieten door mijn hoofd en voordat ik mijn gedachten langs mijn stembanden kan leiden heeft Amber het al kort maar krachtig samengevat : "Kutvliegen!" hoor ik schuin achter me. En daar zit geen woord Frans bij!
Het laatse stuk door het dorp, het tunneltje en de laatste lus naar de finish gaan bijna als vanzelf. Het langzaam aanzwellende geluid van het volgestroomde plein rond de eindstreep slaat in de benen die automatisch sneller gaan trappen. De laatste hobbel over, langs de rotonde en we schieten het laatste stuk op. Met onze handen in de lucht gaan we onder de blauwe boog door. Op mijn tellertje staat dat ik er 1 uur en 31 min. over heb gedaan. Wat een kick krijg je iedere keer weer als je boven bent! Kouwe rillingen lopen over mijn rug. Heerlijk!
Amber besluit om een wat langere pauze te nemen maar ik ga na wat te hebben gegeten weer gelijk door voor de volgende episode. Carla heeft alles onder controle bij de camper en heeft zelfs wat macaroni en bouillon voor me. Het smaakt fantastisch na al het zoete spul wat er de eerste uren al in is gegaan. De verzorging is in ieder geval helemaal top en ook Edwin draagt zijn steentje bij met het masseren van iedereen (supporters en publiek uitgesloten!).
klim 4 : Door het velen trekken aan mijn stuur (met mijn verzet moet ik toch wat meer op kracht omhoog dan op souplesse) heb ik mijn stuurlint helemaal losgewerkt en ik besluit toch maar om even snel mijn stuurlint te laten vervangen. De mecanicien bij de finish neemt er echter de tijd voor en ik sta op hete kolen te wachten tot hij klaar is. Ik begin mijn bovenbenen nu toch ook wel te voelen en ik wil verder voordat ze helemaal vollopen! De 20 minuten lijken wel een uur te duren maar eindelijk kan ik weer naar beneden. De anonimiteit wordt nog wat opgeschroefd met een zwart stuurlint i.p.v. het felle geel en met mijn handen stevig om de remmen laat ik de wind in mijn oren weer langzaam toenemen tot stormkracht. Het dalen gaat steeds in ongeveer 18 minuten maar ik kijk er steeds meer tegenop. De handen beginnen te verkrampen en het constante versnellen en weer afremmen gaat me steeds meer tegenstaan. Omgekeerde wereld.
De warmte is nu echt drukkend als ik weer bergopwaarts fiets. Ik kan er goed tegen en vind het eigenlijk wel lekker zo. Ik haal Ilona in die er duidelijk anders over denkt. Ze heeft het zwaar met een pijnlijke rug en de gestegen temperatuur. Ik moedig haar aan en weet dat ze het gaat redden. Klein maar dapper! Even verder haal ik Michael Boogerd in, en ja, u leest dat goed! Voordat iedereen denkt dat ik stiekem epo heb getankt moet ik er wel bij vertellen dat hij druk bezig is om de zieke Teun van Vliet omhoog te duwen. Prachtig om te zien hoe ook zelfs oudprofs zich met hart en ziel inzetten voor het goede doel. Ik moedig ze dan ook aan in het passeren, kijk even in de vermoeide ogen van Teun en krijg een groet terug. Een mooi moment en het geeft me weer wat kracht om verder te gaan. Ik voel de vermoeidheid van m'n spieren maar het is nog geen belemmering en ik kan nog steeds een mooi tempo aanhouden. Ik bereik dan ook weer sneller dan gedacht het plein waar het feest steeds groter lijkt te worden. Wederom ga ik na 1 uur en 5 minuten langs de in het roze rondspringende dames. Ook zij leveren een topprestatie en zijn onvermoeibaar in hun aanmoedigingen die zij heel de dag volhouden. Respect.
klim 5 : Het eten en drinken is prima gegaan maar in de afdaling voel ik dat de darmen nu toch nodig even geleegd moeten worden. Het is inmiddels kwart voor 4 als ik de toiletten opzoek bij de start. Ik zal jullie de details besparen maar opgelucht kom ik weer naar buiten. Dat scheelt weer wat gewicht wat ik naar boven moet brengen! Samen met Inge halen we ons telraampje weer te voorschijn en beginnen we weer met het aftellen. Om 5 voor 4 beginnen we allebei aan onze 5e klim. Geweldig hoe ook zij omhoog fietst op haar kanariegele Giant! In gemiddeld iets meer dan 1.30 uur is zij al 4x boven gekomen. Ik moedig haar nog een keer aan en fiets weer verder in mijn eigen tempo dat langzaam wat begint in te zakken. De benen zijn hun kracht aan het verliezen en het wordt zwaar. Ik denk aan de kanjers die het ongetwijfeld ook zwaar hebben. Dave die ook al met zijn 5e beklimming bezig is en misschien zelfs al weer boven is. Wat een ongelofelijke inspanning wordt er door hem geleverd. Hij is een voorbeeld voor velen en bewijst dat je na 3 x kanker te hebben gehad nog tot heel veel in staat bent. Ik zou eigenlijk moeten afstappen om een diepe buiging voor hem te maken, maar weet dat ook hij zal vinden dat ik gewoon door moet fietsen. Ik rij door en neem hem mee in gedachten. Het helpt me verder de berg op en zorgt ervoor dat andere gedachten even worden verdrongen.
Het is de zwaarste beklimming tot nu toe en af en toe flitsen er momenten voorbij dat ik het fietsen niet leuk meer vind. Zeldzame gedachten in het brein van een fervent fietsliefhebber! Ik probeer er niet aan toe te geven en concentreer mij op de enthousiaste mensen langs de kant en de muziek in de verschillende bochten. Het helpt en het laatste stuk gaat weer wat beter en als ik weer op de top arriveer is het tijdsverschil met de vorige beklimmingen niet eens zo groot. De 5e klim is in 1 uur en 11 minuten voltooid en even na 5 uur sta ik weer bij de camper. Ik laat me snel door Johan masseren die er al 6x op heeft zitten. Ik hoor dat Hans, Ilona en Amber in hun 5e beklimming zitten, dat Rob met zijn 6e beklimming bezig is en dat Richard voor zijn 7e beklimming onderweg is! Het doorzettingsvermogen van mijn teammaatjes motiveert me om ook de 6e klim te gaan doen. Om 10 voor half 6 ga ik weer op weg. De benen voelen na de massage weer goed aan en ik maak snelheid om voor de laatste keer met de fiets af te dalen. Het eerste stuk is nog niet steil maar de snelheid gaat al aardig omhoog. Een paar meter voor me rijdt een fietser en ik haal hem langzaam aan de linkerkant in. Zonder aan te geven gaat hij plotseling naar links en remt af. Ik schreeuw maar het onvermijdelijke is al in gang gezet. Ik rem nog hard maar knal met ruim 40 in het uur bovenop hem en val daarna met een klap op het harde asfalt! Half op mijn zij en mijn rug en ik voel in een flits ook mijn achterhoofd (gelukkig beschermd door m'n helm) op de grond stuiteren. De tijd lijkt even stil te staan en ik voel een scherpe pijn in mijn rechterheup en elleboog. Mensen staan al snel om mij heen en onbekende gezichten verschijnen boven mij. Ik durf me niet te bewegen, bang om het niet te kunnen. Ik zie de 6e klim in rook opgaan en even berust ik in de gedachte dat dit het einde van mijn missie is.
Als mijn windjack wordt uitgetrokken zie ik dat de schade aan mijn elleboog meevalt, een schaafwond en het gewricht is pijnlijk maar ik kan 'm gewoon buigen. Ik vraag snel of mijn fiets nog in orde is en iemand controleert of alles nog functioneert. Mijn fiets blijkt het helemaal te doen en als ik ook gewoon mijn been nog blijk te kunnen bewegen komt de hoop en de spirit weer naar boven. Ik wil verder! Ik wordt omhoog geholpen en na 10 minuten sta ik weer op mijn benen. "Opgeven is geen optie" schiet door mijn hoofd en ik kruip weer op mijn zadel. Mensen applaudisseren en roepen woorden als "bikkel" of "held". Ze dringen niet tot me door en hebben geen betekenis voor me. Ik moet door om mijn opdracht af te maken. Het is inmiddels half 6 en ik realiseer me dat ik moet opschieten om nog vóór 18.00 uur aan de laatste klim te kunnen beginnen.
In de afdaling dringt het langzaam maar duidelijk tot me door dat ik geluk heb gehad. De klap dendert nog even door en even komen de tranen naar boven. Emoties komen langzaam los nu het einde in zicht komt.
Ik ben toch nog redelijk snel beneden en kijk op mijn horloge als ik weer ga klimmen. 17.53 uur staat er op het scherm, precies op tijd.
klim 6 : De inspanning van het klimmen zorgt ervoor dat de pijn van de val naar de achtergrond wordt verschoven. Mijn bovenbenen voelen nog steeds goed aan maar ik merk wel dat ik niet de kracht en het vermogen kan produceren van eerder op de dag. Na de eerste bocht haal ik Arend-Jan in die nog voor een 7e keer omhoog gaat. Wat een topper! Gewoon nog een keer gaan omdat je na 6 keer nog niet echt stuk zit. Logica van de koude grond maar een instelling die respect en bewondering verdient. Super!
Daarna zie ik dat Tom Oosterwegel ook met zijn laatste klim bezig is. Ik passeer hem en ondanks de vermoeidheid herkennen we elkaar nog wel en we roepen elkaar nog wat toe al ben ik vergeten wat.
De laatste klim doe ik voor Amber en Crady. Zonder Amber had ik hier niet eens gefietst en was ik waarschijnlijk op dit moment ergens in de Alpen op een andere berg hard bezig om de pedalen rond te krijgen. Als spil van het team heeft ze veel werk verricht en heel veel dingen geregeld en dat terwijl ze elke keer met het verdriet rond haar stiefvader, haar moeder en haar zieke hond werd geconfronteerd. Ze fietst een aantal bochten hoger op de berg en misschien haal ik haar nog in. En fietsen voor een hond met botkanker? Jazeker! Ze hebben de steun hard nodig als je weet dat de band en de onvoorwaardelijke liefde tussen de hond en zijn baasje op een gegeven moment door die meedogenloze ziekte verbroken zal worden. Ik heb ze beiden in mijn hart gesloten en als ik aan ze denk komen de tranen weer naar boven. Ze vertroebelen mijn uitzicht op de genummerde borden.
Ik welke bocht ben ik inmiddels? Ik heb even geen idee maar voel dat het met de benen nog best goed gaat. Zelfs een stuk beter dan de 5e klim en het geeft me de moed om door te gaan. Mensen komen al weer wandelend de berg af, de bochten zijn een stuk stiller maar ook de auto's zijn verdwenen. De rust keert langzaam terug op de berg nu de laatsten naar boven gaan. Net voor bocht 2 zie ik Amber omhoog gaan die met het laatste stuk bezig is. Ze heeft het zwaar maar ik weet dat ze het gaat redden. Aan karakter ontbreekt het haar niet, mentaal is ze misschien wel het sterkste van het hele stel en bovendien rijdt Edwin naast haar om haar af en toe met een duwtje te steunen. Ik twijfel of ik de laatste deel met haar naar boven zal fietsen maar m'n benen doen zeer en ik moet door en ben bang om helemaal stil te vallen als ik mijn tempo onderbreek. 100 meter later heb ik al spijt maar ik ga verder.
Op het laatste stuk pik ik aan bij 2 mannen die mij langzaam inhalen. Dat zal me toch zeker niet gebeuren in de laatste kilometer? Ik blijk nog wat reserves over te hebben en kan nog wat versnellen. Het laatste stuk voelt aan als een zegetocht en het lijkt wel of er nog meer mensen langs de kant staan. Ik ben trots als ik voor de laatste keer over de streep ga. Trots op het team, trots op alle Ad6-ers, trots op de onvermoeibare supporters en hun aanmoedigingen, trots op iedereen die deze dag tot een succes heeft gemaakt. Ook trots op mezelf, ik het het 6x gehaald en ik zie dat ik de laatste klim in 1 uur en 15 minuten heb voltooid. Voor m'n gevoel leek het veel langer maar klaarblijkelijk heb ik toch nog ergens wat extra's vandaan getoverd. Bij de camper aangekomen komen de emoties pas echt los en over m'n stuur gebogen komen de tranen voor de 3e keer en ik laat het gaan. Normaal ben ik niet zo emotioneel maar vandaag is alles anders.
Eén voor één komen de laatste fietsers van ons team binnen. We feliciteren elkaar, er worden foto's genomen. Met een rug als een houten plank stap ik van mijn fiets en ik strompel naar de massagetafel waar ik met enige moeite op klim. Bont en blauw maar met een voldaan gevoel bekijk ik het enthousiasme van de mensen om me heen. Wat een superdag en wat is er door iedereen een geweldige prestatie neergezet! De missie van Team de Viergang is meer dan geslaagd.
De chaos van kleding, voeding en afval rond en in de camper is gedurende de dag steeds groter geworden maar met vereende krachten is alles in no-time weer aardig opgeruimd en we laten onze parkeerplek weer schoon achter als we een uurtje later allemaal vertrekken richting ons chalet. Moe maar voldaan arriveren we in Oz en we laten de pizza goed smaken die later op tafel komt. Geen strenge diëten en regels meer. We hebben het verdiend!
De dag waar we zo lang naar uit hebben gekeken is ineens voorbij. Nu de mooie herinneringen zo lang mogelijk proberen vast te houden. Maar eerst slapen, laaannnnggg slapen.

Alpe d'HuZes - de aanloop

2010-06-10T11:45:00.002+02:00

Tsja, daar zit je dan als lezer van mijn weblog te wachten op alle berichten uit Frankrijk. Mijn voornemen om dagelijks te bloggen tijdens de Alpe d'HuZes-week is er echter bij ingeschoten. Ik heb heel lang lopen verzinnen maar kan ook geen slap excuus bedenken voor mijn blogstilte. We gaan de hele week dus maar eens samenvatten in 2 blogs. Ga er maar eens even lekker voor zitten, pak wat te drinken, zak chips erbij, voetjes op de bank, kussentje in de rug en laptop op schoot (voor de desktopbezitters een goede reden om nu over te stappen).
Mosterd na de maaltijd? Uiteraard hebben jullie al het een en ander kunnen lezen op bijvoorbeeld Amber's weblog maar er zijn zoveel verschillende soorten (Franse, Engelse, Beierse, Zaanse) Hier is dus mijn mosterd.
Het verhaal begint op vrijdag 28 mei 2010 om 4 uur 's nachts als we met een overvolle camper wegrijden richting het zuiden. Eigenlijk begint het al een paar uur eerder met een stressende Amber die als ik bij haar aanbel een wake-up call krijgt en nog moet inpakken.
Na een paar uurtjes minder slaap dan gepland is verhuisbedrijf Cabaret & Co. echter onderweg naar Le Bousquet d'Orb met aan boord een 2-tal megagrote flatscreen tv's tezamen met een giga-hoeveelheid spullen voor het weekje in het chalet in Oz-en-Oisans.
Wel een verhuisbedrijf met een mobiele catering! Dat is dan wel weer een voordeel en onderweg kunnen we elkaar dus heel makkelijk van de nodige hapjes en drankjes voorzien. Alleen voor het laden (tanken) en het lossen (plassen) wordt nog gestopt en het is dan ook een heel relaxte rit van zo'n 1200 km en na 14 uur rijden zijn we nog steeds zo fris als een hoentje! We arriveren in het zonnige zuiden waar het met de warmte al een heerlijke zomerdag lijkt. Een mooie eerste dag die onverwacht nog een gouden randje krijgt als Amber's moeder en Theo later die avond onverwachts ook in Le Bousquet arriveren. Een mooie ontmoeting en zo wordt de eerste dag met een gezellige avond afgesloten.
Het zijn de Zuid-Franse vogeltjes die mij zaterdagmorgen uit mijn slaap zingen. Net als in Nederland onverstaanbaar mooi en begeleid door de achtergrondgeluiden van een ontwakend mediterraan dorp. Geen verkeerd begin van de ochtend en bovendien met het vooruitzicht op vers stokbrood en croissants, een zonnig terras, koffie en goed gezelschap. Alpe d'HuZes en verschrikkelijk afzien op een berg vol fietsers lijkt nog heel ver weg.
Hoewel het in deze omgeving soms wel zo lijkt te zijn staat ook hier echter de tijd niet stil en na een wandeling met Amber en Crady naar de bakker en het aansluitende ontbijt staat het vertrek naar Oz-en-Oisans toch echt voor de deur. Om een uur of 11.00 wordt er met een warm "tot gauw" afscheid genomen en gaan we op weg richting de Franse Alpen. Een grappig idee dat we waarschijnlijk de enige Ad6-ers zijn die op dat moment in noordelijke richting rijden. Via een stortvloed van sms-jes (uiteraard voor 99% via Amber) worden we op de hoogte gehouden van de vorderingen van onze overige teamleden die ook bijna allemaal onderweg zijn. Waarschijnlijk moe en slaperig, iets waar wij totaal geen last van hebben. Je moet er een stukkie voor om rijden, maar je ziet dat elk nadeel een voordeel heeft!
In Echirolles, een klein voorstadje van Grenoble (het Franse equivalent van Capelle en Rotterdam) wordt het nodige geregeld voor mobiel internet, want de gedachte aan een chalet zonder mogelijkheden om online te gaan bezorgt zelfs op een heel warme zaterdag koude rillingen bij enkelen (ik noem geen namen). Daarna is het nog een krap uurtje richting onze thuisbasis voor een week en de camper kruipt de laatste 7,5 km, ondanks dat hij/zij verlost is van zijn digitale vracht, al kreunend en steunend naar boven. Met verhitte motor komen we om 17.00 uur en op 1300 meter hoogte tot stilstand. Het is even slikken als we zien dat het pad naar ons chalet bestaat uit een trap met 86 treden waar de 3000 kg camperinhoud over naar boven moet. Heb ik toch per ongeluk 4 weken eerder de goede foto genomen! Een koud kunstje voor de afdeling fitness/spierbundels van Sportcentrum de Viergang. Deze is echter niet afgevaardigd en door de groep fietsers uit Pijnacker en omgeving (die je ruim moet denken!) is elke kilo teveel er afgetraind dus is de eerste zware klimtraining een feit en begint het zweten al vroeg. Met een surplus aan motivatie en met vereende krachten valt het uiteindelijk mee en zitten we even later met z'n allen op een zonnig balkon aan een welverdiende opfrisser. Het grootste deel van Team de Viergang druppelt die avond binnen met een overdosis aan zin om er een fantastische week van te maken.
Carla levert al gelijk een topprestatie en tovert een overheerlijke pastamaaltijd op tafel, ze ontpopt zich al gelijk als de "wizard of Oz" en de trend is gelijk gezet! De eerste avond is al gelijk supergezellig en dat belooft wat voor de komende dagen. Hoe laat het is geworden ben ik vergeten maar zoals een goed Frans spreekwoord luidt : "le temps passe vite quand on s'amuse" dus denk ik dat de zondag al was begonnen!
Na een krakende nacht (hoe lichtvoetig je ook bent, het is onvermijdelijk in een houten chalet) valt de zondagochtend met bakken uit de hemel. Figuurlijk dus geen reden om in de wolken te zijn, gek genoeg zijn we het letterlijk wel! Het geplande eerste fietsritje wordt dus even uitgesteld en vervangen door allerlei andere activiteiten. Een deel gaat wandelen, een ander groepje met de auto naar Bourg. De vacature "assistent boodschappenhaler" staat nog open dus even later ben ik met Ilona en Inge, onze fietsende violistes, op weg naar de supermarkt in Bourg d'Oisans. Een goed moment om mijn Frans te oefenen bedenk ik mij, maar ik waan mij in de Albert Heijn en het is alleen maar Nederlands wat de klok slaat. Omdat de Franse francen al lang zijn vervangen door de multinationale euro's kan ik mij alleen nog "uitleven" met de Franse kassameisjes die zich op de Franse moederdag hebben opgeofferd om de Nederlandse invasie in goede banen te leiden. Merci beaucoup mes chéris!
Met een volle wagen rijden we richting DE berg want de dames hebben zin in een prelude met 21 opmaten als mentale voorbereiding voor het echte werk op donderdag. In mist en regen komen we boven en wordt gelijk even de camperplek geïnspecteerd die aan het team is toegewezen. Na 3 goedkeurende blikken en knikken en een korte pauze rijden we weer naar beneden en snel richting chalet voordat de nu nog bevroren vis in de boodschappentas echt zwemles krijgt.
Gelukkig blijkt de zon sterker dan de donkere wolken die langzaam worden verdreven en de middag kan worden gereserveerd voor ons eerste fietsritje. Eerst nog even wat pannenkoeken bakken voor de nodige koolhydraten. Populair fietseten en samen met de restjes pasta is iedereen goed volgetankt en kan eindelijk de fietskleding uit de propvolle tassen bevrijd worden. Met je fiets op je nek en met ongemakkelijke fietsschoentjes is het slecht afdalen langs een trap met zoveel treden en de warming-up lijkt meer op een balanceeract uit Cirque du Soleil. Met het geluid van klikkende pedaaltjes nog nagalmend in het dal duiken we 1 voor 1 de eerste afdaling in. De geplande route bestaat uit een rondje rond het stuwmeer met als apotheose de klim naar Oz. Een rondje van ongeveer 25 km maar wel met een pittige klim van 7,5 km aan het einde, een beetje onregelmatig met steile en minder steile stukken maar zeker een goeie opwarmer voor de Alpe die de volgende dag beklommen zal worden. Ik rij net als alle anderen m'n eigen tempo en heb gelukkig mijn goeie Hollandse benen ondergeschroeft en ben in een krap half uurtje boven. Ik daal nog even een stukje af en klim met de anderen weer een stukje omhoog. Het ziet er goed uit en iedereen komt goed boven. Uiteraard zou je bijna zeggen want het zijn allemaal kanjers en de ontgroening (voor de meesten dan) op de Alpe zie ik dan ook met vertrouwen tegemoet.
Tegen de avond groeit het aantal bewoners naar het definitieve aantal van 17 mensen plus 3 honden en dat met ook nog eens met bijna even zoveel fietsen maakt het een drukke boel. Maar om nog maar eens een spreekwoord uit de mouw te schudden "hoe meer zielen, hoe meer vreugd" dus het wordt er alleen maar beter op!
De Marokkaanse maaltijd met couscous e.d. is wederom een schot in de roos en Inge en Ilona laten zien dat zij behalve met de viool ook virtuozen met de pannen zijn en ook het koken onder de knie hebben. Hoeveel tovenaars komen er in het verhaal eigenlijk uit Oz?
De aansluitende verkleedpartij en fotosessie voor een krantenartikel is hilarisch en we moeten bijna dweilen voordat we aan de koffie kunnen. De avond wordt verder gevuld met nog meer lachsalvo's en slap geouwehoer en de buikspieren winnen het glansrijk van die van de benen als het gaat om spierpijn.
Maandag is bedoeld als Alpe d'Huez-dag maar de ochtend wordt alweer gevuld met bakken hemelwater. In de nacht zijn de kranen vol opengezet en ons geduld wordt danig op de proef gesteld. Het wachten wordt ingeruild voor nog maar eens een fotosessie met iedereen eindelijk in de zo felbegeerde en beloofde Viergang-shirtjes. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen en iedereen is er heel blij mee. Art heeft het relatief makkelijk met zijn XXXXXXXXXXL (die zelfs nog wat te klein is voor al zijn spierbundels!), voor de rest is het vechten voor een S, M of L maar iedereen heeft uiteindelijk een nagenoeg passend shirt.
De zon gaat schijnen en om een uur of 1 gaan we op weg naar de berg die ons zoveel pijn zal gaan bezorgen. De start is een valse! 3 man tegelijk met materiaalpech, dat is voor mecanicien Ton zelfs even teveel van het goede. Gebroken spaak, schakelproblemen en verkeerde remblokken zijn niet ter plekke te verhelpen dus de fietsenwinkel in Bourg wordt noodgedwongen bezocht. Het merendeel van het team gaat alvast van start, gespannen maar met goede zin. Het lijkt wel de ontgroening van een groepje 1e jaars studenten.
Om 15.30 rij ik samen met Richard en Hans richting de voet van de ruim 13km lange klim. De 21 bochten kan ik al geruime tijd dromen, ik krijg er zelfs al geen nachtmerries meer van, maar de opdracht is deze keer net even anders. Mijn vorige beklimmingen (ik denk een stuk of 15?) stonden altijd in het teken van een aanval op mijn beste tijd of kwamen aan het eind van een vermoeiende cyclo (La Marmotte). In mijn herinneringen heb ik 'm nog nooit fris en in een relaxt tempo omhooggereden. Die opdracht heb ik mij vandaag zelf wel gegeven en ik moet zeggen dat het mij prima bevalt! Lekker tempo omhoog, handjes ontspannen boven op het stuur, beetje kletsen met Richard (Hans volgde prima en op kleine afstand maar te groot om niet te moeten schreeuwen), beetje van het uitzicht genieten, lekker in het zonnetje met het geluid van fluitende vogeltjes langs de bergwand. Echt genieten! Op deze manier wordt een zware klim (en dat is de Alpe d'Huez!, laat dat duidelijk zijn) toch een heel stuk aangenamer.
Ergens bij bocht 4 zien we felgekleurde shirts, al dan niet bedekt door een transparant windjack, naar beneden komen. Team de Viergang in formatie en op volle kracht in de afdaling! De kanjers hebben de top al bereikt en zijn, zo te zien met een lach op hun gezichten, alweer op de terugweg. Wij moeten nog even. Tussen de weilanden met de koeien nog even aftellen van 3 naar 1, het dorp door met de extra lus en voor het Palais du Sports komen we tot stilstand. Een heerlijke klim met de hartslag heel mooi tussen de 145 en 155. We verbazen ons dan ook over de tijd die we nodig hebben gehad. 1 uur en 5 minuten! Dat geeft goede moed voor de belangrijke donderdag en geeft vooral voor Richard wat speelruimte in zijn strakke schema om 8x (!) de Alpe te bedwingen. We rijden even een klein stukje terug om Hans in zijn laatste kilometer te begeleiden en nog geen 10 minuten later staat er nu een trio voor het sportpaleis. Missie nr.1 geslaagd, opdracht voltooid! Ook voor ons kan de afdaling beginnen.
Zo'n 20 minuten later rijden we het gezellige straatje in Bourg d'Oisans binnen waar de rest van het team al in het zonnetje op een terras zit te genieten van een welverdiende cappuccino, cola en andere dorstlessers. Het lijkt wel een Babylonische spraakverwarring met het heen en weer vliegen van ervaringen en indrukken. Een onverstaanbare waterval van woorden voor de plaatselijke bevolking die echter vriendelijk blijft glimlachen naar de fietsende exponent van het toerisme waar de locale economie op draait.
Team de Viergang heeft de Alpe d'Huez bedwongen en alleen Edwin is nog onderweg. Met een volledig nieuwe schakelgroep op de fiets en 300 euro lichter (die hoeft hij in ieder geval niet omhoog te brengen en dat scheelt weer!) is hij nog aan het klimmen. Het bewijs van zijn geslaagde poging krijg ik even later per mms binnen. Hij wordt door ons als pechvogel van de dag uitgeroepen als blijkt dat hij tijdens de afdaling in bocht 11 een klapband heeft gekregen. Gelukkig blijft hijzelf onbeschadigd (alleen zijn portemonnee doet nog wat zeer) en wordt door Art later met de auto opgehaald.
Door al het oponthoud wordt het avondeten een latertje. Dat weerhoudt "team Irene" er niet van om weer een heerlijke pastamaaltijd op tafel neer te zetten! Dat het natafelen wat korter is dan normaal kan de pret niet drukken. Het is weer een mooie dag geworden en de generale repetitie is in ieder geval een succes.
Het opdoen van zoveel indrukken en ervaringen en het niet-bloggen tijdens de Ad6-week heeft het nadeel dat er ook momenten spoorloos verdwijnen. Een aantal bestanden zijn op raadselachtige wijze van mijn cerebrale harde schijf gewist. Zo kan ik de inhoud van de dinsdagochtend niet meer vinden! Dus maar even het bandje doorspoelen naar de middag en de klim van de Col d'Ornon. Niet iedereen heeft zin in een klim van 11km zo kort voor de belangrijke donderdag en sommigen kiezen dan ook voor een rustig ritje rond het stuwmeer en een terrasbezoekje in Bourg.
Het is weer prachtig weer en de vooruitzichten zijn goed voor de komende dagen. De stemming zit er dus goed in als we met een groepje van een stuk of 8 richting de populaire trainingscol rijden. Veel Ad6-ers zijn bezig met hun laatste klimtraining.
We rijden allemaal weer in ons eigen tempo omhoog en "genieten" bovenop van iets wat de naam cappuccino heeft. We vergeven het de eigenaar die, ondanks dat hij zwaar in de stress schiet van zoveel fietsers op zijn terras, toch vriendelijk blijft.
Na een fotoshoot rond het bord van de col gaan we gezamenlijk naar beneden. Ik probeer nog even mijn snelheidsrecord op het eerste rechte stuk van zo'n 2 km te verbeteren maar blijf steken in de flinke wind die hier net even tegen staat. Te weinig kilo's rond mijn botten om er doorheen te beuken dus ik hou mijn benen stil en geef mijn poging lachend op. Lekker belangrijk bedenk ik me ineens en knijp hard in mijn remmen als de eerste bocht ineens snel op mij afkomt.
De rest van de afdaling doen we het rustig aan en we rijden weer terug richting Oz voor nu echt de laatste klim. Even later gaat de weg alweer omhoog en wordt de groep weer als een harmonika uit elkaar getrokken. Ik rij met Richard omhoog en nog iets later alleen als hij in het groen verdwijnt voor een sanitaire stop. Ik rij rustig door en ga op de pedalen staan. Het gekke idee komt ineens boven om de hele klim staand af te maken. Slaat eigenlijk nergens op maar ik voel me goed en ik probeer me te ontspannen terwijl ik in een regelmatig ritme omhoog ga. Eigenlijk ook wel een goede oefening en ik merk dat mijn hartslag aardig constant blijft. Het lukt me en met een tijdelijk nutteloos zadel ben ik na ruim een half uur boven waar ik voor de eerste hotels in de remmen knijp. Deze keer voel ik mijn handen meer dan mijn benen. Dooie vingers van het steunen. Oefening volbracht maar niet geschikt bevonden voor verdere toepassing.
Het is later geworden dan gedacht en we moeten ons allemaal haasten om op tijd te vertrekken richting de Alpe waar we met z'n allen gaan eten.
Het wordt een avond met paella, een drukke eetzaal, indrukwekkende toespraken en een aansluitende corveedienst. Om 22.00 uur zit ons werk erop, met z'n 4-en rijden we in het donker terug. Nog 1 dag te gaan. De spanning stijgt.
De woensdag is een rustdag, een eetdag, een Zus-dag. Nadat we de verjaardag van Jolanda tijdens het ontbijt hebben gevierd waaiert de groep uit en na de ochtendkoffie is het ineens stil in het chalet. Ik besluit de handen maar eens te laten wapperen en begin aan de grote schoonmaak. Als alles is opgeruimd worden de pannenkoekenpannen tevoorschijn gehaald. Net als ik aardig op weg ben om een leuk stapeltje te creëren komt een hongerige meute in delen weer binnenwandelen en zie ik mijn inspanningen, met stroop of suiker, in de keelgaten verdwijnen. In no-time is de stapel veranderd in een leeg bord. Het opvreten van een berg blijkt dus geen probleem te zijn! Als ze dat donderdag ook zo doen wordt het een eitje! Ik blijf koppig doorbakken en mijn duurvermogen komt goed van pas. Als de honger eindelijk gestild is ligt mijn baktempo weer hoger dan die van het eten en groeit de stapel weer. Met een lamme arm van het beslag kloppen til ik een in alufolie verpakte koolhydratenbom in de koelbox. Energie voor de volgende dag.
Ik maak nog wat fietsen schoon en installeer nog wat stuurbordjes en bikechips voordat ik aanschuif bij het avondeten wat deze keer door Domenica en Edwin is verzorgd. Pasta, pasta, pasta zijn de toverwoorden. Stapelen, bunkeren, volgooien, todat het je neus en oren weer uitkomt. Het smaakt weer super maar wat wil je dan ook met een Italiaanse chef-kok!
Na het eten worden alle spullen verzameld en wordt de camper volgeladen met de blauwe mandjes vol kleding en sportvoeding. Ik vertrek even later met Hans, Edwin en Vincent richting de Alpe waar we de camper op onze gereserveerde plek parkeren. Edwin en Vincent blijven op de berg achter en ik rij met Hans terug naar het chalet. Om 22.30 zijn we terug en bijna iedereen slaapt al. Ik zoek ook snel m'n mandje op (niet van Albert Heijn), klets nog even wat met Amber, die om deze tijd eigenlijk nooit en dus ook nu nog niet in dromenland is, en val daarna toch redelijk snel in slaap. Morgen gaat het gebeuren!

Nog ff wachten

2010-06-04T15:45:00.000+02:00

Voor iedereen die denkt waar blijven die updates van Ton z'n blog kan ik vast melden dat er aan wordt gewerkt. Het wordt een compleet verhaal en ondertussen kan je natuurlijk hier het een en ander lezen.

Aftellen

2010-05-21T14:41:00.007+02:00

Nog 7 dagen te gaan, het aftellen is begonnen en dan vertrek ik naar Frankrijk voor misschien wel de meest bijzondere week in m'n leven. Een boute uitspraak maar ik denk dat het een hele mooie periode wordt die veel indruk zal maken.

Ten eerste vanwege de groep mensen waarmee ik een week lang in een groot chalet in Oz-en-Oisans zal verblijven. Fantastische sportvrienden die ik de laatste 7 maanden heb leren kennen, stuk voor stuk geweldige mensen waarmee ik me verbonden voel en waarvan enkelen me heel dierbaar zijn geworden. Een band die niet alleen zo sterk is geworden vanwege Alpe d'HuZes, de actie waar we ons gezamenlijk voor inzetten, maar nog meer door hun persoonlijkheden, karakter, spontaniteit, sociaal gevoel, humor en sportiviteit.

Ten tweede door het evenement wat op 3 juni zal plaatsvinden wat veel méér is dan alleen een sportieve uitdaging. De Alpe d'Huez beklimmen is op zich een grote prestatie maar 6 x achter elkaar is gekkenwerk, een bijna onmogelijke opdracht waarvan zelfs ik met mijn klimervaring moeilijk kan inschatten hoe zwaar het werkelijk zal worden.
Wat ik wel weet is dat het niet in verhouding staat tot het gevecht wat kankerpatiënten leveren om die vreselijke ziekte te overwinnen. En voor al die mensen die momenteel die strijd leveren en ook voor diegenen die de strijd reeds verloren gaan we ons voor de volle 100% inzetten om deze sportieve uitdaging te volbrengen. Dat het een emotionele, succesvolle en onvergetelijke dag wordt staat vast!

De laatste trainingen voordat we vertrekken zijn inmiddels bijna voltooid. Eergisteren een intensieve duurtraining van 93km gedaan in hoog tempo en gisteravond samen met Amber iets minder hard een rondje van bijna 60km gereden. Komend weekend staan er nog 1 of 2 wat langere duurtrainingen op het programma en dan waarschijnlijk volgende week nog 1 x op de fiets.

A.s. maandag, op 2e Pinksterdag, gaan we nog naar Papendal waar de kledinguitreiking zal plaatsvinden, waar we veel andere Ad6-ers zullen treffen en waar we de laatste info kunnen verzamelen.

Ik ben er voor 99,9% klaar voor, ik heb er voor 100% zin in maar moet dus nog heel even geduld hebben en doorgaan met aftellen. Dat valt niet mee maar opgeven is geen optie!

Double date en vliegverkeer

2010-05-16T23:04:00.001+02:00

Even een vrijdagje rust genomen om de inspanningen van de SRC te verteren maar met nog een heel weekend te gaan konden er natuurlijk nog heel wat kilometers gemaakt worden.
Zaterdag is natuurlijk boodschappendag dus dat maar eerst even gedaan voordat de rest van Capelle wakker werd. Ik kon me dus op een normale manier tussen de schappen door bewegen en ook het kassameisje was nog niet gestresst. Ik was dus snel weer terug en met de koelkast weer gevuld kon ik gaan fietsen.
Was wel benieuwd hoe de benen zouden zijn na al die Belgische heuvels maar al na 10 minuten voelde ik dat het daar wel goed mee zat. Ze voelde zelfs zo goed aan dat al fietsend het idee naar boven kwam borrelen om mijzelf maar eens flink op mijn donder te geven. Volle bak en we zouden wel zien waar het schip zou stranden. Via Bodegraven en Woerden ging het naar de Nieuwkoopse Plassen en ging het zonder problemen volle kracht vooruit. Over bakboord naar Meije en Zwammerdam laverend tegen de wind in maar bij Alphen a/d Rijn kreeg ik lekker de wind in de zeilen zodat ik Boskoop al snel binnen stoomde. De brug stond open, niet voor mij maar voor een paar grote luxe jachten waarvan 1 naam bleef hangen, de "Aeolus". Moest later even googelen voor de betekenis en het bleek in de Griekse mythologie de door Zeus aangestelde bewaker van de winden en baas van de windgoden te zijn. Ook op mij had de wind geen vat, slechts de slagbomen voor de brug hadden mij weten te vertragen. Tijdelijk en na zo'n 5 minuten gedwongen stilstand kon ik weer verder richting Benthuizen en Zoetermeer. Nog steeds maalde m'n benen onvermoeibaar en met kracht de pedalen rond alsof het uitstapje naar het zuiden geen 2 dagen maar 2 weken geleden was. Ik wachtte tevergeefs op de vermoeidheid die niet kwam. Een machtig gevoel en na 121km was het rondje compleet en fietste ik Capelle weer binnen.
Einde van een mooie fietsdag zou je denken. Normaal gesproken wel maar na een paar uurtjes stond de 2e fietsafspraak al weer vast. Een avondritje met het Posbank-trio. Nee geen 1 of ander door een bank gesponsord muziekgezelschap, maar m'n supergezellige fietsmaatjes!
Een paar uur later zat ik dus weer op hetzelfde zadel en leek het net of ik niet afgestapt was. Een rondje Rottemeren, lekker rustig aan, iets meer dan een uurtje lekker trappen. Uit de wind achter de mannenruggen werd door de kaakspieren van de dames eigenlijk het meeste werk verricht. Kon je met praten maar een berg opfietsen dan waren ze niet bij te houden! :-)
Het werden uiteindelijk 36 kilometers, 6 x 6, eigenlijk wel toepasselijk met Alpe d'HuZes in het vooruitzicht. Dan toch nog een einde aan de fietsdag en van zo'n dubbele afspraak krijg je ontzettende hongerrrrrrrrr!
Na het beulswerk van gisteren stond er voor vandaag een rustige duurtraining op de rol. Zelfbeheersing was vandaag het thema en gewoon genieten van het fietsen en de natuur om me heen.
Om 12.00 uur ging ik naar buiten waar net de zon een beetje aan het doorkomen was. Nog wel aardig wat wind en aan de stand van de wapperende vlaggen kon ik bepalen dat het een rondje door het Westland zou worden. Dat was al weer even geleden dus dat kwam mooi uit.
Eerst dus maar eens via Zestienhoven richting Schiedam en Vlaardingen. Geen lumineus idee want meerdere mensen waren daar opgekomen. Toch nog veel thuisblijvers in dit lange Hemelvaartweekend en dus aardig wat fietsers en wandelaars onderweg. Ook veel irritant vliegverkeer en dat op zondag. Logisch, zou je denken, je fietst toch langs een vliegveld! Maar het grote spul viel wel mee, een enkele 737 kon ik ontdekken. Het was meer het kleine grut wat me dwars zat. Vliegen, muggen en witte pluizen (even had ik een déjà-vu van een winterse sneeuwbui!) deden een aanval op mijn ogen die gelukkig vandaag wel door een bril bescherm werden. Het leek wel of er een afspraak was gemaakt door de gehele Zuid-Hollandse flora en fauna om vandaag definitief uit de winterslaap te ontwaken, want de kikkers hoorde ik ook voor het eerst dit jaar in de sloten kwaken (nee, dit wordt geen sinterklaasgedicht!)
Veel fietsers zei ik dus en ook nog wat Ad6-ers gezien! Herkenbare shirts en geconcentreerde blikken in de laatste 3 weken naar de Grote Dag.
Op de Schie tussen Delft en Schiedam zag ik de enige file van vandaag. Een hele aparte. Heel studerend Nederland leek wel in een roeiboot te zitten begeleid door kleinere gemotoriseerde versies. Rugnummers, knetterende megafoons. Schreeuwende commando's en een strak ritme. Ik reed snel door, de Kandelaarbrug over en was 5 minuten verder weer terug in mijn stille fietswereld zonder bevelen en opdrachten.
Via de Rottemeren, waar het voor de verandering op een zonnige zondagmiddag eens een keertje niet druk was, ging het laatste stuk letterlijk en figuurlijk voor de wind en na precies 110km was ik weer terug op het thuishonk. Een mooie, ontspannen rit en genoten van de mooie natuur om me heen. Dit kost helemaal geen moeite maar levert juist een heleboel energie op! Altijd lekker als er weer een gewone werkweek voor de deur staat. Laat maar komen zou ik zeggen.

Steven Rooks Classic

2010-05-16T08:43:00.002+02:00

Na de Amstel Gold Race en KBK gingen we afgelopen woensdag voor de 3e keer op weg naar Limburg, dit maal om de Steven Rooks Classic te rijden traditioneel op Hemelvaartsdag.

Met z'n viertjes (Amber, Irene, Hans en ik) van Team de Viergang (toepasselijker kan haast niet) arriveerden we 's avonds bij het Townhouse Design Hotel in Maastricht. Een erg leuk, nieuw hotel en anders dan anders, want een pan soep bij de incheckbalie was nieuw voor mij, maar wel grappig! Ook de kamers waren prima al had ik met mijn hoogtevrees wel wat moeite met het grote hoge bed.

Nog even in de gezellige lobby gekletst met een bakkie koffie erbij en daarna slapen want er moest de volgende dag serieus gefietst worden.

Het ontbijt was vroeg en uitgebreid en en werden heel wat koolhydraten naar binnen gewerkt. Het kwam bij een enkeling letterlijk de neusgaten uit maar het was even nodig als basis voor 160 energieslurpende kilometers die we voor de boeg hadden. Limburgse en Belgische heuvels met de Redoute en de Bois d'Olne als ultieme kwelgeesten doe je niet op één beschuitje met jam!

Nadat we lekker even een beetje hadden ingefietst naar de start bij het MECC, een kilometer of 2 verderop, sloot Dave zich aan bij onze groep, werden de startnummers op de fiets gedaan en konden we onder aanmoediging van Steven Rooks himself, gekleed in uiteraard de bolletjestrui, op weg!

En hoe moet je dan zo'n tocht van zo'n 7 uur fietsen samenvatten? Je zou denken dat als je zo'n tijd met honderden fietsers om je heen rijdt, dat je dan allerlei anekdotes, leuke verhalen, spannende gebeurtenissen zou kunnen vertellen. Misschien zijn die er ook wel geweest maar op een of andere manier kan je ze moeilijk opslaan. Je bloed stroomt waarschijnlijk bij dit soort inspanningen zo snel dat je gedachten gewoon gelijk weer wegspoelen. Als zeepsop door een gootsteenputje. En probeer dat dan maar eens een dag later terug te halen!

Het ging natuurlijk vooral om het klimmen en daarvan kregen we in ieder geval genoeg voor onze kiezen. Na wat "opwarmertjes" aan Nederlandse kant werden op Belgisch grondgebied alle registers opengetrokken in de vorm van vooral de Redoute, de Transenster (oeps, die was ik vantevoren even vergeten te vermelden dames!), de Bois d'Olne en Les Waides.

Steile puisten maar iedereen kwam goed boven en er werd geen voet aan de grond gezet! Chapeau voor Amber en Irene die al die wandelende mannen toch maar even lieten zien hoe het wel moet. Klasse van Dave en Hans die als echte "grimpeurs" omhoog gingen.

Amber, Dave, Irene, Hans en Ton op de Redoute

Uiteraard blijven er behalve de onuitwisbare ervaringen van de klimkilometers ook wel andere dingen in die grijze massa achter, zoals die koeievlaai op de achterrem van Irene (hoe kwam die daar nou terecht?), of de lekke achterband van Amber (expres? als straf voor mijn vergeetachtigheid?) of de gemiste kans van de Belgische horeca om een paar duizend fietsers van eten te voorzien (1 slimme ondernemer draaide in ieder geval een wereldomzet) of dat het parcours af en toe meer op Parijs-Roubaix leek (mensen met een kunstgebit blijf lekker in Nederland fietsen!).

De 7e editie van de SRC bleek al met al weer eens een prachtige tocht te zijn, door een mooi landschap met indrukwekkende uitzichten en prima georganiseerd. Jammer dat het weer niet echt meewerkte maar de douche achteraf in het hotel bij de finish was top geregeld en een weldaad voor onze verkleumde botten.

De laatste grote test voordat we naar Frankrijk afreizen was meer dan geslaagd en we kunnen de grote uitdaging op 3 juni met vertrouwen tegemoet zien. Nu in de laatste 2 weken voor vertrek nog de conditie goed bijhouden, goed uitrusten en dan zijn we er klaar voor. Laat die Alpe d'Huez maar komen!

Effe testen

2010-05-12T15:50:00.001+02:00

Het is natuurlijk af en toe handig en leuk om te weten hoe je er voor staat qua conditie. Dus ik was wel benieuwd wat de inspanningstest ging opleveren die ik gisteren aflegde, net zoals vorig jaar, bij Contest in Amsterdam. Vooral het gevoel tijdens de afgelopen Amstel Gold Race en m'n beklimming van de Alpe d'Huez was zo goed dat ik wel een verbetering verwachtte t.o.v. vorig jaar toen het eerlijk gezegd een beetje tegenviel. En deze keer net vóór de Steven Rooks Classic en niet net erná, zoals vorige keer en waar ik toen nog een beetje vermoeid van was.
Om even over half 5 zat ik op de fiets met links naast mij, ter inspiratie of demotivatie (het is maar net hoe je je er op instelt) de ranglijsten met testwaardes van de Rabo profs en andere toppers. Mijn oog viel natuurlijk op de lijst 40+-ers (mijn categorie), met ook wat bekende namen, en mijn doel was gezet. Ik moest op die lijst!
Omringd door computers en kabels en ook daarmee verbonden en gemuilkorfd als een pitbull (met een masker voor de ademanalyse) was ik klaar om aan te vallen!
Over de test op zich is weinig te vertellen, simpel gezegd wordt het per 3 minuten wat zwaarder en ze "pesten" je net zo lang totdat je half dood van de fiets afvalt en echt niet meer verder kunt.
De computers registreren en analyseren dan alle gegevens die uit dat uitgeperste lichaam zijn gekomen en produceren daarna dus een boel getallen en grafieken.
Het werd ook duidelijk een maximaaltest want ik kon deze keer echt tot het gaatje gaan, de benen waren prima en m'n lichaam liet me niet in de steek. En als ik niet zo'n droge mond had gehad (nadeel 1) en niet zo'n pijn in m'n reet (excusez le mot) van het zadel (nadeel 2) dan had ik het misschien nog wel een fractie langer volgehouden.
Ik mocht echter tevreden zijn, méér dan tevreden en uit de resultaten bleek dat mijn vorm en mijn tijd op de Alpe niet uit de lucht was gegrepen. Op alle fronten een dikke verbetering van vorig jaar en zonder al teveel details te willen vermelden toch enkele waardes uit de test :

Maximaal vermogen : 411 Watt
Max.vermogen per kg lichaamsgewicht : 5,62 Watt
Maximale hartslag : 187
Omslagpunt : 170 bpm (91%) bij een vermogen van 347 Watt (4,75 W per kg lich.gew.)
VO2max : 68,0

M'n beste testresultaten ooit en ik ging dan ook heel tevreden en best wel een beetje trots naar huis! Alle trainingen waren duidelijk niet voor niets geweest.
En oh ja, het lijstje aan de muur moest gelijk alweer even aangepast worden.........

Mijn moment

2010-05-07T20:10:00.000+02:00

Door de altijd aanwezige fotografen vereeuwigd tijdens mijn momentje op de Alpe d'Huez op 01/05/2010. Ook mijn laatste rit in mijn Saeco shirt wat hierna werd geschonken aan een verzamelaar in ruil voor een mooie donatie aan de Stichting Alpe d'HuZes. Het was in alle opzichten dus een mooie dag!

Bevrijdingsrondje

2010-05-07T13:51:00.002+02:00

Afgelopen woensdag een eigen bevrijdingsfeestje gevierd met een mooie fietstocht over de Veluwe en rond de Posbank. Ik had weer een mooie route in mijn hoofd opgeslagen en het was wel even afwachten of ik 'm al fietsend kon reproduceren. Ik had er best vertrouwen in maar er komt volgens mij een dag dat ik ongelofelijk verdwaal omdat al die routes in mijn hoofd in de knoop zijn geraakt!

We stonden om 10.45 uur klaar op de carpoolstrook langs de A50 bij Arnhem-Noord om te vertrekken. Met z'n vieren, en bijna werd dat aantal nog gehalveerd door een aanslag van de slagboom van de plaatselijke golfclub. Bijna onthoofd bij een sanitaire stop!

Maar gelukkig zonder schade gingen we op weg richting Posbank waar we na 5km al aan het eerste klimmetje mochten beginnen. Misschien een beetje te vroeg voor de koude spieren maar de Beekhuizerweg is niet al te moeilijk dus we kwamen zonder problemen boven.

Veel wielrenners bovenop de Posbank en veel Ad6ers die net als wij van het schitterende uitzicht genoten waarbij sommigen bijna de struiken in reden bij het uitzicht op Amber die een stripact opvoerde bij gebrek aan kleedhokjes. Het is ook lastig al die wielerkleding met een hartslagmeter die niet lekker zit!

Daarna nog even een wandelaar bij z'n kraag gegrepen om een foto van ons te maken (na een korte cursus "fotograferen met een iPhone") en gauw weer verder want we wilden wel voor donker thuis zijn!

Na zo'n 65km en een klein foutje in de navigatie waardoor we "ineens" weer bij de auto's stonden, was het tijd voor de 2e sanitaire stop. De golfclub was erg "blij" met de raar geklede gasten!

Nadat we allemaal weer verlost waren van wat ons dwars zat en ruimte hadden gemaakt voor andere dingen konden we op weg voor het 2e deel en dus richting Hoenderlo. Even met z'n 4-en ronddraaien tegen de wind in op de lange rechte weg er naartoe waarbij het af en toe windstil leek als Art weer op kop kwam! De Beer uit Berkel fungeerde als windscherm waar vooral de dames mooi van konden profiteren.

Bij het Pannenkoekenhuis in Hoenderlo werd even energie bijgetankt met een pannenkoek waar we volgens mij nog 2 dagen op door hadden kunnen rijden. De repen en gelletjes in mijn achterzak waren in 1 keer nutteloos geworden, althans voor de rest van de dag.

Na deze pauze deden we er gewoon nog even 50km bovenop en met als toetje nog 2x de Posbank op waarbij we alle mogelijke klimvarianten hadden gehad. Terug bij de auto's hadden we er precies 120km op zitten. Een lekkere training en ook gewoon een heel gezellige rit. En dat is nou net een combinatie die het fietsen juist zo leuk maakt! Ik zeg : dat moeten we vaker doen!

De Cervelo mannen

2010-05-04T22:00:00.002+02:00

Zomaar even een foto genomen op de Ubachsberg in de extra Alpe d'HuZes lus tijdens Klimmen-Banneux-Klimmen. De fotograaf wilde al in gaan pakken maar had nog 1 foto op z'n rolletje staan (een digitaal "rolletje") dus wij wilden ons daarvoor wel even opofferen. De echte bikkels rijden in Cervelo-shirts!

Ton, Hans en Arend-Jan

Race tegen de klok

2010-05-01T17:50:00.000+02:00

Als afsluiting van de 5 dagen in Frankrijk stond er vandaag een tijdritje gepland op de Alpe d'Huez. Een test van de vorm en van de benen. Die leken de laatste weken in goede doen maar het gevoel kan nog wel eens anders zijn dan de werkelijkheid. De harde feiten en cijfers zouden het gaan uitwijzen!

Het was even puzzelen welke kleding aan te trekken want de lucht was grijs, het was nog wel droog maar de regen hing in de lucht. Nog niet zwaar genoeg om te vallen.

Wel in korte broek maar met armstukken ging ik op weg richting Bourg d'Oisans, zo'n 10 kilometer vanaf het hotel, lekker infietsen en mentaal voorbereiden. Dave ging met de auto vooruit en zou gaan zorgen voor opzwepende aanmoedigingen en flitsende foto's!

Ik arriveerde aan de voet van de Alpe en was er klaar voor. De benen voelden goed, de stopwatch werd ingedrukt en ik was op weg! Aftellen van 21 naar 1, het liefst zo snel mogelijk.

Het tempo zat er al gelijk goed in en de eerste bocht kwam verrassend snel. Voor mijn gevoel was dat eerste stuk langer maar zoals ik al eerder memoreerde wijkt het soms af van de realiteit. Een goed teken in ieder geval en ook de volgende zware stukken gingen eigenlijk opvallend makkelijk. Zou de Alpe door al die jaarlijkse fietsers wat zijn afgesleten of had ik de vorm van de dag te pakken?

Ik zag mijn hartslag langzaam stijgen op mijn computertje en probeerde 'm stabiel iets onder of op de 170 te houden. Teveel boven die grens zou me vroeg of laat een probleempje op kunnen leveren in de vorm van een vervelende man met nog vervelender gereedschap.

Ik zat in een ritme, een heel lekker ritme! De benen maalden gestaag en krachtig door en de bochten vlogen voorbij. Ik was al snel onder de 10 met tellen en zag de appartementen en hotels van het skidorp rap dichterbij komen. In Huez durfde ik pas op mijn stopwatch te kijken maar ik zag dat het goed ging, heel goed! De altijd aanwezige fotografen (volgens mij slapen ze op die berg) haalden mij onbedoeld en onbewust uit m'n ritme en ongemerkt, om het er maar zo soepel mogelijk uit te laten zien op de foto's, ging het beentempo omhoog. Het leverde me een bocht later een klein dipje op maar gelukkig vond ik mijn cadans in de laatste 3 bochten terug.

Onder de enthousiaste aanmoedigingen van Dave, mijn enige en trouwe supporter, schakelde ik voor het laatste rechte stuk nog even spreekwoordelijk een tandje bij (wat in de werkelijkheid trouwens dus een tandje minder is!) en perste er nog een eindsprintje uit. Voor de 2e maal werd de stopwatch ingedrukt en mochten de benen tot rust komen.

Mijn eerdere gevoel van vorm en goede benen was niet alleen goed geweest, het bleek zelfs een understatement toen in mijn tijd zag staan in het knipperende display op mijn stuur. Ik had mijn persoonlijk beste tijd compleet aan gruzelementen gereden! Ik had de Alpe bedwongen in 52 min. en 19 sec. een tijd die ik zeker niet had verwacht en ik moest dan ook een vreugdekreet onderdrukken. Dit uiteraard in verband met de nog overvloedig aanwezige sneeuw en het bijbehorende lawinegevaar.

Na nog even een rondje te hebben gereden om de hartslag weer op het niveau terug te brengen waarbij praten goed mogelijk was kon ik aan Dave mijn windjack vragen en aanpakken en was het afdalen geblazen. Zo'n 20 minuten later schoot ik weer tussen de campings van Bourg door en was de tijdrit officieel beëindigd want volgens Dave telde 'ie pas als ik weer beneden was!

Met een voldaan gevoel reed ik de laatste 10km terug naar het hotel. Tevreden, méér dan tevreden na 4 mooie fietsdagen met veel nuttige hoogtemeters.
Morgen weer een lange rit naar huis en terug naar de vlakke Hollandse polder en m'n teammaatjes. Ik hoop dat ik ze niet te jaloers heb gemaakt........
Alpe d'Huez merci et à bientôt !

Niet te stoppen

2010-04-30T21:29:00.000+02:00

Onverwacht mooi weer vanochtend en dus zaten we snel op de fiets om maar zo lang mogelijk te profiteren van de zon. Hoewel de borden langs de weg overduidelijk en meerdere keren aangaven dat de Glandon en de Croix de Fer "fermée" waren besloten we toch die kant op te gaan en te kijken waar het schip zou stranden. Koppige Hollanders hè (1x import doch volledig ingeburgerd) en eigenwijs.
Eerst even een warm-up rondje gereden door Allemont om de spieren op bedrijfstemperatuur te brengen en daarna langs het stuwmeer op weg naar de voet van de klim die bij elkaar ruim 28km zou gaan duren. Tenminste....als de sneeuw geen roet in het eten zou gaan gooien. De sneeuw die het hele jaar al een kwelgeest en dwarsligger is. Eerst de winter in Nederland waar geen einde aan kwam, daarna was de sneeuw ons gevolgd richting Mallorca en nu lag het allemaal hier weer in de weg, of beter...op de weg!
Tot aan Le Rivier d'Allemont, het eerste en enige dorpje wat we na ongeveer 7km tegenkwamen, was de weg gelukkig schoon en droog. Herinneringen borrelde omhoog bij het passeren van het plaatselijke café waar ik in 2002 met een stuk of 10 magere, afgetrainde Fransen bij de open haard stond op te warmen. Sneeuw tijdens de Marmotte dwong mij toen om te keren, iets wat ik vandaag eigenlijk niet van plan was.

We passeerden na het dorp demotiverende waarschuwingsborden die averechts werkten want we werden gewoon steeds nieuwsgieriger hoever we konden komen. Ook een dwars op de weg geplaatste vrachtwagen hield ons niet tegen, zeker niet als je 50cm ruimte laat om er langs te glippen. Wat wij vervolgens natuurlijk ook deden!

Het bleek uiteindelijk allemaal mee te vallen en we konden doorrijden tot aan de top van de Glandon. Waren we de eerste fietsers dit jaar? Vanaf de andere kant was het in ieder geval geblokkeerd dus van die kant verwachtten we geen concurrenten. Even snel een paar foto's en daarna snel richting Croix de Fer want daar wilden we natuurlijk ook de primeur hebben en voor je het weet wordt je tijdens zo'n korte pauze ongemerkt voorbijgereden.

Ook de tweede col werd zonder problemen bereikt en we konden genieten van een magnifiek uitzicht over de Alpen. Een uitzicht wat we deelden met een aantal bergmarmotten die ons verbaasd (althans dat stel ik me dan zo voor) stonden aan te kijken.

Ons doel van vandaag was bereikt en we konden tevreden gaan afdalen, voorzichtig want er lag dan wel geen sneeuw maar wel veel andere rotzooi in de vorm van steentjes en soms grotere keien op het asfalt.

Achter het wit gekleurde bergmassief was het blauw van de lucht inmiddels verdwenen en gevuld met wolken die steeds grijzer leken te worden. Regen in aantocht? We deden een trapje bij en kwamen na een lange snelle afdaling terug bij ons hotel waar een enkele regendruppel de komst van een heleboel meer aankondigde.

Een mooie klimrit van 66km met totaal 1750 hoogtemeters was het resultaat van vandaag. Genoeg om de benen klaar te stomen voor de aanval van de Alpe d'Huez die voor morgen op het programma staat. Hopen dat het droog is zodat ik een scherpe tijd kan neerzetten in het klassement van ons hotel. Het te winnen kerstarrangement is natuurlijk een flinke stimulans dus regen of geen regen morgen, ik ga vlammen! Wordt vervolgd.

Wit voetje halen

2010-04-29T22:19:00.001+02:00

Weer een prachtige dag toen we vanochtend opstonden. Een staalblauwe lucht en de zon die langzaam omhoog kroop wierp zijn stralen over de bergrand het dal in. Na een stevig ontbijt vertrokken we om ongeveer kwart voor 10 naar Bourg d'Oisans en verder richting de Col de Lautaret. De besneeuwde bergtoppen lagen er machtig bij en we kregen bijna nekkramp van het omhoog kijken. De ooooo's en aaaaa's weerkaatsten tussen de rotswanden.

Bij het Lac du Chambon even een verplichte stop toen Dave zijn ketting eraf liep en klem zat tussen het binnenblad en het frame. Na een korte worsteling kon hij weer verder, getooid met zwarte handen. Toch jammer als je wit stuurlint hebt.....

We reden ieder ons eigen tempo richting La Grave waar wat foto's van de spectaculaire omgeving werden genomen. Ook veel contrastfoto's. Mensen in dikke skipakken en fietsers in luchtige mouwloze zomerkleding.

Even de bidons bijgevuld in het dorp met helder bergwater (uit de kraan) en toen weer verder. Het was warm op de hellingen en koud in de donkere ingewanden van de berg. De tunnels volgden hier elkaar snel op en het was af en toe lastig fietsen met de karige verlichting.

De sneeuw verscheen langs de weg, eerst een beetje en hoe dichter we de top naderden hoe dikker de sneeuwwallen werden. Na precies 50km werd de Col de Lautaret bereikt en genoten we op het terras van de bosbessentaart en het adembenemende uitzicht. We realiseerden ons dat we waarschijnlijk op dat moment even de hoogst zittende Ad6-ers ter wereld waren!

We hadden het idee om nog een stukje de Galibier op te fietsen en hadden ons goed voorbereid. Uit de achterzak van mijn wielershirt staken sneeuwkettingen, pikhouwelen, touwen, stijgijzers en zelfs een tent om eventueel te overnachten was ik niet vergeten. Er was echter geen weg te bekennen. We zouden de top op ruim 2600 meter vandaag niet gaan bereiken. Al die spullen voor niks meegenomen........

Dan maar weer terug maar niet zonder eerst even een wit voetje te hebben gehaald. Een foto met fiets in de sneeuw, het lijkt wel een wintersportvakantie. Een aparte ervaring.

Al ons klimwerk werd beloond met een snelle afdaling richting het eerder genoemde stuwmeer waar we afsloegen voor de 2e klim van de dag, naar Les Deux Alpes.

Een mooie klim en af en toe bochten met een tweelingbroer (of zus) op Alpe d'Huez. Na 9km stoempen waren we boven in een stil dorp, verlaten door duizenden wintersportgasten.

In de afdaling nog even de remmen met rust gelaten en een 74km per uur op de fietscomputer getoverd. Leuk voor de statistieken.

Op de terugweg richting hotel vertelden onze knorrende magen dat we even moesten stoppen in Bourg om een stokbroodje naar binnen te werken. Gehoorzaam knepen we in onze remmen en namen even de tijd om bij te tanken.

Het laatste stukje richting hotel ging makkelijk met de aangevulde reserves en na 120 km fietsen met 2140 hoogtemeters waren we weer terug bij het hotel. Op het warme terras (27 graden!) smaakte het verdiende biertje prima en konden we weer terugkijken op een geslaagde dag. Morgen schijnt het iets minder te worden, maar in de bergen weet je het nooit. Wordt vervolgd........

Op verkenning

2010-04-29T09:14:00.000+02:00

Dag 1 van de verkenningstocht annex oriëntatieweekend rond de Alpe d'Huez. In de oorspronkelijke bezetting zou ik samen met Amber hier de boel op stelten zetten maar helaas moest zij in Nederland achterblijven bij haar zieke Crady. Fietsen is leuk, vaak zelfs geweldig, maar de liefde van en voor je "allesie" is onvoorwaardelijk en overwint alles.

Alleen met Dave, een prima stand-in, vertrok ik dus vannacht voor een lange rit naar Frankrijk, naar Allemont wel te verstaan. Ruim 1000km verder, na een voorspoedige autorit met onverwachte kerstliedjes (het is de bedoeling dat je die na december van je iPhone haalt Dave!), streken wij neer bij Auberge La Douce montagne waar we meer dan hartelijk werden ontvangen.

Na de inspectie van de kamers was het snel omkleden en op de fiets om de stramme autobenen los te trappen. Het was prachtig weer en het voelde aan als een warme zomerdag.

Een kilometer of 10 naar Bourg d'Oisans gereden en even aan de voet van de Alpe d'Huez gestaan waar Dave na 8 jaar zijn grote uitdaging weer terug zag en even een emotioneel momentje opleverde. Op een terrasje in Bourg even een sappie gedronken en daarna de Col d'Ornon opgereden om te testen hoe de benen ervoor stonden na afgelopen pittige weekend. Lekker in eigen tempo omhoog en met de handjes op het stuur ging het erg makkelijk en was ik na 39 minuten op de top. Maar iets meer dan 2 minuten langzamer dan mijn snelste klim en ik moest, licht verbaasd, dan ook even kijken of mijn horloge niet kapot was. De vorm is er dus nog steeds en ik kijk nu al uit naar mijn testklim op de Alpe!

De afdaling deden we rustig aan (Dave reed zonder helm, dat betekent 1 strafpunt!) en om een uur of 5 waren we weer terug in het hotel waar het biertje goed smaakte op het terras en we de laatste zonnestralen nog even meepikten totdat ook die achter de bergen verdwenen.

Een hele lange maar mooie eerste dag die werd beëindigd als gespleten persoonlijkheid. M'n linkeroog volgde Barcelona-Inter op grootscherm en rechts was gereserveerd voor het bijwerken van m'n blog.
Best een vermoeiende bezigheid en lichtelijk scheel zocht ik wat later m'n bed op. Slapen en op naar dag 2!

KBK 2010

2010-04-28T22:11:00.000+02:00

Zaterdag

Het laatste stukje vlaai van na de Amstel Gold Race was nog maar amper verteerd of daar stonden we alweer voor Hotel Alberts in Heijenrath! Weer een Limburgs fietsweekend met op zondag de toertocht, annex Alpe d'Huzesfeestje, Klimmen-Banneux-Klimmen.
Snel omkleden en daarna op de fiets voor een voorbereidend rondje door de heuvels die onder een stralende zon en vol met bloesem lagen te pronken. In Klimmen even bij het Köppelke een terrasje met een colaatje gepakt waar het al druk was met fietsers die zich kwamen inschrijven voor KBK. Carla, die de laatste dagen veelvuldig de tegeltjes van het toilet had geteld, reed hierna haar eigen rondje terug naar het hotel terwijl de mannen doorreden voor een wat langere versie :

Fiets route 459510 - powered by Bikemap

Op de Geulhemmerberg werden de klimbenen nog even getest (en goedgekeurd!) en na ruim 68km waren we weer terug bij het hotel. Een mooi ritje en de superlekkere rijstevlaai die Carla ondertussen had gehaald was heerlijk! Met een lekkere capuccino erbij op het terras in het zonnetje en het viel dan ook niet mee om op te staan om het zweet eraf te gaan spoelen. Maar toen de mensen langs liepen met dichtgeknepen neus en 10 meter verder gingen zitten was het tijd om te gaan douchen.

Met de rest van de groep die zich in de loop van de avond aansloot was het nog lang gezellig, werd er zelfs nog een echte Alpe d'Huez cake aangesneden maar was het daarna toch echt bedtijd. Om een uur of half 12 werden de lichten gedoofd en de wekkers gezet.

Zondag
Na het vroege ontbijt vertrokken Hans, Rob, Arend-Jan en ik met de fiets naar de start in Klimmen. Een stukje extra van 15km en lekker om warm te worden. Dat was ook wel nodig want zonder arm- en beenstukken bleek het veel kouder dan gedacht. In de afdaling naar Gulpen voelden m'n armen aan als mega-ijspegels en klapperden m'n tanden als een paar castagnetten. Een beetje m'n eigen schuld natuurlijk met zo'n afgetraind lichaam! :-)
Het stukje klimmen naar Klimmen (!) kwam dan ook als geroepen om de boel een beetje te ontdooien. Het smeltwater, ook wel bekend als zweet, stond dan ook op m'n rug toen we de startplaats bereikten.
Met een stuk Alpe d'HuZes-vlaai in de spreekwoordelijke kraag gingen we op weg nadat de rest van de groep, het luie gedeelte ging met de auto, was aangesloten. 135 mooie Limbo/Belgische kilometers lagen te wachten om bereden te worden.

Een mooie route trok aan ons voorbij met prachtige vergezichten, oude dorpjes met in Neufchateau een heuse beklimming over grote kasseien die om veel stuurmanskunst vroegen en dat met een hartslag in overdrive. Niet makkelijk maar gelukkig duurde de kwelling niet lang. Echter lang genoeg om maar weer eens te bevestigen dat ze mij nooit zullen zien op de klinkerchaos in Vlaanderen!

Ook de Belgische asfaltwegen die eruit zagen als Zwitserse gatenkaas zorgden voor een onvrijwillige massage van de botten en ook mijn voorwiel had eronder te lijden en had last van een chronische spaakverslapping. De spakenspanner had ik gelukkig bij me en ik kon mijn rol als Ad6-mecanicien verschillende malen uitoefenen.
Op de terugweg werd onze groep gesplitst in groep A(fstappers) die de lus niet zouden rijden en groep B(ikkels) zie wel de extra 50km zouden doen. Deze kwalificatie doet niets af aan de kwaliteiten van de individuele rijders, want die bleken in een enkel geval zelfs omgekeerd evenredig met de groepsindeling (misschien dat deze regel nogmaals gelezen moet worden).
De 2 kwartetjes vervolgden hun weg en vonden als laatste van de vele puisten de Eyserbosweg op hun pad. Vele afstappers op deze kuitenbijter echter Team de Viergang gloreerde als nooit tevoren en bleef vastgeklikt in de pedalen! Helaas werd het niet op foto vastgelegd want de fotograaf van de organisatie bleek al in het zonnetje op het terras te zitten. Een mediablunder van de eerste orde natuurlijk!
Na 135km was de eindstreep getrokken echter Hans, Arend-Jan en ik besloten de denkbeeldige lijn nog een stukje te verleggen en vertrokken na een korte pauze voor de Ad6-lus. Een bonus van 50km. Een toetje. De uitsmijter van de dag.
Halverwege, in het Ad6-café, bleek dat de lus meer een knoop om onze nekken was geworden. We zaten er redelijk doorheen en besloten dan ook stiekem af te snijden naar ons hotel maar kwamen toch nog op een mooi totaal van 186km gefietste kilometers. Mijn verzoek aan alle lezers is echter om deze fraude niet door te vertellen.
Rob (overgeplaatst naar groep A) was al eerder in het hotel aangekomen en wij hoopten eigenlijk dat hij voor ons een tijdelijke kamer+douche had geregeld. Het was tenslotte eigenbelang, 2 stinkende fietsers in de auto richting huis was immers geen leuk vooruitzicht. Het mocht helaas niet zo zijn en na een goddelijk oud-bruintje was het handen schudden en omkleden (of in omgekeerde volgorde maar dat is mij ontschoten) voordat we westwaarts reden.
Onderweg werd er nog een chicken "sensation" geconsumeerd bij de bekende M. Geen fietsvoer ik geef het toe maar bij gebrek aan beter en met overvloed aan haast de meest snelle optie. Er zat trouwens meer sensatie in het weekend dan in het broodje kip maar dat doet verder niet ter zake.
Om 23.00 was ik weer thuis, moe maar voldaan en met mooie herinneringen aan een dito KBK-weekend. Mede Viergang-teamleden en aanhang, bedankt voor jullie gezelligheid en op naar 3 juni!

AGR weekend

2010-04-18T20:27:00.026+02:00

Om een lang verhaal kort te maken : het was een weekend met prachtig weer, weinig slaap, leuke mensen, lekker eten en genieten op de fiets! Maarrrr......zo makkelijk kom ik er natuurlijk niet van af dus onderstaand het verslag van 3 fantastische dagen.

Vrijdag

Een dag met een wekker die al om 6.00 uur in m'n oren stond te blazen, met de heenreis die al in het teken stond van veel lachen en de ontmoeting met de mannen van het geelblauwe Kippenteam die de dagen in Limburg letterlijk en figuurlijk kleur gaven. Hotel Alberts in Heijenrath werd voor 2 dagen geannexeerd door luidruchtige westerlingen en dat hebben ze geweten!

's Middags stond er een Amstel gold Race "warming-up" gepland en gingen we op weg voor een rondje door de heuvels onder leiding van navigator Johan en onder af en toe hilarische begeleiding van de eerder genoemde nieuwe fietsvrienden.

In Valkenburg werden gelijk even de startnummers e.d. opgehaald zodat we van die zorg alvast waren verlost. De zaterdagochtend kon dan net wat minder chaotisch en vroeg beginnen.

Onder aan de Keutenberg hielden we een koffiestop. Misschien niet voor iedereen een tactisch goed gekozen plek want Irene verslikte zich bijna in haar apfelstrudl bij de aanblik van het stuk asfalt wat loodrecht de hemel in leek te gaan.

Na een rit van 67km waren we weer terug bij ons tijdelijke thuishonk en kon de "bonte avond" beginnen. Zonder in details te treden kan ik zeggen dat het een luidruchtige maar supergezellige boel was die misschien wat teveel was voor de andere hotelgasten, maar misschien ook niet........

Met de komst van Ilona en Hans later op de avond was het team compleet en konden we allemaal "rustig" gaan slapen en dromen over wat ging komen.

Zaterdag

Na een stevig ontbijt en een groepsfoto gingen we fietsend op weg naar de start in Valkenburg. Iedereen was min of meer klaar voor de 150km en gemotiveerd tot op het bot om er wat moois van te maken. Na 5min. trouwens ook verkleumd tot op hetzelfde bot want het was in de vroege ochtend nog rond het vriespunt! Amber daarentegen gaf de kreet "opgeven is geen optie" een geheel nieuwe dimensie door zonder handschoenen te vertrekken en probeerde daarmee, al dan niet bewust, alle vooroordelen over het wel of geen koukleum zijn de wereld uit te helpen.

In Valkenburg was het gezellig druk en verdwenen we om 10.00 in de massa en waren we met nog 11.988 nummers op weg! Johan had het er gelijk al erg druk mee en heeft op een paar mensen na geloof ik iedereen gedag gezegd.

Er stonden 13 beklimmingen op het menu, de een wat beter verteerbaar dan de ander, maar in ieder geval een stevige klus waar we gelukkig de nodige tijd voor hadden.

Voor elke beklimming is wel een verhaal te verzinnen maar het kwam er op neer dat we op de heuvels als een soort harmonica uit elkaar werden getrokken en dat ieder in zijn eigen tempo omhoog ging waarna ik samen met Johan en Richard alle puzzelstukjes weer bij elkaar verzamelde. Als één team gingen we op deze manier over o.a. de Bemelerberg, Camerig, Vaalserberg, Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg en Keutenberg.

Persoonlijk leek het wel of de erosie zwaar had toegeslagen in Zuid-Nederland. Met een verzet van 42x25 op de fiets was ik licht overmoedig uit Capelle vertrokken, maar ik vloog in gezelschap van Richard werkelijk omhoog en het ging makkelijker dan ooit. Een tweede jeugd? Of gewoon goed in vorm? Het laatste zal wel het geval zijn, want een verhaal zoals in de film "The Curious Case of Benjamin Button" komt natuurlijk alleen in de fantasie van filmmakers voor. Toch?

In prachtig lenteweer draaiden we uiteindelijk het altijd drukke en gezellige Valkenburg in waar de Cauberg als laatste obstakel lag te wachten. Onder begeleiding van veel applaus en aanmoedigingen van al dan niet bierdrinkende supporters en toeristen gingen de laatste meters en procenten onder de wielen door. Na 154km piepte ik voor de laatste keer toen ik over de finishmatten reed. Het zat erop! Een prachtige tocht die uiteindelijk door iedereen met succes werd volbracht. Wat een supergave dag!

We hebben het einde van 2 dagen Limburg dan ook zo lang mogelijk uitgesteld en kwamen pas in de nacht naar zondag weer thuis. Wegafsluitingen dwongen ons tot een alternatieve of noem het een toeristische route terug naar Pijnacker en om kwart voor 2 lag ik uiteindelijk met een karrevracht aan mooie herinneringen in m'n bed. Echt lekker lang slapen was er niet bij want de wekker.......die zou wederom om 6 uur voor appél klinken.

Zondag

Om 7 uur zat ik alweer op de racefiets op weg naar Pijnacker voor de toertocht. Een kilometer of 17 naar het Baken, vertrekpunt van de toertocht waarvan de opbrengst voor Team de Viergang en Stichting Alpe d'HuZes was bedoeld. En hoewel je dan net een aardig vermoeiende 2 dagen achter de rug hebt kan je natuurlijk niet wegblijven als zoveel mensen zich inzetten voor het goede doel! Johan, Richard en ik waren dan ook present en ook Carla reed mee. Amber en Irene zouden wat later komen en een eigen rondje rijden.

De benen voelde prima aan en na zo'n 40 minuten in de mistige vrieskou (alweer!) was ik aardig wakker geworden. Het beloofde weer een prachtige dag te worden en om even over 8 gingen de verschillende groepen, de een wat sneller dan de ander, op weg.

Een mooi rondje richting Lisse en de bloeiende bollenvelden die nog mooier leken in de volle zon en onder een strakblauwe hemel. Na een tussenstop met een geweldig lekker stuk appeltaart ging het weer terug naar Pijnacker en werd er in de groep lekker gedraaid waardoor het tempo zonder moeite rond de 40 kon worden gehouden. Een mooi rondje van uiteindelijk 95km en terug in het Baken werden we enthousiast ontvangen en sloten we 3 dagen fietsen met een lekker oud-bruintje af! De opbrengst van de zondag bleef nog even een verrassing.

Volgend weekend weer naar Limburg en een ontmoeting met veel, heel veel Alpe d'HuZessers. Ik heb er zin in!

En dan nog even wat andere feiten over de Amstel Gold Race:

Het Kippenteam bewees dat echte kerels helemaal niet zoveel hoeven te trainen om zo'n tocht tot een goed einde te brengen.

Het was onmogelijk te verdwalen want Johan's stemgeluid was tot op kilometers hoorbaar tussen de heuvels.

Amber reed minimaal de helft van de afstand met 1 hand aan het stuur omdat ze met de andere moest zwaaien naar alle Alpe d'HuZessers die haar herkenden en eindigde van alle deelnemers als eerste in de wedstrijd "fietsen met zo weinig mogelijk brandstof".

Irene was het op een gegeven moment zo zat dat ze weigerde de rode pijlen te volgen en gewoon de andere kant opfietste, probeerde zich te verstoppen op een toilet maar kwam uiteindelijk toch gewoon die Keutenberg op.

De organisatie had de pijlen ook net zo goed niet hoeven ophangen want wij konden Richard in zijn lichtblauwe outfit al van ver zien en hoefden alleen maar te volgen.

Ilona heeft meer daaltraining dan klimtraining nodig en laat zich nu als oefening met een helicopter op een berg afzetten om dan vervolgens zonder remmen naar beneden te gaan.

Hans wilde het liefst als laatste starten en dan iedereen proberen in te halen maar kwam er toch achter dat dat niet helemaal een haalbare zaak was.

Rob kon er echt geen genoeg van krijgen en bleef nóg een dag om bij de profs te kijken hoe het écht moet.

Ga voor al mijn AGR-foto's hier naartoe en wil je de videobeelden zien klik dan hier.

Kort maar krachtig

2010-04-15T23:53:00.002+02:00

Nog even op de valreep een kort blogje waar eigenlijk helemaal geen tijd voor is want ik moet gewoon nu gaan slapen. Morgen vertrekken we naar Limburg om zaterdag de Amstel Gold Race te gaan rijden.
Gisteren nog even een generale repetitie gehad met een rondje rond de Nieuwkoopse Plassen en ik moet zeggen dat de benen er in ieder geval klaar voor zijn. Het ging weer als een speer. Een ronde van 92 km in 2 uur en 42 minuten. Nou, daar hoef je geen hogere wiskunde voor gestudeerd te hebben om te zien dat de straatstenen er redelijk zijn uitgereden!
Vanavond nog even op en neer naar Alkmaar geweest om een lezing bij te wonen over sport en voeding welke werd gegeven door Ineke Earnshaw. Toch weer wat opgestoken in belang van het team en mijzelf met het oog op de Grote Dag die op 3 juni plaats gaat vinden.
Een beetje aan de late kant terug en dus weinig tijd om mijn spullen nog te pakken. Even wat tips gevraagt aan Amber, de expert op het gebied van time-management in crisissituaties. Haar advies : met de linkerhand de tas inpakken, met de rechterhand alvast tandenpoetsen en op de iPhone inspreken wat je nog meer mee moet nemen.
Nou dat multitasking werkt misschien voor een vrouw maar voor mij dus niet. Op een gegeven moment stond ik iets met mijn tandenborstel op m'n iPhone in te toetsen, was m'n rechterhand al weer aan het uitpakken en stond ik met een mond vol schuim tegen m'n tas te praten. Ik heb het dus allemaal maar 1 voor 1 gedaan, het duurde al met al wat langer maar het zit er allemaal in.
Morgen gaat de wekker om een uur of 6, ontbijten en dan zorgen dat ik om half 8 in Pijnacker sta en hopen dat ik niks ben vergeten. M'n fiets bijvoorbeeld.............het zou wat zijn!
Limburg here we come!

Inhaalrace

2010-04-13T00:37:00.006+02:00

Zo goed als het fietsen de laatste tijd gaat, zo slecht gaat het bloggen. De laatste week kreeg ik het niet voor elkaar om al mijn hersenspinsels op een rijtje te krijgen en tot een geheel te breien. Dus nu maar even een inhaalrace en een overzichtje van de afgelopen week.
Na het paasweekend was het dinsdag tijd voor een hersteltraining. Het was prachtig weer dus voor het eerst in korte broek! Benen gladgeschoren en alles was klaar om Capelle en omstreken in shocktoestand te brengen. De eerste de beste jongen-op-brommer bleef bij de aanblik van de 2 verblindend witte benen van schrik dwars op het fietspad stilstaan en ik moest 100 meter na de start dus al vol in de remmen. Het bleef gelukkig bij deze ene schrikreactie en de rest van de rit via Boskoop ging zonder incidenten. Voordeel was natuurlijk dat het rond etenstijd was en het merendeel van de mensen veilig aan het avondeten zat. Met het eerste nano-laagje bruin op de benen was ik na 54km en bijna 2 uur weer terug in Capelle. Lekker ritje en genoten van het mooie lenteweer.
Donderdag stond er een fikse tempotraining op het programma. Het rondje Puttershoek was het decor en na een aanloopje van 7km kon de turbo erop! Het eerste stuk was voor de wind en de snelheid ging makkelijk naar en voorbij de 40. Ik had ongemerkt een plakker in mijn wiel gekregen, een profiteur, een parasiet, zo eentje die nooit kop overneemt. Het kon me niks schelen, hij mocht zelfs niet op kop. Dit was mijn rit! Ik draaide bij Rijsoord en kreeg de wind schuin tegen. Ik hield stug de 4 als eerste cijfer in beeld op mijn computertje en na een bocht die ik voluit nam wapperde de wieltjeszuiger eraf. Ik heb 'm niet meer teruggezien. Door de Hoekse Waard bleef het tempo er goed op, ik had superbenen, spieren van puur goud en ook met vol de wind op kop kon ik de snelheid boven de 35 houden. Een heerlijk gevoel zoveel kracht!
Terug bij de bekende brug over de Maas zat de tempotraining erop en was het nog een kwartiertje uitfietsen naar huis. Toen ik de Polar had uitgelezen kon de vlag in top, kon de fanfare gaan spelen en de taart op tafel. Met een gemiddelde van 35,7 km/uur over een afstand van 50km kon ik een nieuw record in de boeken schrijven! Hoe ouder, hoe gekker!
Met de hoge goudprijs van tegenwoordig was het lucratief om mijn benen in te wisselen, maar deze sieraden hou ik toch graag nog even bij me. Het totaal van de donderdagavondrit was trouwens 64km.
Vrijdag was het hersteldag, showdag, pronkdag, kwijldag. 's Avonds een rondje met Amber gereden die haar prachtige nieuwe Cube Axial GTC WLS aan alle vrienden en bekenden in Zoetermeer en omstreken wilde laten zien. Het is inderdaad een schitterende fiets en ik kon mijn ogen de hele weg niet van haar afhouden, van de fiets wel te verstaan! Carbon all over the place, mooie ronde vormen, oversized op de juiste plekken en slank en strak waar nodig. Je zou er gewoon opgewonden van raken! Maar het was een hersteltraining dus de hartslag moest laag blijven en daarom reden we nog een lekker rondje via de Ackerdijkse Plassen, een tussenstop bij de Viergang en daarna terug naar Zoetermeer waar het ook weer smullen was van de pappardelle die op tafel kwam. Totaal 55km gereden en heerlijk gegeten.
Zaterdag werd de Hoekse Waard wederom met een bezoekje vereerd, ditmaal samen met Amber die op haar nieuwe racemonster de kneepjes van het wielervak langzaam begint door te krijgen. Op tijd schakelen, bochtenwerk, op de goeie plek in het wiel gaan zitten, allemaal dingen die het fietsen makkelijker en leuker maken!
Het was lekker weer, tenminste zo zag het er wel uit, en halverwege, net na de Heinenoordtunnel konden de beenstukken uit. Dat de zon even later weer was verdwenen en mijn benen eerder blauw van de kou dan bruin van de zon werden is een detail!
Lekker gereden en na 61km waren we weer terug in Capelle waar het trouwens de rest van de middag prachtig zonnig weer was.
Zondag stond, na een familiebezoekje in de ochtend, 's middags een klimtraining rond de Posbank op de planning. Samen met Dave, de kanjer uit Castricum, ging het op en af en hebben we zo ongeveer elke weg naar de top van de bekende puist op de Veluwe wel een keer beklommen en afgedaald! Bij elkaar 92 km gereden en een totaal van 1000 hoogtemeters werden overwonnen. Het klimmen ging weer erg makkelijk en ik moet toch echt binnenkort eens even een maximaaltestje gaan doen of even genetisch onderzoek laten plegen of deze benen echt wel van mij zijn! Ze lijken dit jaar beter dan ooit en dan moet het echte klimmen nog beginnen. Dat record op de Alpe d'Huez gaat aan flarden!
Maandag, gisteren maar toch maar een paar uur geleden (!) was het weer eens goed om wat te gaan spinnen. Lekker zweten, goeie muziek en knallen! Twee uur de benen op hun donder gegeven, heerlijk!
Na 6 trainingen deze week mogen de benen eindelijk ontspannen en morgen dus een wel verdiende rustdag. Herstellen want ze moeten weer top zijn voor de Amstel Gold Race van a.s. zaterdag. Lekker 2 dagen naar Limboland met team de Viergang. Ik heb er zin in!

Drieluik

2010-04-05T18:56:00.011+02:00

In plaats van de Bultentocht over de Veluwe werd het vandaag een eerste kennismaking met het Pijnackerse wielergilde. Een rit van zo'n 90km met de Toerclub Pijnacker.
Van Capelle naar Pijnacker is slechts 17km fietsen, dus een lekker ritje om rustig warm te worden. Tenminste.....als je op tijd weggaat. Het paasontbijt liep echter nogal uit dus het werd alsnog een tijdrit die over (gelukkig) verlaten en rood belichte kruispunten leidde. Als een pseudo-Cancellara vloog ik langs Bergschenhoek en Berkel en kwam met rokende banden tot stilstand voor Het Baken in Pijnacker. Hartslag ging tekeer als een machinegeweer maar ik was wel op tijd!
Na 2 euro betaald te hebben aan Koos, die over een fotografisch geheugen bleek te beschikken merkte ik later, sloot ik aan bij de "rustige" groep. Althans dat werd mij verteld.
Het is goed dat ik oplette want met het tempo van een brommerclub ging de groep er vandoor en begon deel 2 van de dag met een achtervolging. Nu nog een koppelkoers en dan kon ik weer 3 nieuwe fietsdisciplines op mijn palmares schrijven. Amber bood zich hiervoor aan en als dank voor deze geste nam ik het merendeel van het werk voor mijn rekening.
Het tempo bleef onverminderd hoog tot aan de koffiestop in Bodegraven. OK, de koffie was inderdaad lekker maar om je daar nou zo voor te haasten vond ik lichtelijk overdreven.
De terugweg via de Reeuwijkse Plassen en Boskoop ging gelukkig wat rustiger en leek wat meer op een toertocht in vergelijking met de wedstrijd van de vroege ochtend.
Na 87 km waren we weer terug bij Het Baken waar de eerder gemelde Koos zonder aarzeling en zonder dat ik het hem hoefde te vertellen, mijn naam afstreepte op de lijst. Was dit de lijst "Fietsers-die-ondanks-het-tempo-niet-zijn-gelost-en-die-we-dus-niet-hoeven-te-gaan-zoeken"?
Na een colaatje en wat napraten was het tijd voor het laatste deel van het fiets-drieluik en ging het via Zoetermeer en de Rottemeren weer terug naar Capelle.
Na 4 uur en 38 minuten kon ik alles wat ik op de lagere school geleerd had in praktijk brengen en kon ik de optelsom maken : 17 + 87 + 36 = 140 km
Een welbestede 2e Paasdag met prachtig fietsweer en heel veel nieuwe fietsmaatjes. Voor herhaling vatbaar zou ik zo zeggen. Volgende keer mee met de "snelle" groep? Ik twijfel want ik krijg de laatste tijd al veel te veel bekeuringen voor snelheidsovertredingen..................

Fiets route 435628 - powered by Bikemap

Oude bekenden

2010-04-03T16:43:00.005+02:00

Het was exact een half jaar geleden, op 3 oktober 2009, dat ik een rondje Brielse Meer reed. Het werd dus vandaag het weerzien met oude bekenden net als gisteren tijdens een avondje uit met oud collega´s. Om 1 uur lag ik in m´n bedje en 6 uur slaap was hopelijk genoeg voor het goed volbrengen van een lange duurrit.
Om 8.00 uur stond ik met m´n fiets buiten in het zonnetje en de buienradar was voorlopig alleen een radar! Geen regen te zien dus ik besloot m'n regenjack thuis te laten. Wel in winterkleding want echt warm was het niet.
Energiereep mee, gelletjes mee om uit te proberen (de Windose Energy Gel Lemon en de Multi Carbo Gel Red Orange) en een flink ontbijt als basis moest genoeg zijn.
Het was trouwens wel weer eens tijd voor een soloritje. Gewoon heel de tijd het kopwerk doen en niet verschuilen achter brede of minder brede ruggen. Ik had alleen de neiging om steeds te praten en om te kijken naar m'n niet aanwezige fietsmaatjes. Ik was helemaal alleen met mezelf, een beetje stil duo, dus dan maar in gedachten die trouwens sneller je hoofd weer uitwaaien dan dat ze er in komen.
De gezelligheid van de groep maakte plaats voor de natuur om me heen en dan zie je ook gelijk weer hoe mooi Nederland is. Zeker in het vroege ochtendzonnetje en aan het begin van de lente. Al mag die nou wel eens een beetje op gaan schieten, het heet niet voor niks zomertijd!
Het ging trouwens buitengewoon lekker en voor ik het wist zat ik al weer bij het keerpunt ter hoogte van het Brielse Meer. Een stukje verder, na zo'n 100km gereden te hebben, was het geluk opgesoupeerd en voelde ik de eerste druppel in m'n gezicht waaien. Al snel gevolgd door een heeeeeeeleboel van zijn vrienden. Het werd zogezegd zeikweer, beestenweer, pokkenweer, takkenweer, oftewel ik begon langzaam maar zeker drijfnat te worden. Zou ik het naar huis redden met 2 zwemdiploma's?
Het laatste uur hield het eindelijk op met zachtjes regenen.........en kwam het met bakken naar beneden!!! M'n voeten voelden inmiddels aan als 2 waterijsjes en ik telde nog maar 5 levende vingers. Verdeeld over 2 handen wel te verstaan! Het was dus zaak om flink door te fietsen naar huis en er was geen tijd voor een cooling-down. Vond mezelf al "cool" genoeg dacht ik zo.
Ik kreeg al visioenen van een dampende douche toen ik Capelle weer binnenreed. Het is maar goed dat ik op de 5e etage woon, want bij een eengezinswoning was ik zo dwars door de voorgevel de badkamer in gereden!
Al die haast om weer op temperatuur te komen was wel goed voor het gemiddelde (al interesseerde mij dat in bijna onderkoelde toestand eigenlijk weinig!) en ik kwam dan ook tot 31,6 km/uur op een afstand van 151km. Had niet het idee dat het zo snel was gegaan, maar mij hoor je niet klagen! Het zal wel geen D1-training zijn geweest maar ik had ondanks alles toch lekker gereden en had weer genoten van een mooie route.
Hopelijk wordt de rest van het paasweekend wat beter, want eieren zoeken in dit weer lijkt me ook geen pretje. Morgen in ieder geval lekker de Ronde van Vlaanderen kijken en misschien nog even een uurtje de benen losfietsen als er een gaatje in de buienradar voorbij komt al is die de laatste tijd niet zo betrouwbaar heb ik gehoord. We zien het wel. Fijne Pasen!

P.S.
Oh ja, die Windose Energy Gel ging wel, maar die Multi Carbo Gel is echt verschrikkelijk goor. Lekker laten liggen in de winkel!

Woopie!!

2010-03-28T19:48:00.020+02:00

De overgang van wintertijd naar zomertijd was natuurlijk hét moment om een hele Bloggerstocht in de soep te laten draaien. Maar gelukkig waren de belangrijkste klokken, die van de deelnemende fietsers, allemaal vooruit gezet en druppelde de deelnemers 1 voor 1 binnen bij familie van Schuppen die met hun gastvrijheid duidelijk lieten zien dat je helemaal niet bang hoeft te zijn om naar Veenendaal te reizen!
De eerste actie was vooral veel handen schudden, namen en gezichten onthouden en dit dan ook nog te combineren met de adressen van de verschillende weblogs. Bijna onmogelijk met een hoofd dat met een uur minder slaap op een zondagochtend tot leven probeert te komen. Het duizelde dan ook onder mijn helm van zoveel informatie en het was dan ook niet verrassend dat ik alles na 5 minuten al weer was vergeten. Maar dat gaf allemaal niet want ik had 115km de tijd om al die namen weer in het geheugen te krijgen.
De koffie stond klaar en er was ook voor magische koeken (of waren het nou broodjes?) gezorgd. Volgens Marieke ging je van een "woopie" harder fietsen dus "niet eten" betekende waarschijnlijk "moeten lossen" dus iedereen liet het zich goed smaken.
Om even over 12 was het zover en ging, na een gezamenlijke foto, een groep van 13 op weg voor een mooie rit over de Utrechtse Heuvelrug.
Kosten noch moeite waren gespaard om er een succes van te maken en dus was er mooi weer besteld. En dat kregen we ook! Een heerlijk zonnetje had zelfs korte broeken tevoorschijn getoverd en met de wind in de rug ging het snel richting Doorwerth waar we de eerste klimmetjes zouden krijgen. Holleweg en Italiaanseweg werden kort achter elkaar afgevinkt (staan ze op de B.I.G.-list Martin?) waarna we wat wind gingen happen op de dijk richting Kesteren en Rhenen. En er stond veel wind! Dus de sterke mannen op kop en de rest schuilen en sparen voor de nog resterende heuveltjes. De eerste die volgde was het Paardenveld in Rhenen, altijd lastig, en daarna de Defensieweg die met de mooie gladde asfaltlaag tegenwoordig toch een heel stuk minder lastig is. We hielden hier even een korte rustpauze om even op de achterblijvers te wachten en ik begon aan mijn verstandelijke vermogens te twijfelen toen ik na het koppen tellen op 14 uit kwam! Was ik een paar uur eerder nog niet helemaal wakker geweest? Begon de vermoeidheid nu al toe te slaan? Maar na nog een hertelling (ik ben een geboren Rotterdammer dus het is niet zo gek) kwam ik op hetzelfde aantal uit en bleek dat we op de winderige dijk een gastfietser hadden opgevist!
Gelukkig was alles dus nog goed met me (ik voelde me ook nog prima) en konden we verder.
Dat het ongeluksgetal (ok, behalve voor Amber) was ingeruild voor een ander bekend nummer (iemand die geloof ik aardig kon voetballen) was misschien ook wel de reden dat we nog geen enkele lekke band hadden gehad, bedacht ik mij ineens. Het is natuurlijk de goden verzoeken (die kunnen blijkbaar gedachten lezen) en 5 minuten later stonden we aan de kant de kijken hoe Peter in de weer was met zijn achterwiel. Iets wat natuurlijk gelijk wereldwijd bekend werd gemaakt via druk twitterende medefietsers!
Op weg naar de Amerongeseberg was alles weer in orde en ging bij het naderen van de finale de snelheid aardig omhoog. Zenuwachtige benen draaiden steeds sneller rond en het was positie zoeken voor degenen die wilden strijden voor de "bergprijs" en de bijbehorende eer. Ik had vandaag hele goede klimbenen en ik kan dan ook melden dat mijn prijzenkast weer een trofee rijker is geworden. Een lege vitrinekast aan de muur is het bewijs dat ik al vele ereprijzen op mijn naam heb staan!
Na dit kleine stukje koersen in de koers was het niet ver meer naar de Schuppense garagebox waar we schuilend voor de eerste regendruppels van de dag na 115km en 4 uur en 20 minuten met cola en krentenbollen stonden na te praten.
Iedereen was het erover eens dat het een succes was geweest en hierbij dan ook gelijk alle credits naar Marieke en Johan voor de goede organisatie! Het was in 1 woord...........woopie!!!
Op weg naar huis probeerde ik de namen en gezichten nogmaals te combineren wat nog niet echt lukte maar met de groepsfoto erbij moet dat wel lukken. De andere foto's zullen nog toegevoegd worden dus kom hier gerust nog een keer terug. Allemaal tot ziens en tot een volgende keer!